giouvarlaki1991

ευχαριστώ για την απάντησή σου!! Ναι σίγουρα τα 35 δεν είναι γεράματα, αλλά τα 30 δεν είναι καλύτερα, και τα 25 ακόμα καλύτερα; Όσο γερνάνε τα ωάρια, τόσο χειρότερα δεν είναι από κάθε άποψη;; Όταν λέω δε βιάζομαι, δεν εννοώ ότι δεν είμαι έτοιμη. Έχω βρει τον άνθρωπό μου, έχουμε κατασταλλάξει σε δουλειές, τόπο διαμονής, δεν έχω κάτι που με κρατάει, απλά δε βιάζομαι λόγω υγείας. Αν πρόκειται να κινδυνεύσω εγώ και το μωρό, προτιμώ να περιμένω λίγο! Σίγουρη για τίποτα δε μπορώ να είμαι, δεν ξέρω πόσα κιλά θα είμαι σε 2 χρόνια, βλέπω πάντως ότι με τη θεραπεία κ τις οδηγίες του γιατρού, έχασα 30 κιλά μέσα σε 6 περίπου μήνες. Δηλ στο βαθμό που περνά από το χέρι μου, θα συνεχίζω έτσι... Σ'ευχαριστώ πολύ και πάλι!

Καλημέρα σε όλες! Θα ήθελα να φράψω τον πόνο μου, και να μου πείτε καμιά γνώμη, από προσωπικές σας εμπειρίες, σχετικά με εγκυμοσύνη σε πάρα πάρα πολλά κιλά. Είμαι 30 χρονών. Για χρόνια, από παιδί πάλευα με τα κιλά μου, τα λιγότερα που έχω φτάσει μετά τα 18 μου ήταν 100, ποτέ παρακάτω, και το μάξιμουμ 155. Έχω κάνει δίαιτα πάνω από 20 φορές, με διαιτολόγο, παθολόγο, καρδιολόγο, ενδοκρινολόγο, διαβητολόγο κλπ. Πάντα προσπαθούσα να τους πείσω ότι δεν τρώω τόσο όσο δείχνουν τα κιλά μου, αλλά ποτέ κανείς δεν πιστεύει ένα μπόγο 150 κιλών ότι τρώει 1 γιαουρτάκι και πέφτει για ύπνο... Πριν λίγους μήνες άρχισα να έχω διάφορα περίεργα συμπτώματα, εδώ θα προσπεράσω λεπτομέρειες και θα πω με λίγα λόγια ότι πέρασα από οφθαλμίατρο, ωριλά, νευρολόγο και μετά από καθαρές μαγνητικές με έστειλαν σε διαβητολόγο με ειδίκευση σε μεταβολικά νοσήματα για να καταλήξουμε να κάνουμε παράξενες, εξειδικευμένες ορμονικές και γονιδιακές εξετάσεις που αποκάλυψαν το λόγο που είμαι έτσι. Αποτέλεσμα: Με ήπια αγωγή, ξανά τέλεια δική μου διατροφή και αρκετό περπάτημα και κολύμπι, έφτασα από τα 155 στα 125. Όλος αυτός ο πρόλογος για να καταλήξω στο ότι είμαι μεν ντάμπο το ελεφαντάκι, αλλά η υγεία μου είναι πολύ καλή λόγω της νοσοκομειακής διατροφής και έντονης άσκησής μου σχεδόν όλα μου τα χρόνια. Δεν έχω χοληστερίνη, πίεση, ζάχαρο, τριγλυκερίδια, φραγμένες αρτηρίες κλπ. Είχα πίεση 13-14 αλλά από τα 140 κιλά και κάτω, και με τη διακοπή καπνίσματος, έχει γίνει φυσιολογική. Ένα θέμα είχα παρουσιάσει με υπογλυκαιμίες, αλλά δεν έχω διαβήτη. Συνέβαινε επειδή έτρωγα 2 φορές τη μέρα, 8 και 8. Το αντιμετωπίζουμε με γεύματα ανά 2-3 ώρες. Όταν λοιπόν ρώτησα τον διαβητολόγο ποια είναι η γνώμη του για εγκυμοσύνη στα κιλά μου (155 τότε), μου είπε ότι τέτοιο βάρος δίνει μεγάλες πιθανότητες προβλημάτων πχ δυσκολία σύλληψης, αποβολή, προεκλαμψία, διαβήτη κύησης, μακροσωμία εμβρύου, αναπνευστικά και μεταβολικά προβλήματα για το παιδί στο μέλλον. Μου είπε ότι θα προτιμούσε να προσπαθήσουμε για παιδάκι αφού φτάσω στα 100 κιλά, αλλά ότι αν "τύχει" νωρίτερα ή αν επιμένω να βιαστώ, εδώ είμαστε να το προσπαθήσουμε, όλα γίνονται, μπορεί να μην υπάρξει κανένα πρόβλημα, να πάνε όλα καλά κλπ. Την ίδια εποχή ρώτησα μια γυναικολόγο, που μου συμπεριφέρθηκε πάρα πολύ άσχημα. Με αντιμετώπισε σαν δολοφόνο, μου είπε ότι έχω κάθε δικαίωμα να είμαι βόδι και να αυτοκτονώ καθημερινά καταβροχθίζοντας ότι junk food βρεθεί στο διάβα μου, αλλά δεν έχω κανένα δικαίωμα να πάρω μαζί μου στον τάφο και ένα μωρό. Μου είπε ότι γυναίκες σαν εμένα θα έπρεπε να διώκονται ποινικά για τις εγκληματικές σκέψεις τους και η προσπάθεια σύλληψης από μέρους εμού και των ομοίων μου θα έπρεπε να θεωρείται απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Στη συνέχεια άλλαξα γυναικολόγο και ο καινούριος μου είπε πάνω κάτω ότι και ο διαβητολόγος. Μου εξήγησε τους κινδύνους και μου τόνισε ότι το πιο βασικό είναι η δυσκολία να δούμε καλά το έμβρυο σε μια παχύσαρκη γυναίκα και να είμαστε βέβαιοι ότι όλα είναι καλά (κάτι μου είπε συγκεκριμένα για αυχενική μοίρα, ότι δε φαίνεται καλά στον υπέρηχο και απο κει βλέπουμε αν υπάρχουν κάποιες ανωμαλίες, δεν είμαι πολύ σίγουρη). Στην πραγματικότητα εγώ δεν έχω λυσσάξει να κάνω παιδί, αντίθετα. Ναι, θα το ήθελα πάρα πολύ, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να βάλω σε κίνδυνο ούτε τη δική μου ούτε τη δική του υγεία! Ο προβληματισμός μου ουσιαστικά έγκειται στο αν θα ήταν καλύτερο/ασφαλέστερο να κάνω παιδί στα 125 κιλά και 30 χρονών, παρά 80 κιλά και 35 χρονών. Ξέρω ότι μετά τα 30 η ηλικία είναι αντίπαλος, και όσο αυξάνεται η ηλικία αυξάνεται και ο κίνδυνος για επιπλοκές. Δεν έχω μιλήσει με στατιστικολόγο, δεν ξέρω ποια από τις 2 περιπτώσεις ενέχει περισσότερους κινδύνους, απλά φοβάμαι μήπως χάνοντας κιλά, χαθεί και πολύτιμος χρόνος που δε γυρίζει πίσω. Από την άλλη, γνωρίζω τόσες περιπτώσεις που με προβληματίζουν. Στο κοντινό μου περιβάλλον : 30 ετών, αδύνατη, αθλητική, παντελώς υγιής, είχε στην 1η εγκυμοσύνη αποβολή και στη 2η διαβήτη κύησης. 39 ετών, 10-15 κιλά λιγότερο απο μένα, φυσιολογικότατη εγκυμοσύνη και υγιές παιδί, 3 ετών σήμερα. 32 ετών,αδύνατη, υγιής, στο νοσοκ τον τελευταίο μήνα εγκυμοσύνης λόγω προεκλαμψίας, αλλά υγιείς και οι 2 τώρα. Η ξαδέρφη μου, 36 ετών, ίσως στα ίδια κιλά μ εμένα, με χοληστερίνες τριγλυκερίδια πίεση γενικά, κατά την εγκυμοσύνη οτι φαγητό να'ναι και κάπνισμα (!!!), ακινησία, δεν έπαθε τίποτα και γέννησε, και οι 2 μια χαρά. Το παιδί πάει δημοτικό. (??) Η αδερφή μου, εγκυμοσύνη στα 41, σχετκά υγιής καθώς ανορεξική για αρκετά χρόνια, όλα φυσιολογικά μέχρι τέλος. Κολλητή μου, 27 χρονών, υγιέστατη, διαβήτη κύησης και προεκλαμψία. Έχω μπερδευτεί. Κάθομαι και τα σκέφτομαι και αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω; Αξίζει να χάσεις 5 χρόνια καιρό προσπαθώντας να φτάσεις το ιδανικό βάρος και να λύσεις οποιοδήποτε μικροσκοπικό πρόβλημα υγείας για να ξεκινήσεις με τις καλύτερες πιθανότητες; Είναι όμως αυτές οι καλύτερες πιθανότητες που μπορείς να διεκδικήσεις; Αδύνατη στα 35 ή ελέφαντας στα 30; Ή κάτι ενδιάμεσο, στα 100 κιλά που λέει και ο γιατρός; Βλέπω νέες να δυσκολεύονται, 40άρες να πιάνουν παιδί σε 2 μήνες, αδύνατες να τρέχουν με ζάχαρο και πίεση, χοντρές να τρώνε πίτσες, να καπνίζουν και να κάνουν μια χαρά παιδιά. Τελικά τι ισχύει; Επίσης κάτι άλλο που δεν έχω συζητήσει με τους γιατρούς, αφού δε βιάζομαι, και πολλές μπορεί να ξέρετε. Ο σύντροφός μου έχει αδερφό ΑΜΕΑ. Υπάρχουν εξετάσεις που γίνονται και μπορούν να εντοπίσουν τα πάντα εγκαίρως ή μπορεί παρά τον εξονυχιστικό έλεγχο να γεννηθεί παιδί με πρόβλημα που δε φάνηκε πουθενά σε εξετάσεις; Υ.Γ. Γράφω σήμερα τους συλλογισμούς μου επειδή πριν 3 εβδομάδες είχαμε ένα "ατύχημα" με τον σύντροφό μου αλλά δεν αγχώθηκα και ιδιαίτερα, γιατί σύμφωνα με τους γιατρούς είναι πάρα πολύ δύσκολη η σύλληψη για παχύσαρκες γυναίκες, οπότε θεώρησα απίθανο να συνέβη κάτι. Απλά έχω τις τελευταίες μέρες κάποιους πόνους στην πλάτη, πονοκεφάλους, συχνοουρία, κόπωση, ενόχληση στο στήθος, και γκούγκλαρα πιθανές αιτίες. Κακός σύμβουλος το ίντερνετ... Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, αλλά όπως τα λένε οι δόκτορες, πιο πιθανό να μου άφησε κουσούρια ο κορονοιός και να χρειάζομαι καρδιολόγο παρά γυναικολόγο! Την καλημέρα μου, ευχαριστώ για το χρόνο όποιας διάβασε μέχρι τέλους, και συγνώμη για το σεντόνι...