tourtitsa

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και... καλή χρονιά! Από ότι βλέπω το μηνυματάκι μου είναι το πρώτο για το 2014. Τι έγινε, σκορπίσαμε? Για μαζευτείτε σιγά σιγά! Τα νέα σας? Καλά, ας πω εγώ τα δικά μου: Όπως ίσως θυμάστε, από τη γέννα κι έπειτα ξεκίνησα μια σειρά από χειρουργεία στο εντεράκι, το καημένο. Έκανα το 4ο το Νοέμβρη, αλλά δεν πήγε καλά και έκανα ένα ακόμα το Δεκέμβρη. Άργησα πολύ να συνέλθω και στεναχωρήθηκα που άφησα τα τουρτάκια μου τόσο καιρό χωρίς μανουλίτσα, αλλά ίσως ήταν καλό για μένα από ψυχολογικής άποψης. Επειδή ακριβώς το ποτήρι ξεχείλισε, πλέον αποφάσισα να δεχθώ την κατάσταση ως έχει, να μην κάνω άλλο χειρουργείο παρά μόνο αν είναι θέμα επιβίωσης και να εκτιμώ όσα έχω και όσα μπορώ να κάνω. Αναγκαστικά όμως παραιτούμαι από την ιδέα δεύτερης εγκυμοσύνης. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο με πείραξε το ότι τελικά θα αποχωριστώ τα τουρτο-παγωτάκια μου... Τώρα η ευχή μου είναι να συμφωνήσει επιτέλους ο άντρας μου να τα δωρίσουμε σε κάποια μακρινή χώρα, για να μην καταστραφούν. Για να μη βαρύνω άλλο το μήνυμα, να πω ότι κατά τα άλλα είμαι μια χαρά στην υγεία μου και σκοπεύω να πάω 100 χρονών, χα! Και τα τουρτάκια είναι κι εκείνα καλά, από μυαλό βέβαια γιοκ. Το σπίτι έχει γίνει καλοκαιρινό, έχουν φύγει όλα τα μικροαντικείμενα, τα περισσότερα έπιπλα και μόλις χτες η μητέρα μου μου ζήτησε να απενεργοποιήσουμε μερικούς διακόπτες για τα φώτα. Η απορία μου είναι γιατί κάνουμε το σπίτι γιαπί σιγά σιγά και δεν πάμε απευθείας να ζήσουμε σε ένα γιαπί. Το αστείο είναι ότι επειδή δεν τους φωνάζουμε ποτέ, παρά μόνο από μέσα μας (κακομαθημένα! σκασμενάκια!) αν κάποια στιγμή τα μαλώσουμε, δείχνουν να το παίρνουν πολύ προσωπικά. Μας κοιτάνε με μια τραγική έκφραση λες και γκρεμίστηκε όλος ο κόσμος τους, φτιάχνουν κάτι τεράστια μάτια πλημμυρισμένα από δάκρυα και ψελλίζουν "γιατί το έκανες αυτό?". Χειριστικά τερατάκια. Αλλά θα αλλάξουν τα πράγματα! Θα αποκτήσουμε πυγμή και επιβολή! Δε θα μας κάνουν εμάς ότι θέλουν! Πάω τώρα να βρω το κατσαβίδι γιατί έχω κάτι διακόπτες να αποσυνδέσω.

Νάσυ, λέω να πρωτοτυπήσω: θα σου πω να κοιτάξεις τον εαυτό σου, όσο μπορείς περισσότερο. Τι μου θυμίζουν όλα αυτά? Ασταμάτητος θηλασμός, συνεχόμενο κλάμα μωρού, απόλυτη αϋπνία, κακή διατροφή, πολύ άγχος, στεναχώρια... Τόσοι παιδίατροι είδαν τότε τα μωρά και ένας δεν βρέθηκε να πει ότι τα μεν μωρά ήταν μια χαρά αλλά εγώ... τέλος πάντων. Σοβαρά, αν δεις ότι δεν αντέχεις, παράτα τα, δώσε και ξένο γάλα, δώσε κιντερτέ ή ό,τι άλλο, ζήτα βοήθεια και για τον Αλέξη και για το σπίτι και για μπάνιο/άλλαγμα μωρών και για όλα. Εγώ ήθελα πάση θυσία αποκλειστικό θηλασμό! Στο τέλος από το άγχος ό,τι και να έτρωγα το έκανα εμετό και διάρροια και την τελευταία υγρασία του αφυδατωμένου οργανισμού μου την έδινα στα μωρά ως γάλα. Το οποίο γάλα μου είχε γίνει νερό, τα μωρά δεν έπαιρναν πια βάρος, αλλά εγώ συνέχιζα! Ασταμάτητα! Ταυτόχρονα! Ο βλάκας! Και ένιωθα και μεγάλες ενοχές επειδή είχα αφήσει τα αλλάγματα στον άντρα μου και τα μπάνια στη μαμά μου! Ενεργοποιήθηκε ένα αυτοάνοσο που λέγεται ελκώδης κολίτιδα και που μπορεί και να μην ενεργοποιούνταν ποτέ, κινδύνεψα πάρα πολύ άσχημα, έχασα το παχύ έντερο, 3 εγχειρίσεις μέχρι τώρα και έπεται συνέχεια. Δε λέω ότι θα συνέβαινε στον καθένα, πρέπει να έχεις την προδιάθεση, αλλά το τόσο άγχος τον καθένα κάπου τον χτυπάει, άλλον λιγότερο και άλλον περισσότερο. Desco θα μου πεις πάλι ότι γκρινιάζω Παραδέχομαι ότι είμαι αγχώδης τύπος και πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αφού τότε έφαγα τα σωθικά μου χωρίς να συμβαίνει και τίποτα τραγικό, τι θα είχα κάνει πχ στη θέση της Μαρίας1981 που γέννησε πρόωρα και το ένα μωράκι μάλιστα κινδύνεψε? Θα είχα κάνει ένα μπαμ και θα έσκαγα επιτόπου? Σόρρυ για το κατεβατό, συμπέρασμα: Νάσυ άστα όλα και κοίτα τον εαυτό σου, δεν βοηθάς κανέναν, μα κανέναν, αν καταλήξεις κρεβατωμένη στο τέλος. Σου μιλάω εκ πείρας. Επίμονο, ξεροκέφαλο και πρηκτικό κήρυγμα μέχρι να με ακούσεις! Και για να φύγει λίγο η μαυρίλα, τα τουρτάκια είναι μια χαρά, παριστάνουν τον Ταρζάν από το πρωί ως το βράδυ, τρελαίνονται από χαρά όποτε βλέπουν τη γατούλα... είναι εκείνη η ίδια γατούλα που είχε τσαλαπατήσει για τα καλά τη μπέμπα όταν ήταν στην κοιλίτσα μου, 14 εβδομάδων! Αλλά η μπεμπούλα όχι μόνο δεν της κρατάει κακία, αλλά της έχει τρελή αδυναμία! Όσο για το θέμα του Ταρζάν, λέω να τους πάρω μια πελώρια φουσκωτή κατασκευή την οποία θα βάλουμε, πού αλλού? στο σαλόνι. Έτσι κι αλλιώς το σπίτι έχει γίνει ένα χάλι από άποψη διακόσμησης, τώρα αντί για καναπέ και τραπεζάκι μπροστά από την τηλεόραση θα έχουμε ένα δίμετρο φουσκωτό κάστρο. Ελπίζουμε να γλιτώσουμε έτσι λίγα χτυπήματα, αν και είναι πολύ πιθανό να παίξουν μισή μέρα και μετά να αρχίσουν πάλι να σκαρφαλώνουν στα τραπέζια, οπότε θα φάω και ξύλο από τον άντρα μου γιατί και τα λεφτά για το κάστρο δεν είναι αστεία Η άλλη λύση είναι κλουβί Καραμελίτσα, με το καλό να σου έρθει η δεύτερη μπουμπού! Φιλιά σε όλα τα κορίτσια, καθώς και στoυς συμφορουμίτες-junior, τα φωτάκια της ζωής μας!

:D Κουράγιο Νάσυ! Φάση είναι και θα περάσει (σε κανα δυο τέσσερα πέντε χρόνια!)

Έχω αρχίσει να ανησυχώ στα σοβαρά για τη Nasy. Έχει καμιά νέα? Ξέρουμε σε ποιο μαιευτήριο ήταν να γεννήσει? Πάει ένας μήνας και ακόμα τίποτα!

Φιλιά σε όλα τα κορίτσια! Νασούλα? Νεάκια?

Μελετίνααα! Να χαίρεσαι τη νέα ηλιαχτίδα της ζωής σου, το πολυαναμενόμενο αγοράκι σου! Ενημέρωσε τον κο Μελετίνο ότι στο εξής θα γίνει σκλάβος του μωρού... για καμιά σαρανταριά χρόνια... και ότι θα του αρέσει πολύ! Μόλις τα καταφέρεις γράψε μας λεπτομέρειες... Θέλουμε να συγκινηθούμε! Το απαιτούμε! Νασούλα, περιμένουμε ανυπόμονα και τα δικά σου νέα! Γράψε μας δυο λογάκια, να μην ανησυχούμε! Μερικοί μερικοί είμαστε αγχώδεις τύποι! Δομνίνα περαστικά στο γλυκό αγοράκι σου, Καραμελίτσα περαστικά στο γλυκό κοριτσάκι σου! Μομεντάκι-μανουλίτσα, κυνήγησέ το με το θηλασμό!! Μπορεί να χρειάζεσαι θήλαστρο για να αυξήσεις την παραγωγή. Όταν προσπάθησα εγώ να κάνω επαναγαλακτισμό τον τρίτο μήνα της ζωής τους, δεν είχα πρόσβαση σε πληροφορίες και νόμιζα ότι απλώς θα τα'βαζα και θα θήλαζαν, όπως τότε, στην αρχή. Το τι κλάμα έπεσε... Έπρεπε προφανώς πρώτα να αυξήσω μόνη μου την παραγωγή με το θήλαστρο και μετά να τα βάλω. Ε, μετά τα παράτησα γιατί έπαιρνα και κάτι κορτιζόνες... άστα να πάνε. Νικόλ, έχεις και από μένα ευχούλες να έχουμε σύντομα χαρούμενα νέα από σένα... Και μετά να μας γράφεις με τόσο ενθουσιασμό και χαρά όπως η Δομνίνα, έτσι? Θέλουμε να τσακώνεστε μεταξύ σας για το ποια θα πρωτοποστάρει τα νέα του μωρού της! Πραγματικά το ευχόμαστε... Τα δικά μας τα νέα αυτή τη φορά είναι τίποτα και χαίρομαι πολύ γι αυτό! Και κάποια στιγμή να δείτε που θα γίνω κι εγώ εντελώς καλά! Και τότε, θα προσπαθήσω για ένα ακόμα μωράκι! Σίγουρα! Σχεδόν. Χμ. Α, και να μην ξεχάσω: Με γεια το καινούριο μας καφέ! Καλορίζικο!! Φιλιά παντού, σε όοολα τα κορίτσια...

Καλημέρα σε όλα τα κορίτσια! Είχα καιρό να μπω στο φόρουμ, γιατί είχαμε διάφορα τρεχάματα, αλλά από ότι φαίνεται σας πέτυχα σε πολύ χαρούμενες στιγμές! Δομνινάκι, τα λόγια πάντα είναι φτωχά σε τέτοιες συγκλονιστικές στιγμές. Πώς να βρει κανείς τις πιο όμορφες ευχές να πει σε μια μανούλα που δυσκολεύτηκε, ταλαιπωρήθηκε, έπεσε σε βαθιά στεναχώρια πολλές φορές και τώρα πλέει σε πελάγη ευτυχίας, αγκαλιά με το νεογέννητο αγοράκι της? Να είναι γερό, να είστε κι εσείς γεροί και να είναι η κάθε μέρα στο εξής καλύτερη και πιο χαρούμενη από την προηγούμενη! Καραμελίτσα, έχασα τα νέα της δεύτερης εγκυμοσύνης σου??!! Αν είναι δυνατόν! Συγχαρητήριααααα!!! Θα πάω να τα διαβάσω αναδρομικά και αναλυτικότατα, αν μου το επιτρέψουν τα τουρτάκια Μομεντάκι, να σου ζήσει ο νεοφώτιστος! Είναι πολύ συγκινητικό... Σε χαίρομαι για την πίστη που έχεις... Και, ας το ομολογήσω, τη ζηλεύω... Μαρκέλα, δεν έχουμε γνωριστεί, αλλά συμπάσχω μαζί σου. Κρίμα για το δεύτερο μωράκι, πολλές από εδώ έχουμε παρόμοιες εμπειρίες και η στεναχώρια δεν περιγράφεται. Τις μέρες που μας είπαν ότι το τρίτο πρέπει να φύγει και ότι το δεύτερο είναι με ερωτηματικό, δεν θέλω ούτε να τις θυμάμαι. Αλλά τις θυμάμαι... Από ότι βλέπω η παρέα του φόρουμ πάει μια χαρά! Εμείς είχαμε τις δυσκολίες μας: εδώ και κανα δίμηνο τα μωρά έπεφταν εναλλάξ από τη μια ίωση στην επόμενη, με αποκορύφωμα τη μηνιγγίτιδα που έπαθε ο μπέμπης μας, από πνευμονιόκοκκο. Εμβολιασμένος 4 φορές εντωμεταξύ!!! Τέλος καλό όλα καλά, ευτυχώς δεν του έμεινε τίποτα. Λέω ευτυχώς, γιατί καμιά εγγύηση δεν υπήρχε. Αλλά περάσαμε μερικές πολύ άσχημες και δυστυχισμένες μέρες στο νοσοκομείο και έχουμε αρχίσει να χρησιμεύουμε στους γνωστούς μας σαν παράδειγμα ατυχίας για να παρηγοριούνται για τα δικά τους βάσανα. Δεν είχα βέβαια ποτέ τη φιλοδοξία να βρεθώ σε μια τέτοια θέση! Τώρα έχει μια ίωση ο άντρας μου και εξωπετάχτηκε από το σπίτι γιατί ο μπέμπης είναι ακόμα ευάλωτος. Τρυφερότης το έμβλημά μας! Δε θέλω να σας μελαγχολήσω τέτοιες μέρες χαράς, αλλά έχει πέσει λίγο το ηθικό μου... Βλέπετε νόμιζα ότι έχοντας περάσει εγώ η ίδια τόσο χάλια καταστάσεις μετά τη γέννα, ουσιαστικά είχα "εξαγοράσει" ασυλία από άλλες συμφορές. Και να που κινδύνεψε τόσο σοβαρά το αθώο αγοράκι μας, πριν κλείσει τα 2. Ποιος θα είναι ο επόμενος? Η μπεμπούλα? Ξεκίνησα το μήνυμα με ένα πλατύ χαμόγελο και τώρα τρέχουν δακρυάκια... Είμαι μια λυπημένη τουρτίτσα. Αν ξέρετε κανέναν ψυχίατρο πείτε μου... ή ίσως κανέναν παπά για ευχέλαιο!

Να σας ζήσει ο Μομέντος junior! Να τον χιλιοκαμαρώσετε μεγάλο παλικάρι και να λέτε "Μα δικός μας είναι αυτός ο λεβέντης?" Αλλά μέχρι να'ρθει εκείνη η ώρα... εκατοντάδες φιλάκια σε πατουσάκια, μπουτάκια, μπρατσάκια, ζουλήξτε τον, λιώστε τον, κάντε τον ζυμαράκι! Χαλάστε του το κουλ ίματζ όσο θέλετε, είναι εντελώς ανυπεράσπιστος! Σας αξίζουν αυτές οι στιγμές. Και εύχομαι να τις αξιωθείτε ξανά...

Ως συνήθως καθυστερημένη! Μομεντάκι μου, να σου ζήσει ο πρίγκηπάς σου! Ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα μωράκια του φόρουμ κατέφτασε!!! Πάντα γερό κι ευτυχισμένο εύχομαι να είναι, κι εσείς μαζί του... Λοιπόν, για πότε ήρθαν οι καλύτερες μέρες... Καλά, δε σκοτώθηκαν κιόλας, αλλά πάντως ήρθαν! Θυμάσαι, ξεκινήσαμε με παράλληλες πορείες, ενδομητρίωση, σπερματέγχυση, εξωσωματική... μετά έτυχαν διάφορα στην κάθεμία... Τέλος πάντων: τελικός απολογισμός άμιλλας Τουρτίτσας - Μομεντακίου: ένα μωράκι περισσότερο, ένα εντεράκι λιγότερο! Εύχομαι με όλη μου την καρδιά τα επόμενα χρόνια που θα έρθουν να φέρουν την ισορροπία και να έρθουμε στα ίσα: με μπόλικα μωρά και βέβαια με τα σωθικά μας στη θέση τους! Ουφ, πάντως όσο και να προσπαθώ να μαζευτώ δεν τα καταφέρνω και μου βγαίνει λίγη γκρινίτσα! Ε, μα! Έχω κολλήσει στο ίδιο σημείο εδώ και ούτε ξέρω πόσο καιρό! Άντε να ξεκολλάμε σιγά σιγά... Αλλά ας μην παραπονιέμαι, τα τουρτάκια είναι μια χαρά, είναι αποφασισμένα να μας φέρνουν στα όρια της κατάρρευσης πολύ πριν έρθει η ώρα του ύπνου τους (ποιανού??) και βέβαια ξυπνάνε και κανα δυο φορές το καθένα για να χοροπηδήσουν όσο δεν πρόλαβαν μέσα στη μέρα. Προφανώς δεν διάβασαν το φυλλάδιο των οδηγιών που λέει ότι από ένα σημείο και μετά τα μωράκια κοιμούνται σαν κανονικοί άνθρωποι και όχι σαν νεογέννητα. Γκρρρρ. Το δε σπίτι έχει γίνει γιαπί, έχουν φύγει ολόκληρα έπιπλα, κρύσταλλα τραπεζιών, κουρτίνες, τραπεζομάντηλα, διακοσμητικά, έχουν στηθεί κάγκελα και πλέον ποτέ δε βρίσκουμε ότι ψάχνουμε γιατί όλα τα κινητά αντικείμενα είναι μέσα σε τσάντες σε ένα αποθηκάκι. Τα 4 καρότσια μας και τα 2 καρεκλάκια φαγητού εξασφαλίζουν ότι δεν υπάρχει μέρος να πατήσεις, ενώ το πάτωμα είναι καλυμμένο από χαρτομάντηλα ή χαρτιά κομμένα λωρίδες. Σας περιμένουμε για επίσκεψη όποτε θέλετε στο όμορφο σπιτικό μας. Θα μου πεις, δεν τα μαλώνεις? Βεβαίως και τα μαλώνω, και σκάνε στα γέλια. Ευτυχώς που είπα ότι δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον είναι ομορφούλια και έτσι εξηγείται πώς έχουν γλιτώσει την εκπαραθύρωση. Προς το παρόν. Κατά τα άλλα, στη δουλειά πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολλά λεφτά (καλά, ήθελα απλώς να κάνω το στόμα σας να ανοίξει μια πήχη), τέλος πάντων λίγα λεφτά, κρίση χάλια ως συνήθως, επικαιρότητα χάλια ως συνήθως, καλά που έχουμε και τις φωτεινές ακτίνες από το φόρουμ μας! Μελετίνα και Δομνινάκι! Τα δικά σας διαβολάκια είναι καθοδόν για να σας κάνουν τη ζωή (και το σπίτι) άνω κάτω! Φαντάζομαι πόσο θα ανυπομονείτε, αλλά...πηγαίνετε και κανένα σινεμά... και σε κανένα εστιατόριο... ξέρετε, πράγματα που μετά με μωράκι είναι δύσκολο να κάνεις... Κάθε ΣΚ παίρνουμε με τον άντρα μου την εφημερίδα, ρίχνουμε μια ματιά στις ταινίες της εβδομάδας, χαιρόμαστε αν βρούμε κάτι καλό που θα μας άρεσε να δούμε, γκρινιάζουμε αν δεν έχει τίποτα, και μετά φυσικά δε βλέπουμε τίποτα Έχει πολλή πλάκα η διαδικασία (και πολύ παραλογισμό) Νικολινάκι: το κεφάλι ψηλά! Καταλαβαίνω το ότι δε θες να ασχοληθείς αυτή τη στιγμή με κάτι που θέλει μεγάλες ψυχικές αντοχές, και σίγουρα θα πρέπει να ακούσεις το ένστικτό σου... Αλλά να ξέρεις, το μωράκι σου είναι ήδη δρομολογημένο να σου έρθει όποτε βρεις το κουράγιο! Ήρθε η σειρά του! Πολλά φιλιά σε όλα τα κορίτσια... Πάντα σας σκέφτομαι και χαίρομαι τόσο πολύ με τα καταπληκτικά νέα που φέρνει κάθε τόσο κάποιο χιλιοβασανισμένο κοριτσάκι...

Κοριτσάκια, θυμάστε το πινακάκι μας? Έβαλα τα δικά μου νέα, ελπίζω να βάλετε κι εσείς τα δικά σας, και πιο πολύ η φρεσκομανουλίτσα Κούκου!

Λίγο αργοπορημένα Γέννησε το Κουκάκι μας??!! Συγχαρητήρια!! Να είναι πάντα γερό και χαρούμενο το μωράκι (κι εσείς μαζί βέβαια) Δεν ζηλεύω καθόλου αυτές τις στιγμές που ζείτε τώρα. Μπα. Καθόλου. Σας το είπα, ε? Καθόλου. Αχ... Μομεντάκι δε θέλω να σε αγχώσω αλλά είσαι η επόμενη, χαχα! Ετοιμάσου για πολλές εύχούλες... Εμείς εδώ τα ίδια, έκανα άλλο ένα χειρουργείο πριν δυο εβδομάδες αλλά δεν ήταν πολύ μεγάλο αυτή τη φορά και δεν μπόρεσα να εκβιάσω πολλή προσοχή και φροντίδα από τους δικούς μου, γκρρρ. Ρουτινιάσαμε πια! Στο επόμενο θα μου πουν "πηγαίνοντας κατεβάζεις και τα σκουπίδια?" Χαίρομαι που γενικά διαβάζω καλά νέα από τα κοριτσάκια μας... Ξύπνησε ο ταλιμπάν-μπέμπης, πώς είναι δυνατόν, ούτε μισή ώρα δεν είναι που κοιμήθηκε. Μα! Φιλιά βιαστικά παντού! Μια στιγμούλα μόνο γιατί θέλω να κάνω και κάτι άλλο ;)

Κουκάκι, συγχαρητήρια για τον νεογέννητο λεβέντη σου! Σας εύχομαι να είστε πάντα τόσο χαρούμενοι όσο είστε τώρα! Σφίξε το μωράκι σου στην αγκαλιά σου μέχρι να βγει ζουμί, τόσο δυνατά. Ήρθε λοιπόν η ώρα για να μάθεις της ζωής τα μαγικά, που λέει το αγαπημένο σου τραγούδι... Μπορείς να το πιστέψεις??!!!

Τι ωραία νέα διαβάζω? Από τη μια στιγμή στην άλλη τρία νέα μωρά στο καφέ μας! Μελετινάκι, το πόσο χάρηκα δε λέγεται... Θα γίνεις μανουλίτσααααααα! Όλα να πάνε καλά, μέχρι το τέλος... Κανένας καλός άνθρωπος δεν θα μείνει χωρίς μωράκι... Να το ξέρετε, όλα τα ταλαιπωρημένα κοριτσάκια. Νικόλ το ακούς? Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα μπω για να συγχαρώ φρεσκοεγκυούλα, ποια λες να είναι? :) Κουκάκι και Μομεντίνι μου, πλησιάζει σιγά σιγά η μεγάλη στιγμή! Σταματήστε να ανησυχείτε και προσπαθήστε να το χαρείτε, γιατί σύντομα η εγκυμοσύνη θα περάσει και δε θέλω να μείνετε σαν εμένα, με το αίσθημα του ανικανοποίητου, που όλο ήμουν αγχωμένη και τίποτε δε χάρηκα... Και ακόμα έχουμε τη Νάσυ και την Ionelita που ετοιμάζουν το δεύτερο!!! Τι χαρές είναι αυτές??? Να πάει να πνιγεί η κρίση, ούτε θα πεθάνουμε ούτε θα πάψουμε να κάνουμε παιδιά εξαιτίας της. Λοιπόν Νάσυ, ελπίζω να διόρθωσες την παράλειψη της προηγούμενης φοράς και αυτή τη φορά να είχες μαζί σου φωτογραφική όταν ανακοίνωσες στο αφεντικό σου την εγκυμοσύνη. Νομίζω ότι τα μούτρα του θα είχαν ακόμα πιο πολλή πλάκα κι από την άλλη φορά ;) Ionelita μου, με τόσα που έχεις περάσει στη ζωή σου θα σου άξιζαν και δέκα παιδιά ακόμα, αν υπήρχε δικαιοσύνη. Αλλά είμαι σίγουρη ότι θα δώσεις και θα εισπράξεις τόση αγάπη σε αυτά τα δυο αγγελάκια, που μπορεί και να νιώσεις δικαιωμένη, έτσι κι αλλιώς... Πολλά φιλιά, όλα καλά να πάνε... Πολύ το χαίρομαι που θα έχουν τόσο μικρή διαφορά τα καινούρια μωράκια από τα "μεγάλα" αδελφάκια τους... Mariamnaki, και στα δικά σου! Αχ, κι εγώ θα ήθελα ένα ακόμα... Αλλά έχω αρχίσει να κλονίζομαι... Βλέπετε μου τάξανε ένα ακόμα χειρουργείο... Όχι το ούτως ή άλλως αναμενόμενο, αυτό είναι έξτρα! Πώς λέμε "στα τρία παίρνετε κι ένα δώρο"? Διορθωτικό του δεύτερου, που προφανώς δεν πήγε και σούπερ. Μπερδευτήκατε? Κι εγώ έχω αρχίσει να μπερδεύομαι λιγάκι Τέλος πάντων, αφήνω τα λυπητερά, που στο κάτω κάτω για μένα έχουν γίνει πια ρουτίνα. Ο άντρας μου είναι καλά, τα μωράκια μας είναι και αυτά μια χαρά, το γατί επίσης (νιάου!), δουλειές έχουμε έστω και με πολύ μειωμένους μισθούς... Η μαμά μου μόνο έχει πάθει Σουλεϊμανίτιδα (πιο εύκολα χάνει τοξικομανής τη δόση του παρά η μαμά μου τον Σουλεϊμάν, χαχαχα!) Πλησιάζει και η 4η επέτειος του γάμου μας... Πότε μου φαίνεται σαν να ήταν χτες που ντύθηκα νυφούλα, πότε σκέφτομαι πόσα μεσολάβησαν από τότε - άλλα χαρούμενα, άλλα not so much - και δεν μπορώ να το χωνέψω πώς σε 4 μόλις χρόνια άλλαξε τόσο η ζωή μου. Φιλοσοφικές ανησυχίες του σωρού, για να μη νομίζετε ότι το ανήσυχο πνεύμα μου έχει κουκουλωθεί από αμέτρητες βρώμικες πάνες. Μόλις ακούστηκε ένα γερό γκουπ, η κεφάλα της μπέμπας πάνω στο τζάμι. Εκεί που καθότανε είπε να πέσει προς τα πίσω. Ούτε που κλαίει, γιατί ξέρει ότι είναι δική της βλακεία. Για δοκίμασε όμως να της πάρεις το "παιχνιδάκι" της (τα γυαλιά μου, πχ) και θα ουρλιάξει σαν σειρήνα της πυροσβεστικής. Ο μπέμπης πάλι έχει αποφασίσει να με κάνει ρεζίλι, τώρα τελευταία βρίσκει πολύ διασκεδαστικό να βάζει σπαραχτικά κλάματα κάθε φορά που μπαίνουμε σε μαγαζί. Εγώ αυτό θα το στείλω και για φαντάρο μια μέρα δηλαδή? Μαμά πατρίδα, κελεπούρι σου ετοιμάζω... Αχ, πάω να ξαναπιάσω τα καθήκοντά μου γιατί με βλέπω να τρώω ξύλο από το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό των μωρών - τον άντρα μου και τη μαμά μου - οι οποίοι έχουν αρχίσει να δυσανασχετούν. Όμως έπρεπε να διαβάσω τα νέα σας και χάρηκα τόσο πολύ που είναι αναπάντεχα καλά! Τρία τρία τα συγχαρητήρια... Να είστε καλά, όλα τα κορίτσια, όλα τα μωράκια, σας φιλώ πολύ πολύ...

Φιλώ γλυκά στα μαγουλάκια όλες τις παλιές μου φίλες! Αχ, αυτό το φόρουμ είναι για γερά νεύρα... Καλά νέα, αλλά και άσχημα... Είναι δυνατόν να μην πανηγυρίσω για το Δομνινάκι? Συγχαρητήρια, συγχαρητήρια! Τραγουδιστά και γελαστά! Χα! Ήμουν σίγουρη ότι επιστρέφοντας από τις (μεγαλούτσικες) διακοπές μου θα έβρισκα μια φρεσκοεγκυούλα! Χαίρομαι πολύ που αυτή τη φορά ήσουν εσύ, ένα από τα πιο ταλαιπωρημένα κοριτσάκια μας... Ένα εκατομμύριο φιλιά στην κοιλίτσα και όλα να πάνε καλά, μέσα από την καρδιά μου! Πολλές ευχούλες στη Ροδακινούλα, να σου ζήσει ο παλίκαρος! Μια ακόμα οικογένεια απέκτησε το αγγελούδι της.. Η συμβουλή που δίνω πλέον σε όλες τις λεχώνες: Πρόσεχε τον εαυτό σου σαν τα μάτια σου. Ούτε καν σαν τα μάτια σου, σαν το μωρό σου! Νικόλ μου. Να πάρει η ευχή να πάρει. Τι να πω? Μένει κανείς με δεμένη τη γλώσσα μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι μπορούμε να διαβάζουμε παλιά posts των κοριτσιών και να παίρνουμε κουράγιο. Σαν χτες μου φαίνεται που το Μομεντάκι μας ήταν σε ψυχολογικό ναδίρ (μετά από μεγάλη ατυχία κι εκείνη), δεν ήξερα πώς να την παρηγορήσω, της είπα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες και για μας και... τσουπ! Εγώ είμαι ακόμα στα ίδια και εκείνη.... άειντε άειντε! Ποιος την πιάνει! Έγινε και η β' επιπέδου Τα δικά μου νέα? Είπαμε... στα ίδια... περιμένω το τρίτο χειρουργείο στο έντερο (δε σας είπα, πιθανότατα θα ακολουθήσει και τέταρτο, επειδή κάποια πράγματα δεν πάνε καλά, γκρίνια). Μέχρι να ξεμπερδέψω εγώ, να είστε σίγουρες ότι δεν θα έχει μείνει ούτε ένα κοριτσάκι εδώ μέσα χωρίς μωράκι! Και μετά, τσούκου τσούκου, θα προσπαθήσω κι εγώ για ένα ακόμα! Ελπίζοντας πάντα ότι μετά τη γέννηση θα έχω μόνο τη χαρά και όχι τη γαρνιτούρα της... εντάξει, δε θέλω να γράψω κόλασης... αλλά δε βρίσκω και καμιά άλλη λέξη. Ξαναγκρίνια. Λοιπόν που λέτε ψάχνω να βρω τρόπους να κάνουμε οικονομία από τώρα για να έχουμε κανα φράγκο για την επόμενη εγκυμοσύνη. Εκτός του ότι έχω γίνει μανιακή με τα κουπόνια και τις προσφορές, προτείνω στον άντρα μου τρόπους οικονομίας, όπως πχ να βάζει ένα κομμάτι ψωμί μέσα στη συσκευασία του Molto και να προσποιείται ότι είναι κρουασάν. Εκείνος δεν συμφωνεί, κυρίως γιατί είναι ανάποδος και ιδιότροπος. Εμ τότε πώς να του ζητήσω να τρέχει πίσω από τον ηλεκτρικό αντί να μπαίνει μέσα. Στον εαυτό μου δεν έχω να προτείνω τίποτα γιατί εγώ δεν κάνω παλαβά έξοδα όπως εκείνος. Ξεχνάω τίποτα? Α, ναι, τα τουρτάκια! Είναι φοβερά γλυκούλια (τι τουρτάκια θα ήταν?), περπατάνε, μιλάνε (όχι ελληνικά, μπέμπικα), αν κοιμούνταν και καμιά φορά καλά θα ήταν. Πολλά φιλιά παντού... Μουτς! Μουτς!

Ουφ, το ξεκόλλησα το στικεράκι! Τι στο καλό, δεν ξεκολλάει μόνο του το άτιμο... επιτρέπεται, μια βδομάδα να είναι κολλημένο Λοιπόν, Meletinούλα μου, και στα δικά σου! Άραγε θα είσαι εσύ η επόμενη? Χεχεχε!

Καλά, δεν το πιστεύω! Έχασα την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της Moments μας???!!! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ κουκλίτσα μου γλυκειά! Αααααα!!!! Ελπίζω και τα καρδουλονέα να είναι εξίσου υπέροχα! Ήρθε επιτέλους η πιο όμορφη στιγμή! Δεν έλεγα κάποτε ότι θα πρέπει να σου στήσουμε άγαλμα για την υπομονή και το κουράγιο σου? Έρχεται το όμορφο αγαλματάκι, ειδική παραγγελία, μόνο που θα είναι ροζ και θα λέει "ουά ουά". Θα κάνει και λίγα κακά, αλλά δε μας πειράζει. Εντωμεταξύ, επειδή μου αρέσει τρομερά να λέω "στα'λεγα εγώ", θυμάσαι που όταν πανηγυρίζαμε για την εγκυμοσύνη της Κούκου (γεια σου και σένα κοριτσάκι μου!!!) σου έγραψα ότι οι καλύτερες μέρες θα έρθουν και για μας? Τσουπ! Νάτες! Ξαφνικά! Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά και για όλες τις υπόλοιπες. Γιατί ανθρώπινο είναι, όταν ο άλλος παίρνει μια τόσο μεγάλη χαρά, να χαίρεσαι για εκείνον αλλά να λυπάσαι για τον εαυτό σου που δεν την πήρε ακόμα. Αλλά να που καμιά φορά πριν προλάβεις να πεις κρεμμύδι σου'ρχεται και σένα! Και μένα μη με λυπάστε, θα δείτε! Σε λίγους μήνες, αν όλα πάνε καλά, θα κάνω το τρίτο χειρουργείο μου σαν καλό παιδί, θα γίνω πάλι άνθρωπος, με ολοκαίνουριο εντεράκι, θα περάσει και κανας χρόνος, θα ξεκουμπιστούν συρίγγια, συμφύσεις και λοιπά σκ.τ.λοΐδια, θα πάρω επιτέλους και κανα κιλό και μετά βουρ στα παγωτο-τουρτάκια μου! Θα τους πω, μη με κοιτάτε με αυτό το παγωμένο βλέμμα, δε φταίω εγώ που άργησα, εμπρός μαρς στην κοιλίτσα! Ο άντρας μου διαφωνεί βέβαια, αλλά από πότε πέφτει λόγος στους άντρες μας? Συμφωνείτε? Τα τουρτάκια μας έχουν γίνει ολόκληροι παίδαροι, μπορούν να κάνουν τόπι στο ξύλο οποιοδήποτε μωρό, αλλά σπίρτα δεν τα λες. Τατατα, νιονιονιο, παπαπα, μπουέμπουέ, μα συγγνώμη, είναι λέξεις αυτές??? Λοιπόν, κορίτσια, άντε, τι θα γίνει, θα με τραβολογάτε κάθε τόσο από την αφάνεια για να μοιράζω συγχαρητήρια??? Μπράβο! Πολύ καλά κάνετε! Συνεχίστε έτσι Κουκάκι, βρήκα εκείνο το παλιό σου μήνυμα: "Τουρτίτσα ευχαριστώ πολύ!!! Μας λείπεις μωρέ!!! Ελπίζω να καταφέρεις να μπαίνεις πιο συχνά!! ή μάλλον εύχομαι να σε κάνουμε να μπαίνεις συχνότερα Να έχουμε κι'άλλες τέτοιες εκπλήξεις από εδώ και πέρα!! ΜΑΚΑΡΙ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΜΟΥ!!!" Ποια θα είναι η επόμενη? Περιμένω!! Σας ευχαριστώ πολύ που με θυμάστε και με σκέφτεστε... Φιλιά πολλά πολλά!!!!!!!!!

Αχ, Κουκου μου, Κούκου μου.... Πόσο χάρηκα! Σνιφ! Δακρυάκι! Πολλές ευχούλες... Δεν μπορώ να γράψω τίποτε άλλο. Δεν έχω λόγια... Σ'αγαπώ πολύ! Μομεντάκι, οι καλές μέρες θα'ρθουν και για μας είπαμεεεε!!! Όπου να'ναι! Χαρούμενα Φιλιά σε όλα τα κορίτσια :)

Καλημέρα, Ενδιαφέρομαι και μπορώ να καταπιέσω τον άντρα μου να έρθει να τα πάρει με το αυτοκίνητο αύριο μεταξύ 15:30 και 16:00, οπότε αν ο σταθμός δε σου είναι πολύ βολικός μπορείς να μας πεις και άλλο σημείο κάπως κοντά στο σπίτι σου για να μην τρέχεις με 4 πακέτα στο χέρι... Συνεχίζουμε με pm?

Χαιρετώ με συγκίνηση όλες τις παλιές μου φίλες... Και καλωσορίζω τα καινούρια κοριτσάκια. Διαβάζω τα νέα σας πού και πού και πρέπει να πω ότι καταστεναχωρήθηκα με το Μομεντάκι. Κουκλίτσα, για μια ακόμα φορά έχουμε κάτι κοινό: περιμένουμε πώς και πώς να περάσει αυτό το διάστημα που μας φαίνεται σαν κακό όνειρο και να ξημερώσουν επιτέλους καλύτερες μέρες. Για να δούμε, ποια από τις δυο θα προλάβει την άλλη? Γιατί το σίγουρο είναι ότι θα έρθουν οι φωτεινές μέρες, το θέμα είναι μόνο το πόσο σύντομα! Desaki, καλώς να έρθουν τα ζουζούνια σου, πρόσεξε κακομοίρα μου πολύ τον εαυτό σου μετά τη γέννα! Αστείο δεν είναι, εγώ είχα συνεχώς άγχος μην πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου και τελικά ο κουβάς με τα σκ..ά με περίμενε στη λοχεία. Τα δικά μου νέα: αφού πέρασα εκείνο τον υπέροχο μήνα μετά τη γέννα με τις φοβερές διάρροιες και εμετούς, και το έκτακτο χειρουργείο όπου α) κόντεψα να γίνω μακαρίτισσα τουρτίτσα και β) έφυγε το μισό παχύ έντερο, μετά έκανα κι άλλο ένα χειρουργείο όπου έφυγε και το υπόλοιπο μισό, περιμένω τώρα να περάσει ο καιρός να κάνω και το επόμενο χειρουργείο... μήπως και γίνω φυσιολογικός άνθρωπος επιτέλους. Οι γιατροί με ρωτάνε πόσα χρόνια είχα ελκώδη κολίτιδα πριν γίνει το μεγάλο μπαμ. Το "5 εβδομάδες" είναι καλό σαν απάντηση?? Δεν είχα καν σαραντίσει... Τι άδικο... Κατά τα άλλα, τα τουρτάκια είναι όμορφα, γερά και είναι η παρηγοριά μου και το φράγμα μου ενάντια στην κατάθλιψη, η οποία ειδικά μετά το πρώτο χειρουργείο με πολιορκούσε ασταμάτητα. Σκέφτομαι και τα τουρτοπαγωτάκια μου... Ζωούλες είναι κι αυτά. Τα λυπάμαι και τα σκέφτομαι κι εκείνα, αλλά πάλι αν επιχειρήσω μετά από πχ δυο χρόνια νέα εγκυμοσύνη και στην πορεία πεθάνω, θα μου τη σπάσει τρομερά. Και οι γιατροί κατεβάζουν τα μούτρα όποτε τους κάνω κουβέντα... Εντωμεταξύ από τη δική μου κρυφή γωνίτσα θα χαίρομαι για το bebe Μομεντάκι, για το bebe Κουκάκι, για το bebe Δομνινάκι, Μελετινάκι, Νικολινάκι, κλπ, κλπ! Σας φιλώ όλες και σας εύχομαι τα καλύτερα... ΥΓ: Μομεντάκι μου, έλα, ένα μεγάλο χαμόγελο! Για την τουρτίτσα σου...

Ο Επίλογος! Χαιρετώ όλα τα κοριτσάκια... Διάβασα τις τελευταίες σελίδες από τα νέα σας και είδα ότι γενικά καλά πάνε τα πράγματα! Maria1981, με το καλό κοριτσάκι μου να πάρεις δυο γερά και χαρούμενα μωράκια στο σπίτι σου όσο πιο σύντομα γίνεται... Όταν θα πάτε στη ΜΕΝ1 θα με θυμηθείς, περάσαμε κι εμείς από εκεί! Κατά τα άλλα, θα αναρωτιέστε ίσως πού χάθηκα τόσο καιρό. Λοιπόν, τώρα είμαι καλύτερα, αλλά εντωμεταξύ πέρασα πολύ πολύ άσχημες καταστάσεις. Θυμάστε που μετά τη γέννα παραπονιόμουν για διάρροιες? Ε, για τρεις εβδομάδες ήλπιζα ότι θα πέρναγαν και κοίταζα μόνο τα μωρά, αν πήραν κανένα γραμμάριο, αν έκλαψαν, έκανα και αποκλειστικό θηλασμό... Σιγά σιγά άρχισε η ανορεξία, οι εμετοί, ο πυρετός, έχασα άλλα 5 κιλά και κάπου εκεί η μητέρα μου με έβαλε με το ζόρι να πάρω το γιατρό τηλέφωνο, κι από εκεί βουρ στο νοσοκομείο. Δεν διαμαρτυρήθηκα και πολύ γιατί είχα αρχίσει να το βλέπω και μόνη μου ότι πήγαινα ντουγρού για πολύ μεγάλα χάλια. Στο Μητέρα μου βρήκαν ελκώδη κολίτιδα - ίσως από το άγχος για τα μωράκια να ξέσπασε έτσι ξαφνικά - με μάλωσαν που το άφησα τόσο πολύ χωρίς να το κοιτάξω, με είχαν σε φαρμακευτική αγωγή και ενδοφλέβια διατροφή (φαΐ και νερό γιοκ) για θεραπεία του εντέρου δυο εβδομάδες, αλλά από τις πρώτες μέρες ακόμα είχα πολύ αίμα το οποίο δε σταμάτησε. Πήγα λοιπόν στον Ευαγγελισμό, και για πιο εξειδικευμένη αντιμετώπιση αλλά και γιατί μας έφυγαν 15000 στο Μητέρα. Την επόμενη μέρα κιόλας το πρωί με έπιασε μια αιμορραγία που μου έφυγε όλο το αίμα. "Κατακλυσμιαία" γράψανε στο αρχείο. Αυτά τα έμαθα μετά, εγώ το μόνο που θυμάμαι είναι να είμαι πεσμένη στο πάτωμα και καμιά δεκαριά άνθρωποι να είναι σκυμμένοι πάνω μου και να με ρωτάνε το τηλέφωνο του άντρα μου. Μετά θυμάμαι να με τρέχουν σε ένα φορείο και να φωνάζουν "να την κοιμίσουμε". Θυμάμαι εμένα να ρωτάω "θα ζήσω?". Επίσης θυμάμαι να ρωτάω "Τι σκ.τά έκανα πάλι λάθος?" και "έχασα πολλά επεισόδια,ε?" - αυτά από ότι μου είπε ο άντρας μου ήταν στην ανάνηψη, μετά το χειρουργείο. Για τη δε αιμορραγία ο διευθυντής του γαστρεντερολογικού τμήματος μου είπε ότι "Τόσα χρόνια πρώτη φορά βλέπω τέτοια αιμορραγία σε ελκώδη κολίτιδα", ορίστε και κάτι να περηφανεύομαι. Τέλος πάντων, αφού έζησα από θαύμα, όπως δεν κουράστηκαν να μου επαναλαμβάνουν οι γιατροί όσο καιρό ήμουν εκεί, πέρασα μερικές μέρες πολύ γερών πόνων - και δε μου αρέσει καθόλου να πονάω... - με ένα σωρό σωληνάκια και σακουλάκια να κρέμονται από πάνω μου και στη βδομάδα πάνω γύρισα σπιτάκι μου. Εντωμεταξύ αυτές τις 3 εβδομάδες είχα χάσει: το σαραντισμό των μικρών, τη μέρα που έφτασαν τα τρία κιλά κλπ κλπ. Τα νέα τους τα μάθαινα από τον άντρα μου και τη μαμά μου που τα φύλαγαν. Εγώ από ένα σημείο κι έπειτα στο νοσοκομείο δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι είχα μωράκια, μου φαινόταν πια σαν όνειρο, τόσο καιρό που είχα λείψει και τόσο λίγο καιρό που τα είχα μαζί μου... Γύρισα λοιπόν σπίτι, με λίγο πετσοκομμένο παχύ έντερο, 10 κιλά πιο αδύνατη από το κανονικό μου - ο Skeletor σε νέες περιπέτειες - με τα χέρια τίγκα στις μελανιές από τις σπασμένες φλέβες από τους ορούς, φορτωμένη φάρμακα και ραντεβού για παρακολούθηση, σκυμμένη στα δυο από τους πόνους, με μια κοιλιά που θυμίζει πίνακα του Πικάσο, με την προοπτική του επαναληπτικού χειρουργείου σε 3 μήνες, κλπ κλπ. Είδα όμως τα μπεμπάκια μου και τα ξαναθυμήθηκα και με ξαναθυμήθηκαν, και χάρηκα πολύ, και τώρα κάθε μέρα που περνάει είμαι και καλύτερα. Πήρα και μερικά γραμμάρια, με σκληρή προσπάθεια, και θα συνεχίσω έτσι. Ηθικόν ακμαιότατον. Δεν αφήνω την ύπουλη ερώτηση "γιατί να μου τύχει αυτό" να με ρίξει... Δεν έχουν και μεγάλη σχέση με το θέμα "σπερματέγχυση" όλα αυτά που έγραψα, έτσι δεν είναι? Όλο και πιο εκτός θέματος είμαι. Μόνο που θέλω να πω στα κορίτσια μας που είναι στην προσπάθεια, ότι όσο μεγάλη και αν είναι η στεναχώρια τους για το παιδάκι που έτυχε να μην έρθει ακόμα, υπάρχουν στεναχώριες που δεν φαντάζονται... Υπάρχει η Κόλαση και βρίσκεται στα Νοσοκομεία. Στο πεντάκλινο που ήμουν είχα την ευκαιρία να ακούσω ιστορίες που έκαναν τη δική μου να μοιάζει ανέκδοτο, σε σημείο να δακρύζω για τους άλλους και όχι για μένα. Πόνος παιδιά, στεναχώρια και ξανά πολύς πόνος. Κάπου εδώ σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι όλα να πάνε καλά για όλες και Πάνω Από Όλα Υγεία, δεν φαντάζεστε πόσο το εννοώ. Σας ευχαριστώ πολύ για το "ταξίδι" που κάναμε μαζί!!

Να μαι κι εγώ πάλι! Προφανώς σήμερα γκρεμίστηκε κάποιος φούρνος, γιατί τα τουρτάκια κοιμήθηκαν ταυτόχρονα και έτσι πρόλαβα να διαβάσω όλα σας τα τελευταία νέα (ε, με μπόλικα διαλείμματα)! Για να δούμε αν θα προλάβω να σας γράψω κιόλας. Καταρχήν να ευχηθώ στη Δομνίνα να μείνουν τα δομνινάκια μέχρι τέλους και να βγουν γερά και δυνατά! Κούκου, ήρθε η μεγάλη στιγμή και για σένα, καλή επιτυχία! Καραμελίτσα, πολύ χάρηκα που σταμάτησε το αιματάκι, καιρός ήταν να ηρεμήσεις κι εσύ λίγο. Ionelita, επισήμως είσαι η επόμενη, περιμένουμε τα ευχάριστα! Να σας γράψω και τα δικά μας νέα: Ξεκινάμε από τη μέρα του τοκετού: Πρέπει να ομολογήσω ότι έπεσα θύμα της διαφήμισης, αφού νόμιζα ότι η καισαρική με επισκληρίδιο δεν πονάει και είχα πάει ολόχαρη. Άουτς! Άουτς! Άουτς! Δεν θα επεκταθώ γιατί έχουμε εγκυούλες σε αναμονή. Τέλος πάντων, υπομονή, ένα εικοσιτετράωρο και λιγότερο κρατάνε οι πολύ δύσκολες καταστάσεις. Πάντως αν εκείνες τις ώρες μου έφερνε κανείς κανένα μωρό για παρέα, μάλλον θα του το γύριζα πίσω μαζί με μια φάπα. Τα μωράκια γεννήθηκαν 2400 το καθένα (συν πλην κάτι) και επομένως έμειναν στη ΜΕΝΝ1 για λόγους πρόληψης, αλλά ευτυχώς μας τα έδωσαν τη μέρα της αναχώρησής μου και φύγαμε παρεούλα. Χαρήκαμε πολύ, γιατί μέχρι τότε απλώς τα βλέπαμε 3 φορές τη μέρα στην ειδική αίθουσα, σαν επισκέπτες. Συμπαθητικούλια είναι, δεν μπορώ να πω, η μπεμπούλα είναι ένας γλυκύτατος άγγελος και ο μπέμπης ένας πονηρός και καθόλου αγγελικός τσαχπίνης. Και φτάσαμε σπίτι κι εκεί άρχισε ένα τρέξιμο άνευ προηγουμένου . Ευτυχώς η μαμά μου είναι σπίτι μας από το πρωί μέχρι το βράδυ και ο άντρας μου πήρες κάποιες μέρες άδεια από τη δουλειά, έτσι είχα την πολυτέλεια να ασχολούμαι αρκετή ώρα μαζί τους. Καταφέραμε μέχρι τώρα να έχουμε αποκλειστικό θηλασμό και ελπίζω να μπορέσουμε να το συνεχίσουμε. Όσο ήμουν στο νοσοκομείο αναγκαστικά αντλούσα με το διπλό θήλαστρο της medela, αλλά από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε σπίτι τα μπεμπάκια άρχισαν να θηλάζουν . Δεν είναι και πολύ μπούφοι τελικά. Εγώ έχασα τα 12 κιλά της εγκυμοσύνης συν 2 κιλά δώρο, με αποτέλεσμα τώρα να φαίνομαι λίγο αξιολύπητη. Τις νύχτες δεν κοιμάμαι πολύ καλά (έκπληξη!) και άρχισα κάτι βήχες και κάτι εμετούς. Ελπίζω να στρώσουν λιγάκι τα μωράκια πριν εξαντληθώ, γιατί μετά τι θα τρώνε?? Κοντά στο νου κι η γνώση! Όσο για τα ψώνια? Η κούνια μας ήρθε τελευταία μέρα πριν έρθουμε σπίτι με τα μωρά, μετά από λίγο κράξιμο στον καταστηματάρχη, αλλά μέχρι τώρα χρησιμεύει μόνο σαν ακουμπιστήρι ρούχων. Τα μωράκια προτιμούν να κοιμούνται πάνω μου, οπότε χωνόμαστε και οι τρεις σε ένα ειδικό μαξιλάρι σε σχήμα πέταλο και ξεραινόμαστε, μέχρι το επόμενο ξέσπασμα πείνας, που κάποιες φορές είναι μόλις μισή ή μια ώρα από το προηγούμενο . Κατά τα άλλα βολευόμαστε με ότι έχουμε και με ότι αγοράσαμε εκ των υστέρων . Την Τρίτη περιμένουμε και τον παιδίατρο να έρθει να μας τσεκάρει. Φοβάμαι μήπως με κράξει για το θηλασμό και με βάλει με το ζόρι να δίνω συμπλήρωμα. Γενικά οι παιδίατροι δεν έχουν καθόλου καλή φήμη στο θέμα της υποστήριξης του μητρικού θηλασμού. Τι άλλο? Τα παγωτάκια που ονειρευόμουν παραμένουν όνειρο μακρινό, γιατί απέκτησα κάτι εντεροπροβλήματα και η διατροφή μου αποτελείται από λαπάδες. Σούπερ! Από συναισθήματα: Είμαστε εξαντλημένοι αλλά πολύ χαρούμενοι!!! Ήταν μακριά η διαδρομή αλλά να που φτάσαμε στο τέλος . Μπορεί μέσα στην κούραση να μπαίνουμε στον πειρασμό να πάρουμε κάποια πράγματα σαν δεδομένα, αλλά πρέπει να θυμόμαστε τι περάσαμε, όλες τις λύπες, τις χαρές και τις ανησυχίες, για να εκτιμάμε ακόμα περισσότερο τα μωράκια μας... Πολλά φιλιά σε όλες, και στα δικά σας με το καλό!!!

Χαιρετώ όλα τα κορίτσια! Είμαστε πολύ καλά, κι εγώ και τα τουρτάκια, ήρθαμε και σπίτι και προσπαθούμε να επιβιώσουμε Ελπίζω να είστε όλες πολύ πολύ καλά, κάποια στιγμή που θα στρώσουν λίγο τα μωράκια θα διαβάσω τα νέα σας και θα σας γράψω αναλυτικά τα δικά μας... Φιλιά προς όλες τις κατευθύνσεις!!!

Κοριτσάκια, ένα σύντομο μηνυματάκι γιατί τρέχουμε πανικόβλητοι: Αυριο είναι η γέννηση των τουρτακίων! Το μάθαμε το απόγευμα, γιατί κάτι εξετάσεις αίματος δεν βγήκαν σούπερ (κακές τρανσαμινάσες! Δεν σας αγαπάω), μας πήρε ο γιατρός τηλ., μας είπε ότι άκυρο αυτό για την άλλη εβδομάδα, πάμε κατευθείαν αύριο για τοκετό και άρχισε η τρεχάλα... Αν νομίζετε ότι προλάβαμε να ετοιμάσουμε έστω και τα μισά είστε πολύ γελασμένες. Αν δεν είχα αγχωθεί για όλα αυτά που μας λείπουνε, μπορεί και να προλάβαινα να αγχωθώ για αύριο . Ελπίζω τα μπεμπάκια να γλιτώσουν τις πολλές πολλές ιστορίες, γιατί η αλήθεια είναι ότι θα είναι λίγο προωρούλικα... Φιλάκια πολλά!! ΥΓ: Μομεντάκι, ξέρω ότι είσαι τόσο καλή που θα ήσουν έτοιμη να μου ανοίξεις θεματάκι για ευχούλες!! Αλλά εγώ τα μόνα κοριτσάκια που ξέρω είστε εσείς εδώ, και εδώ θα έρθω να ψάξω για ευχούλες όταν με το καλό γυρίσω με τα μπεμπάκια... Ξανά πολλά φιλάκια!

ionelita, πολύ χάρηκα που ξαναεμφανίστηκες και που είναι όλα καλά με τη μπεμπουλίνα! Για το θέμα της δίαιτας ας μην ξεκινήσω γιατί δε θα μπορώ να σταματήσω μετά. Κι εμάς ο μπέμπης πριν μια εβδομάδα που πήγαμε ήταν 2100 και μας ανέφεραν πιθανότητα γέννησης μέσα σε μια εβδομάδα. Μα αν το μωρό είναι κάτω από το όριο ασφαλείας των 2500 δεν στο δίνουν καν, το βάζουν στην παρακολούθηση! Κάπου εκεί η δίαιτα πήρε δρόμο με πολλές κλωτσιές. Τελικά αναρωτιέμαι αν ξέρει κανείς τον εαυτό μας καλύτερα από εμάς τους ίδιους. Εγώ ότι και να μου λέγανε στην εγκυμοσύνη να κάνω, έκανα έναν τεμενά και το έκανα. Αλλά με τη διατροφή είχα επαναστατήσει από την αρχή και την έκανα καθαρά με το ζόρι. Και τι κατάλαβα? Πάντως η μπέμπα δεν πολυχαμπαριάζει από διατροφή, έχει ξεπεράσει ήδη τα 2500. Ο άλλος ο πανέξυπνος που όλη την ώρα κάνει τούμπες είναι που έμεινε πίσω. Nicole, οι τιμούλες που έγραψα είναι από το Μητέρα, σου στέλνω και το link στο site τους http://www.mitera.gr/default.asp?siteID=1&pageid=257&langid=1 Η αληθεια είναι ότι όταν οι μαμάδες αρχίζουν να μιλάνε για τα παιδιά τους, δεν έχουν φρένο και μπορούν να γίνουν απίστευτα βαρετές, ειδικά αν στην παρέα υπάρχουν και γυναίκες χωρίς παιδιά, ή άντρες. Σε μια κοπή πίτας πριν τρεις μήνες είδα να ξεπερνιέται κάθε όριο γραφικότητας, με 4 μαμάδες στην παρέα να διατηρούν επί 3 ώρες μια παιδοσυζήτηση και τους υπόλοιπους να κοντεύουμε να πεθάνουμε στο χασμουρητό. Λοιπόν, εγώ είχα περάσει ένα αντίστοιχο σύνδρομο όταν έκανα την ανακαίνιση στο σπίτι, πριν λίγα χρόνια: δεν μπορούσα να μιλήσω για τίποτε άλλο εκτός από μαστόρους, εργασίες, πλάνα, ιδέες, αναποδιές και ασυνεννοησίες. Αλίμονο σε όποιον συνομιλητή έπεφτε στα νύχια μου. Δεν θα μπορούσες να εξαπολύσεις έναν μονόλογο τέτοιου τύπου, ή και ακόμα πιο βαρετό, στην επόμενη μαμά με μηδενικά ενδιαφέροντα που θα προσπαθήσει να σε πλησιάσει? descolorira, πάλι ωραία νέα σου είπαν από τη δουλειά... Δεν μπορεί να πει κανείς ότι σε αφήνουν να πλήξεις. Μακάρι να στρώσουν επιτέλους τα πράγματα, τι θα κάνει επιτέλους και το ΔΝΤ, κάποια στιγμή θα βαρεθεί να κυνηγάει εμάς και θα πάει να καταστρέψει καναν άλλον. Εξάλλου έχουν κι αυτοί τις δικές τους έννοιες...χιχι...τα διαβάσατε για τον Ντομινίκ?? Χεχε. Καλά, δεν το πολυπιστεύω ότι συνέβη, αλλά είναι παρήγορο να βλέπεις ότι τους τυχαίνει κι εκείνων κανένα αγγούρι μια στο τόσο. Καραμελίτσα, είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το πώς οι άντρες με το που παντρεύονται βλέπουν κατευθείαν τα χόμπι τους να τα τρώει το μαύρο σκοτάδι! Η κοπέλα που παντρεύτηκε τον θείο σου με τα ενυδρεία, ελπίζω να μην έστειλε τα καημένα τα ψαράκια στο τηγάνι???!! Α, και σχετικά με την επίσκεψη του αδερφού σου στην Κύπρο, πες του να πιάσει κι αυτός κανα ξεσκονόπανο σιγά σιγά . Γενικά τα αδερφάκια είναι χρήσιμα στο νοικοκυριό, ρώτα και τη Mariamnee τι καθάρισμα έριχνε η αδερφούλα της στο σπίτι σε όλη την εγκυμοσύνη... Nasy, είδες, εμφανίστηκε η ionelita! Ελπίζουμε να μας πεις κι εσύ τα νέα σου!!! Φιλιά σε όλες...

Katerinahara, τι κρίμα που τσακωθήκατε με τον αντρούλη σου... Καλά, τόσο βαριά το παίρνουν οι άντρες? Κάτσε να μαζευτώ κι εγώ λίγο, γιατί επειδή ο δικός μου δεν αντιδράει, έχω χαλαρώσει κι εγώ κι έχω πετάξει κανα δυο "χαριτωμένες" και "αστείες" μπηχτές... Έχω υπάρξει λίγο γαϊδούρι εν ολίγοις. Τώρα νιώθω τύψεις. Ντροπή μου. Μήπως κι ο δικός σου προσπαθεί να βάλει από νωρίς κάποια όρια για να μην αρχίσεις να του βγαίνεις από πάνω?? Κούκου, μπράβο που έκανες υπομονή με το θέμα του τεστ. Τώρα μπορείς να το φυλάξεις το τεστάκι για τη μέρα που πραγματικά θα δείξει ένα τεράστιο συν! Εμπρός στη νέα προσπάθεια, ακάθεκτη! Ionelita, θα μας κάνεις στο τέλος να πιστέψουμε ότι το ionelitaki αποφάσισε να παρακάμψει την ιεραρχία και να σκάσει μύτη πριν τα τουρτάκια. Έι! Έχουμε μια σειρά εδώ, κύριος! Περιμένουμε νέα σου... Meletina μου, ότι και να πεις έχεις δίκιο για την τιμή, νιώθω λίγο μπούφος. Όσο για το πόσο πάνε τα δωμάτια στο Μητέρα: Τρίκλινο οικονομικό - 2237, Δίκλινο - 5085, Μονόκλινο - 7345, μαζί με το ΦΠΑ 13%. Θα κοιτάξουμε να κλαφτούμε λίγο μεθαύριο που θα πάμε στο γιατρό, αν και χλωμό το βλέπω να υπάρχει περιθώριο για έκπτωση. Και πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ μην τον δυσαρεστήσουμε, γιατί είχαμε μια πολύ καλή σχέση μέχρι τώρα, μας χάρισε τα δυο μωράκια μας με την πρώτη εξωσωματική, είχαμε μια εγκυμοσύνη χωρίς σοβαρά προβλήματα (ακόμα χοροπηδάω από εδώ κι από εκεί), έχει και 3 βλαστοκύστες μας στο ψυγείο, που θέλουμε κι άλλο παιδάκι... κλπ κλπ. Απ'την άλλη και τα λεφτά είναι πολλά, και για να τα βρεις κόβεις από αλλού... Πρώτα πρώτα από την προίκα των μωρών!! Σκεφτείτε ότι το δώρο της αδερφής μου για τα μωρά, 500 ευρώ, που είναι πολύ μεγάλο ποσό σαν δώρο, απλώς το δώσαμε στο Μητέρα με αυτή τη χαζο-ιστορία με τον πυρετό, σαν ένα μικρό μέρος της αμοιβής τους... Θυμάστε που σας έλεγα ότι τα πόδια μου είχαν γίνει μπαλόνια και αστειευόμουν ότι έφταιγε η "σωστή διατροφή" γι αυτό? Τώρα που έστειλα τη διατροφή με δική μου πρωτοβουλία να πάει να κουρευτεί - εκτός από τα γλυκά, που εξακολουθώ να μην τα τρώω - τα ποδαράκια μου έγιναν πάλι λεπτούλικα. Καλά, φυσικά δεν μπορώ να κατηγορήσω στα σοβαρά τη διατροφή ότι μου έκανε πόδια τσουρέκια, αλλά ότι έστειλε τον αιματοκρίτη μου να κάνει βουτιά μετά από τόσους μήνες που ανέβαινε σταθερά είναι αναμφισβήτητο. Και το ότι βρέθηκα να λαχανιάζω εκεί που στεκόμουν και ότι η ψυχολογία μου έγινε νιανιά. Τώρα είμαι μια χαρά! Άει στο καλό, μου φαίνεται ότι καμιά φορά πάμε για το τέλειο και χαλάμε όλα τα υπόλοιπα... Φιλάκια προς όλες τις κατευθύνσεις!!!