IamCh

@Pozi να σας ζήσει το κοριτσάκι σας! Να είναι γερό και ευλογημένο! Σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου. Ψαχνοντας να βρω μια παρόμοια εμπειρία βρήκα την ανάρτηση σου. Είδα απ' το προφίλ σου έπειτα οτι έγραφες πως περιμένεις μωράκι και χαίρομαι πολύ που πήγαν όλα καλά και το έχεις στην αγκαλιά σου! Ήταν όντως τραγικό και επικίνδυνο αυτό που ζήσαμε. Ειλικρινά όμως, μου δίνεις ελπίδες γράφοντας μου πως πήγαν όλα καλά με σένα, γιατί μου επιβεβαιώνεις αυτό που μου λένε όλοι πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός.

Με είχαν ενημερώσει πως είναι δύσκολα τα πράγματα και πως είναι η ΜΕΝΝ. Λογω του ότι έχασα αίμα και χρειάστηκα μετάγγιση, κατάφερα την τρίτη μέρα να πάω. Την είδα, της μίλησα, της είπα πως την αγαπάω, ο άντρας μου που πήγαινε κάθε μέρα μου είπε πως ήταν η πρώτη φορά που την είδε να κουνάει τα χεράκια της. Κάποιοι μου λένε πως με κατάλαβε και με χαιρέτησε για πρώτη και τελευταία φορά. Ήταν τόσο δύσκολη η περίπτωση που μας άφηναν να μπαίνουμε όποια ώρα θέλουμε να τη δούμε. Μας είχαν πει,αλλά εμείς ελπίζαμε σε θαυμα.

@Αννούλαααα διάβαζα κάπου πως δεν είμαστε οι άνθρωποι εκπαιδευμένοι να μπορούμε να διαχειριστούμε το πένθος. Γι αυτό ακούμε λόγια από τους γύρω μας που πραγματικά δεν ταιριάζουν στην περίπτωση. Το "δεν πειράζει είσαι συνηθισμένη εσύ" πως να το σχολιάσω.. Αν δεν έχει κάτι να πει κάποιος, καλύτερα να σωπαίνει.. Αυτό μόνο. Ναι είμαστε πολλές τελικά, δυστυχώς. Για κάποιο λόγο, που μόνο ο Θεός ξέρει, ναι. Τις 5 μέρες που έζησε κάθε μέρα προσευχόμουν στο Θεό να τη βοηθήσει να γίνει καλά για να την έχουμε κοντά μας. Ένιωθα πως ζητάω τα πάντα, ένα θαύμα να σωθεί το παιδί μας. Την ημέρα εκείνη που μας κάλεσαν από τη ΜΕΝΝ, προσευχόμουν πάλι αλλά εκείνη τη φορά ήταν που είπα Θεε μου, όπως νομίζεις εσύ, να μην υποφέρει το παιδί μου. Μετά από 10 λεπτά χτύπησε το τηλέφωνο και μας είπαν πως έπαθε ανακοπή.

@Xristina96 Καλησπέρα, να είσαι καλά! Δυστυχώς συμβαίνουν, αυτό βλέπω. Και να, πάλι με πιάνει παράπονο, βλέπεις γυναίκες να χάνουν παιδιά και πόσο πονάνε και βλέπεις και άλλες που τα γεννάνε και μετά τα πετάνε. Γιατί; Το μυαλό ψάχνει να βρει απαντήσεις στο γιατί. Γιατί αυτό που έγινε δεν μπορεί να απαντηθεί με τη λογική μας. Κάποιος πρέπει να φταίει για αυτό που συνέβη. Αλλά δεν φταίμε εμείς, όπως το λες. Ούτε το άγχος μας, μπορεί να το κάνει αυτό που έγινε. Ήταν ένα ατυχές περιστατικό. Πως να το αποδεχτείς όμως αυτό το "έτυχε" ...

@Nineta92 ήταν το πρώτο πράγμα που ρώτησα, αν φταίω κάπου.. Νινετα, αυτό που μας συνέβη έτυχε να γίνει. Η νεογνολόγος μου είπε πως θα δεις γυναίκες που κάνουν καταχρήσεις, γυναίκες με άσχημο τρόπο ζωής, που δεν προσέχουν καθόλου να φέρνουν στον κόσμο παιδιά με τελειομηνες εγκυμοσύνες και υγιή. Και υπάρχουν και περιπτώσεις όπως οι δικές μας, που απλώς έτυχε να συμβεί. Δε φταίς κάπου, αυτό μην το σκέφτεσαι. Δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε, καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να καταλάβει ότι το έπαθε αφού δεν υπήρχαν συμπτώματα.

@Αννούλαααα δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να σε παρηγορήσουν οι γύρω σου. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν/απαντήσουν. Όταν πάει η συζήτηση στο μωρό και βλέπουν πως φορτίζομαι συναισθηματικά μου αλλάζουν θέμα. Μη στεναχωριέσαι/μην αγχώνεσαι/μη το σκέφτεσαι η εύκολη απάντηση. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα θυμώσει, με όλους, ένιωθα πως κανείς δεν καταλαβαίνει, δε νοιάζεται για αυτό που έγινε. Κλαίω, θυμώνω, μερικές φορές πάλι λέω για να τα έφερε έτσι ο Θεός τα πράγματα κάποιος λόγος θα υπήρχε. Μετά σκέφτομαι γιατί σε μένα όμως Θεέ μου. Σκέψεις... Άλλες φορές συνειδητοποιώ πως οκ Χρύσα, έγινε, δεν μπορείς να το αλλάξεις, είσαι εδώ και προχωράς μπροστά. Και μετά πάλι από τη αρχή τα ίδια. Όλα είναι φυσιολογικές αντιδράσεις λέει η ψυχολόγος.

@Στελλα33 στη δική μου περίπτωση ήταν κεντρική αποκόλληση πλακούντα χωρίς συμπτώματα. Είναι το σοβαρότερο από ολες τις άλλες αποκολλήσεις. Απλά συνέβη. Δεν είχα αίμα, δεν είχα πόνο, τίποτα. Μόνο 2 μέρες πριν ένιωθα πως το μωρό δεν ήταν τόσο δραστήριο, κινούνταν αλλά όχι τόσο έντονα. Αλλά σκέφτηκα πως οκ, στον 8ο μπήκα πια, είχα και σχετικά μικρή κοιλιά άρα δεν έχει χώρο, οπότε δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό. Στο doppler φάνηκε πως κάτι συμβαίνει αλλά δεν ήταν σίγουρη η γιατρός. Και το φοβερό είναι πως αν πήγαινα μια μέρα πριν για doppler όλα θα ήταν καλά. Δε θα φαινόταν πρόβλημα. Η γιατρός μου είπε πως αυτό που έπαθα εκδηλώνεται από 24-48 ώρες. Το μωρό μου έμεινε χωρίς οξυγόνο, λόγω της κατάστασης λοιπόν, γεννήθηκε με αιματοκρίτη 6 όταν τα μωρά γεννιούνται όπως μου είπαν με 50+-. Πιθανότητες για να ζήσει, μηδαμινές. Και να τα κατάφερνε λόγω της έλλειψης οξυγόνου είχε σοβαρές βλάβες στον κεφαλάκι της. Εγώ ζω μάλλον από θαύμα. Ο έλεγχος doppler μου ήταν κανονικά να γίνει μια εβδομάδα μετά, δεν ξέρω γιατί όμως, όταν είχα καλέσει να κλείσω το ραντεβού κι ενώ είχαμε καταλήξει σε ώρα και μέρα με την κοπέλα στο τηλέφωνο, λίγο πριν κλείσει η γραμμή, για κάποιο λόγο ζήτησα άλλο ραντεβού. Χωρίς να υπάρχει λόγος. Αν έμενε στο αρχικό, δεν θα πήγαινα ποτέ. 1 μερα μετά θα ήταν αργά και για εμένα.

Θα θυμόμαστε πάντα, πάντα θα είναι εκεί επάνω, στον ουρανό. Δε γίνεται να ξεχάσεις. Δε γίνεται. Απλώς ελπίζω σταδιακά να γίνει αυτό που λένε, να μην πονάει όσο τώρα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα κενό μέσα μας, από εκεί που περιμέναμε μια νέα ζωή ήρθε το άκρως αντίθετο. Είναι νωρίς ακόμα, πάρε το χρόνο σου. Μην αφήσεις να σε καταπιεί η θλίψη. Είσαι εδώ, είσαι καλά και όλα θα φτιάξουν. Προσπάθησε σιγά σιγά να επιστρέψεις στο πρόγραμμα σου, θα σε βοηθήσει. Κι όμως, πιστεύω πως αυτό είναι που χρειαζόμαστε μετά από αυτή την απώλεια, μια νέα εγκυμοσύνη.

Μακάρι να ξυπνούσαμε και να ήταν όλα αυτά ένα κακό, πολύ κακό όνειρο. Πόσες φορές έτυχε να νιώσω κάτι στην κοιλιά και στιγμιαία να πιστέψω πως είναι το μωρό. Έλα που δεν είναι όμως. Κι εγώ απ' όσα έχω διαβάσει για το εξάμηνο συμφωνούν. Αλλα εμένα μου φαίνεται τόσο μακρυά αυτό το 6 μήνες μετά. Στην αρχή δεν ήθελα να μιλήσω με ψυχολόγο αλλά αλήθεια, βοηθάει. Να ξεκινήσεις, είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να μιλήσεις χωρίς να σε σταματήσει κανείς. Είναι εκεί να σε ακούσει.

@Mairy3 κουράγιο κορίτσι μου. Έτσι είναι, το πένθος έχει κάποια στάδια τα οποία περνάμε. Χρόνος χρειάζεται και να μιλάμε. Ο κόσμος δε μπορεί να καταλάβει και είναι λογικό, σου λένε "μη στεναχωριέσαι" , "θα κάνεις άλλο" , "μπορεί να εγινε για καλό". Δε μπορούν, δε θέλουν να φανταστούν, ούτε καν να μπουν στη διαδικασία να σκεφτούν πως είναι στα αλήθεια. Είναι απώλεια όπως όλες, απώλεια του παιδιού μου. Δεν υπάρχει κάτι πιο τραγικό. Και δεν υπάρχουν λόγια να με παρηγορήσουν. Θέλω μόνο να με αφήνουν να μιλάω ή να κλαίω χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουμε θέμα. Και έτσι πρέπει να γίνει. Με ψυχολόγο που μίλησα μου είπε πως θα χρειαστούν 3-4 μήνες για να νιώσω καλύτερα. Αυτές τις μέρες άκουσα κάποιες ιστορίες μαμάδων που έχουν βιώσει περιγεννητικη απώλεια, μαμάδων που γνώριζα από πριν και τελικά τώρα μαθαίνω τι έχουν περάσει. Νιώθω πως πλέον έχω μια άλλη σύνδεση μαζί τους. Ακούω όσα μου λένε, να προχωρήσω παρακάτω, πως ο,τι έγινε, πάει έγινε και δεν αλλάζει. Πως δεν ξεχνάς ποτέ απλώς σταδιακά ζεις με αυτό χωρίς να πονάς όπως τώρα. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ νωρίς ακόμα, το μωρό μου 25 Μαρτίου θα κάνει 40 μέρες, αν δεν ήταν η αποκόλληση θα ήταν οι μέρες που θα γεννιόταν. Αντί να το έχω αγκαλιά όπως ονειρευόμουν, το είδα να μπαίνει στο χώμα και μαζί με εκείνη κι ένα κομμάτι από μένα.

Ναι, είναι όντως από τα πιο σοβαρά που μπορούν να συμβούν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Μέσα σε όλη αυτή την ατυχία μου εκείνο το βράδυ, έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, γέννησα στο νοσοκομείο, στο Παπαγεωργίου, χωρίς να ξέρω ποιος γιατρός είναι, χωρίς να γνωρίζω τίποτα. Αυτό που μου είπε ο γιατρός ήταν πως "ευτυχώς ακούσαμε το ένστικτο σας και προχωρήσαμε σε καισαρική". Έχασα πολύ αίμα, μπήκα με αιματοκρίτη 36 και έφτασε στο 23. Μου έκαναν και μια μετάγγιση. Η γιατρός μου, μου είπε αυτό που λες πως έτυχε απλώς και ότι για αυτό που συνέβη, έχουμε αυτή τη στιγμή το καλύτερο σενάριο, πως δηλαδή είμαι εδώ και ζω. Πήγα και με είδε μόλις 10 μέρες μετά γιατί από το νοσοκομείο ξέχασαν (!) να μου βγάλουν τα ράμματα δεξιά και αριστερά της τομής με αποτέλεσμα να πρηστεί η τομή από πάνω. Να φανταστείς φεύγοντας, ρώτησα μια γιατρό και μου απάντησε πως δεν χρειάζεται κάτι, ήταν λέει απορροφησιμα. Ευτυχώς το κατάλαβα, ποιος ξέρει τι άλλο θα μπορούσα να πάθω. Περιμένω να περάσουν οι μέρες, ήδη ξεκίνησε ο κύκλος μου από προχθές, και θα πάω να με δει μετά τις 40 μέρες.

Κι εγώ τις τελευταίες 2 μέρες πριν τη γέννα ένιωθα πως το μωρό δεν ήταν τόσο δραστήριο όσο πριν. Εκείνη την ημέρα είχα προγραμματισμένο έλεγχο doppler, πήγαμε, το μωρό είχε γυρίσει με το κεφάλι προς τα κάτω. Έκανε ο γιατρός μετρήσεις, όλα καλά. Ήθελε να κάνει άλλες 2 μετρήσεις αλλά δεν έλεγε να γυρίσει το μωρό. Μου δίνει καραμέλες, τίποτα. Κουνάει την κοιλιά, καμία κίνηση. Μου λέει πως μπορεί να μην είναι ανησυχητικό αλλά καλύτερα να πάω στο νοσοκομείο για καρδιοτοκογραφο. Πάω, δίνω τις εξετάσεις, με βλέπουν και με βάζουν εκτάκτως για καισαρική. Να μην ξέρω τι συμβαίνει, να θέλω να φύγω, να λέω μα εγώ δεν ήρθα να γεννήσω, δεν είναι ακόμα η ώρα να γεννηθεί το μωρό. Γεννιέται δεν ακούω τίποτα, πουθενά κλάμα, να τρέχουν όλοι, γρήγορα-γρηγορα αυτό θυμάμαι να λένε. Ήταν τόσο σοβαρά που το γεγονός πως είμαι εδώ και ζω είναι θαύμα όπως είπαν. Αν δεν είχα πάει για doppler εκείνη την ημέρα την επόμενη δεν θα με προλάβαιναν. Πονάει... Πονάει τόσο πολύ.. Πενθούμε για τα μωρο μας, τα όνειρα που κάναμε για εκείνο. Όσα σκεφτόμασταν να ζήσουμε μαζί του. Δεν έχει περάσει μέρα που να μην έχω κλάψει. Σκεφτόμουν ακόμα και το τι θα κερνάω όταν γεννιόταν, μπισκοτάκια και άλλα τέτοια και βρέθηκα να κάνω κόλλυβα και να μου λένε αντί για να μας ζήσει, κουράγιο. Πόσο αντίθετο; Προσπαθούμε, μιλάμε κάθε μέρα για το μωράκι μας με τον άντρα μου, για όσα έγιναν. Ναι, έτσι είναι..Εκείνες τις μέρες όλοι οι γύρω μου για να μου δώσουν ελπιδα μου έλεγαν μια δική τους περίπτωση με πρόωρα μωρά τα οποία όμως τα κατάφεραν. Κανένα όμως δεν ήταν με κεντρική αποκόλληση.☹️

Καλησπέρα, 32 μέρες πριν και στην 32η εβδομάδα έχασα κι εγώ το μωρό μου. Ξαφνικά. Κεντρική αποκόλληση πλακούντα χωρίς συμπτώματα. Το μωρό μου έμεινε χωρίς οξυγόνο λόγω της αποκόλλησης, έζησε 5 μέρες και έφυγε στον ουρανό. Κι εγώ δεν είχα κάποιο πρόβλημα στην εγκυμοσύνη. Στην 11η εβδομάδα είχα μια μικρη αποκόλληση αλλά όλα καλά από τότε. Μου είπαν πως αυτό που συμβαίνει έτυχε να γίνει σε μένα, πως δεν θα μπορούσα να το καταλάβω αφού δεν είχα συμπτώματα. Τι να πεις, να πηγαίνουν όλα καλά και ξαφνικά από τη μια στιγμή στην άλλη, να συμβαίνει αυτό. Τραγικό. Προσπαθώ να το διαχειριστώ, κάποιες ημέρες είμαι καλύτερα, άλλες με βασανίζουν οι σκέψεις, τα γιατί. Τις ίδιες σκέψεις με σένα κάνω, πότε θα μπορώ να ξαναμεινω έγκυος. Να ξανανιώσω όσα ζούσα μερικές εβδομάδες πριν..

Αχ Θεέ μου, έπαθα ακριβώς το ίδιο πριν 32 μέρες. Γέννησα στις 32 εβδομάδες, κεντρική αποκόλληση πλακούντα, χωρίς συμπτώματα. Κάτι τόσο σοβαρό χωρίς να καταλαβαίνεις τίποτα. Το μωρό μου έζησε 5 μέρες και μετά έγινε άγγελος στον ουρανό. Κόντεψα κι εγώ να φύγω μαζί με το μωρό. Όλα πήγαιναν καλά και τυχαία στον έλεγχο doppler φάνηκε πρόβλημα. Συγκεκριμένα μου είπαν πως αν είχα κάνει doppler μια μέρα πριν, όλα θα ήταν καλά, αν είχα πάει μια μέρα μετά, εκτός του μωρού μου κινδύνευα κι εγώ. Είμαι εδώ από θαύμα όπως μου είπαν. Έψαχνα να βρω μια παρόμοια εμπειρία για αυτό και ο λόγος που απαντάω εδώ. Σκέφτομαι να περάσουν οι μέρες/μήνες να μπορέσω ξανά προσπαθήσω για ένα μωράκι. Έχω ένα κοριτσάκι 6 ετών που περίμενε πως και πως την αδερφούλα της 🥺