niadk

Σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση. Η αλήθεια είναι πως είμαι ράκος ψυχολογικά. Χρειάστηκε να τρεξω για τα χαρτιά, βλέπω τη λειξιαρχικη πράξη γέννησης του μωρού και γίνομαι χειρότερα. Χρειάστηκε επίσης να πάρω χάπια για να μου γυρίσει το γάλα. Δεν μπορώ ακόμα να το χωνεψω. Ο γιατρός μου είναι πολυ καλός. Τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Μου ζήτησε να ηρεμήσω και σε 40 ημέρες που θα πάω να με δει θα συζητήσουμε τα πάντα. Ήδη όμως με ενημέρωσε πως για 6 μήνες δεν πρέπει να κάνουμε προσπάθεια για άλλο μωρό, μεχρι να επανέλθει η μήτρα στη θέση της

Καλημέρα κορίτσια Δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω, ξέρω απλά πως θέλω να μοιραστώ μαζί σας και τη δική μου δυσάρεστη εμπειρια. Παλινδρομη κύησης στις 27 εβδομάδες. Γέννησα το Σάββατο μετά απο 10 ώρες τοκετό. Ήταν κοριτσάκι κι αυτο. 520 γραμμάρια. Είμαι ένα χαλί. Το πρόβλημα ξεκίνησε απο ολιγαμνιο. Το διαπιστώσαμε μια εβδομάδα νωρίτερα. Κάναμε αμνιοπαρακεντηση και μου έβαλαν φυσιολογικό όρο για να αναπληρωσουν το αμνιακο υγρό. Την προηγούμενη Δευτέρα βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων απο την αμνιοπαρακεντηση και το μωρακι ήταν μια χαρά. Απο την Τρίτη το βράδυ σταμάτησα να το ακούω όμως και το Σάββατο κάναμε τον υπέρηχο και είδαμε πως δεν ζούσε. Αισθάνομαι φοβερές ενοχές γιατί δεν προσεχα όσο στην πρώτη μου εγγυμοσυνη. Δεν είχα κόψει τελείως το τσιγάρο. Οδηγούσα, έκανα μπάνια στην θάλασσα και γενικότερα το είχα πάρει λίγο αψηφιστα. Τώρα όσο και να κλαίω ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Μακάρι να γυρνουσε. Έχω τόσα "αν" στο κεφάλι μου πουκοντευω να τρελαθω. Ο γιατρός μου λέει ότι ήταν ένα τυχαίο γεγονός αλλα εγώ δεν μπορώ να το χωνεψω.