Olja

Ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου! Βλέπω ότι είσαστε πράγματι μια πολύ όμορφη παρέα! Μου δίνεις μεγάλο θάρρος... σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου! Η αναμονή είναι όντως απίστευτα βασανιστική... Ευχαριστώ θερμά! Όλες οι μανούλες είναι άξιες θαυμασμού! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τις συμβουλές! Προσπαθώ να ξεχνιέμαι, αλλά το μυαλό μου είναι κολλημένο εκεί. Δεν ξέρω την ιστορία της καθεμιάς σας ξεχωριστά και δεν ξέρω τι να σας ευχηθώ, αλλά ελπίζω να πετύχετε το καλύτερο είτε στην προσπάθειά σας είτε ως μανούλες πια!

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση! Όχι, δεν έχω κάποιο θέμα, απλώς είμαι χωρίς σύντροφο και αποφάσισα να κάνω μόνη μου ένα παιδάκι. Από εξετάσεις μου ζητήθηκαν τα κλασικά, ορμόνες, θυρεοειδής, καρδιολογικές, τέτοια. Σε ευχαριστώ θερμά για το κουράγιο που μου δίνεις!

Καλημέρα κορίτσια. Είναι το πρώτο μου μήνυμα εδώ και ουσιαστικά η πρώτη μου επαφή με φόρουμ εξωσωματικής, επομένως συγχωρέστε με αν έχω παραβλέψει κάτι άλλο που θα έπρεπε να έχω κάνει πρώτα. Είμαι η Όλγα, 41 ετών, και πριν λίγες ημέρες έκανα την πρώτη μου προσπάθεια εξωσωματικής, με δότη. Παρασκευή 29 Απριλίου ωοληψία, πήραν 9 ωάρια, εκ των οποίων γονιμοποιήθηκαν τα 4 και τα 3 προχώρησαν σε στάδιο μοριδίου την 4η μέρα μετά την ωοληψία (το ένα έμβρυο είχε μείνει πίσω). Όλα τα έμβρυα φαίνονταν καλής ποιότητας, χωρίς θρυμματισμό. Ο γιατρός μου δεν ήθελε να περιμένουμε να γίνουν βλαστοκύστες (μου είπε ότι το φυσικό περιβάλλον της μήτρας το προτιμάμε) και έτσι έγινε η εμβρυομεταφορά στις 3/5, 4η μέρα μετά την ωοληψία. Μου μετέφεραν και τα 3 έμβρυα που είχαν προχωρήσει. Τεστ κύησης έχω την Παρασκευή 13/5. Το θέμα είναι ότι μόλις βγήκα από το χειρουργείο μετά την εμβρυομεταφορά είχα αυτήν την ανεξήγητη διαίσθηση ότι δεν έχει γίνει τίποτα... η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Πραγματικά υποκλίνομαι στις κοπέλες που έχουν μπει σε αυτή τη διαδικασία για παραπάνω από μία φορές. Είναι κάτι που, αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο ψυχοφθόρο μπορεί να είναι. Η οικογένειά μου είναι πολύ υποστηρικτική, το ίδιο και το περιβάλλον μου, αλλά για κάποιο λόγο είμαι πολύ απαισιόδοξη. Δεν θα έπρεπε να έχω καταλάβει κάτι; Ότι κάτι αλλάζει; Κάποιο σύμπτωμα ίσως; Εκτός από το πρήξιμο εξαιτίας των φαρμάκων, δεν νιώθω τίποτα άλλο. Ούτε σωματικά ούτε ψυχολογικά. Απευθύνομαι λοιπόν σε εσάς που σίγουρα με νιώθετε, μήπως και καταφέρω να κρατηθώ στα πόδια μου μέχρι την Παρασκευή που έχω τη χοριακή. Σας ευχαριστώ και ζητώ συγγνώμη για το μακροσκελές μήνυμα