.... να σας ρωτήσω να μου πείτε την γνώμη σας. Κατ' αρχήν καλησπέρα σας . Θα προσπαθήσω να περιγράψω το γεγονός χωρίς σάλτσες γιατί προσδοκώ αντικειμενικές απόψεις. Καμμιά φορά ένας τρίτος εκτός χορού βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά.
Συνάδελφος, φίλη και κουμπάρα, σύνολο γνωριμίας μας 17 χρόνια. Μπαίνει ο αδελφός μου νοσοκομείο, χειρουργείο 8 ωρών (μέση), γιατρός να τα μασάει, ένα λιποθυμικό επεισόδιο δικό μου λόγω κούρασης άγχους και χαμηλής πίεσης μετά από αίμα που έδωσα. Ανησυχώ για το αδελφό μου. Αυτά ημέρα Παρασκευή όπου μιλήσαμε. Κοινώς ήξερε. ολόκληρο ΣΚ ούτε φωνή ούτε ακρόαση. εγώ τρέχω σαν την τρελή, οικογένεια, βάρδια στο νοσοκομείο, στηρίζω ψυχολογικά αδελφό, πατέρα, μάνα, μιλάω με γιατρούς (παθαίνω 2 απανωτές κρίσεις πανικού γιατί προφανώς δεν μπορώ να αντέξω το βάρος μόνη μου). Κυριακή βράδυ αναρωτιέμαι γιατί δεν ακούστηκε και παίρνω τηλέφωνο να δώ τι γίνεται ελπίζοντας να μην έχει αρρωστήσει το παιδί..... Μες την τρελή χαρά μου λέει ότι 1000 χρόνια θα ζήσω, είχε την κουβέντα μου γιατί της είχα πει μήπως συναντιόμασταν αλλά δεν πήρα τηλέφωνο κι εγώ και κανόνισε με την ξαδέλφη της ..... Την άλλη μέρα στην δουλειά μου είπε ότι καταλαβαίνει γιατί είμαι θυμωμένη, δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο το ξέρει, δεν έχει δικαιολογία το ξέρει αλλά να ξέρω κι εγώ ότι με αγαπάει....
Και σας ρωτάω λοιπόν.... είμαι υπερβολική που έχω παγώσει? είναι μεγάλη απαίτηση να θέλω ένα τηλεφώνημα, μια φωνή, μια ερώτηση "τι γίνεσαι ρε κουμπάρα? πώς είσαι? πώς πάει ο αδελφός σου?.. πείτε μου σας παρακαλώ...