Angel3

Ευχαριστω κοπελα μου, μου δινεις κουραγιο γιατι τα χω παιξει.. δε μου φτασε που δεν καταφερα τελικα να θηλασω, ενω ηθελα, τη βλεπω κ ολη την ωρα να κλαιει κ να χτυπιεται, εχω κ την κουραση κ την εξαντληση γιατι ειμαι μονη μου κ μου βγαινει σε κλαμα κ απελπισια.. νιωθω αχρηστη συνεχως να καλμαρω το μωρο μου.. Χαμογελα συνειδητα ποτε κανουν κ ποτε αρχιζουν να σε βλεπουν κανονικα βρε κοριτσια..; Κακα ετυχε να κανει οταν ειχε ερθει η παιδιατρος κ τα ειδε κ μου ειπε οτι ειναι μια χαρα.. ειναι κιτρινωπα σα σκουλικακια βγαινουν (σορυ για την περιγραφη).. κ αερια εχει νορμαλ, δε βλεπω να ζοριζεται κ να μη βγαινουν..

Τις πρωτες εβδομαδες ομως το ιδιο γαλα επινε κ ηταν μια χαρα.. τωρα την πειραξε; Κ γινεται να την πειραζει το ha? Υποτιθεται αυτο δεν ειναι για να μην κανει κολικους; Αυτα που γραφω ειναι φυσιολογικο να τα κανει ενα βρεφος η εχει κατι το μωρο κ εγω καθομαι κ το κοιταω, αυτο δεν καταλαβαινω.. Επισης σε αυτην την ηλικια κ σας ή κοιμοντουσαν ή γκρινιαζαν για φαι, γιατι αν ειναι ξυπνια μονο κλαιει.. ουτε να παιξουμε λιγο θελει ουτε τπτ αλλο τη συγκινει, ειναι φυσιολογικο αυτο;

Γιατι αυτο μου ειπε η παιδιατρος για να μην κανει κολικους μαλλον, ξερω γω; Μετα το φαγητο δεν ειναι επιφοβο να την εχω ανασκελα κ να της βαζοβγαζω φορμακια κ να την πλενω μην τα βγαλει; Τρωει απο 65-80 κ 1-2 φορες εχει φαει 90, 8 φορες το 24ωρο, ειναι οκ; Λυσσαει να φαει, ουρλιαζει κ δε δειχνει να θελει παραπανω γιατι στο τελος το φτυνει κ κλεινουν τα ματια της κατευθειαν, την κραταω να ρευτει αλλα γινεται σπανια..

Κοριτσια καλημερα κ να μας ζησουν τα μπεμπακια μας! Παρακολουθω το θεμα σας κατα καιρους για να βλεπω τι εχω να αντιμετωπισω στο μελλον.. χαχα! Θα ηθελα τη βοηθεια σας.. Εχουμε μια μπεμπα 25 ημερων κ ενω τις πρωτες 2 εβδομαδες ετρωγε κοιμοταν κ ηταν πανησυχη κ χαμογελαστη, ξαφνικα γκρινιαζει κ κλαιει ολη μερα, κοιμαται 5λεπτα κ πεταγεται μες τον υπνο της σαν να βλεπει εφιαλτες κ ξυπναει, κουναει συνεχεια χερια ποδια νευρικα κ δεν ηρεμει, στην αλλαγη πανας κ στο πλυσιμο μας ακουει ολο το τετραγωνο κ οπως καταλαβαινετε εχουμε απελπιστει.. Δοκιμαζω τα παντα, λευκους ηχους, κουνημα, αγκαλια (σ'αυτα κατι γινεται, αλλα οχι παντα), αλλα το θεμα ειναι οτι δεν εχω βοηθεια κ δεν προλαβαινω να την εχω ολη μερα αγκαλια.. Τι αλλο μπορω να της κανω σε αυτην την ηλικια κ ποσο ειναι το λογικο να κοιμουνται μεσα στο 24ωρο.. μηπως ετσι κανουν ολα τα μωρα κ εγω ζηταω πολλα..; Δεν ξερω γιαυτο σας ρωταω.. Δε θηλαζω, της δινω humana ha με γνωμη παιδιατρου απ'την αρχη, αλλα δε μπορω να καταλαβω τι συνεβη κ αλλαξε ετσι.. φταιω εγω καπου, ετσι ειναι το λογικο να γινεται καθως μεγαλωνουν, την ενοχλει κατι, εχει κολικους (ποτε ξεκινανε οι κολικοι?).. ειμαι χαμενη, δεν εχω ιδεα τι αλλο να της κανω να σταματησει να χτυπιεται ετσι.. ξεχασα να πω οτι ειναι κ πολυ λαιμαργη κ κατανταει να φαει παντα νευριασμενη κ κλαμενη αφου οταν την αλλαζω κ την πλενω πριν το φαι γινεται χαμος.. Οποιαδηποτε βοηθεια ειναι πολυτιμη..

Γεια σας! Αν κ δεν ανηκω στις μανουλες Δεκεμβριου, γτ γεννησα Ιανουαριο 22 διαβασα που λετε για τη μη υποστηριξη θηλασμου που παρεχουν οι κλινικες κ θελω να επιβεβαιωσω οτι την ιδια ακριβως εμπειρια αποκομισα κ απο πασιγνωστη κλινικη της Αθηνας. Γεννησα σχεδον 1 μηνα νωριτερα, το μωρακι εχασε βαρος, ανεβασε λιγο ικτερο, επεσε το ζαχαρο του, εγω με καισαρικη να ποναω, χωρις συνοδο, κ σπασμενες φλεβες παντου γτ ουτε φλεβα δε μπορουσαν να βαλουν (φαντασου περιμενα 1 ολοκληρο 24ωρο αναισθησιολογο να μου φερουν να βαλει φλεβα, αφου μου εσπασαν 2) κ οταν τελικα ηρθε, κ μου λεει οτι θα μου βαλει κοντα στον καρπο, ενω ηξερε οτι εκει θα μου την τραβηξει το μωρο κ θα ξανασπασει, της ειπα εγω ποια φλεβα ψηλα ειχα χρησιμοποιησει σε παλιοτερη νοσηλεια κ ειχε αντεξει κ εβαλε τλκ εκει. Κ λεει αα ναι ειχες δικιο. Οι νοσηλευτριες ερχοντουσαν 1' βαζαν απλως το μωρο στο στηθος, το οποιο επιανε αμεσως με λαχταρα κ εξαφανιζονταν λεγοντας μια χαρα τρωει. Το μωρο βεβαια σε 1' κοιμοταν γτ ακομα δεν ειχα ροη κ κουραζοταν κ πειναγε. Οι θηλες μου ματωμενες, το μωρο αδυνατιζε, του δωσαν ξενο, κανεις δε με βοηθησε, εγω εκλαιγα κ πιεζομουν ολη μερα κ το αποτελεσμα ολης της τραυματικης εμπειριας ηταν να αποφασισω να το κοψω που ουτε κ εκει μου ειπαν οτι πρεπει με θηλαστρο να βγαζω για να μην πετρωσει. Νομιζω δε θα το ξεπερασω ποτε οτι ενω ειχα τοση θεληση να θηλασω, δεν τα καταφερα. Συνεχιζω να κλαιω οταν παω να την παρω αγκαλια κ ψαχνει απεγνωσμενα στηθος παρολονπου τρωει αποκλειστικα σκονη. Συγγνωμη για το ασχετο αλλα ειχα πολυ αναγκη να τα πω!