Καλώς σας βρήκα κορίτσια! Πέρα από την κόρη μου, από πάνω μένουν και οι ανιψιές μου που τρελαίνονται για μωρά (ίδια ηλικία με τη κόρη μου) και πετάνε από τη χαρά τους.
Αχ αυτές οι πεθερές! Εμάς μένει από κάτω μας αλλά ο άντρας μου δεν τους έχει αφήσει κανένα περιθώριο (ευτυχώς). Το παίζουμε κακός γιος-καλή νύφη χα χα χα. Ευτυχώς η δικιά μου λόγω κιλών περιορίζεται στο σπίτι της και δεν ανεβαίνει σκάλες. Προχθές της την ψιλοείπα βέβαια γιατί φεύγαμε για supermarket και με πιάνει και μου λέει "Βάσω μου μην πάτε κορίτσι μου για μπάνιο ακόμα, να προσέχεις σε παρακαλώ"
Λες και εγώ δε θέλω να πάνε όλα καλά!
Της λέω και εγώ απότομα "Ο γιατρός μου είπε να κάνω μπάνια ελεύθερα. Ή ξέρει ο γιατρός τι λέει ή να γεννήσω κάτω από κανά δέντρο". Όχι, μου λέει εγώ για καλό το λέω. Το ξέρω, της απάντησα, αλλά εγώ τον γιατρό μου θα ακούω.
Τώρα τα κόβουμε αυτά που είναι νωρίς ακόμα.
Πάντως το δικό μας το σύστημα που τους ξεκόβει ο άντρας μου ενώ εγώ τους μιλάω, πολύ μας έχει βολέψει. Είναι καλοί άνθρωποι και πραγματικά μεγάλη βοήθεια αλλά άμα τους αφήσεις λάσκα, είναι ικανοί τα 2 σπίτια να τα κάνουν ένα. Η συνυφάδα μου πχ το έχει χάσει το παιχνίδι από καιρό, ιδιαίτερα στο θέμα του φαγητού. Μαγείρευε η έρμη αλλά αν τα παιδιά γκρινιάζανε, κανόνιζε η πεθερά μου έκανε καμια τηγανιτή πατάτα, και άντε μετά να στρώσουν! Και τώρα τρέχουν σε διατροφολόγο με τον μεγάλο, γιατί πήρε κιλά από τα ψωμιά και τα τηγανιτά.
Με τους γονείς μου ευτυχώς δεν θα έχω πρόβλημα, με τον άντρα μου τα πάνε άριστα και είναι πολύ διακριτικοί. Μένουν άλλωστε σε άλλη πόλη, αλλά επειδή δεν έχουν υποχρεώσεις σκέφτονται μήπως νοικιάσουν κάτι κοντά μας για να βοηθάνε. Θα δούμε. Θα περάσουν πρώτα από τεστ τους πρώτους μήνες και μετά βλέπουμε.
Ρε κορίτσια, πως περνάνε τόσοι μήνες; Εσείς που έχετε εμπειρία, δε σκάτε από την αγωνία;