Nefeli_13

Ernesto, διαβάζοντας την ιστορία σου με πήραν τα κλάματα... Ήταν σαν να βλέπω τον εαυτό μου ένα χρόνο πριν... Το μόνο που θέλω να σου πω είναι να παλέψεις όσο περισσότερο μπορείς για το γάμο σου! Ο χωρισμός θα σου δώσει μια ανακούφιση για αρχή αλλά κάποια προβλήματα θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, με την έννοια ότι θα πρέπει να βρείτε τρόπο να συνεννοηθείτε για τα παιδιά! Πηγαίνετε σε σύβουλο γάμου, συζητήστε με άλλα ζευγάρια που περνάνε παρόμοια φάση, με τους γονείς, τα αδέρφια σας, μήπως τυχόν μπορέσει κάποιος να σας δώσει μια άλλη οπτική. Θα πρέπει να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς για το γάμο σου, ώστε, αν τελικά αποφασίσεις να χωρίσεις, να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Τύψεις και αμφιβολίες θα επανέρχονται συχνά αλλά αν νιώθεις σίγουρη για την επιλογή σου θα μπορείς να τις αντιμετωπίσεις. Έχεις αναρρωτηθεί για ποιο λόγο θέλεις να χωρίσεις; Σίγουρα δε νιώθεις ευτυχισμένη! Αλλά, πιστεύεις ότι θα είσαι καλύτερα μόνη σου; Ελπίζεις να βρεθεί κάποιος άλλος που θα μπορούσες να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου και να είσαι ευτυχισμένη; Κι αν δε βρεθεί; Είσαι πραγματικά τόσο δυστυχισμένη τώρα ώστε να ρισκάρεις να μείνεις μόνη σου για το υπόλοιπο της ζωής σου; Έχει περάσει καιρός βέβαια και δεν ξέρω αν πήρες κάποια απόφαση τελικά αλλά ελπίζω να βρίσκεσαι σε καλό δρόμο...

Καλημέρα και σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις! Δεν έχει να κάνει καθόλου με το διαζύγιο αυτό που περιγράφω. Και πριν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα μοναξιάς είχα! Κι επιπλέον ένιωθα απογοητευμένη από το γάμο μου, προσπαθούσα να είμαι όσο πιο σωστή γίνεται απέναντι στα παιδιά και στον άντρα μου, χωρίς αποτέλεσμα βέβαια, είχα καθημερινά καβγάδες γιατί δε συνεννοούμασταν ή καταπίεζα τα δικά μου θέλω για να γλιτώσω μια αντιπαράθεση. Οπότε μπορώ να πω ότι πλέον είμαι καλύτερα από πριν! Σιγά σιγά βρίσκω ξανά τον εαυτό μου και τις ισορροπίες μου με τα παιδιά και θεωρώ ότι η ζωή μας έχει έναν φυσιολογικό ρυθμό πλέον. Με τις υποχρεώσεις και τις δουλειές τα καταφέρνω μια χαρά, περνάω σχεδόν καθημερινά ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, τα βράδια κοιμούνται νωρίς οπότε έχω χρόνο να δω μια ταινιά ή να διαβάσω ένα βιβλίο, τα ΣΚ πηγαίνω κομμωτήριο, γυμναστήριο, ψώνια, βόλτες κλπ. Οπότε όχι, δεν έχει να κάνει με έλλειψη χρόνου ούτε με έλλειψη βοήθειας. Συνεδρίες με ψυχολόγο κάνω αλλά ακόμα δε μπορώ να προσδιορίσω από πού προέρχεται το κενό που νιώθω... Ίσως έχει να κάνει απλά με τις υποχρεώσεις της μητρότητας, ίσως μου πέφτει βαρύς αυτός ο ρόλος. Αλλά και τα ΣΚ που δεν είναι μαζί μου τα παιδιά, νιώθω ότι μου λείπει η συντροφικότητα, ένας άνθρωπος να μοιράζεσαι τη ζωή σου, τις χαρές αλλά και τις άσχημες στιγμές. Γενικά, νιώθω σα να ζω διπλή ζωή, μια με τα παιδιά και μια χωρίς, αλλά καμιά από τις δυο δε με κάνει να νιώθω ολοκληρωμένη, σαν κάτι να λείπει πάντα...

Καλησπέρα! Κάποιες από σας ίσως με θυμάστε από τότε που προσπαθούσαμε ακόμα για το πρώτο μας μωράκι και μοιραζόμασταν τις ανησυχίες μας. Τελικά έκανα δυο αγοράκια, 3 και 5 χρονών πλέον, και πριν ένα χρόνο χώρισα. Αυτο που με βασανίζει και ήθελα να μοιραστώ μαζί σας δεν έχει να κάνει με το χωρισμό αλλά με τη μητρότητα: Νιώθω διαρκώς μόνη! Και δεν εννοώ αυτό το ωραίο συναίσθημα της μοναξιάς όπου έχεις την ησυχία σου, τον ελεύθερο χρόνο σου και νιώθεις ότι έχεις τον απόλυτο έλεγχο της ζωής σου... Είναι ένα συναίσθημα μοναξιάς που συνυπάρχει με πολλές ευθύνες, υποχρεώσεις και καθόλου χρόνο. Τη μοναξιά που φαντάζομαι μόνο μια μαμά μπορεί να νιώσει... Κάθε μέρα η ίδια ρουτίνα, οι ιδιες παρατηρήσεις, οι ίδιοι καβγάδες. Και κάθε μέρα ξυπνάω με το χαμόγελο, πεπεισμένη ότι «σήμερα θα είναι μια ωραία μέρα»! Και κάθε βράδυ τους βάζω για ύπνο λέγοντας «αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα»... Αλλά δεν είναι πάντα.... Κάποιες μέρες απλά δε θέλω να παίξω άλλο με αυτοκινητάκια, να ζωγραφίσω, να δω παιδικά, να πάω στις κούνιες η στους παιδότοπους! Θέλω να πάω γυμναστηριο, κομμωτηριο, να βγω με ενηλικες, να πάω να ψώνια... Δε θέλω να είμαι εγώ αυτή που προγραμματίζει τα πάντα, βάζει συνεχως τα όρια η δίνει σε όλα λυσεις! Είναι φορές που προκύπτει κάτι έκτακτο -που φυσικά πάλι εγώ πρέπει να αντιμετωπίσω- και θέλω απλά να βάλω τα κλάματα και να φωνάξω «βοήθεια»! Και είναι κι εκεινες οι στιγμες που χρειάζεται να ακούσω τις σκέψεις τους, να λύσω τις αποριες τους, να σταθώ δίπλα τους, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ενα παραμύθι και να τους νανουρίσω, που δε θέλω να τις χάσω γιατί ξέρω ότι δε θα κρατήσουν πολύ... Τα λατρεύω και δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρις αυτά, αλλα νιώθω πολύ μόνη...

Συμφωνώ, το καλύτερο για το παιδί είναι να μεγαλώνει και με τους δυο γονείς του. Καλά κάνεις και του δίνεις την ευκαιρία να συμμετέχει με το σωστό τρόπο! Μη συγκρίνεις εκείνον με σένα γιατί οι άντρες εκδηλώνουν το άγχος τους διαφορετικά. Εκείνος πώς αντιμετωπίζει την ιδέα να πάτε μαζί σε κάποιον ειδικό να συζητήσετε τους φόβους και τις ανησυχίες σας; Σπάνια το δέχονται οι άντρες αλλά δε χάνεις τίποτα να το προτείνεις!

Stellitsa, θα ήθελα να σου πω κάτι γλυκό και παρήγορο αλλά με αυτά που διαβάζω μόνο θυμός μου βγαίνει... Καταρχάς ΜΗΝ παντρευτείς αυτόν τον άνθρωπο! Τουλάχιστον όχι ακόμα... Από τη στιγμή που αρχίζει να γίνεται επιθετικός μην ελπίζεις ότι αυτό θα αλλάξει προς το καλύτερο! Τώρα έκανε κίνηση να σε χτυπήσει και σταμάτησε αλλά την επόμενη φορά δε θα σταματήσει... Και ίσως αυτό γίνει συνήθεια μετά... Και το άλλο, από πού κι ως πού αποφασίζει από μόνος του για το γάμο και το παιδί;; Αυτά είναι θέματα που πρέπει να αποφασίζονται από κοινού, αν όχι μόνο από σένα!!! Είναι ξεκάθαρο ότι σε μια περίοδο που θα έπρεπε να πετάτε σε ένα ροζ συννεφάκι (βλ. προετοιμασία γάμου και εγκυμοσύνη) εσείς είστε μέσα στην ένταση κι εσύ προβληματίζεσαι για το τι να κάνεις! Μόλις γεννηθεί το μωράκι σας θα έρθουν νέες εντάσεις λόγω κούρασης, εκνευρισμού, ανατροπής της ισορροπίας στην οικογένεια κλπ. Τότε όλα θα γίνουν χειρότερα και μάλιστα θα είναι μάρτυρας και θύμα ένα πλασματάκι που δε χρωστάει σε κανέναν να πληρώσει τα λάθη των γονιών του... Έχεις μιλήσει σε κάποιον ειδικό; Μήπως να έψαχνες για κάποιον ψυχολόγο ή ακόμα καλύτερα αν υπάρχει κάποιο κέντρο για μόνες μανούλες να σε κατευθύνουν όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και νομικά; Και προς Θεού, μην αφήνεις στην άκρη τους γονείς σου!! Μίλησέ τους άμεσα και ζήτα βοήθεια! Ίσως να έκανες και μια τελική προσπάθεια με τον αρραβωνιαστικό σου; Να του εξηγούσες ότι σε ενοχλεί και σε τρομάζει η συμπεριφορά του, να τον ρωτήσεις γιατί άλλαξε έτσι ξαφνικά... Οκ είναι μικρό το χρονικό διάστημα της σχέσης σας και μπορεί να μην τον ξέρεις τόσο καλά όσο νόμιζες, αλλά μήπως κι εκείνος έχει φρικάρει από την εγκυμοσύνη; Αν τον δεις διαθέσιμο για συζήτηση, δώσε μια ευκαιρία αλλιώς πήγαινε στους γονείς σου να χαρείς την εγκυμοσύνη σου και να μεγαλώσεις το παιδάκι σου σε ένα ήρεμο περιβάλλον!

Παλι καλα να λες γιατι εμενα δε βοηθαει αλλα μου εγινε η γκρινια συνηθεια!!!

Αχ στη θεωρια ολοι καλοι ειναι, στην πραξη ομως... Κι εμενα ηταν ενθουσιασμενος που θα αποκτουσε αδερφακι και το πρωτο τριμηνο ολα κυλουσαν ομαλα. Μετα ξεκινησαν τα δραματα... Σου ευχομαι τουλαχιστον ο αντρας να σε βοηθαει πραγματικα γιατι αλλιως ειναι πολλα τα ζορια...

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις και για το ενδιαφέρον! Ήδη από τη μέρα που έγραψα εδώ είχα αποφασίσει ότι δε θα ξαναχτυπήσω το γιο μου και μέχρι στιγμής κρατάω την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου και φυσικά είμαι πολύ περήφανη γι αυτό!!! Πήγαμε με τον άντρα μου και σε μια ψυχολόγο η οποία μας είπε ότι, ανεξάρτητα από το αν είναι σωστό ή όχι να χτυπάμε, τη βια που εισπράττει από μας θα τη βγάζει στον μικρό και έτσι μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο.. Μας είπε επίσης να τους έχουμε κάποιες ώρες της μέρας χωριστά και να απασχολούμε τον μεγάλο με πιο ενδιαφέροντα πράγματα π.χ. παζλ, τουβλάκια, κατασκευές για να μη βαριέται. Το δοκιμάσαμε κι αυτό, κάποιες φορές έχει αποτέλεσμα και κάποιες όχι... Στο μεταξύ όμως εγώ έκατσα και σκέφτηκα όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του και καταλήγω ότι του έχει στοιχίσει πολύ ο ερχομός του μικρού και η απώλεια του 100% της προσοχής μου οπότε έχει μια λογική εξήγηση η συμπεριφορά του. Το πρόβλημα είναι ότι με τον άντρα μου δε συμφωνούμε σε πολλά πράγματα (άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό...) και του δίνουμε συχνά αντιφατικά μηνύματα, συν η παρουσία των παππούδων οι οποίοι του κάνουν όλα τα χατίρια και δεν τολμάμε να τον μαλώσουμε μπροστά τους γιατί χαλάει τον κόσμο κι αρχίζουν τα "έλα μωρέ άστο το παιδί"!! Δυστυχώς σε αυτά δε βλέπω καμία λύση...

Σκεφτόμουν καιρό να γράψω αλλά για κάποιο λόγο το ανέβαλα συνέχεια... Μάλλον φοβόμουν να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου αλλά πλέον δεν έχω άλλα περιθώρια γιατί έχω γίνει η χειρότερη μαμά του κόσμου (τουλάχιστον του δικού μου κόσμου)... Έχω λοιπόν δυο αγοράκια, 3 χρονών και 9 μηνών. Εγώ είμαι στο σπίτι με άδεια ανατροφής παιδιών, ο άντρας μου επίσης στο σπίτι (πρόσφατα άνεργος) και τα παιδιά πηγαίνουν το πρωί σε βρεφονηπιακό σταθμό για λίγες ώρες. Αυτές τις ώρες προσπαθώ να κάνω όσο περισσότερα μπορώ ώστε να είμαι ελεύθερη μετά για να ασχοληθώ με τα παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι πριν ένα μήνα που ξεκίνησε και ο μικρός σχολείο προλαβαίνω και κάνω πάρα πολλές δουλειές και περνάμε πολύ ποιοτικότερο χρόνο όλοι μαζί. Το πρόβλημά μου ήταν πιο έντονο όταν ήμουν όλη μέρα μόνη μου με τα παιδιά και ο άντρας μου στη δουλειά, αλλά ακόμα και τώρα παραμένει: έχω τρελά νεύρα και ξεσπάω στον μεγάλο μου γιο... Του φωνάζω συνέχεια, φυσικά μετά από τόσες φωνές δεν ακούει πλέον, εκνευρίζομαι περισσότερο και τον αρχίζω στο ξύλο... Δεν εννοώ κάτι παραπάνω από το ξύλο που τρώγαμε εμείς σαν παιδιά αλλά και πάλι δεν το θεωρώ αποδεκτό! Μετά φυσικά στεναχωριέμαι που κλαίει και μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα τα βάζω με τον εαυτό μου που έχω γίνει μια μαμά-τέρας, που δεν κάνω τίποτα από όσα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα κάνω όταν αποκτήσω παιδιά... Εκτός του ότι δε μου αρέσει να είμαι έτσι, βλέπω ότι σιγά σιγά υιοθετεί και ο γιος μου αυτές τις συμπεριφορές κι όταν εκνευρίζεται φωνάζει και χτυπάει!! Και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά γίνονται χωρίς αποτέλεσμα! Δεν ακούει, κάθε μέρα κάνει και χειρότερα, λες και προσπαθεί να τσακίσει το νευρικό σύστημα!!! Το είδα και στην πράξη πλέον ότι οι φωνές και το ξύλο φέρνουν περισσότερη ένταση και ήδη προσπαθώ να ελέγξω τον εαυτό μου αλλά όχι με μεγάλη επιτυχία... Πέρασε καμιά παρόμοια φάση και πώς τη διαχειριστήκατε; Ευχαριστώ που με ακούσατε...

Δεσποινα ναι ευτυχως πηραν απο το μπαμπα τους και οι δυο γιατι εγω δεν ειμαι και πρωτο μποι....

Τελευταιο γευμα ειναι στις 8 το βραδυ και ξυπναει αλλη μια φορα στις 4-5 τον θηλαζω και ξανακοιμαται μεχρι τις 8.30. Τις τελευταιες βδομαδες ομως ξυπναει τουλαχιστον δυο φορες ακομα του βαζω την πιπιλα και τον κραταω λιγο αγκαλια μεχρι να ξανακοιμηθει... Αν τον αφησω να κλαψει ξυπναει κι ο μεγαλος!!! Δεν ξερω τι του φταιει και ξυπναει συνεχεια... Παντως σιγουρα δεν πειναει! Ισως ειναι δοντια... Τι να πω; Μεσα στη μερα κοιμαται 1 ωρα το πρωι και 2 το μεσημερι αλλα και παλι ξυπναει στο ενδιαμεσο και κλαιει! Ο μεγαλος εχει κουραστει πολυ απο το κλαμα.... Κατα τα αλλα ολο αγκαλιες, τον βοηθαει να γυρισει, του δινει παιχνιδια και γενικα τον φροντιζει πολυ!

Καλησπερα κοριτσακια! Χαθηκα παλι αλλα πραγματικα δεν προλαβαινω!!! 2 βδομαδες τωρα εχουμε χασει τον υπνο μας και κουτουλαω.... Τα δικα σας ποσο κοιμουνται; Χθες καναμε εμβολιο χωρις παρενεργειες προς το παρον. Ειναι 7 κιλα 67 ποντους στους 4.5 μηνες! Ξεκινησαμε σημερα και φρουτακια!! Μολις βλεπει το κουταλι ανοιγει το στομα του αλλα μετα δεν ξερει τι να κανει!! Προς το παρομ ομως δε με απασχολει η ποσοτητα γιατι μου ειπε η παιδιατρος να τρωει το πολυ 100γρ τη μερα για να μη μειωσει το γαλα του! Μεχρι τους 6 μηνες θελουμε να εξοικειωθει με το κουταλι και να δοκιμασει τα βασικα και μετα θα αντικαταστησουμε θηλασμους με ολοκληρα γευματα. Εσεις ξεκινησατε; Πανες εγω αγοραζω οτι βρω σε προσφορα κυριως babylino που ειναι ελληνικες και pampers baby dry για τη νυχτα γιατι ειναι πολυ απορροφητικες!

Καλησπερα! Τι τρεξιμο βρε κοριτσια αυτες τις μερες.... Ο μικρος μου ειναι με πολλη μυξα και λιγο βηχα και δεν κοιμαται καλα το καημενο... Υπο φυσιολογικες συνθηκες παντως 8.00 τρωει το τελευταιο γευμα και 8.30 κοιμαται και μετα ξυπναει γυρω στις 5.00! Δε μπορω να πω ειμαι πολυ ευχαριστημενη απο τον υπνο του!!! Παρολ αυτα ουτε που καταλαβαινω πως περναν οι μερες...

Μα ναι! Το θεμα ειναι οτι δεν ξερεις ποτε θα γινει η ωορρηξια και ο κυκλος μπορει να ειναι ασταθης τους πρωτους μηνες και μπορει να την πατησεις....

Καλημερα! Litsa κι εμεις χθες πολλη γκρινια!!!! Αδιαθετησα βεβαια και ισως να μην ειχα πολυ γαλα και να πεινουσε... Κι ομως, παρολο που θηλαζω αποκλειστικα αδιαθετησα στους 3 μηνες!! Γι αυτο προσοχη οσες δε θελετε συντομα δευτερο μπεμπακι!!!

Lila κι εμενα ετσι κανει τη μερα.... Μιση ωρα αφου ξυπνησει και μιση ωρα αφου φαει μπορει και να κατσει λιγο ησυχος αλλιως θελει ολη την ωρα αγκαλια και να κοβουμε βολτες μες στο σπιτι!!! Τωρα ομως θα αρχισω να τον αφηνω λιγο μονο του για να συνηθιζει και να μπορω κι εγω να κανω καμια δουλεια σαν ανθρωπος! Αυτο που λες με τη νυχτα, σιγουρα κατι την ενοχλει για να ξυπναει τοσο συχνα! Υπομονη μεχρι να περασει.... Εμενα ευτυχως κοιμαται πολυ καλα τη νυχτα και προλαβαινω να ξεκουραστω!! 20.30 το αργοτερο εχει κοιμηθει, ξυπναει γυρω στις 5.00 για γαλα, ξανακοιμαται στις 6.00 μεχρι τις 9.00-9.30 το πρωι! Μετα ομως ξεκιναει το μαρτυριο.... Καθεται ελαχιστα μονος του, γκρινιαζει, τον βαζω για υπνο, ξυπναει στο ενδιαμεσο κλαιγοντας και μετα ξανακοιμαται. Γενικα η μερα πολυ ζορικη.... Εσας κοιμουνται μεσα στη μερα πολυ; Εμενα το πρωι το πολυ 1.5 ωρα και το μεσημερι στην καλυτερη 2.5 ωρες! Λιγο δεν ειναι για τοσο μωρο;

Rina ειναι φυσιολογικο να εκνευριζεσαι με ενα μωρο που κλαιει ασταματητα και δε μπορεις να τοκανεις με τιποτα καλα!!! Ολες το εχουμε νιωσει, αλλες συχνοτερα αλλες οχι τοσο, καποιεςτοπαραδεχονται καποιες αλλες οχι... Κι εμενα πολλες φορες εχει γκρινια και δεν ξερω τι να τον κανω!! Αλλα για να μην εκνευριστω πολυ τον αφηνω στην κουνια του για λιγο και βγαινω στο μπαλκονι να κανω ενα τσιγαρο να ηρεμησω! Εμεις ακομα δεν εχουμε συνελθει.... Εγω εχω πολυβηχα σε σημειο να μενω αυπνη!! Αληθεια με τον υπνο πως τα πατε; Ποσο κοιμουνται τα μωρακια σας;

Καλοριζικο!!!!!! Κι εμενα ο μεγαλος 5 μηνων ειχε βγαλει το πρωτο δοντακι αλλα τωρα 26 μηνων κι ακομα βγαζει δοντια!!! Θα τελειωσει ο ενας θα αρχισει ο αλλος... Εφοσον θηλαζεις λογικο μου φαινεται να μην αποστειρωνεις! Εγω σταματησα την αποστειρωση στους 2 μηνες! Τις πιπιλες δηλαδη γιατι θηλαστρο και μπιμπερο τα αποστειρωνω κανονικα αν τα χρησιμοποιησω! Για τις τροφες εχω καταλαβει οτι ειναι θεμα γιατρου! Συνηθως λενε 6 μηνες αποκλειστικο θηλασμο και μετα στερεες. Εγω στο γιο μου ξεκινησα στους 4.5 μηνες! Τωρα δεν εχω αποφασισει ακομα ποτε θα το ξεκινησω... Περαστικα.....

Κι εμεις ετσι ημασταν για αρκετες μερες! Μπορει να ειναι ιωσουλα... Επισης διαβασα οτι μπορει να ειναι και υπερπαραγωγη δηλαδη πινει το πρωτο γαλα που ειναι πιο ελαφρυ και χορταινει χωρις να πινει το λιπαρο στο τελος. Εγω δοκιμασα να τον βαζω σε ενα στηθος καθε φορα ωστε να το αδειαζει εντελως και ειδα διαφορα αμεσως στα κακα του! Βεβαια εμεις μαλλον περναμε και ιωση οποτε δεν ξερω τι απο τα δυο ευθυνεται....

Τα ιδια μου ειπε... Μονο ορο και ντεπον αν θελω το βραδυ για να κοιμαται πιο ηρεμος! Τωρα το μεσημερι του εβαλα ορο και μετα σπαραξε στο κλαμα!!! Ουτε εφαγε... Τον εβαλα στην κουνια του και κοιμηθηκε αμεσως! Λογικα θα ξυπνησει νωριτερα γιατι θα πεινασει και θα μας φαει η γκρινια ολο το απογευμα...

Δεν του δινω κατι αλλα σημερα θα παρω την παιδιατρο να μου πει γιατι τη νυχτα δεν κοιμηθηκε το καημενο απο το βηχα.... Με καθησυχαζετε πολυ με τα γευματα!! Εμεις τα μειωσαμε απο 7 σε 6 γιατι ειχε φτασει να τρωει το πολυ 10 λεπτα σε καθε γευμα οποτε του τα αραιωσα λιγο για να τρωει με πιο πολλη ορεξη! Φοβομουν ομως μηπως ειναι λιγα αλλα αφου μου λετε και τα δικα σας τοσο τρωνε οκ! Ναι ακομα θηλαζω και τωρα ειναι τοσο ευκολο που θα το κοψω μετα το εξαμηνο!! Για τα ρουχαλακια που λεγατε εγω ψωνιζω απο zara, h&m, prenatal αλλα εχω και πολλα mothercare απο δωρα! Τα next ειναι πολυ ωραια και τα tesco αλλα λογω capital controls δε μπορω να παραγγειλω...

Γεια σας κοριτσακια!! Εχω να μπω πολλες μερες... Θα σας διαβασω αργοτερα! Εμεις καναμε εμβολιο την προηγουμενη εβδομαδα ευτυχως δεν ειχε τιπιτα μετα! Ειμαστε 2,5 μηνων 5.900 και 60,5 ποντους! Να ρωτησω κατι... Ποσα γευματα κανουν τα μικρα σας; Α ειμαστε και λιγο αρρωστοι οικογενειακως... Μυξες ο μεγαλος, βηχα ο μικρος κι εγω με τον αντρα μου πονολαιμο και εξαντληση...

Οχι πονακια δεν ειχε ποτε! Η αληθεια ειναι οτι νυσταζει αν κι εγω δε θελω να κοιμαται τετοια ωρα.. Αλλα και οσες φορες προσπαθησα να τον κοιμισω εγινε χαμος!! Κι εγω αυτο εχω ξεκινησει να κανω. Τον αφηνω λιγο στο ρηλαξ η στο καροτσι και δεν τρεχω να τον παρω αγκαλια μολις κλαψει αλλα τον αφηνω λιγο. Δε γινεται κι αλλιως δηλαδη γιατι και με τον μεγαλο να τρεχει γυρω γυρω κι ολες τις δουλειες να με περιμενουν, την πληρωνει ο μπεμπακος τελικα! Εμενα κοιμαται μπρουμυτα!!! Ναι καλο ειναι να τη βαζεις σιγα σιγα για ν αρχισει να γυμναζεται ο αυχενας της! Βαλτη πανω στο κρεβατι με ενα μαξιλαρακι η μια κουβερτουλα δραστηριοτητων για να της κινησεις το ενδιαφερον!

Ποσο σας ζηλευω που καθονται τα μωρα σας στο ρηλαξ.... Εμενα αφου φαει μπορει να κατσει κανα δεκαλεπτο αλλα νομιζω οτι καθεται μονο γιατι εκεινη την ωρα συγκεντρωνεται στο να κανει κακα του οποτε συνηθως ειναι ησυχος! Κατα τα αλλα αγκαλια, στο μαρσιπο οταν ειμαστε εξω και λιγο στην κουνια του να παρατηρει το μομπιλο. Ποτε αρχισαν να καθονται ησυχα τα δικα σας; Εμεις ειμαστε απο τα τελευταια μωρακια του Ιουλιου οποτε ελπιζω να στρωσει... Μεσα στη μερα δε με πολυπειραζει γιατι γκριναζει κυριως και ειναι διαχειρισιμο. Αυτο που δεν παλευεται ειναι το απογευμα που κλαιει επι μια ωρα και δε θελει τιποτα!!!! Ουτε γαλα, ουτε αγκαλια, ουτε κουνημα, ουτε υπνο, ολα του φταινε!!!

4 αγορια εχεις;;;; Τα ειπα ολα αυτα γιατι εγω τουλαχιστον τοτε νομιζα οτι μονο εμεις τσακωνομασταν! Με δυο τρεις φιλες που συζητουσα μου ελεγαν οτι ολα ειναι μελι γαλα κι ετσι ενιωθα οτι κατι κανουμε εμεις λαθος... Τελικα καταλαβα οτι ολα τα ζευγαρια τσακωνονται απλα δεν το παραδεχονται ολοι!!