Γωγώ κτ.

Το στάδιο των τύψεων το έχουμε περάσει και το περνάμε όλες... Εμένα προσωπικά το κοριτσάκι μου είχε τρισωμία 21, μια βιώσιμη (εν πολλοίς και όχι πάντα) μορφή, που στις μέρες μας αποτελεί μια γκρίζα διάγνωση, οπότε και οι τύψεις ήταν ακόμη πιο έντονες, ιδίως τους πρώτους μήνες. Σε αυτό συνετέλεσε ότι παρακολουθούσα εικόνες και βίντεο προσώπων με αναπηρία ή τρισωμία 21 ειδικότερα και εισέπραττα μια θετική εικόνα που ερχόταν σε αντίθεση με την απόφαση μου. Συν τω καιρώ, όμως, κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία, ακόμη και σε κάποια πιο "διαχειρίσιμη" μορφή... Δύσκολο για τους γονείς, δύσκολο για το άλλο παιδί/ παιδιά, αλλά και όπως συνειδητοποίησα στην πορεία δύσκολο και για ίδιο το παιδί. Ψάχνοντας πάρα πολύ για αυτό το θέμα (εννοώ την τρισωμία και την αναπηρία γενικότερα), συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές η εικόνα που παρουσιάζεται στο διαδίκτυο είναι ωραιοποιημένη και δεν συνάδει με τις πραγματικά μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες των ανθρώπων αυτών, αλλά και τα ίδια τα πρόσωπα ΑΜΕΑ. Δεν θα ήθελα να συνεχίσω άλλο, αντιλαμβανόμενη ότι μια μητέρα παιδιού ΑΜΕΑ που μπορεί να διαβάσει την ανάρτηση μου ίσως πληγωθεί. Είναι γνωστές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κι ας μην γίνονται ευρέως γνωστές, η εποχή μας, η εποχή του διαδικτύου και των social προωθεί πάντα την εικόνα του χαρούμενου υπερνθρώπου, αφήνοντας την πραγματικότητα με την δυστυχία της κάτω από το χαλί. Ξέρεις πολύ καλά, όπως ξέρω κι εγώ με την λογική μου, ότι η απόφαση που πήραμε ήταν η σωστή. Όμως, είναι τόσο, μα τόσο επώδυνη! Με τον καιρό θα καταλάβεις αυτό που ούτε κι εγώ στην αρχή καταλάβαινα, ότι δηλαδή δεν είσαι αδύναμη, δεν είσαι δειλή ούτε εγωίστρια. Είχες δύο κάκιστες επιλογές και διάλεξες την "λιγότερο επώδυνη", πρωτίστως όχι για σένα, αλλά για όλους τους υπολοίπους, για τον άνδρα σου, τα παιδιά που θα έλθουν, ακόμη και για το ίδιο το παιδί (κι ας μην το καταλαβαίνεις ακόμη). Κι ας υπέβαλες τον εαυτό σου σε ένα μαρτύριο, γιατί ο πόνος είναι αφόρητος και μόνο όποιος το έχει περάσει το ξέρει... Σου εύχομαι από εδώ και πέρα να πάνε όλα καλά, να αποκτήσεις όχι ένα, αλλά περισσότερα ουράνια τόξα, σου αξίζει μετά από όσα έχεις περάσει. Γιατρός δεν είμαι, αλλά επειδή το έχω ψάξει κι εγώ αρκετά, προφανώς πρόκειται για κακή τύχη, στην δική σου την περίπτωση πολύ κακή τύχη, η οποία είναι σχεδόν απίθανο να επαναληφθεί... Να σκέφτεσαι θετικά!! Εύχομαι να πάνε όλα καλά στην ζωή σου, όπως λέω κι εγώ και θέλω να το πιστεύω το μερίδιο στην δυστυχία το έχουμε ξεπληρώσει για αυτό το χρονικό διάστημα!...

Καλησπέρα κοπέλα μου! Λυπάμαι πολύ για τις απώλειες σου, έχω κάνει μια φορά διακοπή κύησης λόγω χρωμοσωμικής ανωμαλίας και σοβαρού καρδιολογικού προβλήματος (πολλές φορές αυτά πάνε μαζί), η θλίψη και ο πόνος είναι απερίγραπτος. Δεν μπορώ να το φανταστώ πώς είναι να το ζεις δεύτερη φορά... Σε εμένα συνέβη το καλοκαίρι του 2024 κι ακόμη νιώθω θλίψη... όμως, με τον καιρό μαθαίνεις να ζεις με αυτό και έτσι γίνεται πιο υποφερτό... Η περίπτωση της διακοπής κύησης είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία, διότι εκτός από την απώλεια, έχεις να διαχειριστείς και τις τύψεις σου, φορτίο για μένα προσωπικά ίσως το πιο βαρύ από όλα. Πέρασα διάφορες φάσεις, για μια περίοδο μετά την διακοπή (περίπου 4-5 μήνες μετά) ταλανιζόμουν από τύψεις. Με θεωρούσα δειλή που δεν κατάφερα να προσφέρω στο κοριτσάκι μου την υποστήριξη που χρειαζόταν στην δύσκολη ζωή του... Με τον καιρό, όμως, όσο κι αν αυτό με πονάει, άρχισα να αποδέχομαι ότι αυτό ήταν η καλύτερη λύση, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για το μωρό... Συγχαρητήρια στις μαμάδες που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρίες, όμως η συντριπτική πλειοψηγία των γυναικών δεν έχει δύναμη, όταν του δίνεται αυτή (η έστω πολύ επώδυνη) "επιλογή" να αποφασίσει να φέρει ένα παιδί στον κόσμο με το πιό πιθανόν να έχει μια πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής, που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν να έχουν για τον εαυτό τους. Ύστερα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι θα ήταν μια απόφαση που θα επηρέαζε ολόκληρη την οικογένεια μου και κυρίως το μεγαλύτερο παιδί μου, το οποίο δεν χρώσταγε τίποτα. Ναι, σίγουρα θα υπήρχε αγάπη μεταξύ των παιδιών μου, αλλά η έλλειψη χρόνου και οι δύκολες καταστάσεις που θα βίωνε το μεγαλύτερο παιδί μου, μέχρι να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση, εμένα προσωπικά μου έκοβαν τα πόδια. Θα ακούσεις διάφορα, όμως μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να το βάλει κάτι, η πράξη μας δεν ήταν εγωιστική, πλέον το πιστεύω αυτό. Εγωιστικό ίσως θα ήταν να κρατήσεις ένα παιδί που ξέρεις ότι θα υποφέρει γιατί δεν θέλεις να φανείς αναντίστοιχος στις αρχές σου (θρησκευτικές, ηθικές κοκ). Υπάρχει, βέβαια και η κατηγορία των γονέων που συνειδητά και γνωρίζοντας τις δυσκολίες αποφασίζουν να κρατήσουν το παιδί και είναι αξιοθαύμαστοι. Καλό είναι να απέχουμε από την κριτική, να αφήνουμε τα λόγια που μπορεί να πληγώνουν και νά κάνουμε πράξεις που μπορεί να λυτρώνουν. Θέλω να πω, αντί να κατακρίνουμε μια μητέρα που με πόνο ψυχής (ελπίζω ΄άνθρωπος να μην το ζήσει αυτό) αναγκάζεται να κάνει διακοπή για ιατρικούς λόγους, να προσφέρουμε βοήθεια σε αυτήν κι αν εν τέλει αποφασίσει, από την άλλη να κρατήσει το παιδί να την βοηθήσουμε έμπρακτα και ουσιαστικά να σντιμετωπίσει την δύσκολη κατάστση που εισέρχεται. όλο αυτό που συνέβη με ωρίμασε, ήταν, βεέβαια, μια μορφή "βιαιης ενηλικίωσης". Έχω κάνει κι εγώ εξετάσεις, καρυόυπο και έχω πάει σε κορυφαίο εξωσωματικό και εμβρυολόγο, που συνέκλιναν στο γεγονός ότι στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων ήταν κακή τύχη. Εγώ δεν έχω ξαναπροσπαθήσει, ίσως γιατί έχω ήδη ένα παιδάκι. Εσύ, όμως, επειδή καταλαβαίνω πως το θες, να προσπαθήσεις, μην φοβάσαι! Πόσες φορές να σε ρει η ατυχία; Το θεωρώ πια απίθανο! Οι περισσότερες κοπέλες είχαν θετική έκβαση, ειδικά μετά από δεύτερη διακοπή δεν ε΄χω διαβάσει κάποια που να είχε και τρίτη ! Ανέφερες ότι δεν θέλεις οδηγίες για ψυχολογική βοήθεια, αλλά εγώ θα σου πω για εέναν οργανισμό που ανακάλυψα το ark.uk, είναι βρετανικός οργανισμός αποκλειστικά για τα tfmr. Κάνοντας κάποια μικρή δωρεά, σε προσθέτουν στο φορουμ τους, όπου θα δεις ότι πολλές α΄λλες γυναίκες έχουν βρεθεί στην θέση μας. Μην πιέζεις τον ευατό σου, ασ΄ τον να πανθήσει, προσπάθησε όμως, όσο περναέι ο καιρός να σημειώνει κάποια πρόοδο ως προς την ψυχολογική σου κατάσταση. Κάνε πράγματ που σου αποσπούν την προσοχή, εγώ πχ έβλεπα ταινίες ή διάβαζα βιβλία ή ψώνιζα βλακείες στο shein, ο καθένας με τα ενδιαφέορντα΄του. Εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη από εδώ και έρα και γρήγορα ένα ουράνιο τόξο που θα απαλύνει τον πόνο σου!

Εξ όσων γνωρίζω ο αυτισμός δεν διαγιγνώσκεται προγεννητικά... Δεν έχω σχέση με τον ιατρικό χώρο,όμως (ευτυχώς Δλδ),αλλά νομίζω ότι αυτό ισχύει... Αν θέλετε,προς επιβεβαίωση,μπορείτε να το επιβεβαιώσετε με κάποιον γιατρό/ γενετιστή. Πάντως,καθώς στο περιβάλλον μου υπάρχουν εκπαιδευτικοί,από τα λίγα που γνωρίζω για τον αυριανό,υπάρχουν διάφορες διακυμάνσεις ως προς την βαρύτητα του αυτισμού,οι πιο ελαφρές είναι ιάσιμες με την κατάλληλη εκπαίδευση... Αν είστε έγκυος,πάντως,δεν χρειάζεται να ανησυχείτε,το άγχος γενικότερα δεν είναι καλό!

Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι για τα ενθαρρυντικά σας λόγια! Πράγματι,είμαι πολύ τυχερή που έχω τόσους ανθρώπους να με αγαπούν και να με στηρίζουν! Γι' αυτούς και για την ψυχική υγεία του παιδιού μου προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου! Αν θέλει να έλθει ένα νέο παιδί, μακάρι,αν όχι,όπως σας είπα, αισθάνομαι πολύ τυχερή για όλα όσα έχω και είναι πολλά! Ακόμη και για το χαμένο κοριτσάκι μου,ξέρω ότι με περιμένει!Όπως λέτε,ας γίνει ο,τι ο Θεός θέλει! Μακάρι να είμαι η τελευταία γυναίκα που βιώνει αυτήν την κατάσταση! Και πάλι να είστε καλά,με το καλό το μωράκι σας και κάθε ευλογία στην οικογένεια σας!!

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαραίτητες πληροφορίες! Αν χρειαστεί (γιατί,όπως ανέφερα δεν έχω αποκλείσει την φυσιολογική σύλληψη, απλά, την δεδομένη έστω χρονική στιγμή μου δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια), θα απευθυνθώ στην οικεία Επιτροπή, οπότε, αν δώσει την έγκριση, καλώς,άλλως προχωράμε με ο,τι προσφέρεται ή δεν προχωράμε καθόλου... Θα ήθελα πολύ ένα αδελφάκι για το παιδάκι μου,αλλά προέχει η οικογενειακή μας ηρεμία και γαλήνη... Έχετε δίκιο ότι κανείς δεν εγγυάται για μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη ακόμη και κατόπιν προεμφυτευτικου ελέγχου, θα έκανα τα πάντα,ωστόσο,για να μην βρεθώ πάλι στην φρικτή θέση να αποφασίσω για την ζωή ενός ανθρώπου... Μπορεί να ακουστεί ατομοκεντρικο αυτό που θα πω,αλλά, αν είναι,ας το πάρει ο Θεός,η φύση ή ο,το πιστεύει ο καθένας,αυτή την απεχθή εμπειρία μου είναι αδύνατον να την ξαναζησω...Απ' ο,τι κατάλαβα εσείς αποκτήσατε παιδάκι μέσω αυτής της διαδικασίας, οπότε,σας εύχομαι ολόψυχα να σας ζήσει,να είναι γερό και δυνατό και η οποία δυσκολία ως προς την απόκτηση του, να είναι και η τελευταία στην ζωή σας!!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιο σας!! Ειλικρινά,μοιάζουν πολύ οι ιστορίες μας!! Σας εύχομαι με το καλό το μωράκι σας, να πάνε όλα καλά!! Με καταλαβαίνετε πολύ καλά νομίζω, πλέον, μετά από πολλές σκέψεις,προσπαθώ να μην βλέπω το ενδεχόμενο μιας νέας εγκυμοσύνης ως "ανταλλακτικό" για το παιδί που χάθηκε,έχετε δίκιο,τίποτε δεν αναπληρώνει την απώλεια... Έχοντας λάβει,όμως, τοοση στήριξη κι αγάπη από την οικογένειά μου και από τα αδέλφια μου,θα έκανα τα πάντα πλέον (ακόμη και εξωσωματική που μέχρι πρότινος απέρριπτα) για να αποκτήσει το παιδάκι μου ένα αδελφάκι και να έχει μια στήριξη στην ζωή,όπως εγώ... Αν θέλει,βέβαια,ο Θεός, διότι καταλαβαίνω ότι και η διακοπή που έγινε,δεν είναι θεάρεστη πράξη,έστω κι αν βρέθηκα υπό δύσκολες συνθήκες... Όπως έχω γράψει,ο λόγος που πιέζομαι, παρ' ότι δεν είμαι ψυχολογικά έτοιμη σε αυτή την φάση για μια νέα εγκυμοσύνη,είναι η ηλικία μου και η δυσκολία για την επίτευξη της δεύτερης εγκυμοσύνης (ενάμισης χρόνος προσπαθειών και σε αντίθεση με την πρώτη,που ήλθε άμεσα) και χωρίς κάποιο πρόβλημα... Ψάχνω να βρω έναν τρόπο για να μην ζήσουμε πάλι ούτε την ίδια αγωνία για την επίτευξη εγκυμοσύνης ούτε φυσικά και πρωτίστως τον εφιάλτη της διακοπής... Ξέρω,βέβαια,ότι η εξωσωματική μπορεί να μην είναι ο ενδεδειγμένος δτομος,θα δούμε,θα το συζητήσουμε και με γιατρούς από Σεπτέμβρη... Η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη για εσάς,όπως και για κάθε κοπέλα που υπέφερε το βάσανο της διακοπής... Τα παιδάκια μας είναι εκεί στον ουρανό αγγελάκια και μας περιμένουν (έτσι θέλω να πιστεύω),αλλά είμαι σίγουρη ότι το νέο μωρό και η χαρά που θα φέρει θα απαλύνουν τον πόνο σας! Με το καλό εύχομαι και όλα,μα όλα να πάνε καλά και σύντομα το μωράκι σας να έλθει και να σας φέρει ευτυχία , που τόσο έχουμε στερηθεί μετά από τέτοια επώδυνη εμπειρία!

Ελπίζω κι εγώ να μην παρεξηγήθηκα, αναφέρω πώς νιώσαμε εμείς,φυσικά με ιατρικούς όρους μπορεί να περιγράφεται ως τυχαίο γεγονός... Έχετε απόλυτο δίκιο,πολλές φορές αυτό που για άλλες γυναίκες μπορεί να αποτελεί μια πανευκολη διαδικασία,η απόκτηση ενός παιδιού,για άλλες μπορεί να είναι σταυρος... Κι επίσης κατανοώ ότι αν πρόκειται και για το πρώτο παιδί και δεν υπάρχει άλλο πίσω,τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα... Σας εύχομαι και πάλι ο Θεός να σας χαρίσει σύντομα ένα γερό μωράκι,αξίζει για τις κόπους και τις θυσίες που είμαι σίγουρη ότι έχετε κάνει... Αναφορικά με τον προεμφυτευτικό,δεν χάνετε τίποτα να ρωτήσετε περαιτέρω,οι νόμοι πολλές φορές έχουν και εξαιρέσεις... Καλή δύναμη στον αγώνα σας!

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις και για τις πληροφορίες σχετικά με την διαδικασία του προεμφυτευτικου ελέγχου. Για μένα,ο προεμφυτευτικος έλεγχος δεν είναι μονόδρομος, σίγουρα αναμένω την γνώμη των γιατρών (όταν επιστρέψουν από τις διακοπές τους) και έχω να σκεφτώ και το ηθικό κομμάτι,πράγμα που δεν είμαι σε ψυχολογική κατάσταση να το κάνω τώρα... Μου δημιουργεί,ωστόσο,μια "ασφάλεια"... Προσωπικά,αν είχα την πολυτέλεια χρόνου,δεν θα σκεφτόμουν νέα εγκυμοσύνη, τουλάχιστον άμεσα,η ψυχολογική μου κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή,αλλά,όντας ήδη 38 αισθάνομαι ότι δεν έχω πολυτέλεια χρονου. Σίγουρα,όμως, από την άλλη δεν θα ήθελα να ξαναβρεθώ με κανένα τρόπο σε αυτή την φρικτή θέση που βρέθηκα... Οποία έχει βρεθεί,με καταλαβαίνει. Αν θέλει κάποια άλλη κοπέλα να παραθέσει εμπειρία από εγκυμοσύνη μετά από διακοπή, τι έκανε Δλδ (εξετάσεις κλπ), ΑΝ ήλθε (διότι υπάρχει η περίπτωση και να μην ήλθε, ευτυχώς έχω ήδη ένα παιδάκι), πώς ήλθε και μετά από πόσο καιρό (υπάρχει και η ηλικία όπως σας είπα) κι αν εξελίχθηκε καλά... Ευχαριστώ πολύ! Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας και για τις πληροφορίες! Και πάλι σας εύχομαι σύντομα ένα γερό μωρό! (Δυστυχώς,για μένα και τον σύζυγό μου,δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, ήταν μια καταστροφική ατυχία, αλλά μην σας πρήζω άλλο). Αναφορικά με τα χρήματα,όπως σας είπα,σε κανέναν δεν περισσεύουν και ειδικά στις μέρες μας, αλλά, όπως σας έγραψα, το ψυχολογικό σοκ που υπέστην δεν αποτιμάται σε χρήματα... Το μόνο που φοβουμον ήταν τα φάρμακα,αλλά δυστυχώς ο,τι πέρασα νομίζω θα είναι πολύ ελαφρύ σε σχέση μετά φάρμακα της εξωσωματικής .Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι και η εξωσωματική και ο προεμφυτευτικος έλεγχος δεν είναι πανακεια γι' αυτό και θα ήθελα να το συζητήσω αναλυτικά με γιατρους. Σας ευχαριστώ πολύ,πάντως και πάλι για όλες τις πληροφορίες,εύχομαι σύντομα τα ευχάριστα! Συγγνώμη αν γίνομαι αδιάκριτη,έχετε κάνει προεμφυτευτικο έλεγχο; Είχα κάποια επιτυχία;

Κοπέλα μου,έχω διαβάσει όλα τα ποστ σχεδόν και εδώ και στο parentsorg και είδα ότι μου είχες απαντήσει και σε προηγούμενο ποστ που είχα κάνει για τα ανησυχητικά αποτελέσματα της αυχενικής,όπου δυστυχώς ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα... Μακάρι να ήμασταν οι τελευταίες που το περνούν αυτό,ο πόνος είναι αφορητος... Κάνω υπομονή για τον άντρα και το παιδί μου, αν και δεν υπάρχει ούτε ώρα μέσα στην ημέρα που να μην το σκέφτομαι... Μακάρι να την είχα αγκαλιά μου κι ας μην ήταν αγγελάκι,ένα παιδάκι θέλει το χάδι από την μαμά του και όχι τον θάνατο από αυτήν... Όμως,δεν γινόταν αλλιώς... Παίρνω δύναμη από την αγάπη και στήριξη που έχω λάβει αυτές τις μέρες,από τον άντρα μου πρώτα από όλα κι ας ξέρω ότι όλο αυτό που έγινε θα έκανε το παν για να το αποτρέψει και ότι είναι το ίδιο,ίσως και περισσότερο συντετριμμένος από εμένα,από τους γονείς μου,τα αδέλφια μου και τα πεθερικά μου, ακόμη και από ανθρώπους της Εκκλησίας κι ας μην το περίμενα,οι οποίοι φυσικά δεν επικροτούν την πράξη μου (εδώ δεν το κάνω η ίδια), συμπάσχουν, όμως πραγματικά με την δυστυχία μου. Λαμβάνω και ψυχολογική υποστήριξη, η οποία με βοηθά και φυσικά σας διαβάζω... Δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο δύσκολο θα ήταν αν ήταν και το πρώτο μου,εγώ τουλάχιστον ήμουν τυχερή μες την ατυχία μου,έχοντας ήδη ένα παιδάκι... Δεν ξέρω γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, δυστυχώς η δυστυχία και σε ακόμη σκληρότερη μορφή υπάρχει παντού,ξέρω ότι οφείλουμε μέσα από αυτό να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και για τους εαυτούς μας και για την μνήμη των παιδιών μας... Ανταποδίδω κι εγώ με αγάπη την αγκαλιά,εύχομαι αυτός να ήταν ο τελευταίος πόνος στην ζωή σου!! Καλή δύναμη και καλό κουράγιο!

Το Άρθρο 2 της ΥΑ 2954/2022, που τροποποιεί σχετικές αποφάσεις: "Ενδείξεις εφαρμογής 1. Προεμφυτευτικός Γενετικός Έλεγχος για έλεγχο Μονογονιδιακών Νοσημάτων (PGT-M ή ΠΓΕ-Μ) και δομικών χρωμοσωματικών αναδιατάξεων (PGT-SR ή ΠΓΕ-Δ) δύναται να εφαρμοστεί σε ζευγάρια που είναι φορείς γενετικών διαταραχών και σύμφωνα με την τρέχουσα επιστημονική γνώση, κινδυνεύουν να αποκτήσουν τέκνο που μπορεί να πάσχει από νόσημα που επιβαρύνει την ποιότητα της ζωής, προκαλεί γνωσιακή ή σωματική δυσλειτουργία ή απαιτεί χειρουργικές ή ιατρικές παρεμβάσεις. Στις διαταραχές περιλαμβάνονται αυτές που προκαλούν: α) Φυλοσύνδετο μονογονιδιακό νόσημα π.χ. αιμορροφιλία, σύνδρομο εύθραυστου Χ, μυικές δυστροφίες κ.ά. (PGT-M ή ΠΓΕ-Μ). β) Αυτοσωματικό υπολειπόμενο ή επικρατές μονογονιδιακό νόσημα, πχ κυστική ίνωση, β- μεσογειακή αναιμία, δρεπανοκυτταρική αναιμία, νόσος Tay-Sachs, νωτιαία μυική ατροφία, πολυκυστική νόσος των νεφρών, νευροινωμάτωση κ.ά. (PGT-M ή ΠΓΕ-Μ). γ) Νοσήματα όψιμης εμφάνισης, όπως κληρονομικός καρκίνος, νόσος Huntington κ.ά. (PGT-M ή ΠΓΕ- Μ). δ) Συγγενείς ανωμαλίες ή ενδομήτριο θάνατο, που μπορούν να προκληθούν από: i) μικροδιπλασιασμοί ή μικροελλείματα χρωμοσωμάτων (PGT-A ή ΠΓΕ-Α), ii) δομικές χρωμοσωματικές ανωμαλίες κ.ά. (PGT-SR ή ΠΓΕ-Δ). 2. Προεμφυτευτικός Γενετικός Έλεγχος για την επιλογή γονιμοποιημένων ωαρίων ιστοσυμβατών με ήδη πάσχον παιδί, έτσι ώστε ο/η αδελφός/ή του πάσχοντος που θα γεννηθεί να αποτελέσει δότη για μεταμόσχευση βλαστικών πλακουντιακών κυττάρων ή μυελού των οστών στο πάσχον παιδί της οικογένειας (ταυτοποίηση HLA - HLA typing, ΠΓΕ-HLA). Αν το νόσημα του πάσχοντος είναι κληρονομικό γενετικό νόσημα, η ταυτοποίηση HLA γίνεται ταυτόχρονα με την ανάλυση του γενετικού νοσήματος (PGT-M ή ΠΓΕ-Μ). 3. Προεμφυτευτικός Γενετικός Έλεγχος για τον έλεγχο ανευπλοειδιών (PGT-A ή ΠΓΕ-Α) δύναται να εφαρμοστεί σε ζευγάρια που πληρούν τουλάχιστον μια από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: α) δύο ή περισσότερες αποβολές πρώτου τριμήνου, άγνωστης αιτιολογίας, β) προχωρημένη αναπαραγωγική ηλικία της υποψήφιας μητέρας (40 ετών και άνω) και μόνο στην περίπτωση πουθα χρησιμοποιηθούν δικά της ωάρια, γ) τρεις ή περισσότερους αποτυχημένους κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης, δ) δομικές ανωμαλίες (PGT-SR ή ΠΓΕ-Δ) ή ανωμαλίες των χρωμοσωμάτων του φύλου στον καρυότυπο (π.χ σύνδρομο Klinefelter, Turner κ.α) (PGT-A ή ΠΓΕ-Α) σε ένα από τα μέλη του ζευγαριού". Επισης, σύμφωνα με το Άρθρο 10 του ν.3305/3010 " Προεμφυτευτικός γενετικός έλεγχος 1. Ο προεμφυτευτικός γενετικός έλεγχος διενεργείται με τη συναίνεση των ενδιαφερόμενων προσώπων και με άδεια της Αρχής, για να διαγνωσθεί αν τα γονιμοποιημένα ωάρια είναι φορείς γενετικών ανωμαλιών, ώστε να αποτραπεί η μεταφορά τους στη μήτρα. Η εν λόγω άδεια χορηγείται, αφού διαπιστωθεί ότι η Μ.Ι.Υ.Α. διαθέτει την αναγκαία τεχνογνωσία και τον απαιτούμενο εξοπλισμό ή συνεργάζεται με αντίστοιχη μονάδα ή εργαστήριο, το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις αυτές. 2. Πριν από την εφαρμογή της μεθόδου είναι υποχρεωτική η παροχή γενετικής συμβουλευτικής στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα.» Θα σας έλεγα εν πρώτος ότι ο νόμος μιλά για "ενδείξεις",οπότε οι περιπτώσεις αυτές ίσως δεν είναι δεσμευτικές,αλλά ενδεικτικές για την παροχή άδειας οποίας αρχής... Επίσης,από μια πολύ γρήγορη ανάγνωση του νόμου,πέρα κάποιων διοικητικών κυρώσεων για τα σχετικά εργαστήρια,δεν είδα ποινικές ή άλλες κυρώσεις για την μητέρα. Όμως, ξεκαθαρίζω ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ καθόλου με το θέμα και στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκομαι δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να το κάνω... Προσωπική μου άποψη είναι ότι,εφόσον μπορούν να αποφευχθούν κάποιες καταστάσεις μέσω προεμφυτευτικου ελέγχου και εφόσον δεν ελλοχεύουν άλλοι κίνδυνοι για το έμβρυο (γιατί,ανεπίσημα πάντα και όχι από γιατρό έχω ακούσει και αυτήν την άποψη) και οι γονείς που θα προβούν είναι ηθικά και συνειδησιακά εντάξει,ίσως οι περιορισμοί θα έπρεπε να ήταν ελαστικοτεροι. Σε κάθε περίπτωση,θα σας πρότεινα να ρωτήσετε κάποιο οργανωμένο γενετικό εργαστήριο ή μονάδα εξωσωματικής,πολύ πιθανόν να διαθέτουν νομική υπηρεσία ή νομικό σύμβουλο και να γνωρίζουν καλύτερα... Αναφορικά με το χρονοβόρο,δεν το γνωρίζω, δεν το έχω κάνει, φαντάζομαι,όμως,πώς και τα τμήματα της εξωσωματικής έχουν κάποιο "συμφέρον" να τρέξουν την άδεια της Επιτροπής,μιας και, απ' ο,τι διάβασα κυρίως εδώ,το κόστος του προεμφυτευτικου ελέγχου είναι σημαντικό και είναι επιπλέον της διαδικασίας της εξωσωματικής. Τέλος,αναφορικά με το κόστος δεν το γνωρίζω επίσης,υπολογίζω με αυτά και με τα άλλα περίπου στα 10.000 ευρώ (ίσως λέω πολλά μάλλον,δεν αποκλείεται και λίγα,ας με διορθώσει κάποιος που ξέρει),μπροστά στην ψυχική υγεία,όμως,ακόμη κι αν "δεν μου τρέχουν από τα μπατζακια", δεν βάζω τίποτα... Συμπάσχω απόλυτα μαζί σας,κατανοώ τον πόνο της απώλειας σας,ειδικά αν ήταν και το πρώτο σας και δεν έχετε άλλο παιδάκι για παρηγοριά,φανταστείτε πόσο ψυχολογικό κόστος έχει η διακοπή, ειδικά όταν το μωρό σου,που μέχρι πρότινος το είδες,το ένιωσες,δεν έχει ελπίδες... Σας εύχομαι ολόψυχα καλά αποτελέσματα και ελπίζω μέσα από την καρδιά μου σύντομα να κρατάτε ένα γερό μωράκι στην αγκαλιά σας!!

Σας ευχαριστώ πολύ! Θα μπορούσατε να μου παραθεσετε το νομικό πλαίσιο, αν σας είναι πρόχειρο; Θεωρώ ότι λόγω της διακοπής,μπορεί να υπάρχει κάποια διέξοδος και για μένα, αλλά προβληματιζομαι κι εγώ για το ηθικό του πράγματος... Από την άλλη,στην προοπτική να μου ξανασυμβεί κάτι τέτοιο,αναρωτιέμαι, ηθικά και νομικά,πόσο ακόμη πρέπει να υποφέρω;

Κορίτσια καλησπέρα! Εύχομαι καλή δύναμη σε όλες! Ήθελα κι εγώ να μοιραστώ την δική μου ιστορία: είμαι 38 ετών και έχω ήδη ένα αγοράκι 3 1/2 ετών, το οποίο ήλθε πανευκολα... Επι ενάμιση χρόνο προσπαθούσαμε για δεύτερο παιδάκι, το οποίο μετά από πολλή προσευχή,εξετάσεις επί εξετάσεων,που δεν κατεδεικνυαν κάποιο πρόβλημα και αρκετό άγχος,ήλθε τον Μάιο... Η χαρμόσυνη είδηση της εγκυμοσύνης,η οποία μας γέμισε με χαρά κι ευγνωμοσύνη στον Θεό και ήλθε μετά από τόσες δυσκολίες, γκρεμίστηκε στην αυχενική α'. Εκεί μας βρήκαν κάποιο ύποπτο εύρημα στον φλεβωδη πορο,οριακή αυχενική και φυσικά η ηλικία μου μας έδιναν πιθανότητες για τρισωμιες 1/33 και εν συνεχεία,με την pappA 1/77. Παρά το αρχικό σοκ,συνέχιζα να πιστεύω σε ένα θαύμα του Θεού και στο τέλος να είναι σίγουρη,όπως και ο σύζυγος μου,ότι είναι μία δοκιμασία και στο τέλος να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά... Η ημέρα που βγήκε η τροφοβλάστης ήταν η πιο δυσκολη της ζωής μου,όπως φαντάζομαι και της δικής σας. Τρισωμια 21 σε συνδυασμό με μείζονες καρδιοπάθειες,έμβρυο πιθανόν μη βιώσιμο με κίνδυνο της ζωής μου από σηψαιμία κι αν ζούσε,όσο ζούσε, θα αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας... Ένας πο τους χειρότερους μου εφιάλτες γινόταν πραγματικότητα. Τραγική ειρωνία, μια μέρα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της τροφοβλάστης,το μωρό άρχισε να κλωτσαει... Κάθε κλωτσιά και μαχαιριά από ένα αθώο πλάσμα που είχε τοσες ατυχίες και ήδη του είχε επιβληθεί η θανατική καταδίκη χωρίς να φταίει σε τίποτα... Και σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα,έπρεπε να ψάχνω και γιατρούς για την διακοπή λόγω Αυγούστου... Σε μια απεγνωσμένη κίνηση,ζήτησα επανάληψη της εξέτασης, ζητώντας από τον Θεό να κάνει το θαύμα του... Δεν έγινε... Το κοριτσάκι μου έγινε άγγελος στον ουρανό... Κι εμένα εδώ η ζωή μου να έχει μετατραπεί σε μια κόλαση από τον θρήνο της απώλειας,από την θλίψη της ματαίωσης των ονείρων μας και κυρίως από τις τύψεις για την πράξη μου και για το κοριτσάκι μου,που πάντα στοιχειώνουν την ζωή μου... Μέχρι χθες σκεφτόμουν με τι μάτια θα την αντικρίσω όταν πεθάνω, όταν έλθει εκείνη η στιγμή... Από χθες σκέφτομαι ότι θα τρέξω να της χτενισω τα μαλλάκια και να την φροντίζω,αυτή και μόνο αυτή... Εκεί δεν θα υπάρχουν άλλες υποχρεώσεις, δεν θα υπάρχουν γιατροί,αρρώστιες,δουλειές,θα είμαστε εγώ κι εκείνη να την φροντίζω και να μην με νοιάζει τίποτα... Ξέρω κατά βάθος ότι πήρα την απόφαση με το λιγότερο κόστος, όμως είναι μια πολύ σκληρή κατάσταση,κάθε δρόμος είναι ιδιαίτερα επώδυνος... Κάνω υπομονή για το αγοράκι μου,είμαι τυχερή μέσα στην ατυχία μου που έχω κι αυτό και για τον υπέροχο άντρα μου,για τον οποίο πολύ στενοχωριέμαι που δεν μπορώ να του προσφέρω ένα δεύτερο παιδί (έχω γράψει και σε άλλο ποστ για αυτό), τις προηγούμενες μέρες ήμουν ημιθανής,αλλά προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου... Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε το κείμενο μου,καλή δύναμη σε όλες!

Καλησπέρα σε όλες! Δυστυχώς προ ημερών είχα μια ιδιαίτερα επώδυνη εμπειρία,αφού αναγκάστηκα να διακόψω την εγκυμοσύνη μου σχεδόν στην 15η εβδομάδα λόγω χρωμοσωμικων ανωμαλιών και μείζονος καρδιοπάθειας... Είμαι μητέρα ενός παιδιού 3μιση ετών και η εν λόγω εγκυμοσύνη ήλθε μετά από προσπάθεια ενάμιση έτους περίπου,σε αντίθεση με την πρώτη που επετεύχθη άμεσα. Δεν έχω καταφέρει να το ξεπεράσω/ αποδεχθώ ακόμη και η σκέψη μου είναι να απαλυνθει ο πόνος μου με την έλευση ενός δεύτερου παιδιού. Όλο αυτόν τον καιρό είχαμε κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις υπογονιμότητας με τον σύζυγο (ΑΜΗ, fsh, σπερμοδιαγραμμα, σπαλπιγγογραφια),οι οποίες δεν έδειξαν κάποιο πρόβλημα... Δεδομένου ότι είμαι ήδη 38 ετών και έχω αρχίσει να πιστεύω αυτό που μέχρι πρότινος θεωρούσα υπερβολές των γιατρών,ότι δηλαδή η ποιότητα των ωραρίων μου πέφτει και περαιτέρω ότι η εν λόγω εγκυμοσύνη ήλθε δύσκολα και μετά από καιρό, σκέφτομαι και για εξωσωματική (την οποία στο παρελθόν απέρριπτα) πάντα με ΠΡΟΕΜΦΥΤΕΥΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ. Ο εμβρυολογος μας, από το λίγο που μιλήσαμε,έκανε λόγο για τυχαίο γεγονός (οι χρωμοσομία και η καρδιοπάθεια), αλλά εγώ για κανένα λόγο δεν θα ήθελα να το ξαναζήσω,είναι αφόρητο... Θα πάρω σίγουρα την γνώμη γιατρών (γυναικολόγων,εμβρυολογων και γενετιστών ή ο,τι άλλο χρειαστεί), αλλά ο μήνας που διανύουμε δεν βοηθά να βρω κάποιον. Θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει κοπέλα σε αντίστοιχη ηλικία με εμένα, αν συνέλαβε μετά την διακοπή,μετά από πόσο καιρό κι αν είχε πάλι πρόβλημα,αν έκανε κάποιες εξετάσεις (όπως καρυότυπος ζεύγους) κι αν ακολούθησε εξωσωματική με προεμφυτευτικό. Ευχαριστώ πολύ

Ευχαριστώ πολύ! Για τα υπόλοιπα δεν μου σχολίασαν κάτι,πλην της αυχενικής διαφάνειας,η οποία είναι στα 2,4,φυσιολογική μεν,αλλά στα ανώτατα φυσιολογικά,το οποίο προφανώς επηρέασε τα άσχημα αποτελέσματα. Επισης, ρόλο παίζει και η ηλικία μου,είμαι 38.

Ευχαριστώ πολύ,τα λόγια σου μου δίνουν μεγάλο θάρρος! Όσο κι αν οι κακές σκέψεις με κατακλύζουν,ελπίζω σε ένα θαύμα και οι αντίστοιχες περιπτώσεις,με άσχημα ποσοστά, που είχαν,όμως,καλή έκβαση μου δίνουν ελπίδα! Σε ευχαριστώ πολύ,πολύ! Δυστυχώς,μου είπαν ότι,εφόσον βγουν όλα καλά με την τροφοβλάστη,θα πάω και από παιδιοκαρδιολογο. Αν και ο εμβρυολογος δεν με αγχωσε σχετικά με τον παιδιοκαρδιολογο,δεν ξέρω τι με περιμένει κι εκεί! Τουλάχιστον,ας είναι όλα καλά με την τροφοβλάστη,να μπορέσω να πάω και στον παιδιοκαρδιολογο! Όχι, δεν γίνεστε αδιάκριτη,εξάλλου εγώ ζήτησα την γνώμη σας... Τα υπόλοιπα ήταν φυσιολογικά, απ' ο,τι μου ειπαν Δλδ και η αυχενική 2,4 στα φυσιολογικά μεν, αλλά ανώτατα φυσιολογικά, οπότε έπαιξε κι αυτό ένα ρόλο... Τα έχω χαμένα και περιμένω ένα θαύμα...