Κορίτσια καλησπέρα! Σας διαβάζω μέρες τώρα κι έπεσα πάνω στο site ψάχνοντας να βρω απαντήσεις σε θέματα που με αγχώνουν πολύ...
Είναι η πρώτη μου εγκυμοσύνη κι έχω φρικάρει... Χαίρομαι που το απολαμβάνετε, αλλά από την άλλη εγώ τρελαίνομαι που δεν μπορώ να νιώσω αυτή τη χαρά της μητρότητας που περιγράφετε.
Είμαι 34 ετών, σήμερα μπήκα στην 23η εβδομάδα και μετράω αντίστροφα μέχρι τις 22/5 που μου έχουν δώσει ΠΗΤ.
Εν ολίγοις αγχώνομαι για όλα και σταμάτησα και τη δουλειά από τον Σεπτέμβριο. Φοβάμαι να βγω, να βάλω πλυντήριο, να σκύψω, να τεντωθώ, να φάω ότι θέλω, να πάω βόλτα ακόμα και με το αυτοκίνητο...
Η αρχή του φόβου ξεκίνησε όταν διαπίστωσα την εγκυμοσύνη μου και λίγες μέρες μετά είδα αίμα και ο εφημερεύον γιατρός του νοσοκομείου που επισκέφτηκα μου είπε απλά ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία της αποβολής. Φοβήθηκα τόσο πολύ που έκλαιγα μέρα νύχτα. Όταν επέστρεψε η γιατρός μου και με εξέτασε μου συνέστησε utrozestan και ανάπαυση για δυο εβδομάδες, ενώ διαπίστωσε κοντό τράχηλο 2.0 cm κι ένα ινομύωμα 4cm που δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Να σημειώσω ότι τον Ιούνιο του 2016 είχα κάνει loop τραχήλου οπότε ήξερα ότι θα είναι πιο κοντός σε σχέση με το φυσιολογικό μήκος, αλλά παρ' όλα αυτά έκλαιγα όλη μέρα. Αφήστε που όλοι μου μεταφέρουν το άγχος με κάτι ατάκες του τύπου "Μην κάνεις το ένα ή το άλλο γιατί θα πάθεις τίποτα και πρόσεχε να φύγει από εσένα με το καλό". Λες και είμαι από γυαλί ή μόνο εγώ η εγκυμονούσα. Και που να ξέρανε και το ιστορικό μου...
Αισίως έχω φτάσει ως εδώ αλλά τώρα έχει καρφωθεί στο μυαλό μου μήπως γεννήσω πρόωρα και δεν καταλαβαίνω αν αυτό που νιώθω είναι συσπάσεις ή το μωρό κι επίσης κάθε φορά που πάω τουαλέτα έχω ένα μόνιμο άγχος μήπως και δω ξανά αίμα γιατί πριν από δυο εβδομάδες είδα και είχα μια βαρβάτη ουρολοίμωξη την οποία δεν έχω κάνει επαναληπτικές εξετάσεις ακόμα για να δω αν το ξεπέρασα με την αντιβίωση.
Κορίτσια βοήθεια... Πραγματικά νιώθω να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου γιατί μόνο κακές σκέψεις γυρνάνε στο μυαλό μου... Έχω φοβηθεί τόσο πολύ που δεν μπορώ να χαρώ με τίποτα όμως και νιώθω δυστυχισμένη μ' αυτό...