Να πω λιγο κι εγω για την δικια μου να ξαλαφρωσω... Λοιπον, εμενα κοριτσια ειναι βρωμιαρα, τσαπατσουλα, κουτοπονηρη, κουτσομπολα και διαφορα αλλα. Τι εννοω: το σπιτι της βρωμαει, ειναι ρακοσυλλεκτρια και εχει μαζεψει ενα σωρο αηδιες που δεν τις καθαριζει, η κουζινα της ειναι σιχαμενη με τα σκευη να εχουν κολλημενα υπολλειματα φαγητων, τα πατωματα της εχουν λιγδα, μεχρι και το κουδουνι της σιχαινεσαι να το χτυπησεις γιατι ειναι παμβρωμικο. Η ιδια φοραει μασελα μεσα απο την οποια φτυνει και το στομα της μυριζει σαπιλα. Δεν παραδεχεται τη βρωμια της, ισα ισα που λεει οτι ειναι καθαρη και το παινευεται. Μια φορα ηρθε να με "βοηθησει" με το σπιτι και εβαλε να σφουγγαρισει χωρις να σκουπισει πρωτα, με μισο μπουκαλι απορρυπαντικο και στο τελος δεν επλυνε καν την σφουργγαριστρα! Αναγκαστικα το εκανα απο την αρχη και το σπιτι βρωμαγε απορρυπαντικο μετα που αφησα ανοιχτα τα παντα μεχρι το βραδυ. Ουτε τα χερια της δεν πλενει για να πιασει το παιδι και οταν της το λεμε παει, τα βρεχει, κοιταει να δει αμα την βλεπουμε και κανει οτι βαζει σαπουνι. Σε ελαχιστα δευτερολεπτα εχει βγει εξω οτι και καλα επλυνε τα χερια της. Παρακαλαει να πιασει το μωρο και το κραταει σαν κοτοπουλο για σφαγη. Το μωρο κλαιει φυσικα γιατι το ποναει και της το παιρνουμε να ηρεμησει. Τοτε αυτη λεει "ξαναδωστο μου τωρα που σταματησε" με φωνη μπεμπεκας. Ουστ!
Στην συμπεριφορα τωρα, το παιζει καλη ομως τα μοναδικα θεματα συζητησης που εχει ειναι να κραζει και να κουτσομπολευει τους αλλους ή να σου λεει τι να κανεις. Ανεργη ηταν μια ζωη και δεν ηταν ουτε καλη νοικοκυρα, ουτε μαγειρισσα ουτε μαμα. Συζυγος δεν ξερω και δεν με ενδιαφερει. Τα παιδια της εχουν απειρα προβληματα για τα οποια ως επι το πλειστον φταιει αυτη που τα μεγαλωσε σκατα. Δεν τα εδερνε, απλα δεν τα φροντιζε και δεν τα καταλαβαινε. Μου τη δινει γιατι δεν το παιζει απλα καλη, ειναι σιγουρη και πιστευει οτι ειναι καλη και σωστη. Πριν το παιδι δεν εδινα σημασια και δεν με ενοχλουσε αλλα απο την εγκυμοσυνη και μετα, ειδικα αφου γεννησα μου την εχει δωσει. Ειναι επικινδυνη για αρρωστειες με τη βρωμια της και να χτυπησει το παιδι με την απροσεξια της και την ατσουμπαλια της.
Ευτυχως ο αντρας μου το ξερει γιατι ειναι παιδι της και τον εχει σακατεψει αρκετα, ομως και παλι θελει να κραταμε τα τυπικα και να την αφηνουμε να βλεπει το παιδι, φυσικα οσο ειμαστε διπλα και σε επιφυλακη. Εγω ουτε αυτο δεν θελω, να το βλεπει οκ, αλλα να μην το πιανει ρε γαμωτο η σιχαμενη.