El86

Καλησπέρα! Θα πάει παιδικό από 2+ ετών, μέχρι τότε θα είναι με την πεθερά μου που μένει κοντά μας, αν και δεν είμαι πολύ fan αυτής της ιδέας...

Καλησπέρα σας, Είμαι μαμά ενός μωρού 10 μηνών. Απ' όταν ήμουν έγκυος, ήρθα αντιμέτωπη με μια σειρά από στρεσογόνες καταστάσεις (τροχαίο, μεγάλες αλλαγές στον εργασιακό χώρο, προβλήματα σε διαπροσωπικές σχέσεις και ένα θέμα υγείας όσο ήμουν έγκυος, το οποίο όμως λύθηκε). Απ' όταν γέννησα μέχρι και τώρα νιώθω άσχημα ψυχολογικά, το οποίο όμως έχει γίνει αρκετά έντονο το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η δουλειά μου είναι αβέβαιη, μιας και στα μέσα του επόμενου έτους θα πρέπει να με απολύσουν, επειδή με προστατεύει ο νόμος περί μητρότητας (κάνω ήδη συνεντεύξεις, αλλά και αυτές θέλουν χρόνο), το μωρό το μεγαλώνω στην πλειοψηφία της ημέρας μόνη μου, μιας και δουλεύει ο σύζυγος (έρχεται περιστασιακά η πεθερά μου, με την οποία δεν μπορώ να συννενοηθώ εύκολα καθώς είναι παρεμβατική, ενώ με τη μητέρα μου δεν έχουμε καλές σχέσεις, καθώς είναι άκρως ανταγωνιστική στα πάντα όλα) και μέσα στους επόμενους μήνες θα μετακομίσουμε. Λόγω επίσης των ιώσεων και του covid αυτήν την περίοδο, έχω κόψει πολλές εξόδους, ώστε να μειώσω την πιθανότητα να κολλήσει το μωρό. Έχω προσπαθήσει να μιλήσω στον σύζυγό μου για την κακή ψυχολογία μου, αλλά πάντα μου λέει να κάνω υπομονή και να μην αγχώνομαι, καθώς υπάρχουν και χειρότερα. Δεν εντερνίζομαι αυτήν την άποψη και με κάνει να νιώθω χειρότερα. Επίσης, σκέφτομαι ότι αν γυρίσω στη δουλειά θα είναι σαν να παρατάω το μωρό, το οποίο φυσικά ξέρω ότι δεν ισχύει.... Νιώθω ότι έχω μπει σ' έναν φαύλο κύκλο. Κλαίω συνεχώς και εκνευρίζομαι αρκετά εύκολα, νιώθω αρκετά μόνη μου. Δεν μπορώ να πάω σε ψυχολόγο, λόγω οικονομικών. Έχει νιώσει καμία κοπέλα σαν και μένα και αν ναι, πώς το αντιμετώπισε, χωρίς παρεμβατικές μεθόδους; (Αντικαταθλιπτικά κτλ) Σας ευχαριστώ πολύ.

Καλησπέρα σας! Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και όλα όσα έχουν γίνει, οπότε ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη για το μεγάλο κείμενο. Είμαι μια μαμά ενός μωρού 5 μηνών. Από τη στιγμή που έμαθα ότι είμαι έγκυος μέχρι και που γέννησα, έζησα πολλές στρεσογόνες καταστάσεις (τροχαίο, ένας μεγάλος τσακωμός με πολύ καλούς φίλους, αλλαγές στη δουλειά που είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των αποδοχών μου και το σημαντικότερο, ότι στη 33η εβδομάδα προέκυψε θέμα με το μωρό και χρειάστηκε να κάνω αμνιοπαρακέντηση, αλλά τελικά πήγαν όλα καλά). Όταν γέννησα, το άγχος συνεχίστηκε με τους γονείς και τα πεθερικά μου, για πραγματικά πάρα πολλούς λόγους, όπως το ότι μου ελεγαν ΣΥΝΕΧΕΙΑ τι να κάνω με το μωρό, γιατί πεινάει/βήχει το μωρό κτλ, με αποτέλεσμα από τον 2ο μήνα να μεγαλώνω το μωρό, χωρίς καμία βοήθεια από γονείς και πεθερικά. Ο σύζυγος μου εργάζεται και γυρνάει πάντα κουρασμένος. Κάνει πράγματα μεν, όχι όμως τόσα πολλά, ώστε να ξεκουράζομαι και γω. Γενικά είμαι αρκετά αγχωδης, ωστόσο το άγχος μου έχει πλέον χτυπήσει κόκκινο. Κάθε μέρα κάνω αρνητικές σκέψεις (πχ ότι θα μπορούσα να αφιερώνω κι άλλο χρόνο στο μωρό μου, ότι δεν προλαβαίνω πάντα να μαγειρέψω κτλ). Επιπλέον, λόγω των έντονων εξάρσεων με τον covid, δεν βλέπω πλέον φίλους όπως πριν. Έχω φτάσει σ' ένα σημείο που σχεδόν κάθε μέρα κλαίω και δεν έχω όρεξη πλέον για τίποτα, ούτε καν να αφιερώσω χρόνο για τον εαυτό μου. Έχω απελπιστει και δεν ξέρω τι να κάνω. Έκανα στην εγκυμοσύνη ψυχοθεραπείες, ωστόσο στην παρούσα φάση λόγω των μειωμένων οικονομικών δεν έχω τη δυνατότητα να ξανακάνω. Σας ευχαριστώ που είχατε την υπομονή να διαβάσετε όλο το κείμενο ❤️

Καλησπέρα σας! Είμαι στην 34+1 εβδομάδα κύησης και παρατήρησα σήμερα ότι έχω συγκαει κάτω από το στήθος, το οποίο έχει μεγαλώσει αρκετά... Τι θα μπορούσα να κάνω; Ξεκίνησα να βάζω λάδι για ραγαδες και στο σημείο αυτό, μήπως και με ανακουφίσει... Σας ευχαριστώ πολύ!

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι και τη β επιπέδου δεν είχε οριστεί εκατοστιαία θέση, ωστόσο το βάρος του ήταν πάντα εντός των ορίων για την εβδομάδα κύησης στην οποία εξεταζόταν. Αυτό που είδα είναι ότι από τη β επιπέδου, το βραχιόνιο και το αριστερό βραχιόνιο ήταν ανέκαθεν μικρότερο του ορίου. Ναι πήγα και για δεύτερη γνώμη και ήταν καθησυχαστικοι, στα πλαίσια του ότι όλα θα είναι καλά και ότι μπορεί απλά το μωρό να είναι πιο ελαφρύ. Σε κάθε περίπτωση, θα φανεί και στην επαναληπτική εξέταση. Εδώ και λίγες ημέρες πάντως που έχω βάλει περισσότερη πρωτεϊνη στη διατροφή μου, βλέπω ότι το μωρό είναι περισσότερο κινητικό στην κοιλιά απ' ότι πριν, ενώ βλέπω ότι και η κοιλιά μου αυξήθηκε. Ελπίζω να μην είναι όλα αυτά η ιδέα μου... Σας ευχαριστώ για την απάντηση! Παρακολουθούσατε συχνά την πορεία της ανάπτυξης του παιδιού, μέχρι να γεννηθεί; Σας είχαν προτείνει να κάνετε αμνιοπαρακέντηση;

Είναι στο 1,3, είναι αρκετά χαμηλά και αυτό με προβλημάτισε πολύ. Αν επιτρέπεται, στις πόσες εβδομάδες γεννησατε; Γεννησατε με καισαρική;

Καλησπέρα σας! Δεν είχε χρειαστεί να κάνω αμνιοπαρακέντηση, καθώς τα αποτελέσματα της αυχενικής έδειχναν πολύ μικρές πιθανότητες, της τάξεως 1 στα 5.400, 1 στα 10.000 και 1 στα 20.000). Όλα τα όργανα του μωρού είναι μια χαρά, εκτός από τα άκρα και την κοιλιά του που είναι πιο μικρά. Το βάρος του ήταν στα 1.260γρ. Απ' ότι μου ανέφερε ο γιατρός, είναι πιθανόν να γεννηθεί απλά λίγο πιο ελαφρύ, ωστόσο έχω αγχωθει παρα πολύ...

Καλησπέρα σας! Ήθελα να ρωτήσω για όσες μαμάδες είχαν μικρή εκατοστιαία θέση στην εγκυμοσύνη τους αν στις επόμενες εξετάσεις υπήρχε βελτίωση. Έκανα την προηγούμενη εβδομάδα εξέταση doppler που ήμουν 30+3 και η εκατοστιαία θέση ήταν στο 1,3, αλλά χωρίς εμφανή λόγο. Ο πλακούντας μου είναι σε ωρίμανση grade I, το αμνιακό υγρό είναι μια χαρά, δεν έχω διαβήτη κύησης, δεν καπνίζω, δεν πίνω και ο θυρεοειδής μου είναι ρυθμισμένος. Μου πρότεινε ο ενδοκρινολόγος να αυξήσω την πρωτεϊνη στη διατροφή μου, με κρέας, αυγά και τυρί. Έχω ξανά εξέταση στις 28/12. Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Καλησπέρα σε όλες! Πήγα σήμερα για doppler και ο γιατρός με ενημέρωσε ότι το μωρό είναι πιο μικρό από το αναμενόμενο, δηλαδή είναι στα 1260g (είμαι στην 30η εβδομάδα κύησης), το οποίο δεν είχε προκύψει ως θέμα από τις προηγούμενες εξετάσεις & υπερήχους. Αυτό που μου ανέφερε είναι ότι η κοιλιά του μωρού και τα άκρα του αναπτύσσονται αργά (η εκατοστιαια θέση είναι στα 1,3g), οπότε καταλαβαίνετε τη στεναχώρια και το άγχος μου... Αυτό που μου είπε ο γιατρός είναι ότι πολύ πιθανόν το θέμα να είναι γονιδιακο, οπότε και το μωρό θα γεννηθεί λίγο πιο μικρό (κληρονομικότητα, ωστόσο και οι 2 μας είμαστε ψηλοί γονείς, αλλά οι μαμάδες μας είναι κοντές) ή θέμα με σύνδρομο, ωστόσο στην αυχενική είχε δείξει ότι οι πιθανότητες για χρωμοσωμιες ήταν πολύ μικρές (1 στα 5460, 1 στα 10000 και 1 στα 20000). Μου πρότειναν να κάνω μια επανάληψη της εξέτασης σε 2 εβδομάδες. Έχει τύχει σε καμία άλλη; Σας ευχαριστώ πολύ!