Καλησπέρα σε όλες ... Δυστυχώς δεν μπορώ να πω και σε όλους και είναι λυπηρό που δεν υπάρχει ανδρική συμμετοχή , ελπίζω τουλάχιστον να υπάρχουν μερικοι που σας/μας διαβάζουν.
Ακολουθεί σεντόνι με χίλιες δύο σκέψεις .
Καταρχάς διαβάζω το φόρουμ αρκετά χρόνια , με αναμεικτα συναισθήματα. Άλλες φορές με χαρά για τα ευχάριστα και άλλες με απογοήτευση για τα δυσσάρεστα. Είμαι και εγώ στον κύκλο εξωσωματικών χωρίς επιτυχία μέχρι στιγμής. Διαβάζω με προσοχή τις ιστορίες όλων σας ,... τόσο ίδιες μα και τόσο διαφορετικές συνάμα. Όλες κρεμόμαστε απο τα χείλη της άλλης για μια νέα θεραπεία , για κατι που έκανε η ταδε αλλα δεν το εκανε η αλλη .
Δεν θα μιλήσω συμπερασματικά αλλά θα μιλήσω στατιστικά. Για να φτάσαμε όλες εδώ που είμαστε οκ είναι δύσκολα τα πραγματα και οι δυσκολίες είναι για να προσπερνούνται. Με αφορμή την ιστορία της @MK2012 θέλω να σταθώ στο κομμάτι της απογοήτευσης που συζητάτε όλες παραπανω. Δεν ξέρω αν ένα ταξίδι θα κάνει καλό ... θα γυρίσεις από το ταξιδι και το "προβλημα" σου θα είναι εκεί και θα σε περιμένει .. Δεν ξέρω αν ενα διάλειμμα επίσης θα είναι καλο ... θα ζεις με την ενοια ότι έχασα έναν κυκλο. Δεν ξερω και δεν εχω κατα΄λήξει όλα αυτα τα χρόνια τι είναι καλο για τη ψυχολογία μας και για το σώμα μας μέσα από αυτό που περνάμε. Είμαι όμως σίγουρη ότι ως γυναίκες έχουμε άπειρους ρόλους - που τα καταφέρνουμε μια χαρά - και δεν είμαστε ρομποτάκια αναπαραγωγής , που αν δεν τα καταφέρουμε πάμε για πέταμα. Θα σταθώ στους συντρόφους/συζύγους μας ( ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ) ... και θα ήθελα να σας ρωτήσω και να απαντήσετε με το χέρι στην καρδιά πως θα αντιδρούσαν οι σύντροφοί μας αν τους λέγαμε "δεν μπορώ , φτάνει , κουράστηκα , θέλω να σταματησω" και ότι συνεπάγεται αυτό ;;;;; Η υποστήριξη υπάρχει όσο είμαστε στη διαδικασία μιας εξωσωματικής ή μήπως και όχι ; Νιώθω λοιπόν ότι όλες μας παίζουμε ένα βιντεοπαιχνίδι , έχουμε κολλήσει στην ίδια πίστα ( μερικές ανεβάινουν πιστα βεβαια και συγχαρητήρια και μακάρι να τερματίσουν αυτό το παιχνίδι της μοίρας ! ) και μας έχει πιασει αμόκ σώνει και ντε να περάσουμε την πίστα , θυσιάζοντας τον ευατό μας, την σχέση μας , τη δουλειά μας , την καθημερινότητα μας, την ηρεμία μας και χίλια δύο άλλα . Λες και συμμετέχουμε στο Squid Game είναι ώρες ώρες !
Και όλα αυτά τα γράφω εγω , που πανω κάτω είμαι στην ίδια φαση με εσάς , και που εχω κουραστεί και που νιώθω ότι χάνω πράγματα όμορφα από την πιο παραγωγική φάση της ζωής μου και που παρόλα αυτά θα κανω άλλη μια προσπάθεια και ίσως ακομη μία και ακόμη μία , μέχρι η ψυχή μου να μου πεί φτάνει τέλος.
Θα κλείσω με μια ευχή , να έχουμε υγεία να μπορέσουμε να γευτούμε ό,τι χαρά μας δώσει η ζωή . όποια χαρά και να είναι αυτή , όποτε έρθει !
Καλή δύναμη σε όλες και τα καλύτερα έρχονται !