Bellinda

Γεια σας μαμάδες! είχα πολύ καιρο να διαβασω νέα σας κι έπεσα πάνω στη συζήτηση για το φαγητό, που είναι και το δικό μου αγχος, καθώς η μικρή μου δεν πολυενδιαφέρεται. Τα γεύματά της είναι μικρά τις περισσότερες φορές και η διάρκεια ταΐσματος μπορεί να είναι και μία ώρα. Μέχρι να τελειώσουμε το ένα γεύμα έχει έρθει η ώρα για το επόμενο, που λέει ο λόγος… Κι εγω έδινα εντελώς αλεσμένα στην αρχή, και κάποια μέρα απλώς αρνήθηκε να φάει. Νομίζω δεν της άρεσε η υφή, ιδιαίτερα του αλεσμένου κρέατος. Τότε άρχισα να της τα πατάω με το πιρούνι και να της τα δίνω μικρά κομματάκια (φρούτα και λαχανικά) και τα πήγαμε κάπως καλύτερα. Το κρέας δεν της αρέσει καθόλου, στην αρχή έκανε συνεχώς εμετούς και έκοψε και όλα τα υπόλοιπα που το συνόδευαν, πχ λαχανικά. Πλέον, μόνο σε μορφή ψιλοκομμένου κιμά το δέχεται, οπότε τρώει γιουβαρλάκια (μοσχάρι κ κοτόπουλο) με λαχανικά, ρύζι, ή ζυμαρικά (φιδέ ή αστεράκι) συνέχεια (και σε πολύ μικρές ποσότητες). Οι φακές της αρέσουν με ρύζι οπότε τα βράζω όλα πολύ καλά, τα βγάζω στο πιάτο και τα λιώνω με το πιρούνι. Μπρόκολο βραστό της αρέσει, κουνουπίδι γιαχνί επίσης. Γιαουρτάκι τρώει το στραγγιστό κατσικίσιο ολυμπος (τις περισσότερες φορές το δέχεται). Τον κρόκο (που δεν της αρέσει) δέχεται και τον τρώει με τον εξής τρόπο: κάνω ένα μήλο στον ατμό, το πολτοποιώ μαζί με τον κρόκο που έχω βράσει, και προσθέτω το μείγμα σε κρέμα βρώμης (hipp). Για κάποιο διάστημα δεν ήθελε καθόλου τη βρώμη κι έτσι της έδινα σκέτο τον βρασμένο κρόκο λιωμένο καλά με λίγο λάδι και λεμόνι. Το ψάρι η παιδιατρος μας το έδωσε νωρις νωρις, στον έβδομο, κι ενώ έδειχνε να της αρέσει, την τρίτη φορά που το έφαγε έκανε αλλεργία με πολύ εμετό… Τώρα κοντεύουμε δέκα μηνών, αλλά δεν της έχω ξαναδώσει από τότε, θα περιμένω. Τα φρούτα είναι αυτά που θα φάει με μεγαλύτερη όρεξη. Αβοκάντο, μανταρίνι, πορτοκάλι, αχλάδι σε μικρά κομματάκια ή πατημένα με το πιρούνι. Στο μανταρίνι αφαιρώ την μεμβράνη και της δίνω το «φιλέτο». Το πορτοκάλι το πλένω καλά εξωτερικά, το κόβω σε βαρκούλες και αυτη το πιάνει και το ξεζουμίζει μόνη της με το ενάμισι δόντι της. Κάποτε έτρωγε και την μπανάνα μόνη της, τώρα πλέον ούτε να τη δει. Γενικα, είναι λιτοδίαιτο δραστήριο παιδί. Φυσικά και ανησυχώ για το αν τρώει αρκετά, καθώς μόνο το γάλα μου θα ζητήσει με όρεξη (αλλά κι από αυτό θα πάρει λίγο και πολλές φορές), κι ας μου λεν οι παιδίατροι ότι κακώς αγχώνομαι (τέσσερις έχω συμβουλευτεί μέχρι στιγμής). Από ότι έχω καταλάβει πάντως, κάθε παιδιατρος ακολουθεί τη δική του γραμμή. Η πιο easygoing ήταν η παιδιατρος-σύμβουλος θηλασμού, που μου έδινε το ελεύθερο να την αφήνω να θηλάζει όσο και όποτε ήθελε ακομα και μετά την εισαγωγή στερεών. Βέβαια και ο πλουραλισμός γεύσεων και φαγητών που μου πρότεινε δεν βοήθησαν (βλ. πρώιμη εισαγωγή ψαριού, περίεργες συνταγές που ούτε κι εγώ θα έτρωγα κλπ). Άλλοι παιδίατροι ήταν πιο παραδοσιακοί στις γεύσεις και τους χρόνους εισαγωγής τροφών, αλλά αυστηροί με το θηλασμό ανάμεσα στα γεύματα και με το ελάχιστο μέγεθος μερίδας. Μου έλεγαν να μην της δώσω στήθος μέχρι να πεινάσει και να φάει φαγητό, και μάλιστα συγκεκριμένες ποσότητες. Η μικρή μου όμως θέλει να τσιμπολογάει, όσο, και αν, θέλει, κ όχι να τρώει με το ζύγι και με το ρολόι. Δεν δέχεται καθόλου την πίεση, ούτε να την ξεγελάσω μπορώ. Αν δεν έχει φάει καλά και πεινάσει συμπληρώνει με θηλασμό, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα ξυπνήσει πολλές φορές μέσα στη νύχτα για να θηλάσει. Το θέμα του ύπνου μας δεν τολμώ καν να το θίξω (κ ο νοών νοείτο) αλλά την βάλαμε στη μέση και βρήκαμε την υγειά μας!!

Καλημέρα και Καλή Χρονιά σε όλες! Συγχαρητήρια στις κοπέλες που γέννησαν τα παιδάκια τους! Σας εύχομαι μια χαρούμενη ζωή μαζί τους! Και καλή δύναμη σε όλες εμάς που είμαστε εν αναμονή. Αν και δεν μπαίνω συχνά στην ομάδα, οι σκέψεις της @Demi Lou με παρακίνησαν να γράψω. Σε συγχαίρω, κορίτσι μου, για την ορθή σκέψη σου και τον τρόπο εκφοράς της. Δεν θα μπορούσα να τα έχω πει καλύτερα. Η πόλωση που συχνά συναντώ σε τέτοιες συζητήσεις online ή και αλλού με κάνει να θέλω να απέχω. Αμέτρητες οι ιστορίες που έχω ακούσει κι εγώ περί θηλασμού, και φυσικά πολλά τα ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ άρθρα (διεθνών μελετών και όχι φόρουμ, baby sites, σελίδων μαιευτηρίων κλπ.) που έχω μελετήσει. Κι όμως ειδήμων επί του θέματος δεν είμαι και ούτε θα γίνω. Και η ιστορία της κάθε γυναίκας μοναδική, ουδέποτε ο κανόνας, και οι οδηγίες του ΠΟΥ δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται σαν cookie-cutter (που λένε και οι Άγγλοι). Δεν μπορώ να κατανοήσω αυτή την, εμμονική σχεδόν, «επιστροφή στη φύση».Ας το πάρουμε απόφαση, στον 21ο αιώνα αυτό το τρένο το έχουμε χάσει προ πολλού. Διαφορετικά, θα έπρεπε να αφήσουμε τις εγκυμοσύνες μας στην τύχη τους, χωρίς αλλεπάλληλες επισκέψεις στο γιατρό, συμπλήρωματα, ενέσεις, εξωσωματικές, μαιευτήρια, θήλαστρα κλπ. κλπ. Μια συζήτηση λοιπόν περί αποκλειστικού θηλασμού «διότι είναι το καλύτερο για το παιδί» μου ακούγεται τουλάχιστο παράταιρη. Οι ζωές μας έχουν γίνει (ή τις κάναμε) απείρως πιο σύνθετες από εκείνες των μητέρων/γιαγιάδων μας. Και χαρούμενο δεν είναι εκείνο το παιδί που είναι κολλημένο στο στήθος για 2, 3, 5 μήνες/χρόνια, αλλά εκείνο του οποίου η μητέρα είναι ισορροπημένη ψυχικά, με υγιή σχέση με το σώμα της και τον νέο ρόλο της, με τη δυνατότητα αυτοσυγχώρεσης και ουσιαστικής σύνδεσής της με το παιδί. Με ή χωρίς θηλασμό (for the record, δεν είχα την τύχη να θηλάσω πάνω από ένα μήνα, ήμουν κάπως δύσκολο μωρό, η μαμά μου έπαθε μαστίτιδα, κόπηκε το γάλα, επαρχία της δεκαετίας του 80, δεκαεννιά χρονών κορίτσι, και με τάισε έτοιμο γάλα, όχι γιατί ακολούθησε κάποια μόδα αλλά γιατί με αγαπούσε και ήθελε να ζήσω - κι έζησα, μια χαρά ψηλό ανάστημα, ούτε αλλεργίες, ούτε θέματα υγείας, και με έναν σπάνιας ποιότητας, υγιή σύνδεσμο με τη μητέρα μου, 39 χρόνια στο πλευρό μου και σε όλες μου τις επιλογές, που με κάνει να πετάω στα ουράνια που περιμένω κόρη, μπας και καταφέρω να χτίσω κι εγώ παρόμοια σχέση μαζί της). Αν θα θηλάσω το παιδί μου μόλις με το καλό έρθει στον κόσμο; Θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Κι αν δεν τα καταφέρω δεν πειράζει. Διότι έχω έναν σύντροφο που με λατρεύει και θα λατρεύει και το παιδί μας, θα έχω απέραντη αγάπη γι’ αυτό το πλάσμα, και φυσικά έχω την πρόσβαση στην επιστημονική γνώση - η οποία, όπως πολλές από την ομάδα γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα, κατάφερε να δώσει παιδιά σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να τα αποκτήσουν με φυσικό τρόπο, δεν θα δώσει ένα καλής ποιότητας γαλατάκι; Το να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας, να προσπαθούμε να τις κουμαντάρουμε με λίγη ή περισσότερη δυσκολία, και όχι να τις μασκαρεύουμε ως «ο δικός μου γιατρός ξέρει, ο δικός σου όχι» (είτε τρώμε ένα γλυκάκι ενώ υπάρχει διαβήτης κύησεως είτε, ίσως σπανιότερα, καπνίζουμε 4-5 τσιγάρα την ημέρα παρά τις επιβεβαιωμένες αντενδείξεις, και πολλές πολλές ακόμη), το να διαχειριζόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε την αναπόφευκτη απώλεια ελέγχου που βιώνουμε στην εγκυμοσύνη (μια, φυσιολογική μεν, αλλά και ιδιαιτέρως κρίσιμη και αυξημένης προσοχής περίοδο της ζωής μας) είναι αυτό που τελικά μας κάνει σωστότερους (και όχι απόλυτα ΣΩΣΤΟΥΣ) ως ανθρώπους και γονείς. Ας είναι αυτός ο διαδικτυακός χώρος μια ευκαιρία γόνιμης ανταλλαγής σκέψεων και όχι επιβολής απόψεων. Στον τόπο καταγωγής μου λέμε «έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται». Μόλις λοιπόν μπει η καθεμιά μας «στο χορό» θα πρέπει να βρει πώς να χορέψει. Κι αυτή, μόνη της, θα ξέρει καλύτερα πώς. Με ένα πόνο λοιπόν, όποτε και με όποιο τρόπο τα μικρά μας το αποφασίσουν!

Έτσι ακριβώς. Η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια, σαφέστατα, είναι όμως μια ριζική σωματική και ψυχοσυναισθηματική αλλαγή, κυριολεκτικά μια κατάσταση συναγερμού, αλλαγών, απώλειας ελέγχου και αντικρουόμενων συναισθημάτων. Η εικόνα της χαρουμενης, ξέγνοιαστης εγκύου δεν είναι παρά ένα κοινωνικό κατασκεύασμα του οποίου είναι δέσμιες οι γυναίκες επί αιώνες. Έχουμε κάθε δικαίωμα να χάνουμε την ψυχραιμία μας, να θυμώνουμε, να μη μας αρέσει αυτό που ζούμε ενώ ταυτόχρονα το επιθυμήσαμε και το επιδιώξαμε με κάθε τρόπο. Οι αναπόφευκτες αλλαγές στην εμφάνιση και τη διάθεσή μας μας γεμίζουν ενοχές γιατί η εικόνα του γυναικείου σώματος που η κοινωνία επιβάλλει έχει συγκεκριμένες διαστάσεις και προσφέρεται για συγκεκριμένη χρήση. Πώς να χωρέσουν η κυτταρίτιδα από την κατακράτηση, οι πανάδες, οι αιμορροΐδες, τα αέρια, οι αμέτρητες φοβίες, και γενικά όλα όσα ξεφεύγουν από τα όρια του τι νοείται «θηλυκό». Το σώμα μας ξαφνικά γίνεται κοινό κτήμα και όλοι έχουν λόγο για το τι πρέπει να κάνουμε, όλοι θέλουν να αγγίζουν την κοιλιά μας λες και τους ανήκει, γενικά όλες μας οι εσωτερικές, ιδιωτικές λειτουργίες γίνονται θέμα συζήτησης συγγενών, γνωστών, και λοιπών «ειδικών». Ταυτόχρονα δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, γιατί «τι μάνες θα γίνουμε»; Εν κατακλείδι, ναι, πρέπει να απενοχοποιήσουμε αυτό το γλυκό (ή και όχι τόσο γλυκό) χάος που βιώνουμε.

Γεια σας κούκλες! Ελπίζω να είστε όλες καλά! πολυ καιρό ειχα να διαβάσω νέα σας, δεν προλαβαίνω τις εξελίξεις! Έκλεισα τις 27 εβδομάδες, όλα καλά με τη μικρή μου, μεγαλώνει και δυναμώνει, αν κρίνω από τις κλωτσιές της και την μεγάλη, πεταχτή κοιλιά μου! Το βράδυ έχει την περισσότερη δραστηριότητα, και διαπίστωσα ότι της αρέσει πολύ η τζάζ, το ρόδι και η μαύρη σοκολάτα! Η καμπύλη μου σε ασφαλή επίπεδα, 76-116-106. Η πίεσή μου σταθερά χαμηλή, 9-5. Από την άλλη, τα κιλά αυξάνονται, έχω πάρει οκτώ ίσως εννιά. Πλέον δεν ζυγίζομαι κάθε μέρα γιατί αυτό με άγχωσε πολύ τον προηγούμενο μήνα. Συζήτησα το θέμα των κιλών και με τον ενδοκρινολόγο μου και με τη γυναικολόγο μου. Η αύξηση είναι αναμενόμενη εώς και αναπόφευκτη μου είπαν, καθώς ο μεταβολισμός στην κύηση πέφτει πάρα πολύ, καύσεις δεν γίνονται όπως πριν και ούτε είναι φρόνιμο να τις επιδιώξουμε... Φυσικά κάθε οργανισμός είναι διαφορετικός οπότε και η καθεμιά μας μοναδική σε όλα. Το πιο άσχημο για μένα είναι ο πόνος στην ηβική σύμφυση καθώς οι αλλαγές στη λεκάνη αυξάνονται εκθετικά - κι αυτό αναμενόμενο. Το βράδυ δυσκολεύομαι να διατηρήσω συνεχόμενο ύπνο διότι κάθε φορα που αλλάζω πλευρό πονάω. Το περπάτημα και τις δραστηριότητες τις έχω μειώσει ακριβώς γι’αυτό το λόγο. Μόνο 20-25 λεπτά τη μέρα περπάτημα αντέχω (και πηγαίνω και σαν πιγκουίνος!) από μια ώρα που έκανα πριν. Ίσως κάποιες από εσάς να το βιώνετε ήδη ή ίσως το νιώσετε στο επόμενο διάστημα. Όλα τελειώνουν μετά τον τοκετό, με διαβεβαίωσε ένας χειρουργός ορθοπαιδικός στον οποίο απευθύνθηκα. Όσο κι αν είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε, απόλυτο έλεγχο στα σώματά μας δεν μπορούμε πλέον να έχουμε - σκέφτομαι πολύ τα κορίτσια που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το σάκχαρό τους και μπαίνουν στη διαδικασία αλλεπάλληλων μετρήσεων, στερήσεων, και συνεχούς εγρήγορσης... είστε όλες υπέροχες και κάνετε ό,τι καλύτερο για εσάς και τα εμβρυάκια σας! Υπομονή και αισιοδοξία σε όλες! Φιλιά!

Καλησπέρα, Εμενα με βοηθάει πολύ το γάλα Μαγνησίας (δεν έχει καμία σχέση με κανονικό γάλα) το οποίο λαμβάνω δυο φορές τη μέρα (από μια κουταλιά της σούπας) σχεδόν από την αρχή της κύησης. Είναι μη συνταγογραφούμενο σκεύασμα και ασφαλές για εγκύους. Χρειάζεται παράλληλα να πίνεις πολύ νερό. Αν το επιτρέπει ο γιατρός σου, αξίζει να το δοκιμάσεις.

Άρα συμφωνούμε! Ακριβώς!

Στην εικοστή είμαι. Ο πέμπτος μήνας περιλαμβάνει τις εβδομάδες 18-21. Είσαι στον πέμπτο, πράγματι, αλλά δεν τον έχεις κλείσει ακόμα. Λίγη υπομονή, πλησιάζουμε

Λέμε «διανύω τον 5ο μήνα εγκυμοσύνης» ή «είμαι 4 μηνών και κάτι/ 4.5 μηνών». Όπως και με την ηλικία μας

Καλή σας μέρα, Σχετικά με το εμβόλιο της γρίπης: η γυναικολόγος μου μου είπε ότι πρέπει να το κάνω οπότε και έχω μπει ήδη σε λίστα αναμονής. Αν και σπανίως αρρωσταίνω, δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να στρεσάρω τον οργανισμό μου τώρα. Τον Φεβρουάριο μάλιστα έτυχε να κολλήσω Η1Ν1 και ήταν ό,τι χειρότερο έχω βιώσει - οι μυοσκελετικοί πόνοι, η καταβολή, ο πυρετός και η δύσπνοια που είχα ήταν απερίγραπτα (σημ: δεν είμαι καπνίστρια και έχω γενικά καλή φυσική κατάσταση). Έκανα ένα μήνα να αναρρώσω πλήρως. Δεν ξέρω αν το εμβόλιο καλύπτει όλα τα στελέχη της γρίπης αλλά όσο πιο πολύ προστατευόμαστε τόσο το καλύτερο, νομίζω. Σας φιλώ, Β

Θεωρείται ένας από τους καλύτερους στο είδος - και η συνεργάτιδά του η Καραβιδά το ίδιο. Να είσαι έτοιμη ότι θα περιμένεις αρκετή ώρα στην αίθουσα αναμονής - δεν ξέρω τι γίνεται τώρα με τα αυξημένα μέτρα, ίσως να τηρούνται καλύτερα τα ραντεβού. Καλή επιτυχία!

Ειλικρινά λυπάμαι τόσο πολύ κορίτσι μου... Είναι πράγματι δύσκολο, έχω έρθει κι εγώ σε παρόμοια θέση. Αχ, πόσο σε νιώθω...

Καλή σας μέρα κυρίες μου! Παραθέτω μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση μιας ψυχοθεραπεύτριας που με έβαλε σε σκέψεις για όταν -με το καλό!- γίνουμε μητέρες: Οι αντιλήψεις «άστο να κλαίει για να μάθει», «μάθε του να είναι ανεξάρτητο από μικρό», «μάθε του να μπορεί να διαχειρίζεται τον αποχωρισμό από βρέφος», «μην το κανακεύεις, θα γίνει κακομαθημένο» κτλ., το επακόλουθο τραύμα και η παρεμπόδιση της ψυχοσυναισθηματικής ωρίμανσης του Ατόμου. https://antigonisimeonidou.wordpress.com/2015/03/12/γιατί-το-ελεγχόμενο-κλάμα-cio-είναι-μόνο/. Αναρωτιέμαι πώς βιώσατε αυτή την κατάσταση και ποια γραμμή ακολουθήσατε όσες από εσάς έχετε ήδη παιδάκια... Καλό (και ανώδυνο) Σαββατοκύριακο ❤️

Καλώς σας βρήκα! Σε ευχαριστώ κι ανταποδίδω τις θερμές ευχές! Να είμαστε όλες καλά !

Α ωραία! Όποτε θέλεις, μετά χαράς!

@chris79 Να χαίρεσαι το αγοράκι σου!!Να είναι χαρούμενο και γερό κι εσείς να το καμαρώνετε! Φαντάζομαι πόση δύναμη παίρνεις από την αγάπη του. Σου στέλνω όλη μου τη θετική σκέψη για τις 5 του μηνός! *fingers crossed* @Paris.33 Σ´ευχαριστώ!! Ειλικρινά λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που πέρασες και συμπάσχω... Κι εγώ ανυπομονώ να περάσει η 17η... Εύχομαι από καρδιάς να έχεις την καλύτερη έκβαση! @Sani Ευχαριστώ για το θερμό καλωσόρισμα! Σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά και τις καλύτερες ευχές μου!