z-maria

Κορίτσια καλησπέρα! Να ρωτήσω κάτι σχετικά με πλυντήριο πιάτων; Όταν βγάζω τα πιατικά κτλ από το πλυντήριο, βλέπω κάποιες φορές, ειδικά μέσα σε φλυτζάνια και ποτήρια, κάτι κόκκους σαν υπολείμματα από το απορρυπαντικό, χρησιμοποιώ ταμπλέτες finish και πλένω στο πρόγραμμα της μιας ώρας. Είναι φυσιολογικό αυτό; Υπάρχει κάποιος κίνδυνος αν αυτά καταποθούν; Αναγκάζομαι να ξαναξεβγάζω τα ποτήρια μόλις τελειώσει η πλύση και πριν τα βάλω στη θέση τους.

Καλημέρα κορίτσια! Μας ταλαιπώρησε μια γαστρεντερίτιδα χθες, εμένα και τη μικρή, αλλά σήμερα είμαστε καλά. Το καλό της όλης υπόθεσης, σήμερα κάθισα δεύτερη μέρα σπίτι και δεν πήγα στη δουλειά (πάρτυ!! )

Όπως το λες. Άγχος. Αυτή η λέξη, και θα έλεγα προσδιορισμένη και με τη λέξη "καταπιεσμένο" περιγράφει την ψυχολογική μου κατάσταση εδώ και ενάμιση χρόνο, από τότε που έπιασα δουλειά έχοντας δυο μικρά παιδιά. Αφού να φανταστείς έχουν αρχίσει και ψυχοσωματικά συμπτώματα. Μια η καρδιά μου κάνει εκτακτες συστολές, ξέρεις, αυτό που ξαφνικά τη νιωθεις να χτυπάει ένα δυο χτύπους πιο δυνατά, μια νιώθω κάτι σα δύσπνοια στα ξαφνικά στα καλά των καθουμένων, σα να μην μπορώ να αναπνεύσω βαθιά σαν να μου λειπει αέρασ, κ.α. Αυτό με τη δύσπνοια το είχα ξαναπάθει τον πρώτο χρόνο του γάμου μου, που δεν είχα ακόμα παιδιά, πάλι δεν προλάβαινα να τα βγάλω περα με τις δουλειες στο σπίτι (καθότι από το πατρικό μου ήμουν μαλλον ελαφρώς καλομαθημένη ) και επειδή μου συνέβαινε πιο συχνά απ ό,τι συνήθως είχα αγχωθει μήπως είχα κάτι, και είχα πάει σε πνευμονολόγο και μου είπε ότι είναι από το άγχος και να μη δίνω σημασία (αφού με εξέτασε κτλ) και από τότε μου κόπηκε μαχαίρι μέχρι ένα δυο μήνες αφοτου έπιασα δουλειά έχοντας δυο μικρά παιδιά. Για την καρδιά έκανα τρίπλεξ και είναι εντάξει, οπότε όλα αυτά είναι από τη συνεχή ένταση να προλάβω τις δουλειές και τα παιδιά και όλα και από την αδυναμία να τα καταφέρω. Σκάω μέσα μου, γιατί μπορεί να έχω να σφουγγαρίσω το σπίτι ή να καθαρίσω την τουλέτα μια βδομάδα, ενω κατά τη γνώμη θα έπρεπε τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα, σκάω γιατί κάθε βράδυ με παίρνει ο ύπνος θηλάζοντας τη μικρή, η οποία δε λέει να αποθηλασει, και έχω αφήσει μια κουζίνα μπάχαλο την οποια μου την καθαρίζει η πεθερά μου το πρωί, και ντρέπομαι για αυτό, γιατί γίνεται συστηματικά, σκάω γιατί και ο άντρας μου , ο οποίος σπανίως σηκώνει το δαχτυλάκι του να με βοηθήσει με τις δουλειές, (και πάλι καλά που είναι η πεθερά μου δίπλα μου και βάζει ένα χεράκι, αλλά δε νιωθω καλά που σηκώνει εκείνη το βάρος και δε θέλω να σκέφτομαι τι θα σκεφτεται για μένα και δεν το λέει ) όλο με κατηγορεί για τσαπατσουλιά και έλλειψη οργάνωσησ (που αυτά τα δυο δεν τα στερούμαι, δεν μπορώ να το αρνηθώ, εννοω την τσαπατσουλιά και την έλλειψη οργάνωσης) αλλά αυτή είμαι με τα καλά και τα στραβά μου και ξέρω ότι πρέπει να τα διορθώσω αλλά δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και ακόμα και όταν κάθομαι λίγο να κάνω κάτι ευχάριστο για μένα, γιατί έχω ένα χόμπυ τα τελευταία δύο χρόνια, το πλέξιμο με το βελονάκι, με το οποίο δεν έχω και πολύ χρόνο να ασχοληθώ, αλλά όσο μπορώ, ακόμα και τότε νιωθω ενοχές ότι έχω αφήσει κάποια δουλειά που πρέπει να κάνω και κάθομαι και πλέκω. Έχω ξεχάσει τι θα πει ηρεμία.... Εσεις πώς τα βγάζετε πέρα;

Εγώ σε αυτή την κατάσταση βρίσκομαι μόνιμα....

Γεια σας κορίτσια!! Μήνες και μήνες (τουλάχιστον) έχω να μπω στο site! Τα κορίτσια μου μεγάλωσαν, 4μιση και 2μιση χρονών, έχω μετακομίσει και πρόσφατα και δεν την παλεύω. Το πρωί δουλειά, το μεσημέρι κυνηγάω τις μικρές και οι κούτες, όσες δεν έχω ανοίξει ακόμα, τις κοιτάζω και με κοιτάνε. Όσο για τις καθημερινές δουλειές, μονίμως τις κυνηγάω και μονίμως δεν τις προλαβαίνω...

Κι εγώ με ολική γέννησα στο Έλενα. Εκεί δεν κάνουν επισκληρίδιο. Δεν έχουν αναισθησιολόγο, μόνο αν φέρεις δικό σου. (Κουφό, αλλά τι να πεις. Δημόσιο νοσοκομείο.) Ξεκίνησα για φυσιολογικό τοκετό, αλλά δεν προχωρούσε η διαστολή, εγώ είχα φτάσει στο αμήν από τους πόνους, η μικρή που είχε και μια περιτύλιξη είχε αρχίσει να χάνει παλμούς, οπότε φύγαμε κατευθείαν για χειρουργείο. Η εμπειρία μου ήταν καλή. Συνήλθα αμέσως, πόνους δεν είχα πολλούς, όλα καλά. Και πάλι με καισαρική θα γεννήσω σε λίγους μήνες, πάλι με ολική, γιατί γεννάω στο ίδιο μαιευτήριο. Αν είναι η δεύτερη να είναι όπως και η πρώτη, όλα καλά, no problem. Θα προτιμούσα με φυσιολογικό τοκετό βεβαια, αλλά ο γιατρός μου είναι κάθετος, όχι φυσιολογικό, γιατί η πρώτη γέννα ήταν καισαρική. Δε λέω, δεν ακούς το πρώτο κλαμα του μωρού βέβαια, αλλά αυτό βρε κορίτσια εμένα δε με απασχόλησε. Αφού είχα το μωρό μου στην αγκαλιά μου μετά. Άλλωστε ακούς όλα τα... επόμενα κλάματα!

Καθόλου τρελή δεν είσαι! Δεν ξέρω αν υπάρχει ομορφότερο και γλυκύτερο πράγμα από το να θηλάζεις το μωράκι σου! (Υποθέτω θα υπάρχει, αλλά εγώ αυτή τη στιγμή που το λέω έτσι νιώθω) Κι εγώ αποθήλασα στους 18 μήνες, για την ακρίβεια δεν αποθήλασε μόνη της η μικρή, εγώ την αποθήλασα γιατί είχα μείνει έγκυος και δεν ήθελα να θηλάζω κατά την διαρκεια της εγκυμοσύνης (αν και μπορουσα) ούτε επιθυμούσα να θηλάζω μετά τη γέννα δύό παιδιά. Ομολογώ ότι στην αρχή κι εγώ ένιωθα κάποιες ενοχές και στενοχωριόμουν από τη μια, από την άλλη σκεφτόμουν ότι το παιδακι μου μεγάλωσε, γιατί προχώρησε στον αποθηλασμό πολύ εύκολα, με ελάχιστα παρατράγουδα. Σίγουρα όμως ακόμα μου λείπει μερικές φορές! Αχ κορίτσια πού τον βρίσκετε τόσο χρόνο και προλαβαίνετε και να διαβάζετε και να γράφετε;! Εγώ μπαίνω στο parents cafe στη χάση και στην φέξη και το μόνο που έχω χρόνο να διαβάσω είναι η τελευταία, άντε και η προτελευταία σελίδα , σπανίως περισσότερο! Θα μπορούσα, αλλά μετά αφήνω άλλα πράγματα πίσω, που τα βρίσκω μπροστά μου μετά . Μάλλον είμαι πολύ αργή με τις δουλείές μου...

Για το ψωμί που λέγατε πιο πριν, κι εγώ ζυμώνω. Βάζω ένα κιλό αλεύρι, λιγότερο από ένα φακελάκι μαγιά (τα 4/5 περίπου), 3 κουταλάκια του γλυκού αλάτι και χλιαρό νερό. Το φτιάχνω όπως μου έχει δείξει η πεθερά μου. Πρώτα φτιάχνω "προζύμι" . Δηλαδή ένα ποτήρι αλεύρι, μισό ποτήρι νερό και τη μισή μαγιά. Να γίνει μια ζύμη μαλακή. Μετά, αφού φουσκώσει, προσθέτω και το υπόλοιπο αλεύρι, τη μαγιά, το αλάτι, και νερό όσο πάρει (συνήθως ένα ποτήρι, αναλόγως), το ζυμώνω, το βάζω σε δυο φόρμες του κέικ, το αφήνω να φουσκώσει, να φτάσει σχεδόν μέχρι το χείλος της φόρμας περίπου, και το ψήνω. Δεν το ζυμώνω πολύ. 5-10 λεπτά το προζύμι και κανένα 10λεπτο ή λίγο παραπάνω ολόκληρη τη ζύμη. Λένε πως θέλει πολύ ζύμωμα, αλλά εγώ λόγο της εγκυμοσύνης δε θέλω να πιεστώ και πολύ και όταν η ζύμη έχει ομογενοποιηθεί και έχει γίνει αφράτη σταματάω τη ζύμωμα. Έχω παρατηρήσει (από την πολύ μικρή μου πείρα, γιατί δεν πρέπει να έχω ούτε χρόνο που φτιάχνω ψωμί) ότι πιο μεγάλη σημασία έχει να φτιάξεις μια σωστή ζύμη, όχι σφιχτή αλλά αφράτη, και να αφήσεις το προζύμι και το ζυμάρι να φουσκώσουν με την ησυχία τους στο χρόνο τους, χωρίς να προσπαθείς να επιταχύνεις τη διαδικασία βάζοντάς το μέσα σε ζεσταμένο φούρνο. Εγώ, επειδή πάρα πολύ συχνά, λόγω συντομίας χρόνου, το αφήνω να φουσκώσει σε ζεστό φούρνο, βλέπω τη διαφορά.

Γεια σας κορίτσια! Καιρό έχω να μπω να σας διαβάσω.Σήμερα μόνο ευκαίρησα λίγο. Έκανα χθες όλα τα μαγειρέματα, πλυντήριο δεν μπορώ να βάλω γιατί έχει βουλώσει η κεντρική αποχέτευση της πολυκατοικίας και περιμένουμε υδραυλικό... Η μικρή είναι σχετικά ήσυχη, αν και αρρωστούλα με βήχα και συνάχι, κάθεται δίπλα μου και ζωγραφίζει (μουτζουρώνει για την ακρίβεια) , οπότε είπα κι εγώ να ληραξάρω σήμερα... Πολύ κρύο βρε κορίτσια! Εσάς, όσες μένετε σε πολυκατοικίες, σας ανάβουν καλοριφέρ; Εμάς δεν πληρώνουν για να αγοράσουμε πετρέλαιο, οπότε... Θα αρχίσουμε σε λίγο να ανάβουμε τα καλοριφέρ λαδιού. Θα πληρώσουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας στη ΔΕΗ πάλι, αλλά τι να κάνεις;...

Γεια σας κορίτσια! Καιρό έχω να μπω να σας διαβάσω και να σας γράψω. Δεν προλαβαίνω καθόλου! Έχω αφήσει αδιάβαστες τις τελευταίες 40-50 σελίδες, αν υπολογίζω σωστά. Και δεν υπάρχει περίπτωση να προλάβω να τις διαβάσω. Τέλος πάντων! Στρώσαμε κι εμείς τα χαλιά και ζεστάθηκε λίγο το σπίτι! Για Χριστούγεννα δεν έχω στολίσει ακόμα και προβληματίζομαι για το αν θα στολίσω, η μικρή φοβάμαι πως θα μου τα πειράζει όλη την ώρα και θα μου κανει ζημιές... Αλλά πάλι, δε μου πάει βρε κορίτσια Χριστούγεννα να μη στολίσω!

Σιδέρωμα τέλος! Πάω να ζυμώσω ψωμάκι τώρα, και μετά θα βάλω πλυντήριο. Ελπίζω να προλάβω πριν ξυπνήσει η μικρή, διαφορετικά μας βλέπω να ζυμώνουμε μαζί πάλι! Δηλαδή να τρώει ζυμάρι, να βάζει τα χέρια της μέσα στη ζύμη και να γίνεται χάλια κι εκείνη και...ό,τι πιάνει κτλ. (Από τη μια μεριά έχει πλάκα βέβαια!... Την περασμένη φορά με μιμούνταν και "ζύμωνε" κι εκείνη. Μεγάλη φάση! )

Έχω καμιά ώρα, ούτε, που γύρισα από τη δουλειά. Ο άντρας μου και η μικρή κοιμούνται, κι εγώ κάθισα να σας διαβάσω επί τη ευκαιρία, μιας που έχω ησυχία . Τώρα έχω να σιδερώσω κάποια ρούχα καλοκαιρινά, τα τελευταία (σχεδον, γιατί το ηλίθιο ξέχασα μια καλοκαιρινή φούστα μέσα στο καλάθι των απλύτων και δεν την έπλυνα :evil:), ώστε να τα φυλάξω. Αν τυχόν έχουν στεγνώσει και τα ρούχα που έπλυνα χθες, θα βάλω κι άλλο ένα πλυντήριο σήμερα, και θα τα σιδερώσω κι αυτά. Πρέπει επίσης να ξαναελέγξω τα συρτάρια και τα ντουλάπια της κουζίνας, γιατί σίγουρα θέλουν καθάρισμα και οργάνωση πάλι. Είναι κάτι μήνες που... δεν τα έχω πειράξει . Απλά βάζω και βγάζω πράγματα. Εν τω μεταξύ προχθές σκότωσα δύο κατσαρίδες στο μπάνιο!! Πάλι εμφανίστηκαν οι χαζοτερέζες!!! :evil:

Εμένα ήταν ευχάριστο το συναίσθημα. Δυσάρεστο ήταν όταν είχα ωδίνες ανά 1 λεπτό αλλά όχι διαστολή (με πρόκληση), σε κάποια φάση είχα αρχίσει να σκέφτομαι: δεν πάμε για καισαρική καλύτερα; δεν αντέχω άλλο. Αλλά δεν είπα τίποτα. Ευτυχώς όμως το είπε ο γιατρός, γιατί και οι σφυγμοί του μωρού είχαν αρχίσει να πέφτουν. Φοβερό, μέχρι να μου κάνουν την αναισθησία (ολική) και ενώ με ετοίμαζαν, να μου λένε να είμαι ακίνητη, κι εγώ ή κακομοίρα μόνο που δε διπλωνόμουν από τον πόνο. Σκεφτόμουν, μα πότε θα με πιάσει αυτή η νάρκωση επιτέλους; Κι εκεί που το σκεφτόμουν... ξύπνησα! Και η αίσθηση ήταν ωραιότατη: επιτέλους είχαν τελειώσει όλα!!

Καλησπέρα κορίτσια! Να σας ρωτήσω κάτι που το έχω έγνοια σχετικά με τη χύτρα; Μια μέρα, πριν κανένα μήνα, η μικρή την ώρα που μαγείρευα άναψε χωρίς να την πάρω χαμπάρι, το μάτι της κουζίνας πάνω στο οποίο είχα άδεια τη χύτρα. Ήταν όχι απευθείας πάνω στο μάτι, αλλά πάνω στο κάλυμμα του ματιού, ξέρετε, αυτά τα στρογγυλά καπάκια που βάζουμε πάνω στα μάτια της κουζίνας. Πρέπει να έκαιγε κάμποση ώρα, γιατί το καπάκι κάηκε, ο πάτος της χύτρας εξωτερικά έγινε μαύρος (καθάρισε βέβαια με το πλύσιμο) και στον πάτο της χύτρας εσωτερικά εμφανίστηκε ένα μαύρο σημάδι σαν κάπνα, το οποίο έφυγε με το πλύσιμο επίσης. Το θέμα είναι ότι από τότε φοβάμαι να τη χρησιμοποιήσω. Μια φορά μόνο τη χρησιμοποίησα, έβρασα φασόλια γίγαντες, μια χαρά δούλεψε. Θα μπορούσε να έχει πάθει καμιά βλάβη και να μου κάνει κανένα μπαμ καμιά ώρα;

Γεια σας κορίτσια! Τι κάνετε; Έχω κάτι μέρες να μπω, χρόνος μηδέν.(Πού να γεννηθεί και το μωρό δηλαδή. Θα ζητήσω επιμήκυνση του 24ώρου :tongue:) Ειρήνη, πώς ήταν η Χαβάη; Μπαίνω στο forum, διαβάζω καλωσήρθες Ειρήνη, σκέφτομαι, να λείψει η Ειρήνη από το site, κάτι κακό θα συνέβη, αρρώστησε, έμεινε από σύνδεση στο ιντερνετ;... Αλλά διάβασα λίγες σελίδες πιο κάτω και έμαθα για τη Χαβάη. Εντάξει, σκέφτομαι, αυτό ήταν ευχάριστο!! Διακοπές!! Πολύ χαίρομαι. Ελπίζω να περάσατε όμορφα! Φαντάζομαι ο μικρός θα ξετρελάθηκε! Εγώ έχω μια κούραση μα μια κούραση! Κι έχω ένα σωρό δουλειές! Και νομίζω ότι μόλις ξύπνησε και η μπουμπού! Δεν έχω μαγειρέψει για σήμερα. Έχουμε λίγα φασολάκια και πατάτες από την Τετάρτη να φάει ο αντρούλης μου (καλά, αν φάει τα φασολάκια εγώ θα είμαι η Μαρία Αντουανέτα , λέμε τώρα, μάλλον πατάτες με βλέπω να τηγανίζω) , η μικρή έχει κουνελάκι βραστό με πατατούλες, (Άσχετο, αλλά νομίζω ότι η μικρή μόλις πήδηξε τα κάγκελα της κούνιας και προσγειώθηκε στο κρεβάτι μας. Λογικά σε λίγο θα ανοίξει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας) Εγώ θα δω τι θα φάω, κάτι θα βρω. (Και ναι, μόλις άνοιξε η πόρτα!...) Κάπου εδώ πρέπει να σας αφήσω. Τα λέμε!