Καλησπέρα σε όλες,
σας διαβάζω καιρό και αποφάσισα να μοιραστώ κι εγώ την εμπειρία μου.
Είμαι 27 χρονών και ο σύζυγός μου έχει σπέρμα στην κατάψυξη, αφού πέρασε δύο φορές καρκίνο – ευτυχώς όλα πήγαν καλά.
Επειδή ξέραμε ότι ο δρόμος μας θα είναι η εξωσωματική, θελήσαμε να εκμεταλλευτούμε την ηλικία μου ώστε να έχουμε περισσότερες πιθανότητες από νωρίς.
Συναντήσαμε δύο γιατρούς: τον κ. Μ. Αστ* και τον κ. Λ. Αι*α. Ο πρώτος δεν μου γέμισε το μάτι, ενώ ο δεύτερος μου φάνηκε ότι ίσως θα είχε καλύτερη προσέγγιση και εξέλιξη για εμάς.
Ξεκινήσαμε την πρώτη προσπάθεια τον Ιούνιο. Η εμπειρία, όμως, ήταν αρκετά τραυματική: δεν μπορούσα να τους βρω στα τηλέφωνα, οι οδηγίες έρχονταν καθυστερημένα και γενικά όλη η διαδικασία με άγχωσε πάρα πολύ. Παρ’ όλα αυτά, με τα χίλια ζόρια φτάσαμε στην υπερδιέγερση και είχαμε περίπου εν δυναμη 18 -20ωάρια
Η ωοληψία είχε οριστεί για Δευτέρα. Την Κυριακή, όμως, ξεκίνησα να έχω πόνους στον δρόμο για την Αθήνα. Την ημέρα της ωοληψίας οι πόνοι έγιναν έντονοι, σε σημείο που δεν μπορούσα καν να περπατήσω. Όταν φτάσαμε εκεί, με προετοίμασαν για το χειρουργείο, έγινε υπέρηχος και φάνηκε ότι είχε ήδη γίνει ωορρηξία: τα ωάρια είχαν σπάσει μέσα στην κοιλιά και έμειναν μόνο 2. Η διαδικασία ακυρώθηκε και φύγαμε συγκλονισμένοι από την τροπή των πραγμάτων.
Ο γιατρός μάς είπε ότι είναι κάτι πολύ σπάνιο και ότι δεν μπορούσαν να το προβλέψουν, μιας και οι αιματολογικές μου εξετάσεις, που έκανα κάθε δύο μέρες, δεν έδειχναν κάτι τέτοιο Στο μεταξύ, μίλησα και με άλλους γιατρούς για δεύτερη γνώμη και μου είπαν πως μάλλον έτυχε να είναι ένας «κακός κύκλος» και ότι την επόμενη φορά καλό θα ήταν να δοκιμάσω διαφορετικό πρωτόκολλο (όχι αυτό των ανταγωνιστών).
Τώρα που έχει περάσει καιρός, είμαστε ξανά ψυχολογικά έτοιμοι για τη δεύτερη προσπάθεια. Το δίλημμά μου είναι το εξής: να συνεχίσω στο ίδιο κέντρο ή να πάω κάπου αλλού;
Έχει τύχει σε κάποια από εσάς κάτι αντίστοιχο;