Κρίμα, δεν έχει γράψει κάποια άλλη ως τώρα.
Θέλω να φιλοσοφήσω τις σκέψεις που κάνω για το πόσο δυσκολο είναι να είσαι γυναίκα, κάτι που ήξερα απο παλιότερα...
Απλά τώρα που ζώ μόνη καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο το λαχείο που τραβάμε με το που γενιόμαστε.
Επίσης την δυσκολία του να βρείς νέο σύντροφο μετά από διαζύγιο ή πονεμένες σχέσεις τελος πάντω, ενώ φροντίζεις και για τα παιδιά σου.
Γενικά λυπάμαι όσες τώρα είναι 25-30 και ονειρεύονται μια ζωή με ρόζ συνεφάκια και κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου σε σχέση με το τι θα τραβήξουν για να μεγαλώσουν το παιδί που ονειρεύονται με τον σύζυγο που φαντάζονται.... Κάποιες είναι τυχερές που έχουν μεγάλη αγάπη με τον άντρα τους....
Οι άλλες από μάς.....
...ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς ότι κανένας εκ των δυο δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτή τη δυσκολία, και με την πρώτη δυσκολία υπάρχει απομάκρυνση, τσακωμός, ξενέρωμα, μάχη για τα οικονομικά,..
τέλος....
Ελάχιστοι έχουν την τύχη να πάνε όλα αυτά καλά, νομίζω, όπου να τους δένει πραγματική βαθειά αγάπη.
Εγώ είμαι τώρα 45 ετών αυτάρκης με ελεύθερο χρόνο. Ψάχνομαι όπως όλες οι χωρισμένες φίλες μου, να γνωρίσω κάποιον. Δεν θέλω άλλο παιδί είμαι ικανοποιημένη.
Γενικά συνειδητοποιώ το μέγεθος της απιστίας που υπάρχει από τους παντρεμένους καθώς σε άλλους κύκλους μαθαίνονται στους κύκλους των "νοικοκυρών μαμάδων" δεν κυκλοφορεί αυτό ποτέ.
Γενικά μια βόλτα στα dating apps αρκεί για να καταλάβεις τι γινεται σε θέματα απιστίας. παντρεμένος ζητά παντρεμένη, κλπ κλπ. ... ο χαμός.
Επειδή είναι δύσκολα εκεί έξω μήπως να μαζευτούμε είτε να κλαίμε το πόνο μας είτε αν έχουμε καμιά χαρά να κάνουμε cheers.....