asteraki*

Βλεπω οτι διαβαζετε αλλα δε συμμετεχετε. Ισως δεν εχετε κατι να πειτε ή δεν σας ενδιαφερει..... ή κατι αλλο. Ενημερωτικα για μενα θα σας πω οτι νικησα την καταθλιψη, πεταξα τα χαπια, ζω περισσοτερο στο σημερα........ προσπαθω να απολαμβανω τη καθε στιγμη της ημερας βλεποντας τη θετικη πλευρα, εκανα σημαντικα βηματα στο τροπο αντιληψης και σκεψης, και πολλα αλλα χρησιμα. Σημαντικο ρολο στην "θεραπεια" μου επαιξε η ψυχολογος μου. Ειλικρινα μονη μου δε θα τα καταφερνα. Δεν με "παραμυθιασε"!!! Με διδαξε πως να "βλεπω" τις καταστασεις ωστε να μη με "ριχνουν" τα ασχημα γεγονοτα. Επισης μου εμαθε να διακρινω και τα αλλα χρωματα, οπως ειπα στο αρχικο ποστ μου, δηλαδη οτι εκτος το μαυρο-ασπρο υπαρχει και το γκρι, το εκρου, το ροζ, το θαλασσι...... και πολλα αλλα. Θελω να σας δωσω ενα μηνυμα. Η καταθλιψη ειναι αντιμετωπιση οταν ΕΜΕΙΣ ψαξουμε τροπους να δρασουμε. Η παθητικοτητα δεν οφελει. Δραστε....... για να ζησετε!!!! Να ζησετε τη ζωη σας με νηφαλιοτητα. Και να χαμογελατε .....

Θα ξεκινησω με το αισιοδοξο μηνυμα που μου προτεινε η ψυχολογος μου, να θυμαμαι για να κατευθυνω τη σκεψη μου. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ "ΜΑΥΡΟ Ή ΑΣΠΡΟ". ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ .....ΓΚΡΙ, ΕΚΡΟΥ ΚΛΠ. Στους δυσκολους καιρους που ζουμε, εχουν αυξηθει τα κρουσματα καταθλιψης. Αλλοτε με ηπια συμπτωματα και αλλοτε με βαρυτερα. Θελετε να τα λεμε απο εδω καταθετοντας αποψεις, εμπειριες, συμβουλες κλπ??? Λενε, οτι ειναι προτιμοτερο να εξωτερικευουμε τα συναισθηματα γιατι τα θετικα συναισθηματα αν τα κρατησουμε κρυφα, χανουμε μερος απο την ευτυχια που θα ζουσαμε, και τα αρνητικα, γιατι φυλλαγμενα μεσα μας, μετατρεπονται σε θυμο και αυτος με τη σειρα του δημιουργει μεγαλυτερα προβληματα στην καθημερινοτητα μας. Ποσα προβληματα θα ειχαμε αποφυγει αν ειχαμε αντιμετωπισει με διαφορετικο τροπο μια κατασταση!!!!! Ποσα χαμογελα θα ειχαν παραμεινει στα προσωπα μας, αν μπορουσαμε να διακρινουμε οτι η δυσκολια που μας "ετυχε" δε σημαινει και το τελος του κοσμου...... Ποση δυναμη θα μπορουσε να αντλησει ο καταθλιπτικος, αν οι ανθρωποι του, μπορουσαν να κατανοησουν οτι αυτο που αισθανεται δεν ειναι μια επιθυμητη κατασταση αλλα μια κατασταση που αντιλαμβανεται ο ιδιος οτι αδυνατει να διαχειρισθει με υγιη τροπο και επιπλεον νιωθει ενοχες, τυψεις για αυτο. Θυμηθειτε : ενας υγιης ανθρωπος δεν μπορει να μη γελασει με ενα αστειο. Ενας καταθλιπτικος ομως, δεν βρισκει που ειναι το αστειο αρα δε γελαει. Ας κανουμε λοιπον μια παρεουλα, για να ενωσουμε τα χερια και να φωναξουμε οτι αυτο που μας συμβαινει, θα περασει και ολα θα πανε καλα. Ας ξαναφερουμε τα χαμογελα στα προσωπα μας. κανεις δεν μπορει να μας κανει κακο αν εμεις δεν το επιτρεψουμε. Η δυναμη ειναι μεσα μας.Ας την αναδειξουμε. :p:p

Γεια σας. Οφειλω μια απαντηση. Δεν εχω πολυ χρονο για να σας ενημερωσω λεπτομερως. Γενικα ομως υπαρχει μια στασιμοτητα με μικρες διακυμανσεις. Το αποτελεσμα ειναι οτι τελικα "ο ανθρωπος δεν αλλαζει". Ισως παροδικα αλλαξει τροπους συμπεριφορας αλλα μολις χαλαρωσει, επανερχεται στον κλασικο γνωριμο τροπο συμπεριφορας ο οποιος επιφερει παντα τα ιδια αποτελεσματα. Τωρα ζουμε εναν συμβατικο γαμο προσπαθωντας να κραταμε επιπεδο αξιοπρεπειας στις συμπεριφορες μας. Αν ρωτατε για την υπαρξη ευτυχιας θα σας πω οτι εγω προσωπικα και επειτα απο αλλη μια προσφατη εκρηξη, νιωθω ...οτι εχω πεθανει συναισθηματικα και γενικα εχω παραιτηθει απο αυτον τον τομεα. Δε ζηταω τιποτα αρα δεν προσδοκω κατι που δεν προκειται να λαβω. Και η ζωη συνεχιζεται................................

Oταν λες καταλαβε, δηλαδη τι εγινε???? Χωρισατε τελικα ή αλλαξε η κατασταση???

Εγω καθομαι στο σπιτι μου με τα παιδια μου. Εκεινος μπαινοβγαινει ακομη και δεν εννοει να το παρει αποφαση. Αν συνεχιστει αυτο θα αναγκαστω να του κανω ασφαλιστικα μετρα!!! Εκτος αν αλλαξει κατευθυνση και δουμε απο καπου αλλου ΦΩΣ!!!

Θελω να με αφησει ησυχη. Να ειμαι και τυπικα μονη οπως μονη ημουν και ουσιαστικα ως τωρα. Θελω να ξημερωνω και να βραδυαζω χωρις αγχος και φοβο. Θελω να με αφησει να κοιταξω μπροστα. Θελω να ζησω οριζοντας εγω τη ζωη μου!!!! Δεν εχω παει ακομη σε δικηγορο. Δεν με ενδιαφερει το νομικο θεμα. Θελω να το δεχτει και να παμε στο επομενο βημα ηρεμα. Τι νοημα εχει αν παω σε δικηγορο και γυριζει σπιτι και γινεται πολεμος??? Σημασια εχει να αποδεχτει οτι δεν μπορουμε πλεον να ζουμε μαζι.

Ευχαριστω πολυ για τις απαντησεις σας. Δυσκολευτηκα να τολμησω και να κανω βημα προς τον χωρισμο αλλα δεν το δεχεται. Κλαιει, με παρακαλαει, δεν μπορει να ζησει ετσι, καταρρεει, και γενικα τα κανει ολα πιο δυσκολα για ολους μας. Δε θελω να συνεχισω μαζι του. Θελω να τελειωσουμε και να ησυχασουμε ολοι. Μα δεν μπορει να συμβιβαστει με αυτο. Η ολη αντιδραση του ειναι πολυ ψυχοφθορα και κουραστικη. Του λεω συνεχως οτι πρεπει να παμε σε ειδικο να τον βοηθησει να σταθει στα ποδια του. Δεν μπορω να τον βοηθησω αλλο εγω. Πρεπει να το δεχτει και να προχωρησουμε παραπερα. Ολοι μας. Αν δεν το κανει ομως??? Αν δεν μπορει να το κανει???

Το θεμα ειναι οτι του εχω δωσει πολλες ευκαιριες μεχρι τωρα αλλα ολες τις πεταξε μετα που ξαναμπηκε στο αυλακι. Αυτη τη φορα ηταν πολυ σκληρη η αποφαση μου και τρομαξε αρκετα. Θα δειξει....... ο χρονος ποια θα ειναι η συνεχεια!!!

Τελικα, ζητησα διαζυγιο. Επεσε απο τα συννεφα. Δε θελει να χωρισουμε και ζητα ακομη μια ευκαιρια. Δε θελω να τη δωσω. Χαμος!!!

Να προσθεσω οτι καταλυτης στην αποφαση μου ηταν οτι αρνηθηκε κατηγορηματικα οποιαδηποτε βοηθεια απο ειδικο. Του ειπα πως αν θελει να πεσει στον γκρεμο ειναι ελευθερος να το κανει αλλα δεν εχει κανενα δικαιωμα να παρασυρει κι εμενα. STOP!!!!!!! Οφειλω να κρατηθω ζωντανη και δυνατη για ΜΕΝΑ και τα ΠΑΙΔΙΑ μου!!!!! Και αυτο κανω. Με τη βοηθεια του Θεου, τα καταφερνω μια χαρα.!!!!

Γεια σας. Ελαβα ενα mail και σκεφτηκα να μπω κι εδω να απαντησω .... σχετικα με την εξελιξη της σχεσης μου. Ειμαι ηρεμη, κατασταλαγμενη, προσγειωμενη, δυνατη αλλα και πικραμενη, απογοητευμενη, θλιμενη. Δεν με ποναει ομως αυτο. Αντιθετως μου παρεχει την αξιοπρεπεια που χρειαζομουν. Δεν εχω χωρισει αλλα δε θα το ελεγα οτι ειμαστε και μαζι. Οπως ξερετε υπαρχουν παιδια, οποτε κρατω την ιδιοτητα μου ως μητερα κυριως, αλλα επαψα να ειμαι συζυγος με την εννοια που καταλαβαινετε. Δεν ξερω τι μου επιφυλλασει το αυριο μα τωρα .....ειμαι καλα και δε δινω τιποτα περισσοτερο απο αυτα που θελω να δωσω. Δεν του επιτρεπω να μου "κλεβει" τις δυναμεις μου. Κρατω τη σκυταλη και προχωρω. Ο Θεος βοηθος!!!!

Τσεκαρε το!!!! Ισως να μη τρεχει και τιποτα αλλα ...τσεκαρε το να εισαι σιγουρη.

Τα πενταψηφια νουμερα στο κινητο μπορει να ειναι και απο πακετο συνδεσης. Τσεκαρε το. Εγω εχω εταιρικο πακετο και παντα μου εμφανιζει το πενταψηφιο νουμερο του συνεργατη που με καλει παρολο που τους εχω ολους στη μνημη με τα ονοματα τους.

Καλημερα και καλη βδομαδα. Δεν εχω κατι νεοτερο για την ωρα. Διατηρουμε χαμηλους τους τονους και υποσχεθηκαμε οτι εντος της εβδομαδας θα φροντισουμε να βρουμε κοινο χρονο και με ψυχραιμια να θεσουμε επι ταπητος τις καταστασεις και να αποφανθουμε πως θα πορευθουμε. Βασικο σημειο ειναι ο κοινος παρονομαστης : δε θελουμε να χωρισουμε.

Γκρετελ, χαιρομαι πραγματικα για σενα που "ξεφυγες" νωρις απο την αρρωστημενη κατασταση και που δημιουργησες μια ηρεμη οικογενεια. Να ειστε παντα καλα. Ομολογω πως δεν περιμενα να παρει τετοια τροπη το θεμα μου. Το ψαχνω και με την πρωτη ευκαιρια θα κανω και μια συζητηση μαζι του να δω ποια θα ειναι η απαντηση- αντιδραση -εξελιξη.

...και αυτο: http://www.klinikilyrakou.gr/ekswterika_iatria-gr/ektakto-peristatiko/maniokatathlipsh.html Διαβαζοντας τα σχετικα αρθρα, εντοπιζω πολλα συμπτωματα που .....συγκλινουν προς αυτην την κατευθυνση. Λετε τελικα η αιτια να μην ειναι η ανωριμοτητα και η ανευθυνοτητα που μεχρι τωρα πιστευα???? Και αν οντως εχει καποια μορφη ψυχικου νοσηματος, θα μπορεσω να τον βοηθησω??? Εχω στειλει ηδη mail και περιμενω απαντησεις. Απο Δευτερα θα τηλεφωνησω κιολας για μια πιο ουσιαστικη επικοινωνια.

Βρηκα αυτο : http://www.katathlipsi.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=89&Itemid=1 και πολυ ενδιαφερουσα βρηκα αυτη τη σελιδα : http://www.katathlipsi.gr/index.php?option=com_content&task=section&id=19&Itemid=37 Και παλι ευχαριστω που στεκεστε πλαι μου και με βοηθατε με τον τροπο που μπορειτε. Ευχαριστω!!!!

Σας ευχαριστω πολυ για την καταθεση των αποψεων σας. Ξερετε πως μπορω να βρω διαδικτυακη ψυχολογικη βοηθεια??? Καποιες γραμμες υποστηριξης??? Ειναι ωρες που απελπιζομαι και θελω να τα παρατησω ολα και αλλοτε θελω να παλεψω για την οικογενεια μας. Δεν ξερω πια τι αξιζει και τι οχι. Πολλες φορες νιωθω οτι δεν του αξιζω μα απο την αλλη τον λυπαμαι και αποδεχομαι την μοιρα μου. Γιατι ρε γμτ να μην υπαρχουν πιο προσιτοι, συμβουλοι γαμου?? Η επαρχια ειναι στο ελεος του ...... θεου!!!

Εχεις δικιο για τις 2 επιλογες. Αυτες βλεπω κι εγω κατα τη δικη μου αντιληψη. Αμα δω και μια τριτη επιλογη ισως νιωσω καλυτερα. Γιατι οπως ειπες, τον αγαπω και δε θελω να φτασουμε στον χωρισμο αλλα επισης δε θελω να παραμεινω στο γαμο αφηνοντας εκτεθειμενο και παλι τον εαυτο μου και τα παιδια, ξεροντας οτι θα βιωσω ξανα και ξανα ιδιες καταστασεις (ισως και χειροτερες γιατι οσο περναει ο καιρος αγριευει το παιχνιδι). Στη συγκεκριμενη χρονικη περιοδο, οχι, δεν παιζει θεμα γκομ...α. Καρατσεκαρισμενο. Παλιοτερα ειχε παει να γινει κατι αλλα ο Θεος αγαπαει τον κλεφτη αλλα αγαπαει και τον νοικοκυρη. Αν τον αφορα ο γαμος μας???? Θα ελεγα κι εγω οτι δεν τον αφορα ο γαμος μας με την αξια τουλαχιστο που δινω εγω στον γαμο και την οικογενεια μας. Αυτο που τον αφορα και τον ταρακουνει οταν γινεται επανασταση, ειναι οτι θα χασει το βολεμα του. Τωρα θα μου πειτε γιατι τον αγαπω????? Ή τι αγαπω σε αυτον τον ανθρωπο???? Δεν ανεχεσαι τιποτα και απο κανεναν αν δεν τρεφεις ομορφα συναισθηματα για καποιον. Και φυσικα δεν συνεχιζεις να προσπαθεις αν δεν υπαρχει τιποτα θετικο. Κι εγω εχω ηδη παιδια μαζι του, εχουμε κανει ενα σπιτι μαζι, εχω ριζωσει πια εδω και δεν ειναι ευκολο να τα χαρισω ολα, να διαγραψω τη μεχρι τωρα ζωη μου και να ξαναρχισω απο το μηδεν. Για οσα εχω δημιουργησει και συτηρησει ως τωρα, πιστευω οτι αξιζει να προσπαθησω για ενα καλυτερο αυριο. Θα το ειχαμε πετυχει αν κι εκεινος ηθελε το ιδιο και θυσιαζε καποια πραγματα για μας.

Εχουμε εξελιξεις. Εδω και μια βδομαδα, δε μιλιομαστε και αποφευγουμε κοινως να βρισκομαστε στον ιδιο χωρο, δινοντας την ευκαιρια στον καθενα να βαλει σε μια ταξη τις σκεψεις του. Σημερα του ανοιξα κουβεντα, ωστε να του ξεκαθαρισω τα συναισθηματα μου μετα απο ολο αυτο που εχει συμβει. Σε ηρεμο τονο του εξηγησα οτι με "αδειασε" για πολλοστη φορα και πως αν εχει μεινει καποιο δειγμα αυτοεκτιμησης και αξιοπρεπειας, θα πρεπει να δωσουμε ενα τελος γιατι πλεον δεν μπορω να τον ξαναεμπιστευτω εφοσον του εδωσα πολλες ευκαιριες ως τωρα και τις καταχραστηκε. Η αντιδραση του??? Παθητικη για πολλοστη φορα. <<Ενταξει, εγω φταιω για ολα. Εγω σε αδειαζω συνεχεια. >> Παθητικα ομως ολο αυτο. Οχι με υπευθυνοτητα , οχι με συνειδηση, οχι με ωριμοτητα. Παραδεχεται οτι ειμαι σωστη απενταντι του και πως εχω κανει πολλα για κεινον και την οικογενεια μας και οτι μερικες φορες κανει μλκς. Και αποφευγει να με κοιταξει καταματα. Καταλαβαινει οτι τα εχει θαλασσωσει αλλα δεν ξερει με ποιο τροπο να επανορθωσει εφοσον κι πλεον ειναι αναξιοπιστος. Του ειπα οτι χρειαζεται ειδικο γιατι πρεπει να βαλει τα πραγματα σε μια ταξη και συμφωνησε ειρωνικα και παλι παθητικα. Φυσικα και δεν προκειτα να παει πουθενα. Η αληθεια ειναι πως δεν επιθυμω να χωρισουμε αλλα να τα ξαναβρουμε για χαρη των χρονων που εχουμε περασει μαζι και της οικογενειας που εχουμε φτιαξει. Ομως για να γινει αυτο, θα πρεπει να ωριμασει και να κατανοησει οτι η ριζα των προβληματων μας κρυβεται στην επιπολαιοτητα που αντιμετωπιζει την ζωη μας. Οι επομενες μερες θα ειναι κρισιμες. Ειμαι πολυ μπερδεμενη. :-(

Μαριλινα, ζω σε επαρχια και ακομη και μια επσκεψη σε μια μεγαλυτερη πολη ειναι δυσκολη. Να φανταστεις οτι οσες φορες βγηκαμε απο το χωριο, πηγαμε ή σε γιατρους ή σπανιοτερα ........διακοπες. Καταλαβαινω την προθεση σου και θα το ειχα ηδη πραξει αν ειχα ευκολοτερη προσβαση προς τα αστικα κεντρα. Δε συζητω για δημοτικες υπηρεσιες, κλπ γιατι στην επαρχια ακομη αυτα ειναι μονο θεωριες και τα ατομα που προσλαμβανουν δεν εχουν την αναλογη εμπειρια ωστα να ειναι επικοδομητικες τετοιες επισκεψεις. Δε θελω να υποβαθμισω τη δουλεια τους αλλα εδω ακομη δεν εχει αποδοσει. Μαρακι, μια καθημερινη μερα : Φευγω στη δουλεια μου (πρωινη) και τα παιδια σχολειο, ενω εκεινος μενει στο κρεβατι.Οταν σχολαω, εκεινος λειπει στη δουλεια του (απογευματινος) εγω πιανομαι με οικιακα και παιδια. Οταν εχει ρεπο αν εχει κατι να κανει στην αυλη ή τον καμπο θα το κανει αλλιως παει για καφε. Τα Σ/Κ επισης δουλευει ως αργα το βραδυ. Στα ρεπο του για να κανει κατι απο τα παραπανω θα πρεπει εγω να του εχω ζητησει το ενα ή το αλλο. Απο μονος του σπανια βλεπει τις δουλειες που εχει ο κηπος ή καποια φθορα που εχει δημιουργηθει. Αναβαλει συνεχως τις ασχολιες αυτες και οταν πια εχω αγανακτισει, τις πλακωνει και τις κανει .... για να μην με ακουει οπως λεει. (να διευκρινισω οτι οταν αναφερομαι σε εργασιες σπιτιου εννοω καποιο σιγυρισμα στο γκαραζ, ή εναν μεντεσε που χαλασε, ή ενα σωληνα που σταζει -πραγματα που ξερει να τα κανει ολα γιατι εχει τεχνικο χερι και εργαλεια-). Στη δουλεια του, τις περισσοτερες μερες, δεν κουραζεται σωματικα απλα σπαζεται απο την απραξια και μαλιστα τα 2 τελευταια χρονια ...εχει να λαβαινει....... αρκετες χιλιαδες ευρω!!!!(λογω μειωσης πωλησεων) Το βραδυ, εκεινος βλεπει τηλεοραση. Εγω δε θελω τηλεοραση. Προτιμω να μαθω τα νεα απο το διαδικτυο, να παρακολουθησω τις σελιδες που με ενδιαφερουν, να μαθω κατι που με ενδιαφερει ακομη, να διαβασω λιγες σελιδες απο καποιο βιβλιο, να ακουσω λιγη μουσικη και να επικοινωνησω με ανθρωπους κυριως μεσω ΗΥ λογω περασμενης ωρας. Τον τελευταιο καιρο μου κανει και το αλλο. Εχει ρεπο οταν εγω εχω εργασιμες μερες. Φροντιζει λοιπον να καλεσει φιλους το βραδυ στο σπιτι για παρεα ενω εγω εχω αλλες προτεραιοτητες. Οταν του λεω οτι θελω να μαγειρεψω ή να ξεκουραστω ή να ασχοληθω με τα παιδια ή κατι που θελω εγω μου απαντα πως θα κανει μονος του ολα οσα χρειαζονται κι εγω να ξεκουραστω. Φοραω λοιπον κι εγω τη μασκα του κ@ρ@γκιΟζη και υποδεχομαι τους φιλους μας που σιγουρα κι εγω θελω να τους δω αλλα οχι μετα απο την κουραστικη μερα δουλειας. Για να περασουμε μια ολοκληρη μερα μαζι ειτε σαν ζευγαρι ειτε σαν οικογενεια ειναι αδυνατον. Εκτος αν σταματησει ο ενας απο τους δυο να δουλευει. Στις μερες ???Αποκλειεται!!! Ξερετε πως νιωθω μετα απο αυτη τη συμπεριφορα???? Σαν ενα πακετο τσιγαρο. Μολις νιωσει την ελλειψη νικοτινης, πιανει το πακετο, βγαζει ενα τσιγαρο, το καπνιζει, πετα τη γοπα, αφηνει το πακετο σε μια ακρη και ΞΕΡΕΙ οτι οταν ξανανιωσει την ελλειψη νικοτινης, το πακετο θα ειναι εκει για να το ξαναχρησιμοποιησει. Επισης ξερω οτι αυτο με ενοχλει. Και οτι θελω να το αλλαξω. Θελω να τον ταρακουνησω οπως λετε. Το εχω κανει με πολλους τροπους που ηταν εφικτοι για τις δυνατοτητες μου.Αλλα πλεον τα ταρακουνηματα αυτα δεν τον αγγιζουν. Το τελευταιο που εκανα και ηταν αρκετα τρανταχτο, τον εφερε στην κατασταση που σας ειπα παραπανω. (ηπιε, πολυ και αποπειρχθηκε να αυτ.....σει). Ξερει οτι δεν μπορω να φυγω ....... και φυσικα δεν ειναι διατεθειμενος να φυγει εκεινος. Γνωριζω οτι δεν ειστε ειδικοι και φυσικα δεν θα πραξω καθε συμβουλη που θα μου πειτε. Το οτι συζηταω ομως το προβλημα με αλλα ατομα, οπως εχω ξαναπει, με βοηθαει να δω και απο αλλη οπτκη γωνια το προβλημα και να εντοπισω αν και που κανω λαθη. Η μεχρι τωρα εμπειρια και γνωμη που μπορω να εχω, ειναι οτι ο ανθρωπος χρηζει βοηθειας ωστε να ξεκαθαρισει τι θελει απο μενα και κατ΄επεκταση απο μας (την οικογενεια του), τι ειναι διατεθιμενος να δωσει και τι να θυσιασει για μας, και τελος να μας εμπιστευθει. Κατι τον φρεναρει !!!!! Δεν μπορει ενω ειμαστε καλα, η ζωη μας κυλαει ηρεμα χωρις καυγαδες αντιθετως θα ελεγα οτι πολλοι μας βλεπουν και μας καμαρωνουν που παρα τις τοσο αντιξοες συνθηκες, παραμενουμε αγαπημενοι, και ξαφνικα να κανει μια μλκ που θα με "αδειασει" και δε θα θελω ουτε να τον αντικρυσω. Πιστευω πως ειναι διπροσωπος ή διχασμενη προσωπικοτητα αλλα δεν μπορω να καταλαβω ποιο απο τα δυο προσωπα του ειναι αυτο που ανταποκρινεται στην ψυχη του και τις επιθυμιες του. Ειναι στιγμες που δειχνει οτι ειναι ενας ανθρωπος ευχαριστημενος απο τη ζωη του και απο ολα οσα εχει αποκτησει σε αυτην και μετα απο λιγο καιρο, δειχνει δυστυχισμενος, απελπισμενος, σαν να κανει μια ζωη που δεν επιθυμουσε. (εδω να σας πω πως δεν φτασαμε στο γαμο λογω καποιας ανεπιθυμητης εγκυμοσυνης αλλα ηταν συνειδητη επιθυμια και των δυο). Και τρελαινομαι στη σκεψη. Θελω να τον βοηθησω, θελω να βοηθησω εμας, θελω να μεινουμε οικογενεια, αλλα θελω να ειμαστε μαζι ΚΑΛΑ!!!!! Συγνωμη αν σας κουρασα.......... θελω να βρω ακρη...... και δεν εχω τη δυνατοτητα να απευθυνθω σε ειδικους. Δυστυχως. Καθε αποψη σας....... δεκτη.

Θελω για αλλη μια φορα να σας ευχαριστησω για τη συμμετοχη σας. Ειλικρινα, βλεπω τα λαθη αλλα δε βλεπω διεξοδους που να μπορω να ακολουθησω εγω με τις δυνατοτητες μου. Το χρονικο διαστημα αυτο που γραφω στο θεμα ειμαστε στη φαση που εχει κανει την μλκ του, εχουμε γινει κWL0s,κραταμε μια αποσταση, σιωπης και απομακρυνσης, δεν μιλαμε για να μη καυγαδισουμε εν βρασμω, κοινως δινουμε χρονο να ηρεμησουμε και οι δυο, και εκεινος ειναι "πολυ καλος οικογενειαρχης" για μια ακομη φορα. Κι αναρωτιεμαι : γιατι πρεπει να νιωσει οτι με χανει για να γινει το αυτονοητο????? Ποσα ψυχολογικα αποθημενα εχει τελος παντων που πρεπει εγω να τα πληρωσω???? Και γιατι???? Γιατι πρεπει να πληρωνω τοσο ακριβα την αγαπη μου????? Γιατι??? Γιατι??? Γιατι??????

Εχει!!! Και ολοι ειναι με το μερος μου. Ολοι παραδεχονται οτι κανει μλκς και οτι εγω δεν φταιω σε τιποτα. Αντιθετα κανω τα παντα οπως πρεπει χωρις να δινω δικαιωμα για να μου ανταποδιδει τετοια συμπεριφορα. Η απαντηση του ειναι οτι παραδεχεται οτι μερικες φορες παρεκτρεπεται και κανει πραγματα που δεν αρμοζουν σε εναν οικογενειαρχη και ομολογει την απερισκεψια του. Ζητα συγνωμες με κεφαλι μετανοημενο και μολις ξαναμπει το νερο στο αυλακι, ξεχνιεται και ξεφευγει παλι. Συμφωνω κι εγω οτι ειναι καλοπερασακιας και αγαπαει τη ζωουλα του. Μα οταν ειναι απελπισμενος ειναι τοσο ευαλωτος, τοσο αξιολυπητος που πραγματικα δε θελω να ειμαι εγω η χαριστικη βολη στην οποια κινηση του. Φυσικα και το εχει καταλαβει αυτο και ...το εκμεταλλευεται κανονικα. Ξερω οτι το σημειο κλειδι στην πορεια μας ειναι το σημειο που εγω ξαναγυριζω στη σχεση. Καπου εκει τα θαλασσωνω και γινονται παντα τα ιδια. Για βαλτε κανα χερακι να δω λιγο πιο ξεκαθαρα. <<Προσπάθησε απλά να τον ταρακουνήσεις, να τον κάνεις να αναλάβει τις ευθύνες πρώτα του εαυτού του, κ μετά τις ευθύνες του ως πατέρας κ σύζυγος..>> Δωστε μερικες ιδεες!!!

Αδυνατη τετοια επισκεψη. Και αλλωστε στην κατασταση που ειμαστε μονο με ανοιχτα χαρτια μπορει καποιος να καταλαβει τι γινεται. Αν υπηρχε περιπτωση να δεχτω υποθετικη επισκεψη, εκεινος θα φροντιζε να χαιρετησει και να φυγει διακριτικα ωστε να μην καταλαβει κανεις πως αισθανεται. Κοινως, θα κρυβοταν. Με εναν φιλο του που "ανοιγεται" ξερω οτι εστιαζει στον τροπο προσεγγισης μου. Πστευω οτι θα επρεπε να εστιασει στο σημειο του εαυτου του που επαναλαμβανει τα ιδια λαθη και οχι στην κινηση των νηματων για να με προσεγγισει και μετα να μου επιρριψει ευθυνες για μη ανταποδοση απο μερους μου, στις προσπαθειες του για επανασυνδεση. Ισως σε μερικους αναγνωστες, το θεμα μου, να φαινεται αδιαφορο ή κουραστικο ή ασημαντο. Να ξερετε ομως οτι μεσα απο τις απαντησεις σας, προβληματιζομαι σε περισσοτερες διαστασεις χωρις να επικεντρωνομαι στην δικη μου οπτικη γωνια. Σας ευχαριστω για την μεχρι τωρα συμμμετοχη σας.