Pipi_fakidomiti

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    4
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο Pipi_fakidomiti

  1. μετά από λίγες ημέρες που είχε πρόβλημα η οθόνη του υπολογιστή μου, έχει έρθει το μυαλό μου στη θέση του χάρη στη βοήθειά σας και νιώθω τρομερες τύψεις που σκέφτηκα να αφήνω το ίδιο μου το παιδί, σε ένα περιβάλλον που 30 χρόνια με έχει πληγώσει επανειλημμένως.....ξανά και ξανά....Δλδ , τι σκεφτόμουν???Απορώ....Μάλλον έχω κουραστεί υπερβολικά από την κλεισούρα και στην ιδέα του να βγω χωρίς πίεση, τα λησμόνησα ΌΛΑ!Προσωρινά βέβαια, γιατί δυστυχώς κάποιες καταστάσεις δεν αλλάζουν ποτέ. Οι δικοί μου δυστυχώς έχουν θέματα και είναι απρόβλεπτοι...έχουν μια καλή πρόθεση οκ, αγαπάνε το μωρό ναι, αλλά σε δευτερόλεπτα μπορεί να ξεσπάσει καυγάς και να μην νοιαστούν ούτε για το μωρό ούτε για τίποτα και το κακό? Όλο αυτό το θεωρούν νορμαλ...δεν δέχονται με τίποτα πως όλο αυτό δεν είναι υγιές, αυτό είναι η κανονικότητα για αυτούς.έχω φύγει 12 χρόνια, δεν γύρισα ποτέ και με πληγώνει τρομερά όλο αυτό. Τι σκηνικά να γράψω...αφήστε. Με βοηθήσατε πάρα πολύ να τα θυμηθώ όλα-δεν ξέρω γιατι τα αποβάλλω- και όχι, καλύτερα χωρίς συζήτηση μακριά και αγαπημένοι, με τις δυσκολίες μου ναι -και τώρα έχω πολλές- αλλά ΗΡΕΜΗ κορίτσια!Ελπίζω το μωρό μου μεγαλωνοντας να συνεργάζεται ακόμη περισσότερο γιατί μου έχει βγει και λίγο ζωηρούλης... kotsifikos το εντόπισες πολύ εύστοχα, από κοντά αρρωσταίνω, αλλά τα ξεχνάω μετά εύκολα γιατί είναι η μάνα μου και την έχω ανάγκη στη ζωη μου. Δίκοπο μαχαίρι. Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να με βοηθήσει ουσιαστικά με το παιδί, αυτό δυστυχώς είναι γεγονός!Island σαρανταποδαρούσα, όπως τα λες ακριβώς!!!!!Μόνο αν το ζήσεις.... Για εμένα ως μόνη μαμά, το μόνο που με διέλυσε, ήταν ότνα έκλειναν τα μάτια μου από νύστα και δεν είχα κάποιον να προσέχει το παιδί να κοιμηθώ 10 λεπτά να συνέλθω!!!Τρομερές στιγμές....τώρα είναι παιχνιδάκι η καθημερινότητα πια εν συγκρίσει, τι να λέμε..... Όσο για τη δύναμη κορίτσια μου, μη λέτε "εγώ δεν θα το μπορούσα", όλες μας έχουμε τη δύναμη, κυρίως όταν πρόκειται για τα παιδάκια μας!Και εγώ πριν 3 χρόνια, αδύνατο , θα έλεγα, όμως όταν μπεις στον χορό.....μια χαρά τα καταφέρνεις και δουλεύεις κ single mom είσαι και το μάυρο κύκλο κάτω απτο μάτι τον κάνεις κολλητό φίλο! Καλό είναι να έρχονται πιο "βατά" τα πράγματα, αλλά αν χρειαστεί όλα τα αντέχουμε ως μάνες, γιαυτό να είμαστε γερές για τα παιδιά μας....Έχοντας μεγαλώσει σε μια απόλυτα πατριαρχική οικογένεια που υποτιμάει βαθιά τη γυναίκα -ναι και η μάνα μου- έχω ένα απέραντο σεβασμό στο γυναικείο φύλο και πιστεύω πάρα πολύ σε εμάς. Πρακτικά έυχομαι όλα να πάνε καλά, σκέφτομαι πως μάλλον θα φύγει η φετινή χρονιά γιατί έχω αρκετη δουλειά για να κάνω μετακόμιση τώρα, αλλά στο μέλλον να πάρω μια γυναίκα 1-2 φορές/εβδομάδα και κάπως θα το σπρώξω....Το καλοκαιρι γίνεται 3 ο μικρουλης μου, ίσως βρω σιγά σιγά και καμία άλλη δραστηριότητα να πηγαίνει, θα δούμε! Σας χιλιοευχαριστώ όλες, γιατί ξεθόλωσε στο μυαλό μου κάτι που με κράτησε αρκετές νύχτες άγρυπνη να βασανίζομαι...!!!!!(πάλι πολυλόγισα)
  2. Κορίτσια μου καλημέρα, Καλή Κυριακή!! Θέλω να σας πω αρχικά, πως ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τις απαντήσεις σας..Μου δώσατε κουράγιο και δύναμη και μου θυμίσατε την πραγματικότητα, με τρομερά εύστοχο τρόπο λες και μας γνωρίζετε οικογενειακώς! Να σας έχει πάντα ο Θεός καλά, μαζί και τις οικογένειές σας, το λέω από την καρδιά μου ειλικρινά!!!! Η αλήθεια είναι πως η οικογένειά μου είναι απολύτως πατριαρχική στις απόψεις της, γεγονός που με έχει πληγώσει αφάνταστα μέσα στα χρόνια, αλλά πάντα το ξεχνάω επειδή ζω μακριά και ουσιαστικά φαντάζομαι τους ιδεατούς γονείς και οχι αυτούς που έχω πραγματικά. Πολλά σκηνικά μου θυμίσατε που αν τα γράψω θα με μουτζωσετε που το σκέφτηκα να μπλέξω, αλλά ξέρετε...ξεχνάμε εύκολα όταν πρόκειται για ανθρώπους που αγαπάμε. Με διατηρούν δε-η μάνα μου δλδ γιατί ο πατέρας μου απέχει- σε μια μόνιμη ανασφάλεια, παντα μου λεέι "δεν θα μπορέσεις", "μας έχεις ανάγκη συναισθηματική", "είσαι επι ξύλου κρεμάμενη μόνη με ένα παιδί" κτλ έτσι ώστε ξεχνάω πως όντως έχω καταφέρει πολλά και πάντα νιώθω ανεπαρκής, πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να το ξεπεράσω αυτό, ότι κ αν καταφέρνω. Ίσως να μην το κάνει εσκεμμένα αλλά όντως να πιστεύει πως είναι τραγικό να είσαι μόνη με ένα παιδί..βλεπετε είναι μια γυναίκα που έμεινε σε έναν κακό γάμο γιατί φοβόταν να συνεχίσει μόνη. Αυτό που γράψατε...τοξική αγάπη. Θέλω απλά να πιστεύω πως γίνονται όλα ακούσια... Πρακτικά τώρα, όχι, δεν θα είχα ουσιαστική και σταθερή βοήθεια στην πόλη μου. Γιατί το πιθανότερο θα τσακωνόμουνα ή θα έβλεπα πράγματα που δεν θα μου άρεσαν από τον 1ο μήνα και θα έπαιρνα κοπέλα για κάποιες ώρες αλλά ξέρετε πως εξιδανικεύουμε τις καταστάσεις από μακριά.....και την πατάμε. Οι γονείς μου είναι και τρομερά χειριστικοί και παρεμβατικοί από κοντά και γενικά είναι ένα περιβάλλον που με έχει πληγώσει πολλές φορές στο παρελθόν, δεν ξέρω πώς σκέφτηκα να αφήνω το παιδί μου εκεί μέσα Είναι απρόβλεπτοι άνθρωποι. Μπορεί όλα να είναι οκ ομαλά 5 φορές και την 6η να γίνει ένας χαμός και να σπάσουν όλο το σπίτι. Και κάτι που σκέφτομαι από το πρωί και θέλω να σας το πω......Κάποια στιγμή πριν ένα έτος σχεδόν, πολύ πιο πηγμένη κ κουρασμένη τότε από το μωρό , ήμουν Αθήνα με τη μάνα μου και μετά την 100στη ζημία του μικρού, έπαθα μια έκρηξη και έλεγα πως έκανα τεράστιο λάθος που το κράτησα και θα θαφτώ για πάντα και χάλασα τη ζωή μου και έχω ξεσκιστεί μόνο εγώ να το μεγαλώσω και ο πατέρας του πετάει αετό κτλ. Καθαρα στιγμής ξέσπασμα από κούραση.....Γύρισε λοιπόν η μάνα μου και μου είπε πολύ σοβαρά, πως αν δεν μπορώ να τους το δώσω σε αυτή και το πατέρα μου να το μεγαλώσουν!!!!!!Φρίκαρα γιατί το εννοούσε!!!Δλδ ρε κορίτσια, αντί να μου πει ηρέμησε, θα τα καταφέρεις, είσαι απλά κουρασμένη , κάνε υπομονή θα φτιάξουν τα πράγματα κτλ...μου είπε κατευθείαν να της δώσω το παιδί ΜΟΥ!!!!!!Οτι θα ήταν οκ να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς τη μάνα του??Σας το γράφω και θυμώνω!!Και είναι κ άλλα πολλά..... Με κατι τέτοια παθολογικά σκηνικά που τα είχα ξεχασει, απομακρύνθηκα και βρήκα την υγειά μου......και μου τα ξαναθυμήσατε γιατί τους γονείς καλώς η κακώς τους αγαπάμε και τους συγχωρούμε εύκολα....Οπότε ναι, νομίζω όποιος θέλει αληθινά να βοηθήσει, θα με βρει σε 2 ωρίτσες απόσταση....που μέχρι στιγμής όχι, δεν βοήθησε κανείς αληθινα. Στην πραγματικότητα δεν θέλουν να βοηθήσουν εμένα νομίζω, αλλά να βλέπουν συχνότερα το παιδί. Αυτά, έγραψα πολλά πάλι!Ο μπαμπάς του μικρού μου που με ρωτήσατε, το περιμένει καιρό να φύγουμε, απλώς ξέρει την κατάσταση. Δίνει κάποια χρήματα για το παιδί, το βλέπει τυπικά μαζί με εμένα , γενικά αδιάφορος είναι δεν δέθηκε ούτε γνωρίστηκε ποτέ με το μωρό, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να συνεχίσει τυπικά να δίνει τα χρήματα και να έχουμε μια αξιοπρεπή επικοινωνία. Χτυπήθηκα πολλές φορές στο παρελθόν που αδιαφορούσε για το μωρό με ενοχλούσε τρομερά πολύ, αλλά πλέον το έχω αποδεχτεί και δεν τον χρειαζόμαστε καθόλου, χρειαζόμαστε μόνο όσους μας αγαπάνε πραγματικά! Άντε σταματάω......Θέλω να σας ευχαριστήσω ΠΟΛΥ ακόμη μια φορά γιατί μου γράψατε πολυ εύστοχα και αντικειμενικά και με βοηθήσατε να ξεδιαλύνω την πραγματικότητα..μπορεί να φαίνεται απλό αλλά για εμένα πολύ σημαντικό!!!!!
  3. Κορίτσια σε ευχαριστώ που μου απαντήσατε...!!Με συγκινήσατε πραγματικά που πιστεύετε σε εμένα...βλέπετε τον τελευταίο καιρό έχω πολλά στο μυαλό μου και έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για εμένα.... Σας απανάντάω σε όλες εδώ! island1 αυτό ακριβώς είπα στην μάνα μου προχτες...οτι τα δύσκολά τα έχω φάει, υπό την έννοια πως πλέον ο μικρός μου γίνεται παιδάκι και θα χαζέψει και λίγο παιδικά και θα παίξει κ μόνος του και εγώ θα πάρω μια ανάσα!!Και όσο μεγαλώνει φαντάζομαι καλύτερα!!Και με γείωσε λεγοντάς μου πως δεν έχω δει τίποτα ακόμη και κούνια που με κούναγε, τα παιδιά όσο μεγαλώνουν έχουν ζόρια!Γ'αυτο ρώτησα τι με περιμένει!Εχεις δίκιο την οικογένεια δεν την διαλέγουμε....η μάνα μου με αγαπάει αλλά είναι λίγο γαιδουρίτσα μπορώ να πω, πάντα ήταν...δεν μπορώ να πω πως την εμπιστεύομαι, δεν έχει σταθερές συμπεριφορές.... Evouska ακριβώς έτσι όπως τα λες, γάμος με προβλήματα αρκεί να ΜΗΝ είναι διαλυμένος γάμος!!Ακόμα μου το λένε δλδ....θα σου πω πως ο πατέρας μου έκοψε και δεν με έπαιρνε ούτε ένα τηλ επειδή όλο αυτό, το ότι δλδ χώρισα με βρέφος -και δεν ήταν και δική μου επιλογή φαντάσου αλλά υποτίθεται θα έπρεπε να κρατήσω την οικογένειά μου- ήταν αντίθετο στην ηθική του!Ακόμα δλδ δεν......Βέβαια ξέρω πως εαν πάω στην πόλη μου το παιδί θα το κρατάνε γιατί το αγαπάνε πολύ, αλλά ούτως ή άλλως, εγώ δεν είμαι η μαμα που θέλω να μου μεγαλώσουν άλλοι το παιδί, λατρεύω τις στιγμές με το μωρό μου!Συγχαρητήρια στην μαμά σου που τα κατάφερε και δεν σας έλειψε τίποτα!!Και όχι δεν μπορεί να καταλάβει την μόνη μαμά, κάποιος που δεν το έχει ζήσει.....εμένα μου έλεγε η μάνα μου πως το έχει ζήσει επειδή δούλευε ο πατέρας μου υπερωρίες!Αλλά όχι, είναι εντελώς διαφορετικό και εγώ το ζω από όταν ο μικρός μου έγινε 1 μηνός.... Linaa η αλήθεια είναι πλούσια δεν είμαι αλλά ζούμε νορμάλ και φαντάσου ζω και σε πολύ ακριβό μέρος τώρα γιαυτό θέλω να πάω κάπου πιο νορμαλ!Δεν μου περισσεύουν όχι δυστυχώς αλλά θα μπορώ να μαζέψω για να δώσω σε μια κοπέλα να μου τον κρατήσει κάποιες ώρες την εβδομάδα πχ 2 τρίωρα, μέχρι εκεί θα μπορώ οικονομικά!Και αυτό αναρωτιέμαι....θα είναι αρκετό?Καλά για να βγω υπεραρκετό είναι, εδώ έχω να βγω 2 χρόνια και δεν μου λείπει...αλλά γενικά μήπως μου στρίψει στο μέλλον από την κλεισούρα ρε κορίτσια? Καλά φέτος δεν τον έχω στείλει ακόμη παιδικό και ίσως δεν μετακομίσω τον χειμώνα για τις ιώσεις και τον κορονοιο αλλά σκέφτομαι για το μέλλον.... Δλδ νομίζω το δίλλημά μου είναι: να πάω σε μια πόλη με κακή οικονομία (όσο και αν την αγαπω πολύ σαν πόλη μου) για να έχω βοήθεια και καθε μέρα αν θελήσω (θεωρητικά) και σε αρρώστιες κτλ να έχω θεωρητικά τους δικούς μου κοντά, χωρίς άλλους φίλους κτλ γιατί έχουν φύγει όλοι πλέον, ή να πάω σε μια πόλη που θα με εξυπηρετήσει πολύ καλύτερα στο μέλλον για το επαγγελματικό μου λόγω καλύτερης οικονομίας, δεν θα έχω όμως κανέναν και θα μπορώ να κοινωνικοποιηθώ κ να βγαίνω από το σπίτι πχ για ένα σινεμά μόνο με κάποια κοπέλα να μένει με τον μικρούλη μου κανά 2ώρο? Εμένα μου φαίνεται μια χαρά εφικτό αλλά μήπως είμαι τρελή και δεν βγαίνει ρε κορίτσια? Σκέφτομαι πρακτικά δλδ μήπως μου έχει διαφύγει κάτι και τα σκέφτομαι πολύ αισιόδοξα? Σας έπρηξα Σαββατιάτικο....
  4. Γεια σε όλους!!!Χάρηκα που σας βρήκα!!Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας σχετικά με την ιστορία μου, καθώς και αντίστοιχες εμπειρίες αν υπάρχουν να πάρω κουράγιο.. ακολουθεί σεντονι! Είμαι μια SINGLE μαμά με ένα αγοράκι 2 χρονών και 3 μηνών.....Τον κράτησα μόνη μου, μεγάλη ιστορία, τελικά ο μπαμπάς του τον αναγνώρισε αλλά μόλις γέννησα χωρίσαμε....Μεγαλώνω το παιδί μου μέχρι στιγμής με πολλές δυσκολίες γιατί ο πατέρας του δεν βοηθάει ουσιαστικά -άντε να τον κρατήσει για έναν γιατρό και τέλος-αλλά μπορώ να πω πως είμαι τρομερά ευτυχισμένη που υπάρχει στη ζωή μου και κάνουμε τρομερή παρεούλα Η πατρική μου οικογένεια, ενώ ήθελε το μωρό, δεν ενέκρινε το ότι τελικά καταλήξαμε σε χωρισμό με τον μπαμπά του μικρού και κράτησαν αποστάσεις. Ζω σε άλλη πόλη μακριά και δεν μου πρότειναν να μετακομίσω κοντά τους γιατί ουσιαστικά ντρεπόντουσαν να είμαι χωρισμένη με ένα τόσο μωρό-τι θα πει ο κόσμος κτλ Θέλω να σας πω επίσης, πως η πατρική μου οικογένεια γενικά έχει πολλά προβλήματα, πολλούς καυγάδες, ο αδερφός μου άνεργος 40χρ. ζει μαζί τους ακόμη, ξυπνάει αργά το μεσημέρι, εγώ όταν ήμουν με το μωρό έπρεπε να μην κάνει κιχ και τον ξυπνήσει και γενικά ανισόρροπες συμπεριφορές που με πληγώνουν, εξού και τόσα χρόνια έλειπα μακριά. Τους αγαπάω, έχω ανάγκη να τους βλέπω αλλά πάντα πληγώνομαι πολύ και με απογοητεύουν..... Τώρα πλέον που το παιδί μεγάλωσε κάπως, αποφάσισα να φύγω από εδώ (είναι η πόλη του πρώην) γιατί δεν αντέχω πια σε αυτό το μέρος, δεν έχω κανέναν πια και με κυνηγάνε οι κακές αναμνήσεις. Βρήκα μια πόλη ουδέτερη, σχετικά κοντά στην πόλη μου, με ΚΑΛΗ οικονομία (σημαντικό για την δουλειά μου) και γενικά υγιή δεδομένα. Να πω οτι εργάζομαι από όταν το μωρό ήταν 2 μηνών, με έδρα το σπίτι πάνω στον τομέα του εμπορίου. Για να μην πολυλογώ, η μάνα μου έχει αρχίσει τον ψυχολογικό πόλεμο πως δεν θα τα καταφέρω, θα αποτύχω και πως τους χρειάζομαι γιατί το παιδί είναι ακόμη μικρό και να πάω στην πόλη μου να με βοηθάει, πως θα καταστρέψω τη ζωή μου κ άλλο και πως όσο μεγαλώνει το παιδί θα δυσκολεύουν οι καταστάσεις και μόνη είναι αδύνατο. Μου έχει δημιουργήσει τρομερές ανασφάλειες και φοβάμαι πολύ πλέον. Να πω πως μέχρι στιγμής δεν με έχει βοηθήσει ΚΑΘΟΛΟΥ με το μωρό, ούτε έχει έρθει εδώ που είμαι, ούτε φέρθηκε με στοιχειώδη ενσυναίσθηση στο ότι χώρισα (δεν το εγκρίνει καθόλου να διαλύονται οικογένειες) όμως μου έχει σπείρει την αμφιβολία και τον φόβο. Σίγουρα όμως αν πήγαινα στην πόλη μου, θα μου κρατούσε το παιδί όποτε θα είχα ανάγκη δεν θα μου έλεγε όχι, απλώς όπως είναι η κατάσταση εγώ η ίδια δεν θα ήθελα πάρα πολλές κ συχνές επαφές. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν όντως μπορεί να γίνει αυτό που σκέφτομαι. Εγώ το σκέφτομαι θα είμαι σπίτι να δουλεύω, ο μικρός πάει ήδη παιδικό(προσαρμόζεται εύκολα), σκέφτομαι μια κοπέλα κάποιες ώρες την εβδομάδα για να μπορώ να βγω για έναν καφέ/φαγητό, σε περίπτωση αρρώστιας (φτου φτου μακριά) να έρθει η μάνα μου να βοηθήσει. Επίσης θα μπορώ να τους επισκέπτομαι πιο συχνά κ να μένω μια εβδομάδα πχ γιατί τώρα είμαι αρκετά μακριά και δεν πάω πάνω από 1 φορά/χρόνο. Αναρωτιέμαι βρε κορίτσια μου, είμαι παράλογη να πσιτεύω πως γίνεται αυτό? Θα δυσκολεύτω υπερβολικά? Πειτε μου οι πιο έμπειρες μανούλες, στο μέλλον τι με περιμένει? Τα σκέφτομαι όλα τόσο λάθος άραγε? Υπάρχουν μαμάδες που τα κατάφεραν εντελώς μόνες? Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις και συγνώμη για το σεντόνι!!!