frouta

Κουράγιο, είναι πολύ δύσκολα στην αρχή, ιδίως με όλη αυτή την αϋπνία που δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά. Ένα είναι σίγουρο, αυτή η κατάσταση δεν θα συνεχιστεί για πάντα! Κάνε ό,τι νομίζεις εσύ καλύτερο για το παιδάκι σου, χωρίς τύψεις, και μην ακούς τι λέει ο ένας και ο άλλος. Καλοί οι παιδίατροι αλλά είναι γιατροί, όχι σύμβουλοι ανάπτυξης παιδιών (όπως διαπίστωσα και γω στο πρώτο μου μωράκι) Και πάλι κουράγιο, δεν είσαι (η) μόνη!

Να σας ζήσει !!

Να σας ζήσει, κάθε καλό εύχομαι

Άμα έχεις και τη μαμά σου, είσαι αρχόντισσα Σε καταλαβαίνω, είναι λίγο τσαπατσούλης. Είναι σημαντικό όμως να εμπλακεί απο την αρχή, γιατί μετά νιώθουν ότι το έχασαν το τρένο και πως δεν θα κάνουν ποτέ σχέση με το παιδί τους. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή εκπαίδευση και θα σε βοηθούν πολύ. Πχ τα νεογέννητα κάνουν τους καλύτερους ύπνους πάνω στους μπαμπάδες γιατί είναι μαλακοί και ζεστοί χαχαχα . Εκεί που κάθεται στην τηλεόραση ας πούμε, μπορεί να το έχει πάνω στην κοιλιά του να κοιμάται. Επίσης είναι τέλειοι για το ρέψιμο. Να τον βάζεις να κρατάει το μωράκι για να μπορείς να πηγαίνεις τουαλέτα, να κάνεις κανένα μπάνιο κλπ. Δώστο του λίγο σιγά σιγά να δει ότι τα καταφέρνει και θα του φύγει ο φόβος. Και οι μαμάδες δεν είμαστε μαγικά πλάσματα που τα ξέρουμε όλα αυτομάτως. Μαζί μαθαίνουμε να είμαστε φροντιστές βρεφών.

Θα σου πρότεινα ήρεμα ωραία να εξηγηθείτε ότι πρέπει να κοιμηθείτε λίγο ξεχωριστά αυτά τα λίγα βράδυα μέχρι τη γέννα. Να έχεις και συ τη δροσιά σου και να μην σε ξυπνάει. Είναι σημαντικό να γεμίσετε λίγο τις μπαταρίες, γιατί ο τοκετός κάθε άλλο παρά το τέλος της ταλαιπωρίας είναι. Είναι η αρχή της καινούριας σας ζωής Η ζωή σας δεν θα γυρίσει ποτέ όπως ήταν πριν, θα γίνει καλύτερη και πολύ πιο ενδιαφέρουσα, αλλά πρέπει να είστε έτοιμοι να το αποδεχτείτε. (Το λέω γιατί εγώ δεν ήμουν, και κατέληξα να λυπάμαι τον εαυτό μου κάθε μέρα όλη μέρα - hello κατάθλιψη) Είναι πολύ σημαντικό να είστε σύμμαχοι όπως λέει η Melie. Η συναισθηματική υποστήριξη που χρειάζεσαι είναι μεγάλη, και το τελευταίο που θες είναι να τσακώνεσαι με τον άνθρωπό σου. Θα έχετε ένα μικρούλι αξιαγάπητο πλασματάκι που θα σας χρειάζεται 24 ώρες και θα σας σπάει τα νεύρα, και μόνο με συνεργασία θα τα βγάλετε πέρα. Το σπίτι θα είναι χαωτικό τις πρώτες μέρες, δεν θα προλαβαίνετε να κάνετε μπάνιο ή να μαγειρέψετε. Αλλά πρέπει να είστε εκεί, ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Να κάνετε αγκαλίτσες στο παιδάκι σας όταν κλαίει, και απλά να περιμένετε λίγο να μεγαλώσει. Μην περιμένετε ότι το μωρό θα τρώει και θα κοιμάται με πρόγραμμα. Ό,τι θέλει θα κάνει. Επίσης, όσο και να χτυπιέσαι να το "εκπαιδεύσεις" σε φαγητό και ύπνο, αυτά θα γίνουν μόνα τους με τον καιρό. Αφήστε την ακαταστασία να υπάρχει. Αν θέλουν φίλοι/ συγγενείς/ συμπέθεροι να έρθουν επίσκεψη, να έρχονται με προϋπόθεση να βοηθήσουν. Να πλύνουν κανα πιάτο, να φέρουν ένα φαγητό, να κατεβάσουν τα σκουπίδια. Αυτά χρειάζονται οι νέοι γονείς, όχι fancy πιπίλες και φορμάκια. Συνοψίζοντας: (1) Κοιμηθείτε τώρα που μπορείτε, γιατί μετά τη γέννα έρχεται μια ατελείωτη (άυπνη) μέρα που κρατάει αρκετά 24ωρα (2) Ετοιμαστείτε να "κατασκευάσετε" την καινούρια σας ζωή (3) Οι δουλειές του σπιτιού δεν τελειώνουν ποτέ. Μην χάνετε χρόνο να σιδερώνετε και να μαγειρεύετε. Ας τα κάνουν φίλοι ή συγγενείς.Η' τα καθαριστήρια και τα delivery. Πάρτε και ζητήστε όση περισσότερη βοήθεια μπορείτε από όλους. Και τέλος, ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει τι θέλει το παιδί σου. Μόνο η μαμά και ο μπαμπάς.

Καλησπέρα! Και μια ψήφο στο Λίλιαν Πάντως το υποκοριστικό που θα της δώσετε τώρα, μην νομίζεις ότι θα την ακολουθεί για πάντα! Μόλις μεγαλώσει λίγο θα σας ανακοινώσει "έτσι θέλω να με λέτε" και θα λυθεί το θέμα Τουλάχιστον εγώ έτσι έκανα στους γονείς μου χαχαχα

Καλησπέρα. Μήπως σου έδωσε ποια είναι τα σωστά όρια;

Οι πρώτες πρώτες μέρες δεν είναι τόσο δύσκολες, θέλει μόνο γάλα και να είστε έτοιμοι για πολλά... κακάκια! Σχεδόν σε κάθε γεύμα. Εκεί που θέλει γερά νεύρα είναι αργότερα (μετά το μήνα ήταν σε μας), όπου ξεκινάνε οι κολικοί. Τότε απλά θέλει υπομονή, αγκαλίτσες, χαδάκια και κάποιον να κάνει τις δουλειές του σπιτιού

Καλησπέρα! Το δεύτερο θα είναι και περιμένουμε κοριτσάκι 16/09 τελική ημερομηνία

Καλησπέρα, από τις κοπέλες που έχουν κάνει την β' επιπέδου, συνάντησε καμιά αυξημένο αμνιακό; Εμβρυολόγος και μαιευτήρας δεν μου έδωσαν καμία οδηγία πέρα από να περιορίσω τους υδατάνθρακες και τα γλυκά, ούτε ζήτησαν επανέλεγχο σύντομα. Παράλληλα όμως εγώ νιώθω μεγάλο "τέντωμα" και πρήξιμο, που δεν τα ένιωθα στην πρώτη εγκυμοσύνη (τώρα είμαι στην δεύτερη). Τι εμπειρίες έχετε και πώς το αντιμετωπίσατε; Ευχαριστώ

Συμφωνώ με όλες τις κοπέλες που μοιράστηκαν την εμπειρία τους προηγουμένως. Η δική μου εμπειρία είναι ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είχα ανάμεικτα συναισθήματα (και με τσάντιζαν όσοι δεν με άφηναν να σκύβω και να οδηγάω ) Στη γέννα αυτό που ένιωσα ήταν ανακούφιση που όλα πήγαν καλά. Μετά για το επόμενο τρίμηνο ήταν μια περίοδος απίστευτης κούρασης, από την δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά είχα μια αίσθηση ότι το μωρό είναι "αχάριστο" και όλο απαιτεί πράγματα . Όταν όμως μετά από κάποιους μήνες άρχισε να με κοιτάζει και να μου γελάει, εντάξει εκεί έλιωσα. Και από τότε , κάθε μέρα είναι και καλύτερη (1.5 έτους τώρα)

Καλημέρα, κάτι που είχε βοηθήσει και μένα σε αντίστοιχη περίπτωση στη Β' επιπέδου ήταν ένα εσπρεσσάκι. Να συμβουλευτείς τον γιατρό πρώτα εννοείται. Με το καλό