elle

Αφιερωμένο στην Πόλα εξαιρετικά!

Είσαι τότε από τις τυχερές, αλλά όχι βέβαια τυχαία, μαμάδες! Ευχαριστώ πολύ, αν θα πάμε τελικά Θεσσαλονίκη θα το έχουμε υπόψιν. Πέρυσι είχαμε πάει στο θεατρικό εργαστήρι "Ο Περιπατος"στην Ηλιούπολη (φέτος έχει επίσης κάτι ωραίο: http://www.paidorama.com/component/option,com_thyme/Itemid,358/calendar,4/category,0/d,15/event,2916/instance,2010-12-12/m,12/vcat,/y,2010/) που είχε μια διαδραστική παράσταση με θεατρικό παιχνίδι στη συνέχεια, με το μικρό πρίγκηπα. Συμφωνώ για τα ρεμπετάδικα, τα αυθεντικά όμως με τα σμυρνέικα, ανατολίτικα παραδοσιακά στους τεκέδες..., έχω καιρό να πάω! Τελευταία φορά ήταν μια Πρωτοχρονιά στη Μαριώ τη Σαλονικιά.

Όχι και τόσο, έχω δοκιμάσει με ότι καλύτερο βούτυρο υπάρχει, και διάφορα βιολογικά, αλλά δεν βγαίνουν όπως παλιά. Τότε υπήρχε το Αλπίνο που ήταν τέλειο, με διαφορά, αλλά έχει καταργηθεί.

Όμως Αννούλα, υπήρξε παράκληση για συγνώμη και παραδοχή από τη μια πλευρά, καθώς και ανοιχτόκαρδη και ειλικρινής υποδοχή σήμερα. Σε ποιά περίπτωση τότε αν όχι σ' αυτήν εδώ ταιριάζει; Εσύ μαμά εφήβων αγοριών (που υποθέτω βγαίνουν με τους φίλους τους), πώς και δεν ξέρεις πόσο ακριβός που είναι ο καφές στην Ελλάδα! Τα μελομακάρονα είναι εύκολα να τα φτιάξεις, το μέλωμα έχει μόνο δουλειά πολύ και ....ζαχάρωμα της κουζίνας. Οι κουραμπιέδες είναι πιο εύκολοι αλλά θέλουν πρόβειο φρέσκο βούτυρο για να γίνουν ωραίοι. Και δεν ξέρω πού μπορώ να βρω. Όσο για τις γαριδούλες με ρυζάκι τις δίνω στο μικρό και τις ...καταβροχθίζει!

Απορώ κι αναρωτιέμαι τόσες απεργίες γίνονται, τόσες φορές παραλύει η πόλη και την πληρώνουμε τελικά οι απλοί πολίτες, και καμιά μα καμιά διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή για τους τριακόσιους κηφήνες που έχουν τρυπώσει στο κτίριο που υποτίθεται προασπίζει τη δημοκρατία και την ευνομούμενη πολιτεία. Αλλά τί να λεω όταν οι ίδιοι οδήγησαν τον τόπο στην τωρινή κατάσταση. Αλλά καμία αντίδραση, καμία αντίσταση πια. Μας έχουν αποβλακώσει τα ΜΜΕ μου φαίνεται με τις μαγειρικές... Γεια σας τώρα τα λέμε αργότερα!

Κι εγώ εννέα για τα ίδια! Μάλιστα μου φάνηκε σχετικά οικονομικό.Μήπως κάνανε λάθος σε σένα; Η Κουραμπιεδογλυκούλα εκτός από έξυπνη είναι και νοικοκυρούλα! Σας είπα, αν με βλέπετε να μπαίνω μετά της εννέα το πρωί να μου λέτε, φύγε. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα μέχρι το Φλεβάρη που επιστρέφω και μέχρι τότε πρέπει να έχω τελειώσει. Καλώς την Anna ath και πάλι ξανά στη συντροφιά. Ένστικτο θα το πεις, δεν ξέρω, σε σκεφτόμουν το πρωί.

Μια σοφή γιαγιά στο χωριό μου (παρεπιπτόντως κι εγώ σε χωριό μεγάλωσα μέχρι το γυμνάσιο, θυμάμαι την προχθεσινή συζήτηση...) έλεγε ευτυχώς που κανείς δεν έχει το ίδιο γούστο και τις ίδιες προτιμήσεις με τον άλλο, γιατί αλλιώς δε θα βρισκόταν ούτε ένα ζευγάρι να παντρευτεί. Αυτό που σε μένα φαίνεται ωραίο και διαλεχτό στον άλλο μπορεί να είναι εντελώς αδιάφορο και απορριπτέο. Αυτό όμως είναι που δημιουργεί και την τελική αρμονία. Η ισορροπία των αντιθέσεων.

Α, χαίρομαι που σας άρεσε "ο μικρός πρίγκηπας", κι εμένα έχει σημαδέψει το νεανικά μου χρόνια, ειδικά το παρακάτω κείμενο, το θυμάμαι πάντοτε, είναι η πεμπτουσία της ζωής κατά τη γνώμη μου. «Δεν είμαι εξημερωμένη». «Α! συγνώμη» έκανε ο μικρός πρίγκηπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: «Τι σημαίνει "εξημερώνω";» «Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει "δημιουργώ δεσμούς"». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Αλλά αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο. Θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια...» Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με!», είπε. Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού... «θα κλάψω». «Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω». «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!» «Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.» «Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.» «Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου...», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι' αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...» «Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ' αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.» "Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού. Είναι πολύ απλό:Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό".

Καλημέρα, από όρεξη καλά πάμε βλέπω... Εδώ κι εγώ προχθές στο καφέ όλο και κάτι έτρωγα. Μήπως είναι επειδή στο σπίτι δε μπορούμε να ησυχάσουμε λίγο και να καταλάβουμε ότι τρώμε; Εγώ πάντως που ποτέ δεν έτρωγα μετά τις εννέα αφού κοιμηθούν τα πιτσιρίκια σκέφτομαι "λοιπόν, τί έφαγα σήμερα; για να δώ υπάρχει κάτι ενδιαφέρον στο ψυγείο...".Σούσι δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, έχω την περιέργεια να δω πώς είναι. Τελικά χθες δεν πήγα γυμναστήριο, δε με ελκύει καθόλου, μάλλον θα επιλέξω να πηγαίνω εγώ τη Σοφία για τέννις και θα ρίχνω ένα τρέξιμο εκεί κοντά μέχρι να τελειώσει το μάθημα. Σας αφήνω, μέχρι τις εννέα, πρέπει να τελειώσω όλες τις δουλειές, σπίτι, μαγείρεμα και δεν έχω καθόλου μα καθόλου όρεξη...

Εμ η επιτυχία είναι πάντα το καλύτερο αφροδισιακό! Καλά να περάσετε!

Κι εμένα το ίδιο, περίμενα να το γκρεμίσει αλλά πηγαίνει προσεχτικά και προσθέτει κι άλλα από τα παιχνιδάκια του. Νυστάζωωωω, η Σοφία με το μπαμπά της πήγαν για μίνι τένις, ο μπέμπης βλέπει Ντόρα (είναι η πιο καλή γκουβερνάντα), ξέρω δεν πρέπει να βλέπει σ' αυτή την ηλικία πολύ ώρα dvd, αλλά δεν αντέχω να με κυνηγάει με ένα μαμάαααααα! Πρέπει ν' αρχίσω κι εφέτος λίγη γυμναστική, αν θα προλάβω ίσως πάω μια ωρίτσα γυμναστήριο (το οποίο δε μου αρέσει καθόλου αλλά το πιλάτες που πήγαινα πέρυσι είναι αρκετά μακρυά και πολύ ακριβό). Θα μπορούσα να πηγαίνω με τη Σοφία στο μάθημα και να τρέχω στο διπλανό γήπεδο, αλλά δε βγαίνει, να τη διαβάζω δηλαδή πριν, να την πηγαίνω, να επιστρέφω, κι έπειτα να φτιάχνω σπίτι, κουζίνα, να ταίζω το μπέμπη, να τα ετοιμάζω για ύπνο, άσε ας κάνει κι ο μπαμπάς κάτι, μολονότι κοιμάται όρθιος όταν φεύγουν και τον λυπάμαι... Ωραία τα λες Κασσιανή για τον έρωτα κατόπιν γάμου, τώρα όσο για την πληρωμή, σε κερνάμε καφέ ή ποτό, κάνει;

Τί ωραία, βγάλε τον, ντύσε τον καλά, και ρίξε του και μια χιονομπαλίτσα! Fatsaki να τα εκατοστήσεις! Τα σοκολατάκια σου είναι σε καλά χέρια μην ανησυχείς. Ήταν πεντανόστιμα, αχ να είχα τώρα ένα!

Σας παραθέτω το απόσπασμα, έτσι για να ξεκινήσει η μέρα: Η αλεπού σώπασε και κοίταξε κάμποση ώρα το μικρό πρίγκιπα. -Σε παρακαλώ...εξημέρωσε με! -Το θέλω πολύ, αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκιπας, αλλα δεν έχω πολύ καιρό. Έχω να ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω ένα σωρό πράγματα. -Γνωρίζει κανεις μονο αυτά που εξημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό για να γνωρίσουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα έτοιμα από τα μαγαζιά. Όμως, επειδή δεν υπάρχουν μαγαζιά που να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις έναν φίλο, εξημέρωσε με! - Τι πρέπει να κάνω? είπε ο μικρός πρίγκιπας -Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, αποκρίθηκε η αλεπού. θα καθίσεις στην αρχή κάπως μακριά μου, έτσι όπως κάθεσαι τώρα στο χορτάρι. θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού και δεν θα λες τίποτα. Τα λόγια φέρνουν παρεξηγήσεις. Όμως κάθε μέρα θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά... Ήταν ένας κήπος γεμάτος ανθισμένα τριαντάφυλλα. Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα. Ο μικρός πρίγκιπας τα κοίταξε. Όλα έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι. - Τι είσαστε εσείς ; τα ρώτησε κατάπληκτος. - Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν. - Α! έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του είχε πει ότι ήταν το μοναδικό σ' όλο τον κόσμο από το είδος του. Και να τώρα που βρίσκονταν μπροστά του πέντε χιλιάδες, όλα τα ίδια, μέσα σ' ένα μόνο κήπο! "Πολύ θα στενοχωρηθεί, σκέφτηκε, αν τα έβλεπε όλα αυτά... θα το 'πιανε φοβερός βήχας και θα 'κανε σαν να 'ταν να πεθάνει για να γλιτώσει από τη γελοιοποίηση. Κι εγώ Θα 'μαι αναγκασμένος να κάνω πως τάχα το περιποιούμαι γιατί, αν δεν το κάνω, για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνε τον εαυτό του να πεθάνει στ' αλήθεια..." Ύστερα, σκέφτηκε πάλι: "Πίστευα πως ήμουν πλούσιος επειδή είχα ένα μοναδικό σ' όλο τον κόσμο λουλούδι, ενώ δεν είχα παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Και, ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, έκλαψε". Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου& Ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο. Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαγα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες. Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου. - Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται. - Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό. - Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται. - Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου... - Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

Καλημέρα, καλή εβδομάδα! Είδα κι έπαθα να ξυπνήσω τη Σοφία πρωί πρωί για το σχολικό, βγήκαμε κιόλας χωρίς ομπρέλες και ...γίναμε μούσκεμα. Πώς και πώς περιμένει να κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Και είναι μόλις στην πρώτη τάξη. Το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε σε ένα φιλικό σπίτι όπου έτρεχα όλη την ώρα πίσω από τον μικρό μην κάνει κάποια ζημιά. Είναι η πιο δύσκολη ηλικία μου φαίνεται. Ο μόνος χώρος που ενδείκνυται γι'αυτόν είναι οι μεγάλες πλατείες για να τρέχει και να κυνηγάει περιστέρια! Χθες το απόγευμα ήπιαμε ένα τέλειο καφεδάκι, έξω κρύο, μέσα ζέστη, ωραία παρέα. Για να λέω την αλήθεια (μη με μαλώσετε) εγώ λίγο "έσκασα" από το τσιγάρο, ήμουν απ' αυτούς (από τη μειοψηφία δηλαδή) που χάρηκαν με την εφαρμογή του μέτρου, γιατί έχω πράγματι πρόβλημα, δε μπορώ να ανασάνω... Ίσως φταίει που ο πατέρας μου κάπνιζε πολύ όταν ήμουν μικρή, ίσως. Κατά τ' άλλα ήταν ωραία, σιγά σιγά γνωριζόμαστε και πιο πολύ, αυτό το σταδιακό "πλησίασμα", με τον επαναλαμβανόμενο ρυθμό του μου θυμίζει λίγο το πώς πλησίαζε το μικρό πρίγκηπα η αλεπού μέχρι που "εξημερώθηκε" απ' αυτόν στον βιβλίο του Σαιντ-Εξυπερύ. Είναι ο πιο καλός τρόπος να χτίσεις σχέσεις, να κερδίσεις την εμπιστοσύνη και να χαρίσεις ενδιαφέρον και αγάπη.

Χωρίς τα παιδιά τα Χριστούγεννα, τα στολίσματα, φαντάζουν ανούσια, διακατέχονται απλώς από μια καταναλωτική έξαρση. Η Σοφία πριν λίγο με το μπαμπά της πήγαν στη σκοτεινή αποθήκη να βρουν τα φυλακισμένα για ένα χρόνο παιχνίδια, στολίδια "που έκλαιγαν" προσμένοντας να πάμε να τα φέρουμε και πάλι στο σπίτι να τα στολίσουμε. Χωρίς το παραμύθι των παιδιών τί χρωμα να έχει η ζωή;

Άντε στείλτε λίγο χιόνι και εδώ. Κάτι γίνεται βέβαια τώρα έξω, χιονίζει αδύναμα όμως, αλλιώς μας βλέπω το απόγευμα στον Υμητό για χιονοπόλεμο!

Έτσι είναι οι καλές μαμάδες, όλο έχουν τύψεις αν και τα προσφέρουν όλα στα παιδιά και δεν αφήνουν ούτε μια σταλίτσα για τον εαυτό τους. Για σκέψου ότι κάποιοι γονείς ούτε κατά διάνοια δε θα τα σκεφτόντουσαν όλα αυτά. Τα παιδιά αποτελούν γιαυτούς ένα απαραίτητο αξεσουάρ κοινωνικής, οικογενειακής καταξίωσης. Όσο λιγότερο τα βλέπουν τόσο περισσότερο άνετοι και ευχαριστημένοι είναι. Βέβαι τα γεμίζουν με χαρτζιλίκι, δώρα και ότι αγοράζεται... Κι εμένα μου αρέσουν πολύ τα ξύλινα. Στη Σοφία όλο της fischer price αγόραζα, τώρα πλέον παίρνω σπάνια παιχνίδια και αυτά ξύλινα, είναι τέλοια στην υφή, όμορφα, δε σπάνε και μπορούν να μείνουν ως αναμνηστικά για μια ζωή ...καθώς θυμίζουν παλιούς καιρούς. Το καλοκαίρι αγόρασα ξύλινα κουζινικά και λαχανικά υποτίθεται για τη Σοφία και τελικά ο μπέμπης ξετρελαίνεταιι με αυτά, κάθε μέρα με αυτά παίζει, μαγειρεύει, μας ταίζει, κοκ. Η Σοφία με τη φίλη της (και οι δύο 6 ετών) ξετρελάθηκαν, ανέβηκαν και στη σκηνή, χόρεψαν, πέρασαν πολύ όμορφα. Το πρώτο μέρος είναι λίγο ιδιαίτερο καθώς έχει πολύ ελληνική μυθολογία-κοσμογονία αλλά το δεύτερο που τραγουδά ο Σαββόπουλος με παιδιά που τον συνοδέυουν είναι υπέροχο. Καλά διασκέδαση. Ξύπνησε ο φωνακλάς!!! Καλή σας ημέρα! Ελπίζω σήμερα να στολίσουμε...

Τάρα, κι εμένα έχει εδώ και τρεις μέρες και γίνεται μάχη!!! για να του βάλω νερό στη μύτη λες και τον αποκεφαλίζουν! Του αρέσει να παίζει πολύ ώρα με το νερό στη μπανιέρα, νομίζω ότι εκεί τελικά "ψωνίζει" το μπούκωμα.

Καλημέρα, γεια σου Νατασσούλα, με το καλό στο κανούριο σπίτι! Κυκλοφορώ με κοντομάνικο και ακούω δελτία καιρού για επερχόμενο ψύχος, μπας και ονειρεύομαι; Άντε πια, να απαλλαχθούμε από τα κουνούπια, Δεκέμβρη μήνα, τον έχουν κάνει το μικρό λες κι έχει ιλαρά, τι κι αν παίρνω τα μέτρα μου, κουνουπιέρες, αντικουνουπικά... QUOTE=kassiani;729324] αμαρτια ομολογουμενη, ουκ εστιν αμαρτια τωρα το κανα Αααα, και σε είχαμε παράδειγμα, λέγαμε δηλαδή, αν η Κασσιανή δεν παίρνει τίποτα, τότε μπορούμε κι εμείς, μας κατέρριψες το μύθο μας. (Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα μύθο). Παιδιά η ζωή τρέχει κι εγώ την κυνηγάω, πώς φεύγει έτσι ο χρόνος; Τίποτα απ' όσα σχεδιάζα δεν προφθαίνω, σε λίγο Χριστούγεννα... (σαν χθες μου φαίνεται ότι ήταν τα περσυνά!)

Να δείτε πλάκα! Έδωσα στον μικρό λίγα πατατάκια σ' ένα πιατάκι (βιολογικά) από αυτά που αγόρασε η Σοφία και νοστιμεύτηκε τόσο πολύ που δεν τον έχω ξαναδεί να κάνει έτσι, μαμμμμμ, μαμμμμ!!! Τον πλησιάζω μάλιστα και μου αγριεύει να μην τ' ακουμπίσω.

Αυτό είναι το θέμα για να μένει στεγνή πολλές ώρες έχει και κάτι άλλο. Πάντως ο δικός μου ενώ γενικά δεν έχει πρόβλημα, όταν τις χρησιμοποιώ, γιατί όντως τις βρίσκεις πιο συχνά σε προσφορά, παρουσιάζει κάτι κοκκινίλες. Ισως είναι πιο καλές οι baby dry που λέει η Κατερίνα, εγώ δε θυμάμαι ποιες είχα πάρει.

H συγκεκριμένη μάρκα για πάνες δεν είναι λίγο περίεργη, μου φαίνεται ότι δεν είναι τόσο φυσικές, λες και είναι από νάυλον, όπως και άλλα ανάλογα προϊόντα (για εμάς) της ίδιας εταιρίας ή όχι; Έψαξα στο αμαζον για άλλες αλλά δεν είχε, εσείς έχετε βρει;

[ Καλημέρα! Λίζα περαστικά! Και ο μικρούλης μου κρύωσε πέρασε δύσκολη νύχτα καθώς ήταν μπουκωμένος. Πολα, με τις προϋποθέσεις που έχεις, μεγαλο σπίτι και ξεχωριστό χώρο μια χαρά ενδείκνυται αυτό που σκέφτεσαι, μάλιστα είναι καλό που έχεις μεγάλο χρονικό περιθώριο να ψάξεις (χρειάζεται πολύ ψάξιμο). Ως προς τη βοήθεια από μαμάδες, τίποτα δεν είναι χωρίς επιστροφή. Όταν οι γονείς μπαίνουν στο σπιτικό για βοήθεια στη συνέχεια έχουν και άποψη επί πολλών θεμάτων της ζωής του ζευγαριού.

Όχι νομίζω ότι καλό θα ήταν να τους το πεις, συμβαίνει, ξεχνιούνται, τρέχουν για πολλές δουλειές, αλλά πρέπει να το πεις με ευγενικό τρόπο για να μην επαναληφθεί.

Καλημέρα! Από νωρίς το πρωί τρέξιμο, κουράστηκα! Τη νύχτα ο μικρός ήταν ανήσυχος ξύπνησε κατά τις τρεις και φώναζε, έπειτα δεν κοιμήθηκα μέχρι τις έξη. Κάθε μέρα από την αρχή όλα... Μαρία καλή δύναμη στον πατέρα σου. Απ' όσο βλέπω πολλές από μας το έχουμε περάσει επίσης με κάποιον από τους δικούς μας κι εγώ με τον δικό μου πατέρα πριν λίγα χρόνια. Πλέον έχουμε γίνει εμείς οι μεγάλοι, και εκείνοι έχουν προxωρήσει στο επόμενο στάδιο. Τα παιδιά μας είναι στη θέση μας και εμείς παύουμε σιγά σιγά να είμαστε παιδιά. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι διαφορετικά. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν μάχη και αφήνουν έκπληκτους γιατρούς και συγγενείς. Εύχομαι ο μπαμπάς σου να είναι ένας από αυτούς. Σας αφήνω, καλή δουλειά!