Mianmar

Καλησπέρα σας. Πρόκειται να κάνω λαπαροσκόπηση διότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ενδομητρίωσης. Γνωρίζει κάποια κοπέλα αν γίνεται σε δημόσιο νοσοκομείο και με ποιο τρόπο(πχ. παραπομπή από Ιδιωτικό γυναικολόγο ή εισαγωγή στο νοσοκομείο) και πόσο κοστίζει τελικά? Όποια γνωρίζει κάτι ας μου πει, είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ πολύ.

Σ' ευχαριστώ για την απάντηση mpoukaki! Προσπαθώ να βρω άκρη.. Μόλις βρω, θα τα γράψω όλα!!! :roll:

Καλησπέρα άλλη μία φορά κορίτσια. Αν είμαι off topic, παρακαλώ να μεταφερθεί. Το αντίστοιχο θέμα το βρήκα μόνο στο parents, αλλά προτίμησα να γράψω εδώ. Μιας και μετά από ένα χρόνο και κάτι, το μωράκι μας δε λέει να έρθει, σκεφτήκαμε να ξεκινήσουμε κάποιες διαδικασίες ώστε να μπορέσουμε να δωσουμε λίγη αγάπη και στοργή σε κάποιο παιδάκι που έχει ανάγκη. Μία συγγενής, εδώ και πολλά χρόνια, έχει ένα παιδάκι που το παίρνει τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές (αλλά και όποτε άλλωτε είναι εφικτό). Έχει άλλα 4 παιδιά, βέβαια... Το θέμα είναι ότι δε γνωρίζω πώς ξεκινάνε αυτές οι διαδικασίες, ειδικά εδώ, στην επαρχία, στο εξωτικό νησί της Κέρκυρας!! Υπάρχει κάποια κοπέλα που να γνωρίζει; Το έχουμε σκεφτεί πάρα πολύ καλά και συναποφασίσαμε, κάνουμε δεν κάνουμε παιδάκι, να προσφέρουμε ο,τι έχουμε και σε ένα ακόμη παιδάκι που ίσως το έχει πολλή ανάγκη. Παρακαλώ, αν ξέρει κάποιος-α κάτι, ας απαντήσει. Ευχαριστώ.

Σας διαβάζω και κλαίω! Τι όμορφα λόγια! Να έχετε μια τέλεια εγκυμοσύνη! Μακάρι να συμβεί το ίδιο. Έρχονται κάποιες ώρες που νιώθω πεπεισμένη οτι δε θα γίνω μάνα.... Μακάρι να βγω ψεύτρα..! Ευχαριστώ που μοιραστηκατε τις εμπειρίες σας μαζί μου!

Σε ευχαριστώ για τις απαντήσεις. Λύση ανάγκης δεν θεωρώ τη σπερματέγχυση.. Λύση ανάγκης εννοώ το ότι κάνω κινήσεις που δεν έκανα ποτέ πριν, όπως προσευχές, τάματα και τέτοια... Κάνω ό,τι μπορώ ακόμα κι αν πριν πίστευα ότι αυτό δε θα ωφελήσει σε τίποτα απολύτως... Στρέφομαι σε όλα τα μέσα, περιμένω απαντήσεις για κάτι τόσο αυτονόητο, κλαίω συνέχεια και στο τέλος, δε μπορώ να βγάλω άκρη. Κι εγώ θέλω πολύ ένα μωρό, όχι για να έχω απλώς ένα μωρό, αλλά γιατί πιστεύω ότι με τον άντρα μου, έχουμε όλες τις προϋποθέσεις να φέρουμε έναν άνθρωπο στον κόσμο και να τον κάνουμε χαρούμενο. Έχουμε τόση αγάπη και στοργή να δώσουμε. Δε θα μπορούσα να κάνω εξωσωματική παρ' όλα αυτά, γιατί κάτι τέτοιο θα κατέστρεφε την ψυχολογία μας κατά πολύ. Και δε θέλω, όταν-αν με το καλό γίνω ποτέ μανούλα, το μωρό να έχει μια μάνα με προβλήματα. Βγάζω το καπέλο στις γυναίκες που εχουν το κουράγιο να το κάνουν!! Αν κάποια κοπέλα κατάφερε κάτι με όλα αυτά τα μέσα, θα ήθελα να μου γράψει εδώ... Ευχαριστώ πολύ...

Λίγο άκαιρο, αλλά σου λέω κι εγώ ότι έχεις απόλυτο δίκιο! Εγώ, προσωπικά, όταν αποφασίζω να πάρω δώρο για κάποιον, κοιτάζω να δω αν θα αρέσει σε εκείνον και όχι αν θα αρέσει σε 'μένα [...] ! :mrgreen: Είχα ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με 'σένα... και μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνω. Μου άρεσε τότε... ηταν βολικό! Μέχρι που, μια ωραία πρωία, ανέβηκα στη ζυγαριά και είχα φτάσει 91 κιλά και δεν το πήρα χαμπάρι.....!! Καταφερα και της το 'κοψα μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες... ξεκίνησα διαιτολόγο και εφτασα αισίως τα 75! ..... και έκανα ένα λάθος (ανάθεμα την ώρα!) και μία μέρα της ζήτησα να μου κρατήσει ένα πιάτο φακές.... Αυτό ήταν! Ξανακύλισε!!! Άρχισε να μου φέρνει σπανακοπιτες, μελομακάρονα, γλυκά...... Σκοτωθήκαμε με τον άντρα μου γιατί πρέπει να μάθει να λέει ΌΧΙ! Έχει χοληστερίνη στο 300....έλεος! Αν δεν το ζήσεις, δεν το καταλαβαίνεις! Όλες λένε "να την υιοθετήσουν"... αλλά δεν είναι ετσι....... καθόλου έτσι........

Όχι, σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτοσκοπός τα παιδιά. Δε θυσιάζουμε μία ζωή που ήδη υπάρχει, για μια ζωή που δεν υπάρχει ακόμα...! Κι εγώ κατά τη διάρκεια της μέρα φροντίζω να γεμίζω τις ώρες μου με πολλά και δημιουργικά πράγματα! Αυτό λέω, λοιπόν. Μήπως όλα αυτά δεν είναι στ' αλήθεια αποτελεσματικά, αλλά μία διέξοδος από όλο αυτό το βάσανο.... Θα μου πεις, ό,τι νομίζεις οτι σε βοηθάει, πραγματικά σε βοηθάει! Νιώθω πως, μετά από αποχή χρόνων, άρχισα ξανά να προσεύχομαι και μάλιστα με μεγάλη λαχτάρα!! Στα δύσκολα ο άνθρωπος ανατρέχει στα πάντα... Κι εγώ σκέφτομαι από αύριο να παίρνω να αρχίσω ξανά τα ομοιοπαθητικά μου φάρμακα (την πρώτη φορά δεν τα πήρα...!)... σκέφτομαι να τα κάνω όλα παράλληλα. Όλο και κάτι θα πιάσει...:rolleyes:

Κορίτσια καλησπέρα. Θα μακρηγορήσω γιατί είναι ένα θέμα στο οποίο δυσκολεύομαι να βρω την άκρη του νήματος. Θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω εμπειρίες και γνώμες, μιας και το μυαλό μου δεν είναι πολύ καθαρό και όλα μου φαίνονται θολά με τόσες άκαρπες προσπάθειες [...] Πάνω στην απελπισία του ενάμιση σχεδόν χρόνου άκαρπων προσπαθειών, ένιωθα πώς έπρεπε - ήθελα κάπου να ακουμπήσω, κάπου να εναποθέσω τις ελπίδες μου, κάπου που να πιάσει τόπο η δύναμη και η πίστη μου. Κάτι καινούργιο που να με κάνει να πώ ξανά "Ναι, πάμε πάλι!". Δεν ήξερα που έπρεπε να απευθυνθώ... καλός ο ψυχολόγος, αλλά δε βοήθησε στο συγκεκριμένο θέμα. Αποφάσισα να στραφώ σε ομοιοπαθητικό... δε μου γέμισε το μάτι... ελάττωσα πάααρα πολύ το κάπνισμα... ξεκίνησα γυμναστήριο... κάνω διατροφή... ασχολούμαι με τα βότανα και ό,τι άλλο προσφέρει απλόχερα η φύση... Σταμάτησα να αγχώνομαι για κάποιο διάστημα, αλλά σήμερα (αδιαθέτησα) και ήρθε η ώρα να πάρω τη μεγάλη απόφαση το πρωί: Αν θα πάω για σπερματέγχυση. Είπαμε με το σύζυγο "Ναι, πάμε", και έκλεισα ραντεβού για Δευτέρα στο γυναικολόγο. Παρ' ότι δεν έχω καμία σχέση με το Θεό και τις εκκλησίες, μου ήρθε η ιδέα να πάω σε ένα μοναστήρι που είναι κάπου εδώ κοντά.. να ηρεμήσω, να μείνω λίγο μόνη και να δω τα πράγματα ίσως λίγο πιο καθαρά. Εκεί, ήταν μια μοναχή - συμπατριώτισσα και της εκμυστηρεύτηκα τους προβληματισμούς μου. Ένιωσα καθαρή και σαν να ήθελα να κάνω μια νέα αρχή... Μου έδωσε μία ζώνη (σαν κορδέλα) και μου είπε να προσεύχομαι πού και πού στον Άγιο Αρσένιο και να φοράω τη ζώνη συνέχεια... Οπότε, πήρα το γυναικολόγο και ακύρωσα το ραντεβού της Δευτέρας.. Μου φαίνεται πιο σημαντικό να έχω μία εσωτερική ηρεμία παρά να τρέχω κάθε μέρα για υπέρηχους, φάρμακα και ενέσεις.. Αναρωτιέμαι, αξίζει τον κόπο ή από την απελπισία μου είμαι ικανή να κάνω τα πάντα...; Εσείς πώς το αντιμετωπίζετε; Δεν έρχονται ώρες που θέλετε να τα τινάξετε όλα στον αέρα; Αναμένω απαντήσεις... συγνώμη για τη μεγάλη ανάρτηση...

Ευχαριστώ πάρα πολύ όλες σας! Εγώ, δυστυχώς δε μπορώ σε φυσικό κύκλο, γιατί τα τεστ ωορρηξίας δε μου δείχνουν ποτέ... Και η μία μου ωοθήκη είναι 14,5 κυβικά εκατοστά! Πολύ μεγάλη = πολυκυστική.. Άρα μάλλον αυτό είναι το θέμα. Απ' ότι διάβασα συμπέρανα τα εξής: 1) Είναι σχετικά ανώδυνη διαδικασία 2) Παραβλέπει τον κόλπο = μικρότερη απόσταση για σπερματοζωάριο 3) Περισσότερα ωάρια = μεγαλύτερες πιθανότητες 4) Επεξεργασία σπέρματος = μεγαλύτερες πιθανότητες 5) Δεν υπάρχει περίπτωση λανθασμένης εκτίμησης ώρας!! Άρα πολλά "Υπέρ"!

Καλησπέρα και σας ευχαριστώ όλες για το ενδιαφέρον. Δεύτερη γνώμη δεν παίρνω, διότι έχω περάσει 3 γιατρούς (και άρα 3 γνώμες!). Κοι οι δύο προηγούμενοι λέγανε πως μετά την πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας, το επομενο βήμα είναι η σπερματέγχυση... Απλά αναρωτιόμουν διάφορα. Όταν κάτι δεν το γνωρίζω, μου προκαλεί φόβο! Σας ευχαριστώ πολύ! Θα δω πότε θα αδιαθετήσω και ... αναλογα με την όρεξη!!!!

Λοιπόν audette, δεν ξέρω. Κι εγώ θεωρώ πολύ επιπόλαιη τη διάγνωση ότι "με 35 ημερες κύκλο, δεν υπάρχει ωορρηξία"!! Και, αφού δεν έχω ωορρηξία, ρε φιλαράκι, πώς γίνεται και μου έρχεται περίοδος κάθε 35 ημέρες?? Τέλος πάντων. Έχω κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις για θυρεοειδή και ορμονολογικές γενικότερα, και είναι όλες φυσιολογικές. Η ερώτηση μου (που δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω γιατί εκκρεμούσε μία γέννα... και δε μπορούσα να τον καθυστερήσω άλλο) είναι η εξής: Εφόσον δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί με παρέπεμψε σε σπερματέγχυση? Θέλω να πω, το μόνο υπέρ της στη δική μου περίπτωση είναι ότι η σπερμ. παραβλέπει τον τράχηλο και πηγαίνει κατευθειαν στη μήτρα. Όμως, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τον τράχηλο! Οπότε μήπως πρέπει να το ξανασκεφτώ; Κορίτσια μου κόπηκαν τα πόδια σήμερα και δε μπορώ να το συζητήσω με κανέναν άλλο γιατί εδώ στην επαρχία, υπάρχει μια προκατάληψη.... πιστεύουν ότι οι γυναίκες μένουν έγκυες με τον κρίνο...

Κορίτσια καλημέρα. Γράφτηκα στο parents εχθές και εδώ σήμερα, αλλά δίστασα να γράψω. Εν τέλει, θέλω τη γνώμη σας εδώ, ως πιο αντικειμενικό "τρίτο μάτι". Μετά από ένα χρόνο και κάτι, ελεύθερων επαφών και τρεις μήνες (ατέλειωτους) με πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας, ελεγχόμενης, αποφάσισα να αλλάξω γιατρό. Ο τελευταίος, λοιπόν, μου είπε ότι η μία μου ωοθήκη είναι 14,5 κυβικά εκατοστά (=πολυκυστική!). Επίσης, μου ανέφερε πώς, γυναίκες με κύκλο 35 ημερών συνήθως ΔΕΝ κάνουν ωορρηξία...! Τελικά, χωρίς πολλή σκέψη (και δεδομένης μιας τέλειας σαλπιγγογραφίας και ενός καλού σπερμοδιαγράμματος), μου πρότεινε τη σπερματέγχυση σαν την πιο κατάλληλη θεραπεία! Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, και αυτη η άγνοια μου προκαλεί φόβο. Η σαλπιγγογραφία με πόνεσε πάρα πολύ, όσο δεν έχω πονέσει σχεδόν ποτέ στη ζωή μου και φοβάμαι ότι και η σπερματέγχυση είναι το ίδιο ακριβώς παρόλο ου ο γιατρος μου ειπε ότι δεν πονάει... (δεν το πιστεύω!). Θα ήθελα να μου πείτε εμπειρίες (κατά προτίμηση καλές!!! ) Αν πόνεσε, αν τα καταφέρατε και λοιπά... Σας ευχαριστώ και συγνώμη για το μεγάλο post!