Δόξα το Θεό Βίκυ μου, επανήλθαμε. Επιτέλους το μωράκι μου χορταίνει και πάλι με το γαλατάκι μου. Έφαγα μεγάλη φρίκη μέχρι να επανέλθει, γνωρίζοντας εκ των υστέρων ότι το προκάλεσα η ίδια, άθελά μου βέβαια.... Τώρα έχω πλακωθεί στο γλυκάνισο, τσάι θηλασμού και στις μπύρες χωρίς αλκοόλ (και δεν μου αρέσουν καθόλου οι μπύρες, τις πίνω και ζεστές γιατί με γαργαλάει ο λαιμός μου κι είναι σαν κ@τ%$ρ*....). Η μεγάλη φρίκη ήταν πως δεν ήθελε καθόλου το μπουκάλι κι έμενε νηστικό και σπάραζε στο κλάμα........... Τώρα το έχει πιάσει κατοχικό σύνδρομο, θυμάται τις μέρες που πείναγε και γι' αυτό τρώει συνέχεια (χαχαχα). Γελάω μεν αλλά από την άλλη με ξυπνάει κάθε τρεις και λίγο το βράδυ για να φάει, είμαι πτώμα από την κούραση και την αυπνία... μετά από κάποια ώρα δεν θέλει το κρεβάτι του, εμένα με παίρνει ο ύπνος γιατί δεν αντέχω να τον πηγαινοφέρνω κι όλο το βράδυ ψαχουλεύει το στήθος!!! Σ΄ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου ακόμη μια φορά Βίκυ μου, που με ακούς, με νιώθεις, με καταλαβαίνεις, με "διαβάζεις", με ανέχεσαι... σε θεωρώ πραγματικά αδερφή μου!!!
Κι ευχαριστώ όλα τα κορίτσια εδώ (κι ας μη γράφουμε συχνά πια) που μοιραζόμαστε τις ανησυχίες, τις χαρές, τις λύπες, τα κατορθώματα των παιδιών μας!!! ΣΑς ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΘΕΡΜΑ!!!!!!!!!!!!!