κ εγω δεν εχω βαλει ποτε τιποτα στις θηλες,πιστευω οτι μονο αν εχεις καποιο προβλημα βαζεις κατι.
στην 1η μου εγκυμοσυνη ειχα πραγματι ενα αγχος αν ειναι ολα οκ.στην 2η που τα εψαχνα ολα περισσοτερο διαβασα κ εμαθα οτι δεν ειναι κ τοσο καλο να κανεις πολλους υπερηχους(ας μας λενε οτι ειναι ακινδυνοι,λεφτα παιρνουν κ δεν μπορουν να προδωσουν το συστημα τους),ειδικα τους πρωτους μηνες.επισης αν ειναι να συμβει κατι θα συμβει..,εμεις πρεπει να προσεχουμε τον εαυτο μας,να κανουμε αυτα που ξερουμε οτι κανουν καλο στο μωρακι κ ολα θα πανε καλα.
στο σπιτι αποφασησα να γεννησω γιατι η 1η μου εμπειρια της γεννας σε δημοσιο νοσοκομειο ηταν ασχημη,κ ειπα δεν ξαναγενναω σε νοσοκομειο.μου ετυχαν οι χειροτερες μαιες που με καναν να αισθανθω απαισια,σαν ενα κομματι κρεας,δεν μου δωσαν καμια σημασια,λιγο κουραγιο,κατι,οτιδηποτε που χρειαζεται μια ετοιμογεννη,μονη της χωρις τον αντρα της για συμπαρασταση,μου χαλασαν ολη την ψυχολογια,τι να σας λεω τωρα,ευχομαι να μη το ζησει καμια σας...Η 2η μου γεννα,στο σπιτι,με τον αντρα μου,κ τον 1μιση χρονων μικρο(ξυπνησε κ αυτος κ ηταν μαζι μας)κ 2 υπεροχες μαιες,εμπειρες,κ με βοηθησαν ολοι τους παρα πολυ.ηταν μια υπεροχη εμπειρια,που δεν την αλλαζω με τιποτα,τετοια ηρεμια,αρμονια,ευτυχια,ηταν φανταστικα,κ ηταν κ για τον αντρα μου επισης μια υπεροχη εμπειρια.Δεν σκεφτηκα στιγμη οτι κατι θα παει στραβα,.αλλα και αν πηγαινε θα τρεχαμε στο νοσοκομειο.