Περαστικά μικρή μου!!!
Να σου πω τι σκέφτομαι γι αυτά που μου γράφεις και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που ενώ ήσουν άρρωστη μου έγραψες!
Να φύγω δεν μπορούσα γιατί για την κολλητή μου είναι ένα είδος "στηρίγματος" {όπως φυσικά είναι οι φίλοι μας}, που φαντάσου μου είχε ζητήσει να πάμε νωρίτερα για να την βοηθώ και να είμαι δίπλα της... καταλαβαίνεις? Αν λοιπόν έλεγα πως θα φύγω η φίλη μου θα καταλάβαινε πως κάτι έγινε και θα στεναχωριόταν πολύ και δεν ήθελα να θυμάται έτσι τα γεννέθλια του μικρού της, που κουράστηκε πολύ για να τα διοργανώσει.
Από την άλλη το συγκεκριμένο σπίτι το νιώθω σαν σπίτι μου, ανοίγω το ψυγείο, κάνω δουλειές... έχω θάρρος δηλαδή και θα ήταν σαν να αφήνω ένα τέτοιο παράσιτο να με διώξει από το σπίτι μου! Δηλαδή όχι ρε γμτ!
Ειμαι πολύ τσαντισμένη ακόμα και ξέρω πως το παρατραβάω μέσα μου αλλά μου χει γυρίσει το μάτι σε βαθμό που ούτε εγώ περίμενα. Δεν ξέρω πως θα κουλάρω και πόσες μέρες θα μου πάρει. Ειλικρινά δεν χάνω εύκολα την ψυχραιμία μου αλλά σε μερικές φάσεις με πιάνει τρέλα. Το περίμενα τοσο πολύ το πάρτυ, το βαφτιστηράκι το αγαπάμε τόσο και άλλο τόσο την κολλητή μου, που τα πήρα μαζί που που δεν είπα κάτι.
Τέτοιες καταστάσεις μου γίνονται πάντα μαθήματα και την επόμενη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο το αντιμετωπίζω λίγο πιο "σωστά" για τα δεδομένα μου... καταλαβαίνεις? Και προσπαθώ να δείχνω κατανόηση στους ανθρώπους αλλά η αγένεια {σε όποια μορφή της} είναι το κόκκινο πανί μου και ειδικότερα όταν αυτή συμπεριλαμβάνει το παιδί... τότε εκεί το χάνω!
Τώρα ξέρω πως το αντιμετώπισα λάθος και έπρεπε με το πρώτη άσχημη συμπεριφορά στο παιδί, να την μαζέψω στο δευτερόλεπτο ώστε να μην χαλάσω τη διάθεση του παιδιού μου, τη δική μου αλλά και τελικά των υπολοίπων {όπως της φίλης και του βαφτιστηριού που το μάλωσε και αυτό}.