Γεια σας κοριτςια!!! Μπαίνω λιγο σφήνα στο θεμα σας, ειμαι παλιά στο forum και εχω πολυυυυ καιρό να γραψω. Τυχαία έπεσα στο θεμα σας, διαβασα λιγο τις τελευταίες αναρτήσεις και μου ήρθαν ολα τόσο έντονα στο μυαλό μου!!! Κι εγω μετα απο πολυ προςπαθεια τα κατάφερα κι έγινα μαμά! Μετα απο 4χειρουργεια, δυο σπερματέγχυσεις και τρεις εξωσωματικές απέκτησα το κοριτςακι μου! Να σας πω πάντως οτι γενικά πάντα έκανα πολυ λίγα ωάρια 3-4, στην τελευταια προςπαθεια έκανα 13 γονιμοποιήθηκαν τα 7 και μας απέμεινε μια και μοναδική βλαστοκύστη, το κοριτςακι μου που τώρα κοιμάται γαλήνια διπλα μου! Γι αυτο όπως μου έλεγαν κι εμένα ενα και καλο χρειαζόμαστε!!! Επίσης να πω οτι για μενα η περίοδος της εγκυμοσυνης μου ηταν η πιο αγχωτική της ζωής μου, φοβόμουν για το παραμικρό παρα το οτι ηταν μια πλήρως φυσιολογική εγκυμοσυνη χωρίς ούτε εμετούς ζαλάδες, τιποτε! Σας καταλαβαινω απολυτα όσες λέτε οτι αγχώνεστε μέχρι το επόμενο ραντεβού με το γιατρο σας! Εγω να φανταστείτε πέρα απο το γιατρο μου είχα κι άλλους δυο στους οποίους πήγαινα αποκλειστικά για υπέρηχο σχεδόν καθε εβδομάδα για να βλεπω οτι ειναι καλα! Υπερβολή??? Τεράστια υπερβολή, αλλα δυστυχως δεν μπορούσα να το ελέγξω! Φοβόμουν οτι θα γίνω υστερική μαμά, ευτυχώς ομως ολα άλλαξαν με το που την πήρα στην αγκαλια μου! Ολα ηρέμησαν και όλο αυτο το φορτίο των εξετάσεων, χειρουργείων προσπαθειών αποτυχιών, όχι οτι εξαφανίστηκε, αλλα σαν να κλείστηκε απο μόνο του σε κάποιο κουτάκι και πήρε τη θέση του καπου στο πιιιισω μέρος του μυαλού μου! Επίσης να πω σε κάποιο κοριτςακι που ειπε οτι δεν εινα σίγουρη αν κατάλαβε κάποιο απο τα μωρά της ή ηταν το έντερο της, οτι αυτο που ένιωσε ηταν το μωράκι της! Ετσι ειναι στην αρχή, ανεπαίσθητο, μετα αρχίζουν τα κλωτσομπουνιδια!!!
Το κοριτςακι μου ειναι ήδη 2 χρόνων και πολυ θα ήθελα να κανουμε και ενα παιδακι ακομη! Ειμαι ομως ήδη 42 και αισθάνομαι αρκετά κουρασμένη, κυρίως ψυχολογικά για να ξαναμπώ σε διαδικαςια εξωσωματικης! Το προβλημα μας, αν εξαιρέσεις το οτι εγω εχω μια σάλπιγγα ηταν ανεξήγητο, αλλα δυστυχως και οι επαφές μας λόγω κούρασης και τρεξίματος ειναι περιορισμένες! Διαβάζοντας ομως τις αναρτήσεις σας μου φαίνεται πως ζήλεψα λιγάκι και μαλλον θα πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι τις εναλλακτικές μόυ!!
Πο,πο σας ζάλισα εντελώς, είχα καιρό να γραψω και το έφτιαξα το σεντονάκι μου!!! Ευχομαι πραγματικά τα καλυτερα σε καθεμία σας ξεχωριστά!!!