Καλημέρα κορίτσια και χρόνια πολλά. Γράφω πρώτη φορά στο forum, αν και σας διαβάζω εδώ και κάμποσο καιρό. Είμαι 41 ετών και εδώ και 2 χρόνια περίπου, προσπαθούμε με τον σύζυγο μου για παιδάκι με εξωσωματική. Στο πρώτο κέντρο καναμε τρεις ετ με την πρώτη βιοχημικη και τις άλλες δύο με μηδενική χοριακή. Αυτή τη στιγμή, είμαστε σε άλλο κέντρο, και έχουμε στη κατάψυξη 6 εμβρυα, ένα 8 κυττάρων και τα υπόλοιπα 5,6,7 κυττάρων. Ο γιατρός μου, μου είπε ότι έχουμε τα εμβρυα που χρειαζόμαστε και να προχωρήσουμε με υστεροσκοπηση και μετά με ετ. Εγώ του ζήτησα να κάνουμε μια ωοληψια ακόμα. Αυτά εν ολίγοις με το στάδιο στο οποίο βρισκόμαστε.
Το κακό είναι ότι εγω είμαι πολύ απογοητευμένη και πολλές φορές μου βγαίνει σε εκνευρισμό. Τα βάζω με τον σύζυγο μου, κλεινομαι στον εαυτό μου και δεν θέλω να μιλάω με κανένα. Πολλές φορές ακούω για άλλες κοπέλες που μένουν έγκυες και στεναχωριέμε. Στεναχωριέμε για μένα που αυτό που θέλω τόσο πολύ δεν έρχεται, και ο χρόνος κυλάει. Στεναχωριέμε για εκείνες, που η φίλη τους, δεν μπορεί να συμμεριστει την χαρά τους απόλυτα, όταν μαθαίνει για την εγκυμοσύνη τους. Μετά έρχονται οι ενοχές και αναρωτιέμαι τι κακός άνθρωπος πρέπει να είμαι. Είμαι καπνίστρια εδώ και πάρα πολλά χρόνια και έχω επίσης, τρομερές ενοχές ότι φταίει αυτό και δεν τα καταφέρνω αλλά δεν έχω και τη δύναμη να το κόψω.
Έχω πάρει μεγάλη δύναμη από τις ιστορίες σας, και έχω ανάγκη να συνεχίζω να παίρνω. Σας ευχαριστώ πολύ. Συνεχίζω να προσπαθώ.