Καλημέρα κοριτσάκια και από εδώ,
Καλό μήνα, ευτυχισμένο και γλυκαμένο.
Σήμερα το πρωί λοιπόν, χτυπάει το ξυπνητήρι, ξυπνάω και ακούω ψιλοπερπατήματα, γελάκια, σου-σου-σου και μου-μου-μου και λέω... ωχ... δεν ξεκινάει καλά η μέρα μας, κάτι ετοιμάζουν αυτά...
Πάω προς την κουζίνα και τρέχουν αυτά προς το μέρος μου και μου κλείνουν το δρόμο.
"Μαμά, θα φύγεις αμέσως για τη δουλειά;;;" με ρωτάνε.
Όχι τους απαντάω σε πέντε λεπτά.
"Μπορείς να κάτσεις λίγο ακόμη;;;"
Γιατί λέω τί θέλετε;
"Να... σου φτιάχνουμε πρωινό"
Εντάξει τους λέω, έχετε ακόμη πέντε λεπτά. Σας φτάνουν;;;
Φεύγουν τρέχοντας, και όταν ετοιμάστηκα και έφτασα στην κουζίνα, μου είχαν φτιάξει φρεσκοστυμένη πορτοκαλάδα, φρυγανίτσες με βούτυρο και μαρμελάδα φράουλα που μου αρέσει και είχαν αρχίσει να μου φτιάχνουν και φρουτοσαλάτα μέσα στη μία κούπα από το μισό πορτοκάλι.
Πόσο συγκινήθηκα δεν μπορείτε να φανταστείτε. Περίμεναν, και με κοιτούσαν στα μάτια για να δούνε τί θα τους πω. Και όταν τους είπα ότι ήταν το πιο γλυκό πρωινό που είχα φάει ποτέ, κορδώθηκαν σαν γύφτικα σκεπάρνια τα μικρούλια μου. Άσε που έπρεπε να τα φάω όλα γιατί αλλιώς θα παρεξηγιόντουσαν. Άφησα τη μία φρυγανιά και τα γλυκοφίλισσα για να φύγω και τα άκουσα που έλεγαν... "άντε τώρα, να φτιάξουμε τον καφέ του μπαμπά να τον βρει έτοιμο όταν σηκωθεί..."
Μα δεν είναι απίστευτα το τί μας κάνουν τα μικρά μας;;;
Μπορούν να μας φέρουν από την απόλυτη ευτυχία..... στον απόλυτο πανικό.....
Και πάλι καλημέρα σας...
(Υ.Γ. Το μήνυμα έχω αρχίσει να σας το γράφω από τις 10 το πρωί, αλλά τώρα αξιώθηκα να το τελειώσω.... χιχιχι)