Καλημέρα κοριτσάρες!
Λοιπόν, χθες κάναμε μια συζήτηση με το αγόρι μου για το γνωστό θέμα. Τί συζήτηση δηλαδή μόνο εγώ μίλαγα και ουσιαστικά παραδεχόμουν όλα αυτά που υποστηρίζει ο καλός μου τόσο καιρό και εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω. Ότι δηλαδή οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και ότι είναι καιρός να το αποδεχτώ και να μη με επηρεάζει πια.
Εμείς έχουμε κάνει πολλές προσπάθειες να τα βρούμε με τους γονείς του. Να συννενοηθούμε, να καταλάβουμε οι μεν τους δε. Την τελευταία φορά που προσπαθήσαμε, αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει ελπίδα ακόμα και αν ξεχάσουμε όλα όσα έχουν κάνει και προσπαθήσουμε από την αρχή. Ο άντρας μου δε θέλει ούτε να πηγαίνουμε πια για τα τυπικά. Ούτε να ξανασυζητήσει τα ξανασυζητημένα. Κάνει τον χαζό και από εμάς δεν απαιτεί τίποτα παρά μόνο αν θέλουν τα παιδιά να τους μιλήσουν στο τηλέφωνο όταν παίρνουν για χρόνια πολλά.
Λέω λοιπόν και εγώ ότι ήρθε η ώρα να το αφήσω πίσω μου. Μου πήρε καιρό γιατί μου ήρθε πολύ ξαφνική όλη αυτή η απρόκλητη κακία και ότι ξαφνικά δεν μπορούσα να εμπιστευτώ ούτε τις μανάδες μας μέσα στο σπίτι μας με τα μωρά μας. Και μάλιστα την πρώτη φορά που χρειάστηκα τη βοήθειά τους. Ήταν βαρύ, ακόμα απορώ πώς δεν τα έκανα όλα λαμπόγυαλο. Αλλά ήταν και το σοκ να συνειδητοποιείς ότι οι ίδιοι σου οι γονείς είναι "φίδι" στον κόρφο σου.
Για να μην τους αδικώ να πω και το εξής: παρά τα τραγικά τους λάθη ειδικά στα παιδιά, όπου ήταν δυστυχώς επικίνδυνοι και τρέχαμε στα νοσοκομεία, βρίσκω πλέον το κουράγιο να πω ότι δεν ήταν επειδή δεν τους ένοιαζε για τη ζωή τους, αλλά ήταν τόσο τυφλωμένοι από τις επιθυμίες τους και το μυαλό τους τόσο λίγο που δεν κατανοούσαν τί έκαναν.
Να πω επίσης ότι η βοήθειά σας εδώ μέσα ήταν πραγματικά ανεκτίμητη γιατί βρήκα συμπαράσταση από ομοιοπαθούσες. Δε χρειαζόταν να πω πολλά και καταλαβαίνατε τί περνούσα! Ευχαριστώ πολύ!
Θα προσπαθήσω να το αφήσω σιγά σιγά το πεθεροθέμα, θεωρώντας ότι το ξεπεράσαμε.
Εδώ γύρω θα τριγυρνάω, γιατί νομίζω ότι "γνώρισα" πολλά αξιόλογα άτομα. Και με την ευκαιρία να πω ότι γενικά το Parents.gr είναι σούπερ. Ήταν μιά εποχή συνέχεια άρρωστα τα πιτσιρίκια. Οι μαμάδες εκεί που τα λέγαμε τα δευτερόλεπτα που έμπαινα για να ζητήσω τη γνώμη τους μεσά στην απελπισία που μας είχε πιάσει (ουφ όσο τα θυμάμαι) ήταν όλες πολύ καλές και είχαν έτοιμη μια κουβέντα συμπαράστασης και μια συμβουλή και το βασικό: ήταν πολύ καλό για να βγάλουμε συμπεράσματα και να βοηθήσουμε η μία την άλλη με τις εμπειρίες της. Οι παιδίατροι είναι καλοί, αλλά και τόσες μανούλες (μέλλουσες και νυν) μαζεμένες έτοιμες να σε βοηθήσουν είναι συνδυασμός καλύτερος!
(Πάλι πολλά έγραψα ).
Φιλάκια κορίτσια!