Καλημέρα σε όλες! Είμαι νέα στο forum, παρότι το παρακολουθώ τα τελευταία 5 χρόνια, όσα προσπαθώ για ένα θαυματάκι.. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, λοιπόν, για τυχόν λάθη μου και για το "σεντόνι" που θα ακολουθήσει! Επιτρέψτε μου να σας πω με , όσο το δυνατό, λίγα λόγια για τη δική μου ιστορία έως τώρα...
Από το 2017 προσπαθούμε με τον σύζυγο για παιδάκι, αρχικά πολύ πολύ χαλαρά, αργότερα με τεστάκια ωορρηξίας... Μέχρι τον 3ο χρόνο προσπαθειών δεν είχαμε αποφασίσει να ψάξουμε περισσότερο την αιτία που δεν ερχόταν, ίσως επειδή φοβόμασταν, ίσως επειδή είχαμε άρνηση να δεχτούμε το όποιο πρόβλημα... Λίγο πριν ξεκινήσουμε να κάνουμε εξετάσεις για να δούμε τι μπορεί να συμβαίνει, μένω έγκυος... Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μας! Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ... Οι χοριακές δεν ανέβαιναν όπως έπρεπε και στην 6η εβδομάδα απέβαλα... Ο τότε γιατρός μου με έβαλε να κάνω κάποιες εξετάσεις, βγήκαν όλες καλές.. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, κατά τον οποίο προσπαθούσα να βρω τις ισορροπίες μου και κυρίως να διαλέξω νέο γιατρό, μιας και δεν ήθελα να συνεχίσω με τον ίδιο... Το καλοκαίρι του 2021 βρήκα τον γιατρό που έχω τώρα, διευθυντής σε μονάδα εξωσωματικής ιδιωτικού μαιευτηρίου, με μεγάλη εμπειρία στην υπογονιμότητα και, κυρίως, άνθρωπος. Μας έδωσε να κάνουμε όλο το πακέτο των εξετάσεων που προβλέπονται, και σε εμένα και στον σύζυγο, βγαίνουν σχεδόν όλες πολύ καλές, με ένα θέμα στη μορφολογία του σπέρματος, το οποίο για τον γιατρό δεν ήταν κάτι σημαντικό, συνδυαστικά με τις υπόλοιπες μετρήσεις του σπερμοδιαγράμματος. Τον Σεπτέμβριο ξεκινήσαμε παρακολούθηση ωορρηξίας με υπέρηχο (κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ έως τότε συστηματικά) και τελικά ανακαλύψαμε το πρόβλημα... 3 στους 6 κύκλους ανωορρηκτικοί, παρά το γεγονός ότι έκανα ενέσεις ovitrelle, κάποιους μήνες μάλιστα διπλή δόση... Ο γιατρός μας είπε πως βάσει πρωτοκόλλου πάμε για εξωσωματική, δίνοντάς μας έναν μήνα ακόμη ευκαιρία για φυσιολογική σύλληψη, όπου προφανώς δεν έγινε τίποτα... Πλέον έχουμε πάρει θετική απόφαση από την επιτροπή εξωσωματικής, προμηθευτήκαμε όλα τα απαραίτητα φάρμακα και χθες ξεκίνησα για έναν κύκλο λήψη αντισυλληπτικών..
Ψυχολογικά μπορώ να πω πως είμαι σχετικά ήρεμη, αν και μερικές στιγμές ένα μικρό άγχος το νιώθω! Αυτό που με προβληματίζει και θα ήθελα τη γνώμη σας πριν το συζητήσω με τον γιατρό, είναι το εξής: Για ηθικούς και θρησκευτικούς λόγους, δε θα θέλαμε σε καμία περίπτωση να "πεταχτούν" έμβρυα κατά την όλη διαδικασία.. Πώς μπορεί να διασφαλιστεί αυτό;
Εύχομαι όλες μας να καταφέρουμε να γίνουμε μανούλες σύντομα, μέσα από μια διαδρομή που σίγουρα είναι ψυχοφθόρα και επώδυνη, είναι όμως και πολύ διδακτική και μας κάνει δυνατότερες και ωριμότερες!