dimmi

"τα παιδιά έχουν αντισώματα από εκεί που έρχονται" εννοώντας ο πατέρας τους ότι τα έχουν άπλυτα 10 μέρες εκεί. Και τί τα έφερε σε μένα? Να με κολλήσουν όλα τ αμικρόβια από το πατρικό τους στο χωριό? Η πεθερά μου έχει να λέει πως μόλις της τα πάει η μάνα τους τα λυπάται που μυρίζουν τα κεφαλάκια τους και τα βάζει γιαμπάνιο. Εγώ όσες φορές είμαι εκεί δεν το κάνει. Και σπίτι μας γιατί τα έφερε έτσι? Ας τα έκανε μπάνιο να τα αλλάξει ρούχα, να πάρει κι ένα τηλ, να έρθουμε? Εχω άδικο ρε κορίτσια? Κι αν έχω δίκιο που να το βρώ? Φυσικα τα συζητάμε όλα αυτά από εκείνη την ώρα αλλά δεν είναι και το καλύτερο. Διαρκώς σκέφτομαι το παιδί που θα αποκτήσουμε και τί θα απόγίνω η κακομοίρα κατακαλόκαιρο. Κανένα δε θέλω εδώ, μακάρι το μαιευτήριο να ήταν στο νησί να έρθουν όλοι εκεί, όλα του τα σόγια. Τα δικά μου σόγια πως τα κρατώ μακρυά και του λέω από τώρα πως τοκαλοκαίρι λόγω δουλειάς μου όποιος θέλει θα βλέπει έξω το παιδί και όχι μές το σπίτι? Οποιος έρθει σπίτι ας έρθει να βοηθήσει όχι να το κάνει λίμπα και να με συγχίζει. Τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής μου, που όλα θα αλλάξουν, που θα έχω ένα μωρό στην αγγαλιά, μια δουλειά να ανταποκριθώ και ένα σπίτι να τρέξω, τότε θα πρέπει με τα σόγια που ποτέ δεν είχα επαφές να αποκτήσω? ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΓΜΤ ΜΟΥ

φέρνω το μήνυμα αυτό εδώ για να μη κουράζω τις κοπέλες στο άλλο θέμα τί να προσέξω βρε τζο μου, μετά ξανα ήρθε ο αδελφός του με τα παιδιά του, βάλθηκαν να κάνουν επισκέψεις σε άρρωστο. Εκαναν το σπίτι λίμπα κι έφυγαν. Εγώ είχα ξινίσει μούτρα βέβαια γιατί εντάξει, τα έφεραν από το χωριό, βρώμικα, να σέρνονται στο σαλόνι όπου βρούν και να απλώνεται η σοκολάτα παντού και ο πατέρας τους να με βλέπει ξινή και να λέει "ε να μην έρθουν για τη γιορτή του θείου" λες και γιορτάσαμε και δεν το ήξερα. Μόνο μες τοντσακωμό είμαστε από χθες που έρχονται οι δικοί του. Σήμερα δε χωρίς να τηλέφωνησουν πρίν, απροειδοποίητα, με τα παιδιά από της μάνας το σπίτι (που την κατηγορούν ότι δεν τα καθαρίζει και όχι άδικα). Φέρθηκα απότομα και άσχημα θα έλεγα αλλά δεν άντεξα. Εντάξει να έρθει ο πεθερός απροειδοποίητα (είχε πεί θα έρθει το απόγευμα να φέρει φάρμακα του άντρα μου) αλλά ο αδελφός με τα παιδιά γιατί? Μόλις τους είδα φρίκαρα και δεν το έκρυψα, είπα χύμα ότι σε σπίτι αρρώστου πάνε τα παιδιά? Φυσικά δε σχολίασα τη βρωμιά που είχαν πάνω τους, αλλά μετρούσα τις κινήσεις του και που ακουμπούσαν. Κάποια στιγμή έκανε να τα πάει ο άντρας μου σε άλλο δωμάτιο και πετάχτηκα πάνω, όχι μη τα πάς, θα πρέπει να αερίζω μετά ξανά όλο το σπίτι. Και όταν έριχναν κάτω την σοκολάτα (που ολόιδια τους έχουμε πάει σπίτι δώρο και δεν έχουν αγγίξει) είπα πάλι χύμα του άντρα μου "μάζεψε τα ε΄συ εγώ δεμπορώ να σκύβω εκεί κάτω" Και όταν είπαν να παραγγείλουν σουβλάκια (ο άντρας μου με τις φαινές ιδέες) είπα όχι σουβλάκια. Φυσικά οι άνθρωποι κατάλαβαν και έφυγαν, ένιωσα άσχημα που τα πιο αγαπημένα του παιδιά για μένα είναι αιτία καυγά με τον άντρα μου. Αρχισα τους συνειρμούς, με το παιδί μας τί θα γίνει, θα τους έχω απροειδοποιήτα να μπαινοβγαίνουν να το δουν επειδή θα είναι το νέο μέλος? Πως θα ελέγχω ποιός είναι καθαρός, που κάθεται τί κάνει? Με τί κότσια θα τα καθαρίζω μετά?

Εχεις δίκιο αλλά ποιός το κάνει..! Είναι και οι ορμόνες σαλταρισμένες με την κύηση και χάνω τον έλεγχο μου ώρες ώρες! Εσύ πως τις διαχειρίζεσαι τις ορμόνες? Συμπάσχεις ή όχι ακόμη Βρε θηρίο θηλάζεις τόσο καιρό? Πώςςςςςςς!!! Αν μπορέσω εγώ 2 μέρες, μετά 2 βδομάδες και μετά 2 μήνες θα είμαι ευχαριστημένη Τα 2 χρόνια είναι έξω από τη σφαίρα της φαντασίας μου!

Καλημέρα και χρόνια πολλά! Να ρωτήσα κάτι περί μαγειρικής αν θέλετε να βοηθήσετε με ιδέα? Χθες έκανα σούπα μοσχαράκι αυγοκομμένη. Πρίν αυγοκόψω είχα βγάλει το βραστό κρέας, το οποίο δεν μας αρέσει και δεν το τρώμε. Σήμερα σκέφτομαι να κάνω το μοσχαράκι που περίσσεψε από χθες κοκκινιστό με πατάτες. Θα βγεί λέτε καλό? Σε ποιό στάδιο να βάλω το κρεάς? Αν κάνω τιςπατάτες σαν γιαχνί και στο τέλος βάλω το κρεάς θα τρώγεται?

γιατί παιδί μου, μπορείς να βρείς τόσα άλλα, να σου δώσω ιδέες, για το φαγητό του, για το τί φοράει, και για όλα αυτά που τον κυνηγούσε και η πεθερά σου :lol:

έγινα 23 εβδομάδων!!!!!!!!! Κλώτσα ρε κλώτσα, απαπα τί τεμπέλη έχω εγώ μες την κοιλιά οεο?! :tongue: Ποιά θα τον πάρει ρε παιδιά αυτό τον τεμπέλαρο! Θα του μείνει και ταμπέλα :lol: Ο γυναικολόγος λέει σε ένα μήνα θα τον ακούω συχνά...βαριέμαι να περιμένω. Ας το κάνει όποτε θέλει, καλά να είναι!

μπα εμένα ηρέμησε, μια κλωτσούλα έφαγα, ίσα να μου πεί "τί κλαίς για βλακείες" Τεσπα τα συζητήσαμε και ηρεμήσαμε, πώς τα καταφέρνουμε μετά τον χαμό να τα βρίσκουμε δεν ξέρω. Είμαστε τελείως αντίθετοι χαρακτήρες και η σύγκρουση είναι επεισοδιακή Και το πιο γελοίο είναι ότι μετά καταλαβαίνουμε ότι αναλωνόμαστε σε βλακείες. Πάντως όλες τις ανασφάλειες μου όταν είναι ήρεμος τις ηρεμεί κι αυτές, νιώθω σιγουριά μαζί του. Αύριο που θα είμαστε ξεκούραστοι θα ξαναματασυζητήσουμε και το θέμα του αποκλειστικού θηλασμού (επειδή με μπρίζωσε η πεθερά με αυτό πάλι και θέλω να το ξεδιαλύνουμε για άλλη μια φορά ότι θα με στηρίξει μετά τη γέννα για να μη γίνουμε κ@λος με κανένα). Τον βάζω στη μέση και ξενοιάζω κορίτσια, είναι δύσκολο βέβαια να τον φέρει κανείς εκεί που θέλει τον άλλο αλλά άπαξ και το καταφέρετε θα νιώσετε πολύ ανάλαφρες. Θα έχει να κάνει αυτός με τη μαμά του και όχι εσείς μαζί της. Αμα γυρίσει και πεί στη μάνα του "μάνα το παιδί θηλάζει, τέλος" είναι τέλος. Αμα το πώ εγώ αρχίζουν οι κουβέντες. Τεσπα εσάς θα σας φαίνονται αστρονομικά που τα σκέφτομαι αυτά από τώρακαι με ενοχλούν, αλλά σας είπα, για μένα το σημαντικό είναι ότι αφορά την οικογένεια μου να μη παρεμβαίνουν έμπρακτα τα πεθερικά και να έχω το σύντροφο να στηρίζει τις επιλογές της δικής μας οικογένειας. Επειτα ας λένε ό,τι θένε, κάποτε θα μάθω να κάνω ότι δεν ακούω, ελπίζω! Εδώ έχει βάλει ήδη τρελό αέρα, έχουμε αμπαρώσει το σπίτι. Κορίτσια πότε θα με πετάξει έξω απότ ο σπίτι δεν ξέρω με τις ορμόνες μου και που κολλάω τόσο σε κάποια πράγματα Κι έχει και κρύο δε λέει :lol:

όχι τα λέει όταν κάνω τη βλακεία και θέλω να συζητήσουμε και κάτι άλλο να δώσω σημάδια καλής συμπεριφοράς! Πάω να του μιλήσω λίγο, τώρα ελπίζω να μη γίνει τούρκος. Τώρα κλωτ΄σαει και το μωρό, έλεος δηλ. Του τα έψαλα πάντως καλά, ρε παιδιά άμα γίνει κάτι και εμπλέκονται τα πεθερικά τα ακούει όλα μαζί, παλιά και νέα, και το καταλαβίνω ότι είναι εκνευριστικό αλλά δεν μπορώ να τα ξεχάσω και τα πετάω ακατέργαστα... Το παθαίνετε αυτό?

καλά δεν έχεις ιδέα τη πεθερά έχω, αφού ώρες ώρες σκέφτομαι ότι αν έγραφα εγώ εδώ κάθε φορά θα είχατε λαλίσει. Δεν παίζεται απλά. Ομως επειδή τον γιό της παντρεύτηκα και όχι εκείνη προσπαθώ να μη δίνω σημασία και να ασχολούμαι μόνο με το γιό της και ό,τι έχει να κάνει με εμάς. Ετσι έχουμε άριστες επαφές. Αυτό που δε συγχωρώ είναι τον άντρα μου όταν δεν κόβει κουβέντες που ξέρει ότι θα μου δημιουργήσουν μετά ένταση και θα μας φέρουν σε τσακωμό. Αφού τοξέρεις ρε άνθρωπε κόψε το. Το κάνει βέβαια αλλά όχι πάντα. Τώρα ήρθε στο δωμάτιο ενώ του είπα να μην, είπα μήπως θέλει να μιλήσουμε αλλά δεν. Τα θέλω λέει όπως τα θέλω. Δηλαδή με το μωρό τί θα λέει? Θα έχουμε πρόβλημα.

πωπω σόρυ για το σεντόνι, έκανα και καμμιά παράγραφο να διαβάζεται, αλλά δεν ήξερα πωςνα το συμμαζέψω. Νιώθω καλύτερα πάντως και μόνο που σας τα είπα, και στη μαμά μου ενώ με καταλαβαίνει δε θέλω να τα λέω να μη συγχίζεται και μπλέκεται, άλλωστε πάντα μου λέει να μη δίνω σημασία να μη μιλάω κτλ κι γω κάνω τα άκρως αντίθετα. Στον άντρα μου τα λέω αλλά υψώνει φωνή και δε μπορώ τις φωνές, φωνάζω κι γω μετά και με τις φωνές άκρη δε βγαίνει. Οχι ότι έχουμε κάτι να λύσουμε, τσάμπανα χαλάμε το σάλιο μας και τη διάθεση μας για λαλακίες, αυτό είναι που μου τη σπάει!

πωπω έχω γίνει τούρμπο και με τα πεθερικά και με το γιό τους (τον άντρα μου) σήμερα κορίτσια. Μου ήρθε με 39 πυρετό σπίτι, παπάκι από τη βροχή επειδή έκανε του κεφαλιού του (άλλα λέγαμε άλλα έκανε για να μη τα πολυλογώ είχε από χθες πυρετό). Μετά είχα και τον πεθερό που μου ήρθε από εδώ να του λέει να πάνε αύριο να κοινωνήσουν (του αρρώστου)! (ο πεθερός ήρθε γιατί ζήτησα ο άλλος του γιός να μας φέρει πορτοκάλια και πατάτες και κάθε φορά που ζητώ κάτι ναι μεν το φέρνουν αλλά το πληρώνω με την ψυχική μου ηρεμία) Αύριο τον λέει εδώ 10-11 μποφορ! Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει. Αντεξα, δεν πολυαπαντούσα του πεθερού σ'αυτά που έλεγε, απαντούσα κοφτά μήπως και το έκοβε. Το γύριζα στην πλάκα και ήλπιζα να τα λέει για πλάκα πχ ότι θέλει να πάει με τον άρρωστο να κοινωνήσουν μες τη βροχή και τον αέρα. Εϊναι και καλοκάγαθος και δεν μπορείς να τον φανταστείς να τα λέει επίτηδες. Τό τί ακουσα τί να σας λέω, ότι μοιάζω με τη πεθερά στη γκρίνια (γκρίνια ότι τον έχω με 39 πυρετό και θέλω να τον δεί γιατρός) ότι και τί έγινε που τον έχω άρρωστο, κι αν κολλήσω σιγά τί έγινε και να πάει σπίτι του να μείνει να μη με κολλήσει. Τη μια έτσι την άλλη γιουβέτσι τα έλεγε αλλά του απαντούσα καταλλήλως και με τρόπο γιατί από την άλλη προσπαθούσε να τον πάει στο γιατρό, καταλάβαινε ότι δεν μπορώ να πάρω φάρμακα και γενικά δεν τον παρεξήγησα. Είναι στον κόσμο του ο πεθερούλης μου και δεν μπορείς να του κρατήσεις κακία. Από την άλλη σε μπριζώνει και σε βάζει και σε σκέψεις, σε ποιόν κόσμο ζεί κι αν κι ο δικός μου ζεί στον ιδιο!!!!!! Τελικά έφυγε κι ενώ είμασταν φαινομενικά μια χαρά εγω είχα φορτώσει βεβαίως βεβαίως και ξέσπασα δεν άντεχα. Αυτό παθαίνω πάντα, ακούω τις ίδιες και τις ίδιες βλακείες, δεν μπορώ όμως να μπουν από τη μια να βγούν από την άλλη. Τις κρατώ και μετά γινόμαστε @@ με τον σύζηγο. Βγήκαμε να μαζέψουμε το μπαλκόνι να μη μας σπάσει τα πράγματα ο αέρας και πλακωθήκαμε εμείς Ναι είναι για γέλια, και όσο σκέφτομαι ότι πάνω στα νεύρα μου θα μπορούσα να είχα σηκώσει κάτι πολύ βαριές τσάντες στη βεράντα μου έρχεται να κλαίω που θα έκανα κακό στο μωρό Εγώ ρε κορίτσια έχω καταλάβει ότι όποτε έχουμε στενότερες επαφές με τα πεθερικά με την έννοια να τολμήσουμε να συζητήσουμε κάτι πέραν τον γνωστόν πχ ότι ο γιός τους είναι άρρωστος και χρειάζεται κάτι, τότε μας κάνουν κουλουβάχατα. Και μου τη δίνει περισσότερο που ο άντρας μου δεν το καταλαβαίνει το λόγο. Εχω και το κακό και όσα σκέφτομαι τα λέω και δεν θέλει και πολύ ο άλλος να αρπαχτεί όταν ακούει για τους γονείς του. Η δε πεθερά μου σήμερα, ενώ ξέρει ότι θα έχω νταντά για να δουλεύω, "δεν κάνει να έχεις νταντά να το φέρνεις εδώ" μα πως θα το φέρνω εκεί καλή μου που θέλω να θηλάζω και θα πρέπει να περπατώ χιλιόμετρα από τη δουλειά στο πάρκινγκ, να ξεπαρκάρω, να έρχομαι εκεί, να θηλάζω και να ξαναφεύγω. Και η απάντηση (καθηλωτική όπως πάντα) "να του δίνεις και ξένο γάλα" Εγώ να επιμένω κοφτά ότι το παιδί θα είναι δίπλα στη δουλειά μου (τη μία δουλειά) όσες ώρες μπορώ με τη νταντά ώστε να θηλάζω κι εκείνη να λέει "δε θα έχεις τόσο γάλα θα είναι φαγάνας" Σήμερα λοιπόν, μια που πλακωθήκαμε που πλακωθήκαμε από την ένταση με το σύζηγο, του πέταξα και αυτό που ειπώθηκε με τη μητέρ του και του ξεκαθάρισα ότι στο εξής ό,τι κι αν μου λένε, εγώ θα λέω ναι ναι ναι ναι και μετά θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Αφου και με το πεθερό μου αυτό έλεγαν, ότι μοιάζω της πεθεράς αλλά ότι δεν με ακούει ο άντρας μου γιατί δεν είμαι εξελιγμένο μοντέλο να διατάζω, είμαι διαλλακτική. Ε διαταγές θέλει αυτό θα έχει. Σε ό,τι έχει σχέση με το παιδί δε θα δεχτώ τη γνώμη κανενός από τους δικούς του. Μπορεί τον άντρα μου να μη θέλω να τον διατάζω, κι ας μη κάνει ό,τι λέω, όταν βγεί το παιδί όμως θα βάζω κανόνες στους τρίτους, διαλακτικότητες τέλος. Οπως και οι πολλές κουβέντες. Δε χρειάζονται. Ακόμα δε βγήκε και θα μου πουν για συμ,πλήρωμα. (καλά και πόσα άλλα μου έχουν πεί έτσι, αυτά είναι τα σημερινά μόνο) Γι'αυτό σας λέω μη κάνετε παιδιά Ζυγούς, είμαστε ηλίθιο ζώδιο. Ολοι να είναι ευχαριστημένοι απλά δεν γίνεται!

έχεις δίκιο, τα έκανα που τα έκανα σαλάτα, ας προσπαθήσω τώρα, δε χάνω τίποτε. Δευτέρα έχω ραντεβού με το διατροφολόγο, ως τότε προσπαθώ να κλείσω το στομάχι μου κάπως. Κουράγιο όπως λέει και το περιστεράκι οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες, να σώσει να μαζευτούμε λίγο! Τα καροτάκια είναι πολύ ωραία ιδέα για μασούλημα, δοκίμασε και με αγγουράκι δίπλα! Αμα τα κάνεις και σε λωρίδες θα είναι σαν στικς! Για το νερό που λες, από προχθές που προσπαθώ να μαζευτώ το νερό που πίνω δεν λέγεται. Πολλές φορές καταλαβαίνω ότι...διψούσα! Το παθαίνεις αυτό?

Ναι αλλά στην κύηση ήσουν αστέρι αφού το έκανες τότε μπορείς και τώρα, έτσι?

Και μόλις γέννησες πήγες 80! Πιο λίγα παό ότι άρχισες! Αθλος δεν είναιαυτό καλέ? Πόσα έπρεπε να πάρεις για να είσαι ευχαριστημένη? Εμένα σούπερ μου φαίνονται!

αυτά είναι! Μπράβο σου!!!

7 κιλά μέχρι πότε? οταν σε πήρε η κατρακύλα πόσα έβαλες? εμένα με πήρε η κατρακύλα μόλις έκλεισα το πρώτο τρίμηνο, συγκεκριμένα ακριβώς μετά την αυχενική. Τώραπου σταμάτησε η κατρακύλα ελπίζω να προλαβαίνω να σώσω τίποτε!

Γειά σας, έχασα σχεδόν ένα κιλάκι! Και πρόσεξα μόνο 2 μέρες!!! Δεν το περίμενα καθόλου και είμαι τρελά χαρούμενη! Μπορώ να μπώ κι γω στη λίστα αν και έγγυος? Δεν θα κάνω δίαιτα βέβαια αλλά διατροφή θα προσπαθήσω...

Κι γω θα πάω τη Δευτέρα, δεν έχω κι άλλη επιλογή, και που δεν πήγαινα δεν κατάφερα τίποτα, εκτός από το να βάλω 10 κιλά τσακ μπαμ! Με τέτοια κοιλιά λες και κατάπια μπάλα του μπάσκετ τί να πω η φουκαριάρα...Ευτυχώς έχω πάρει τα κιλά κυρίως στην κοιλιά, μόνο εκεί, και έχω να ελπίζω (λέμε τώρα) ότι μόλις γεννήσω ίσως φύγουν λίγα κιλά άμεσα. Τώρα προσέχω τί τρώω (από χθες για την ακρίβεια) γιατί ήταν μεγάλο σοκ τα +10 ακατέβατα μετά τις γιορτές... Τα πιο πολλά κιλά που έχω φτάσει ήταν γύρω στα 100 και είχα καταφέρει να χάσω 25, τα οποία και είχα διατηρήσει σωστά. Ελπίζω να τα ξαναχάσω μετά και αν θέλει ο Θεός και χαθούν ως δια μαγείας όπως μπήκαν τα 5-6 ακόμα καλύτερα! Σε ένα βράδυ που λένε βρε georgia...το πρώτο τρίμηνο είχα πάρει 1,5 μόνο!!!!!!!

γοργονοφαλαινίτσα θα δεχτείτε σε λίγους μήνες στην παρέα σας? Εχω φτάσει τα 104 κιλά και ακόμα είμαι στη μέση της κύησης... Μου φαίνεται ούτε στο φόρουμ δε θα χωράω μετά! Ξεκίνησα την εγγυμοσύνη στα 94 περίπου κιλά, μας ήρθε με τη μία το μωράκι, καλά να είναι! Αλλά με πέτυχε πολύυυυυυυυυυυυυ παχυά, και έκοψα και το τσιγάρο, καταλαβαίνετε...

Γειά σας κορίτσια και καλή χρονιά! Κάποια Νεφέλη γράφει ακόμη στο φόρουμ? Σας διάβασα στο άλλο θέμα ένα βράδυ που αγωνιούσα γιατί δεν ακούω το μωρό συχνά. Ταυτίστηκα πολύ με τα ποστ της Νεφέλης. Είδα ότι γέννησε το παιδάκι της μια χαρά. Από πότε το ακούγατε εσείς συχνά βρε κορίτσια? Το πρωτοάκουσα 14 εβδομάδων, μετά 15 και 16 εβδομάδων. Μετά το χαβά του το μωρό. Εκανα 1-2 εξτρά υπερήχους από το άγχος μου (ενδιάμεσα από αυχενική και β-επιπέδου) και το μωρό ήταν πάντα μια χαρά αλλά το άκουγα αραιά και πού μόνο! Είναι βαρύς και ψηλός, δε θα έπρεπε να τον ακούω πιο συχνά? Εντωμεταξύ έχω και θέμα με τα έντερα μου αλλά και τα πονάκια τελευταία που παλιά δεν είχα, και μπερδεύομαι πότε είναι το μωρό και πότε το έντερο μου! Ενώ παλιά η αίσθηση ήταν ξεκάθαρη, ήμουν βέβαιη ότι είναι το μωρό. Οποια συμβουλή, γνώμη, λινκ ή βοήθεια καλοδεχούμενη! Δεν θέλω να κάνω διαρκώς υπερήχους, έκανα στις 28/12 β-επιπέδου (όλα καλά) και ήδη έχω αγχωθεί τρελά! Νόμιζα θα πύκνωναν οι κλωτσιές στις 22 εβδομάδες που είμαι!

Πήρα από την αρχή το θέμα σας, βρέθηκε μπροστά μου σε μια αγωνιώδη αναζήτηση στο ίντερνετ τύπου "γιατί δεν ακούω συχνά το μωρό μου". Είχατε φτιάξει ωραία παρεούλα και λέγατε όμορφα πράγματα και χρήσιμα! Να πω και ένα ευχαριστώ στη Νεφέλη, μέχρι ένα σημείο θα μπορούσα να γράφω εγώ όσα λες αφού έχουμε την ίδια ανησυχία για το μωρό και οι αγωνίες σου με καθησύχασαν! να σας ζήσουν σε όλες!

χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλες τις πεθερόπληκτες! Αφήστε τα καλέ αυτά χρονιάρες μέρες Φιλάκια!!!

απαπα μακρυά! Πέφτεις με τα μούτρα μετά και είναι απαίσια διατροφή, θα κάνεις το μεταβολισμό σου μαντάρα. Θα τρως σωστά και θα παχαίνεις μετά. Μπορεί να είμαι 100 κιλά πια αλλά έχω χάσει στο παρελθόν πολλά κιλά και ήταν με διατροφή και γυμναστική.

Συγχαρητήρια!!!!!! Το καλύτερο λαχείο σου κληρώθηκε!!!:grin::grin::grin: Καλά κουράγια! Σε σκέφτομαι πολύ! Να είστε καλά να τα χαίρεστε τα παιδάκια σας με το σύζηγο και να σε στηρίζει όπως πρίν!

Θα προφασιζόμουν ότι πρήστηκαν τα πόδια από την εγγυμοσύνη και δεν χωράνε στο παπούτσι Τί θα έκανες ανξεχνούσες την επέτειο σας αλλά την θυμόταν ο σύζηγος και σου είχε πάρει δώρο?