Bellinda

Γεια σας μαμάδες! είχα πολύ καιρο να διαβασω νέα σας κι έπεσα πάνω στη συζήτηση για το φαγητό, που είναι και το δικό μου αγχος, καθώς η μικρή μου δεν πολυενδιαφέρεται. Τα γεύματά της είναι μικρά τις περισσότερες φορές και η διάρκεια ταΐσματος μπορεί να είναι και μία ώρα. Μέχρι να τελειώσουμε το ένα γεύμα έχει έρθει η ώρα για το επόμενο, που λέει ο λόγος… Κι εγω έδινα εντελώς αλεσμένα στην αρχή, και κάποια μέρα απλώς αρνήθηκε να φάει. Νομίζω δεν της άρεσε η υφή, ιδιαίτερα του αλεσμένου κρέατος. Τότε άρχισα να της τα πατάω με το πιρούνι και να της τα δίνω μικρά κομματάκια (φρούτα και λαχανικά) και τα πήγαμε κάπως καλύτερα. Το κρέας δεν της αρέσει καθόλου, στην αρχή έκανε συνεχώς εμετούς και έκοψε και όλα τα υπόλοιπα που το συνόδευαν, πχ λαχανικά. Πλέον, μόνο σε μορφή ψιλοκομμένου κιμά το δέχεται, οπότε τρώει γιουβαρλάκια (μοσχάρι κ κοτόπουλο) με λαχανικά, ρύζι, ή ζυμαρικά (φιδέ ή αστεράκι) συνέχεια (και σε πολύ μικρές ποσότητες). Οι φακές της αρέσουν με ρύζι οπότε τα βράζω όλα πολύ καλά, τα βγάζω στο πιάτο και τα λιώνω με το πιρούνι. Μπρόκολο βραστό της αρέσει, κουνουπίδι γιαχνί επίσης. Γιαουρτάκι τρώει το στραγγιστό κατσικίσιο ολυμπος (τις περισσότερες φορές το δέχεται). Τον κρόκο (που δεν της αρέσει) δέχεται και τον τρώει με τον εξής τρόπο: κάνω ένα μήλο στον ατμό, το πολτοποιώ μαζί με τον κρόκο που έχω βράσει, και προσθέτω το μείγμα σε κρέμα βρώμης (hipp). Για κάποιο διάστημα δεν ήθελε καθόλου τη βρώμη κι έτσι της έδινα σκέτο τον βρασμένο κρόκο λιωμένο καλά με λίγο λάδι και λεμόνι. Το ψάρι η παιδιατρος μας το έδωσε νωρις νωρις, στον έβδομο, κι ενώ έδειχνε να της αρέσει, την τρίτη φορά που το έφαγε έκανε αλλεργία με πολύ εμετό… Τώρα κοντεύουμε δέκα μηνών, αλλά δεν της έχω ξαναδώσει από τότε, θα περιμένω. Τα φρούτα είναι αυτά που θα φάει με μεγαλύτερη όρεξη. Αβοκάντο, μανταρίνι, πορτοκάλι, αχλάδι σε μικρά κομματάκια ή πατημένα με το πιρούνι. Στο μανταρίνι αφαιρώ την μεμβράνη και της δίνω το «φιλέτο». Το πορτοκάλι το πλένω καλά εξωτερικά, το κόβω σε βαρκούλες και αυτη το πιάνει και το ξεζουμίζει μόνη της με το ενάμισι δόντι της. Κάποτε έτρωγε και την μπανάνα μόνη της, τώρα πλέον ούτε να τη δει. Γενικα, είναι λιτοδίαιτο δραστήριο παιδί. Φυσικά και ανησυχώ για το αν τρώει αρκετά, καθώς μόνο το γάλα μου θα ζητήσει με όρεξη (αλλά κι από αυτό θα πάρει λίγο και πολλές φορές), κι ας μου λεν οι παιδίατροι ότι κακώς αγχώνομαι (τέσσερις έχω συμβουλευτεί μέχρι στιγμής). Από ότι έχω καταλάβει πάντως, κάθε παιδιατρος ακολουθεί τη δική του γραμμή. Η πιο easygoing ήταν η παιδιατρος-σύμβουλος θηλασμού, που μου έδινε το ελεύθερο να την αφήνω να θηλάζει όσο και όποτε ήθελε ακομα και μετά την εισαγωγή στερεών. Βέβαια και ο πλουραλισμός γεύσεων και φαγητών που μου πρότεινε δεν βοήθησαν (βλ. πρώιμη εισαγωγή ψαριού, περίεργες συνταγές που ούτε κι εγώ θα έτρωγα κλπ). Άλλοι παιδίατροι ήταν πιο παραδοσιακοί στις γεύσεις και τους χρόνους εισαγωγής τροφών, αλλά αυστηροί με το θηλασμό ανάμεσα στα γεύματα και με το ελάχιστο μέγεθος μερίδας. Μου έλεγαν να μην της δώσω στήθος μέχρι να πεινάσει και να φάει φαγητό, και μάλιστα συγκεκριμένες ποσότητες. Η μικρή μου όμως θέλει να τσιμπολογάει, όσο, και αν, θέλει, κ όχι να τρώει με το ζύγι και με το ρολόι. Δεν δέχεται καθόλου την πίεση, ούτε να την ξεγελάσω μπορώ. Αν δεν έχει φάει καλά και πεινάσει συμπληρώνει με θηλασμό, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα ξυπνήσει πολλές φορές μέσα στη νύχτα για να θηλάσει. Το θέμα του ύπνου μας δεν τολμώ καν να το θίξω (κ ο νοών νοείτο) αλλά την βάλαμε στη μέση και βρήκαμε την υγειά μας!!

Καλημέρα και Καλή Χρονιά σε όλες! Συγχαρητήρια στις κοπέλες που γέννησαν τα παιδάκια τους! Σας εύχομαι μια χαρούμενη ζωή μαζί τους! Και καλή δύναμη σε όλες εμάς που είμαστε εν αναμονή. Αν και δεν μπαίνω συχνά στην ομάδα, οι σκέψεις της @Demi Lou με παρακίνησαν να γράψω. Σε συγχαίρω, κορίτσι μου, για την ορθή σκέψη σου και τον τρόπο εκφοράς της. Δεν θα μπορούσα να τα έχω πει καλύτερα. Η πόλωση που συχνά συναντώ σε τέτοιες συζητήσεις online ή και αλλού με κάνει να θέλω να απέχω. Αμέτρητες οι ιστορίες που έχω ακούσει κι εγώ περί θηλασμού, και φυσικά πολλά τα ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ άρθρα (διεθνών μελετών και όχι φόρουμ, baby sites, σελίδων μαιευτηρίων κλπ.) που έχω μελετήσει. Κι όμως ειδήμων επί του θέματος δεν είμαι και ούτε θα γίνω. Και η ιστορία της κάθε γυναίκας μοναδική, ουδέποτε ο κανόνας, και οι οδηγίες του ΠΟΥ δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται σαν cookie-cutter (που λένε και οι Άγγλοι). Δεν μπορώ να κατανοήσω αυτή την, εμμονική σχεδόν, «επιστροφή στη φύση».Ας το πάρουμε απόφαση, στον 21ο αιώνα αυτό το τρένο το έχουμε χάσει προ πολλού. Διαφορετικά, θα έπρεπε να αφήσουμε τις εγκυμοσύνες μας στην τύχη τους, χωρίς αλλεπάλληλες επισκέψεις στο γιατρό, συμπλήρωματα, ενέσεις, εξωσωματικές, μαιευτήρια, θήλαστρα κλπ. κλπ. Μια συζήτηση λοιπόν περί αποκλειστικού θηλασμού «διότι είναι το καλύτερο για το παιδί» μου ακούγεται τουλάχιστο παράταιρη. Οι ζωές μας έχουν γίνει (ή τις κάναμε) απείρως πιο σύνθετες από εκείνες των μητέρων/γιαγιάδων μας. Και χαρούμενο δεν είναι εκείνο το παιδί που είναι κολλημένο στο στήθος για 2, 3, 5 μήνες/χρόνια, αλλά εκείνο του οποίου η μητέρα είναι ισορροπημένη ψυχικά, με υγιή σχέση με το σώμα της και τον νέο ρόλο της, με τη δυνατότητα αυτοσυγχώρεσης και ουσιαστικής σύνδεσής της με το παιδί. Με ή χωρίς θηλασμό (for the record, δεν είχα την τύχη να θηλάσω πάνω από ένα μήνα, ήμουν κάπως δύσκολο μωρό, η μαμά μου έπαθε μαστίτιδα, κόπηκε το γάλα, επαρχία της δεκαετίας του 80, δεκαεννιά χρονών κορίτσι, και με τάισε έτοιμο γάλα, όχι γιατί ακολούθησε κάποια μόδα αλλά γιατί με αγαπούσε και ήθελε να ζήσω - κι έζησα, μια χαρά ψηλό ανάστημα, ούτε αλλεργίες, ούτε θέματα υγείας, και με έναν σπάνιας ποιότητας, υγιή σύνδεσμο με τη μητέρα μου, 39 χρόνια στο πλευρό μου και σε όλες μου τις επιλογές, που με κάνει να πετάω στα ουράνια που περιμένω κόρη, μπας και καταφέρω να χτίσω κι εγώ παρόμοια σχέση μαζί της). Αν θα θηλάσω το παιδί μου μόλις με το καλό έρθει στον κόσμο; Θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Κι αν δεν τα καταφέρω δεν πειράζει. Διότι έχω έναν σύντροφο που με λατρεύει και θα λατρεύει και το παιδί μας, θα έχω απέραντη αγάπη γι’ αυτό το πλάσμα, και φυσικά έχω την πρόσβαση στην επιστημονική γνώση - η οποία, όπως πολλές από την ομάδα γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα, κατάφερε να δώσει παιδιά σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να τα αποκτήσουν με φυσικό τρόπο, δεν θα δώσει ένα καλής ποιότητας γαλατάκι; Το να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας, να προσπαθούμε να τις κουμαντάρουμε με λίγη ή περισσότερη δυσκολία, και όχι να τις μασκαρεύουμε ως «ο δικός μου γιατρός ξέρει, ο δικός σου όχι» (είτε τρώμε ένα γλυκάκι ενώ υπάρχει διαβήτης κύησεως είτε, ίσως σπανιότερα, καπνίζουμε 4-5 τσιγάρα την ημέρα παρά τις επιβεβαιωμένες αντενδείξεις, και πολλές πολλές ακόμη), το να διαχειριζόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε την αναπόφευκτη απώλεια ελέγχου που βιώνουμε στην εγκυμοσύνη (μια, φυσιολογική μεν, αλλά και ιδιαιτέρως κρίσιμη και αυξημένης προσοχής περίοδο της ζωής μας) είναι αυτό που τελικά μας κάνει σωστότερους (και όχι απόλυτα ΣΩΣΤΟΥΣ) ως ανθρώπους και γονείς. Ας είναι αυτός ο διαδικτυακός χώρος μια ευκαιρία γόνιμης ανταλλαγής σκέψεων και όχι επιβολής απόψεων. Στον τόπο καταγωγής μου λέμε «έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται». Μόλις λοιπόν μπει η καθεμιά μας «στο χορό» θα πρέπει να βρει πώς να χορέψει. Κι αυτή, μόνη της, θα ξέρει καλύτερα πώς. Με ένα πόνο λοιπόν, όποτε και με όποιο τρόπο τα μικρά μας το αποφασίσουν!

Έτσι ακριβώς. Η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια, σαφέστατα, είναι όμως μια ριζική σωματική και ψυχοσυναισθηματική αλλαγή, κυριολεκτικά μια κατάσταση συναγερμού, αλλαγών, απώλειας ελέγχου και αντικρουόμενων συναισθημάτων. Η εικόνα της χαρουμενης, ξέγνοιαστης εγκύου δεν είναι παρά ένα κοινωνικό κατασκεύασμα του οποίου είναι δέσμιες οι γυναίκες επί αιώνες. Έχουμε κάθε δικαίωμα να χάνουμε την ψυχραιμία μας, να θυμώνουμε, να μη μας αρέσει αυτό που ζούμε ενώ ταυτόχρονα το επιθυμήσαμε και το επιδιώξαμε με κάθε τρόπο. Οι αναπόφευκτες αλλαγές στην εμφάνιση και τη διάθεσή μας μας γεμίζουν ενοχές γιατί η εικόνα του γυναικείου σώματος που η κοινωνία επιβάλλει έχει συγκεκριμένες διαστάσεις και προσφέρεται για συγκεκριμένη χρήση. Πώς να χωρέσουν η κυτταρίτιδα από την κατακράτηση, οι πανάδες, οι αιμορροΐδες, τα αέρια, οι αμέτρητες φοβίες, και γενικά όλα όσα ξεφεύγουν από τα όρια του τι νοείται «θηλυκό». Το σώμα μας ξαφνικά γίνεται κοινό κτήμα και όλοι έχουν λόγο για το τι πρέπει να κάνουμε, όλοι θέλουν να αγγίζουν την κοιλιά μας λες και τους ανήκει, γενικά όλες μας οι εσωτερικές, ιδιωτικές λειτουργίες γίνονται θέμα συζήτησης συγγενών, γνωστών, και λοιπών «ειδικών». Ταυτόχρονα δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, γιατί «τι μάνες θα γίνουμε»; Εν κατακλείδι, ναι, πρέπει να απενοχοποιήσουμε αυτό το γλυκό (ή και όχι τόσο γλυκό) χάος που βιώνουμε.

Γεια σας κούκλες! Ελπίζω να είστε όλες καλά! πολυ καιρό ειχα να διαβάσω νέα σας, δεν προλαβαίνω τις εξελίξεις! Έκλεισα τις 27 εβδομάδες, όλα καλά με τη μικρή μου, μεγαλώνει και δυναμώνει, αν κρίνω από τις κλωτσιές της και την μεγάλη, πεταχτή κοιλιά μου! Το βράδυ έχει την περισσότερη δραστηριότητα, και διαπίστωσα ότι της αρέσει πολύ η τζάζ, το ρόδι και η μαύρη σοκολάτα! Η καμπύλη μου σε ασφαλή επίπεδα, 76-116-106. Η πίεσή μου σταθερά χαμηλή, 9-5. Από την άλλη, τα κιλά αυξάνονται, έχω πάρει οκτώ ίσως εννιά. Πλέον δεν ζυγίζομαι κάθε μέρα γιατί αυτό με άγχωσε πολύ τον προηγούμενο μήνα. Συζήτησα το θέμα των κιλών και με τον ενδοκρινολόγο μου και με τη γυναικολόγο μου. Η αύξηση είναι αναμενόμενη εώς και αναπόφευκτη μου είπαν, καθώς ο μεταβολισμός στην κύηση πέφτει πάρα πολύ, καύσεις δεν γίνονται όπως πριν και ούτε είναι φρόνιμο να τις επιδιώξουμε... Φυσικά κάθε οργανισμός είναι διαφορετικός οπότε και η καθεμιά μας μοναδική σε όλα. Το πιο άσχημο για μένα είναι ο πόνος στην ηβική σύμφυση καθώς οι αλλαγές στη λεκάνη αυξάνονται εκθετικά - κι αυτό αναμενόμενο. Το βράδυ δυσκολεύομαι να διατηρήσω συνεχόμενο ύπνο διότι κάθε φορα που αλλάζω πλευρό πονάω. Το περπάτημα και τις δραστηριότητες τις έχω μειώσει ακριβώς γι’αυτό το λόγο. Μόνο 20-25 λεπτά τη μέρα περπάτημα αντέχω (και πηγαίνω και σαν πιγκουίνος!) από μια ώρα που έκανα πριν. Ίσως κάποιες από εσάς να το βιώνετε ήδη ή ίσως το νιώσετε στο επόμενο διάστημα. Όλα τελειώνουν μετά τον τοκετό, με διαβεβαίωσε ένας χειρουργός ορθοπαιδικός στον οποίο απευθύνθηκα. Όσο κι αν είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε, απόλυτο έλεγχο στα σώματά μας δεν μπορούμε πλέον να έχουμε - σκέφτομαι πολύ τα κορίτσια που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το σάκχαρό τους και μπαίνουν στη διαδικασία αλλεπάλληλων μετρήσεων, στερήσεων, και συνεχούς εγρήγορσης... είστε όλες υπέροχες και κάνετε ό,τι καλύτερο για εσάς και τα εμβρυάκια σας! Υπομονή και αισιοδοξία σε όλες! Φιλιά!

Καλησπέρα, Εμενα με βοηθάει πολύ το γάλα Μαγνησίας (δεν έχει καμία σχέση με κανονικό γάλα) το οποίο λαμβάνω δυο φορές τη μέρα (από μια κουταλιά της σούπας) σχεδόν από την αρχή της κύησης. Είναι μη συνταγογραφούμενο σκεύασμα και ασφαλές για εγκύους. Χρειάζεται παράλληλα να πίνεις πολύ νερό. Αν το επιτρέπει ο γιατρός σου, αξίζει να το δοκιμάσεις.

Άρα συμφωνούμε! Ακριβώς!

Στην εικοστή είμαι. Ο πέμπτος μήνας περιλαμβάνει τις εβδομάδες 18-21. Είσαι στον πέμπτο, πράγματι, αλλά δεν τον έχεις κλείσει ακόμα. Λίγη υπομονή, πλησιάζουμε

Λέμε «διανύω τον 5ο μήνα εγκυμοσύνης» ή «είμαι 4 μηνών και κάτι/ 4.5 μηνών». Όπως και με την ηλικία μας

Καλή σας μέρα, Σχετικά με το εμβόλιο της γρίπης: η γυναικολόγος μου μου είπε ότι πρέπει να το κάνω οπότε και έχω μπει ήδη σε λίστα αναμονής. Αν και σπανίως αρρωσταίνω, δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να στρεσάρω τον οργανισμό μου τώρα. Τον Φεβρουάριο μάλιστα έτυχε να κολλήσω Η1Ν1 και ήταν ό,τι χειρότερο έχω βιώσει - οι μυοσκελετικοί πόνοι, η καταβολή, ο πυρετός και η δύσπνοια που είχα ήταν απερίγραπτα (σημ: δεν είμαι καπνίστρια και έχω γενικά καλή φυσική κατάσταση). Έκανα ένα μήνα να αναρρώσω πλήρως. Δεν ξέρω αν το εμβόλιο καλύπτει όλα τα στελέχη της γρίπης αλλά όσο πιο πολύ προστατευόμαστε τόσο το καλύτερο, νομίζω. Σας φιλώ, Β

Θεωρείται ένας από τους καλύτερους στο είδος - και η συνεργάτιδά του η Καραβιδά το ίδιο. Να είσαι έτοιμη ότι θα περιμένεις αρκετή ώρα στην αίθουσα αναμονής - δεν ξέρω τι γίνεται τώρα με τα αυξημένα μέτρα, ίσως να τηρούνται καλύτερα τα ραντεβού. Καλή επιτυχία!

Ειλικρινά λυπάμαι τόσο πολύ κορίτσι μου... Είναι πράγματι δύσκολο, έχω έρθει κι εγώ σε παρόμοια θέση. Αχ, πόσο σε νιώθω...

Καλή σας μέρα κυρίες μου! Παραθέτω μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση μιας ψυχοθεραπεύτριας που με έβαλε σε σκέψεις για όταν -με το καλό!- γίνουμε μητέρες: Οι αντιλήψεις «άστο να κλαίει για να μάθει», «μάθε του να είναι ανεξάρτητο από μικρό», «μάθε του να μπορεί να διαχειρίζεται τον αποχωρισμό από βρέφος», «μην το κανακεύεις, θα γίνει κακομαθημένο» κτλ., το επακόλουθο τραύμα και η παρεμπόδιση της ψυχοσυναισθηματικής ωρίμανσης του Ατόμου. https://antigonisimeonidou.wordpress.com/2015/03/12/γιατί-το-ελεγχόμενο-κλάμα-cio-είναι-μόνο/. Αναρωτιέμαι πώς βιώσατε αυτή την κατάσταση και ποια γραμμή ακολουθήσατε όσες από εσάς έχετε ήδη παιδάκια... Καλό (και ανώδυνο) Σαββατοκύριακο ❤️

Καλώς σας βρήκα! Σε ευχαριστώ κι ανταποδίδω τις θερμές ευχές! Να είμαστε όλες καλά !

Α ωραία! Όποτε θέλεις, μετά χαράς!

@chris79 Να χαίρεσαι το αγοράκι σου!!Να είναι χαρούμενο και γερό κι εσείς να το καμαρώνετε! Φαντάζομαι πόση δύναμη παίρνεις από την αγάπη του. Σου στέλνω όλη μου τη θετική σκέψη για τις 5 του μηνός! *fingers crossed* @Paris.33 Σ´ευχαριστώ!! Ειλικρινά λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που πέρασες και συμπάσχω... Κι εγώ ανυπομονώ να περάσει η 17η... Εύχομαι από καρδιάς να έχεις την καλύτερη έκβαση! @Sani Ευχαριστώ για το θερμό καλωσόρισμα! Σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά και τις καλύτερες ευχές μου!

@Hope2019 Μακάρι να υπήρχαν λόγια που να μπορούν να απαλύνουν αυτό τον πόνο... Θέλω να σου πω «μην τα παρατήσεις» και είμαι σίγουρη ότι θα το έχεις ακούσει πολλές φορές... Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να πενθήσει γιατί είναι πολύ νωρίς για οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να ξαναβρεις τη δύναμη να ελπίζεις. Σε ευχαριστώ ολόψυχα για τις ευχές σου. Μια αγαπημένη μου συγγραφέας είπε: «όσο αναπνέουμε ποτέ δεν είναι αργά». Θα ήθελα να σου το αφιερώσω!

@chris79 ευχαριστώ γλυκιά μου! Στέλνω αγκαλιά και αντεύχομαι όμορφα ταξίδια

Γεια σε όλες σας! Εύχομαι ολόψυχα να είστε καλά. Η δική μου ταυτότητα: ΠΗΤ 21/2/2021. Κοριτσάκι. Είμαι 38. Αυτόματη σύλληψη. Δεύτερη εγκυμοσύνη, πρώτο (ελπίζω) παιδί. Πέρασα από τις συμπληγάδες του πρώτου τριμήνου: των χοριακών, των πρώτων υπερήχων, των αδιάκοπων στομαχικών διαταραχών και ψυχολογικών τρικυμιών, της αυχενικής, της βιοψίας τροφοβλάστης και της αναμονής των αποτελεσμάτων αυτής, της κατάκλισης για μια εβδομάδα και πλέον, της αδιάκοπης αγωνίας για το «τι να γίνεται άραγε εκεί μέσα;» και κυρίως της τραυματικής ανάμνησης της προηγούμενης αποτυχημένης εγκυμοσύνης μου και του επώδυνου τέλους της στις 17 εβδομάδες σαν συνεχές soundtrack στην τωρινή μου ποντοπορία. Η ιστορία έχει κύκλωπες, λαιστρυγόνες και σειρήνες, και ο δρόμος για την Ιθάκη προβλέπεται μακρύς και μάλλον όχι και τόσο απολαυστικός, σε αντίθεση με την παραίνεση του Καβάφη. Μακάρι να με διαψεύσει η ποιητική του ιδιοφυΐα. Αναδύομαι από τα βάθη αυτής της περίεργης, ενίοτε σκοτεινής, μοναδικής εμπειρίας της προσπάθειας για μητρότητα, στην παρέα σας και θα σας γράφω κάθε φορά που θα έχω κάτι σημαντικό να μοιραστώ μαζί σας. Θα απέχω από τη δουλειά μου φέτος, από το κομμάτι της διδασκαλίας τουλάχιστο, όχι της έρευνας. θα αφήσω για λίγο τα «παιδιά» μου (φοιτήτριες και φοιτητές μου) στα αμφιθέατρα της Φιλοσοφικής και θα επικεντρωθώ σε αυτό που ελπίζω να είναι το δικό μου παιδί, χωρίς εισαγωγικά. Όλα συνδυάζονται. Αλλά για την ώρα πρώτη προτεραιότητα εκείνη. Καλές θάλασσες να έχουμε, και να φτάσουμε όλες στην Ιθάκη με αγκαλιές γεμάτες ❤️ Bellinda

Έτσι είναι. Εμπιστεύομαι πολύ τους γιατρούς που έχω.

Καλησπέρα στην ομάδα. Θα ήθελα να σας πω κι εγώ την άποψή μου από εμπειρία που είχα με όλες τις εξετάσεις που αναφέρετε πιο πάνω. Η δική μου κύηση ήταν τριπλοειδία (καρυότυπος 69ΧΧΧ) κατά την οποία έγινε λάθος στην μείωση (ένωση ωαρίου και σπερματοζωαρίου) από την αρχή κιόλας της σύλληψης. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους αυτά τα λάθη οδηγούν σε αποβολές πολύ νωρίς γιατί είναι μη βιώσιμο το κύημα. Επίσης αυτή η περίπτωση (σε αντίθεση με μεμονωμένη Τρισωμία 21 πχ) δεν εξαρτάται από την ηλικία της μητέρας. Σε σπάνιες περιπτώσεις η κύηση αυτή προχωράει μέχρι και δεύτερο ή και τρίτο τρίμηνο (ενδεχομένως με πολλά προβλήματα) και ακόμα σπανιότερα υπάρχει γέννηση μωρού που θα ζήσει από λίγες ώρες ως και λίγες εβδομάδες. Η δική μου κύηση αρχικά ήταν φυσιολογικότατη. Στην εξέταση αυχενικής διαφάνειας όμως υπήρξαν κάποιες ανησυχητικές ενδείξεις, κυρίως καθυστέρηση ανάπτυξης, δίχως όμως αυξημένη τιμή αυχενικής διαφάνειας, η οποία τιμή από μόνη της δεν λέει τίποτα (είτε αυξημένη είτε χαμηλή). Οι τελικές τιμές διαμορφώθηκαν από την πολύ χαμηλή pappA που είχα αλλά ούτε κι αυτό ήταν αρκετό για να αποφανθούν οι γιατροί (πήγα σε τέσσερις διαφορετικούς). Θεώρησαν μάλιστα ότι ίσως έχει κάποιο θέμα ο πλακούντας μου κι έτσι ξεκίνησα Σαλοσπίρ. Η λήψη τροφοβλάστης βέβαια κρίθηκε απαραίτητη αλλά λόγω οπίσθιου πλακούντα δεν γινόταν. Έτσι περίμενα ακόμα ένα μήνα κι έκανα αμνιοπαρακέντηση στο τέλος του τέταρτου μήνα όπου και φάνηκε το πρόβλημα κι έτσι έκανα τερματισμό κύησης με πρόκληση τοκετού. Να αναφέρω ότι η περίπτωση μια τέτοια κύηση με τόσο σοβαρή χρωμοσωμική ανωμαλία μη συμβατή με τη ζωή να προχωρήσει τόσο πολύ και χωρίς αρχικές ενδείξεις στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου είναι περίπου 1:30000. Επίσης να σημειώσω ότι μετά τις 10 εβδομάδες έκανα nipt όπου όμως δεν υπήρξε επαρκές εμβρυϊκό υλικό στο αίμα μου ώστε να λάβω αποτελέσματα και ίσως να υποψιαστώ νωρίτερα. Σπανίως συμβαίνει και αυτό. Δεν γνωρίζω αν τελικά αυτό από μόνο του ήταν ένδειξη προβλήματος, ο ειδικός όμως με καθησύχασε και μου είπε ότι μπορώ να το επαναλάβω ένα μήνα αργότερα. Φυσικά δεν χρειάστηκε γιατί η αμνιοπαρακέντηση τα έδειξε όλα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλά μπορούν να συμβούν και να ανατρέψουν τις αρχικές ενδείξεις (και προς το χειρότερο αλλά και προς το καλύτερο φυσικά!) και ότι μόνο η λήψη τροφοβλάστης και η αμνιοπαρακέντηση μπορούν να δώσουν με ΑΠΟΛΥΤΗ ακρίβεια απαντήσεις. Ευτυχώς υπάρχουν ειδικοί που κάνουν αυτές τις επεμβατικές εξετάσεις με επιτυχία και το ποσοστό επιπλοκών είναι στην πραγματικότητα αρκετά μικρότερο από αυτό που δινόταν στο παρελθόν. Δυστυχώς η ηλικία της μητέρας είναι ένας από τους σοβαρούς λόγους που θα μας οδηγήσουν σε αυτές τις δυο επεμβατικές εξετάσεις, καθώς και το πρότερο ιστορικό κυήσεων ή και άλλοι παράγοντες. Αυτή είναι η αλήθεια την οποία έχω διασταυρώσει με αρκετούς ειδικούς. Είμαι η μια στις τριάντα χιλιάδες. Δεν σημαίνει ότι θα ξανασυμβεί αλλά έχω αρχίσει να βλέπω τελείως διαφορετικά τους αριθμούς και τις πιθανότητες. Οι γιατροί μιλούν με ποσοστά η αλήθεια όμως είναι η εξής: εκατό θάνατοι είναι στατιστική, ένας θάνατος όμως είναι τραγωδία. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πολύ καλή επιτυχία σε όλες μας, καλή μας δύναμη σε αυτό το δύσκολο ταξίδι που όμως έχει ένα μαγικό προορισμό και να εμπιστευόμαστε τους γιατρούς μας και όχι το Ίντερνετ. Σας φιλώ!

Αγαπητή φίλη, Ομολογώ πως απαντώ αργά στο ερώτημά σου. Εύχομαι από καρδιάς να πήγαν όλα καλά! Θα μιλήσω για τη δική μου εμπειρία σε αυτό το νοσοκομείο (συγκεκριμένα στη γ’ μαιευτική) με την ελπίδα να βοηθήσω άλλες γυναίκες να αποφασίσουν για το αν θα το επιλέξουν ή όχι. Δυστυχώς ο δρόμος με έφερε εκεί όχι για να γεννήσω αλλά για να τερματίσω μια άκρως προβληματική εγκυμοσύνη. Δεν συμπαθώ τα δημόσια νοσοκομεία - όσες φορές χρειάστηκε να βρεθώ εκεί για δικούς μου ανθρώπους οι εικόνες που είχα ήταν άσχημες. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις. Δεκτό. Οι εξαιρέσεις όμως έρχονται να επιβεβαιώσουν ένα θλιβερό κανόνα: ότι, για πολλούς λόγους, τα δημόσια νοσοκομεία δεν είναι σε θέση να παρέχουν ολοκληρωμένη φροντίδα όταν τα πράγματα είναι δύσκολα ή μπερδεμένα, να το θέσω απλά. Πολλές γέννες συμβαίνουν (ας μου επιτραπεί η έκφραση) στον «αυτόματο»: τα πράγματα είναι να πάνε καλά και όντως πάνε καλά. Πολύ τυχερές οι γυναίκες των οποίων η κύηση δεν παρουσίασε κανένα πρόβλημα, η ώρα του τοκετού επίσης, και όλα πήγαν καλά, απλά κι ωραία. Αντιλαμβάνομαι ότι η δική τους εμπειρία ήταν καλή όχι απαραιτήτως γιατί έλαβαν υψηλής ποιότητας φροντίδα (στο εν λόγω νοσοκομείο ή οπουδήποτε) αλλά γιατί πολύ απλά η κατάστασή τους δεν έχριζε ιδιαίτερης ή απαιτητικής αντιμετώπισης. Όπως είπα και πριν, όλα ήταν στον «αυτόματο». Ας μην ξεχνάμε ότι επί αιώνες έτσι γεννούσαν οι γυναίκες: στηρίζονταν από το τζάκι, όπως λέει και η γιαγιάκα μου, γεννούσαν, και την άλλη μέρα πήγαιναν και στο αλώνι για τις αγροτικές δουλειές. Όλα καλά λοιπόν, δεδομένου ότι το ανθρώπινο είδος συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερες νοσηλευτικές απαιτήσεις ή εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα μέχρι και περίπου τα χρόνια μας ή λίγο νωρίτερα - εγώ και η γενιά μου, για παράδειγμα, γεννηθήκαμε χωρίς να διενεργηθεί εξέταση αυχενικής διαφάνειας κλπ κλπ στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Όλα πήγαν καλά Ας έρθουμε όμως στο σήμερα και στις δικές μας σύνθετες ζωές (και απαιτήσεις). Στη δική μου περίπτωση. Τους πρώτους τρεις μήνες (αρχές 2019) η κύηση εξελισσόταν χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Στην αυχενική διαφάνεια όμως προσγειώθηκα απότομα σε μια πραγματικότητα για την οποία κανείς δεν με προετοίμασε: ότι η εγκυμοσύνη μπορεί να είναι και εφιαλτική εκτός από μαγική (από τότε για μένα το παραμύθι της χαρούμενης εγκύου και των εννέα μαγικών μηνών στη ζωή μιας γυναίκας έληξε για πάντα). Ασαφείς ενδείξεις και μια εμφανής καθυστέρηση ανάπτυξης με έβαλε σε διαδικασία αλλεπάλληλων περαιτέρω εξετάσεων. Έκανα εξεταση αυχενικής διαφάνειας σε δυο διαφορετικά κέντρα για να επιβεβαιώσω δυστυχώς ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά (ακόμα κανείς δεν ήταν σε θέση να μου πει με σαφήνεια τι). Τεχνικές δυσκολίες στην λήψη τροφοβλάστης (οπίσθιος πλακούντας) και ένα αποτυχημένο NIPT (ανεπάρκεια εμβρυϊκού υλικού στο αίμα μου) με άφησαν να βασανίζομαι επί ένα ακόμα μήνα (μέχρι την αμνιοπαρακέντηση) για το αν θα έβλεπα ζωντανό παιδί ή όχι (ένας μήνας= 30 μέρες= 720 ώρες= 43200 λεπτά= 2592000 δευτερόλεπτα σκοτεινών σκέψεων, απελπισίας και άγχους). Η αμνιοπαρακέντηση (όπως και όλες οι εξετάσεις μου και η παρακολούθηση μου μέχρι τότε) διενεργήθηκε σε ιδιωτικό κέντρο προγεννητικής διάγνωσης υψηλών προδιαγραφών στη Θεσσαλονίκη. Ο υπεύθυνος ιατρός καθηγητής στο πανεπιστήμιο και διευθυντής κλινικής σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Μετά το τέλος της αμνιοπαρακέντησης (για μένα ήταν μια φρικτή και επώδυνη διαδικασία) ο γιατρός μου είπε ρητά ότι αυτό που είδε στον υπέρηχο σήμαινε ότι υπάρχει σοβαρή ανωμαλία που θα επιβεβαιωνόταν και με τα αποτελέσματα της εξέτασης και ότι θα έπρεπε να τερματίσω άμεσα την κύηση. Πού; Ιδιωτικά δεν είχε να μου προτείνει κάπου συγκεκριμένα - περιέργως. Μου πρότεινε την κλινική του στο ιπποκράτειο. Δεν μου άρεσε και πολύ η ιδέα αλλά εκείνη την ώρα μετά την αμνιοπαρακέντηση και μετά από τόση απογοήτευση, άγχος και πόνο δέχτηκα. Μου είπε ότι θα πάρει μόνο λίγες ώρες και ότι θα με αναλάβει η ομάδα του - συνάδελφοι του καθηγητές επίσης. Δέχτηκα. Εισήχθην το ίδιο βράδυ, την τελευταία μέρα του τέταρτου μήνα κύησης. Όταν πήγα εκεί εκ μέρους του κυρίου Τάδε καθηγητή, διευθυντή κλπ η νοσοκόμα με οδήγησε όλο καμάρι στις «θέσεις». δεν πολυκαταλάβαινα γιατί έπρεπε να νιώθω προνομιούχα: πήγα σε ένα τρίκλινο της γ μαιευτικής, άλλη μια κοπέλα που δεν μιλούσε ελληνικά ήταν μέσα, ένας συνήθης θάλαμος νοσοκομείου την καθαριότητα του οποίου δεν ήμουν σε θέση να αξιολογήσω εκείνη την ώρα (κανόνας μου όταν μπαίνω σε δημόσιο νοσοκομείο είναι να μην ακουμπάω τίποτα). Γυναίκες Ρομά, μετανάστριες/ προσφυγισσες ήταν σε άλλους θαλάμους, δεν ξέρω αν ήταν «θέσεις», αλλά σε κάθε περίπτωση πως θα μπορούσα να κρίνω αν όλα τα μέτρα υγιεινής τηρούνται; Πήρα κι εγώ τη «θέση» μου στο κρεβάτι. Ήμουν τελείως μόνη, κανείς δικός μου δεν επιτρεπόταν να μείνει μαζί μου. Ξεκίνησε το σχήμα cytotec (το χάπι πρόκλησης έκτρωσης). Επί έξι ή οκτώ περίπου ώρες βίωνα πόνους τοκετού χωρίς αναισθησία. Εκλιπαρούσα να μου δώσουν κάτι για τον πόνο αλλά η νοσοκόμα (ή μαία, ποιος ξέρει;) μου έλεγε ότι οι γιατροί είχαν ένα επείγον περιστατικό όλη τη νύχτα και δεν μπορούσαν να έρθουν να με δουν. Δεν είδα κανένα καθηγητή όλο το βράδι μέχρι το ξημέρωμα. Κάτι μου χορήγησαν ενδοφλεβίως, κάτι οπιούχο, γιατί κάποια στιγμή το πρωί με πήρε ο ύπνος. Πόνεσα πολύ, ακριβώς όπως με ενημέρωσε το προηγούμενο βράδυ μια ειδικευόμενη με σπαστά ελληνικά. Μετά ξεκίνησε η παρέλαση των (αν)ειδικευομενων. Καθένας που περνούσε μου έκανε δακτυλοσκόπηση για να ελέγξει την διαστολή μου. Την έβρισκαν μικρή. Αργότερα ήρθε και η μητέρα μου και τους έβαλε τις φωνές γιατί δεν μου είχαν χορηγήσει ορό για ενυδάτωση (δεν μου επέτρεπαν να πιω νερό από το προηγούμενο βράδυ και ήταν ήδη περασμένο μεσημέρι). Έβγαινε πολύ αίμα και διάφορα άλλα τμήματα της κύησης τα οποία τα κοιτούσαν με απορία και κάποια από αυτά τα περισυνέλεξαν για βιοψία (spoiler alert: τελικά τα έχασαν και έχασα κι εγώ την ευκαιρία να πάρω μια πλήρη εικόνα για την κατάσταση του κυήματος). Ένας καθηγητής έκανε ένα γρήγορο πέρασμα από το θάλαμο, μου είπε «όλα καλά; Όλα θα πάνε μια χαρά» κι έφυγε. Στο μεταξύ, το απόγευμα απέβαλα το έμβρυο στην τουαλέτα γιατί ένιωσα κάτι μεγάλο να φεύγει από μέσα μου. Τους το ανέφερα και πρώτον με μάλωσαν γιατί σηκώθηκα και πήγα προς νερού μου, λες και μου είπε κανείς ότι δεν έπρεπε, και δεύτερον ότι αποκλείεται γιατί δεν χωρούσε να περάσει λόγω της μικρής διαστολής μου. Μίλησα με τον γιατρό μου (που δεν σχετίζεται με το ιπποκράτειο) στο τηλέφωνο και του τα είπα . Μου επιβεβαίωσε ότι σίγουρα απέβαλα διότι το κύημα ήταν μικρότερου μεγέθους και χώρεσε να περασει. Μου είπε επίσης να απαιτήσω υπέρηχο για να δούμε τι γίνεται εκεί μέσα. Το ζήτησα. Με αγνόησαν και με ετοίμασαν για δεύτερο σχήμα εκτρωτικού χαπιού, δεύτερο κύκλο οδυνων, ευτυχώς πιο ήπιο αυτή τη φορά. Τελείωσε κι αυτό. Ούτε συζήτηση για υπέρηχο. Πέρασε άλλο ένα εικοσιτετράωρο, άλλαζαν οι βάρδιες των ειδικευόμενων και η πληροφορίες (και τα ευρήματα της αποβολής μου) χάνονταν από τη μια βάρδια στην άλλη. Παρένθεση περί καθαριότητας των «θέσεων» στη γ μαιευτική του Ιπποκράτειου: μια νοσοκόμα μας είπε να μην αφήνουμε ποτέ την εξωτερική κουβέρτα να ακουμπάει το δέρμα μας χωρίς να είναι το σεντόνι ανάμεσα διότι οι κουβέρτες αυτές ΔΕΝ ΠΛΕΝΟΝΤΑΙ από τη μια ασθενή στην άλλη. Μαρτυρίου συνέχεια: αφού απέτυχε και το δεύτερο σχήμα φαρμάκου να προκαλέσει την επιθυμητή διαστολή τραχήλου με ετοιμάζουν για τρίτο. Ο γιατρός μου ουρλιάζει στο τηλέφωνο να μου κάνουν υπέρηχο. αντίθετα, μια γιατρός που είχε βάρδια εκείνη την ώρα επέμενε πως αν αποτύχει και το τρίτο σχήμα θα πρέπει δυστυχώς να κάνω ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ (!!??) για να αφαιρεθεί το κύημα. Ο σύζυγος μου, που έφτασε αμέσως μόλις μπόρεσε λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτός πόλης, τους επέβαλε να μου κάνουν υπέρηχο. Η ίδια γιατρός δέχτηκε να κάνει τον υπέρηχο με βαριά καρδιά. Όμως δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ την έκφραση του προσώπου της μόλις αντίκρισε την άδεια μήτρα μου... Ειχα αποβάλει το μωράκι στην τουαλέτα, ειχα τραβήξει και καζανάκι, δεν με ενημέρωσε κανείς για το ενδεχόμενο να το χάσω στην τουαλέτα, δεν με άκουσε κανείς, έχασαν τα κομμάτια του πλακούντα που είχαν μαζέψει και στα οποία τελικά έπρεπε να κάνουν βιοψία, και στο τέλος μάλωναν γιατροί, ειδικευόμενοι, μαίες και δεν ξέρω και ‘γώ ποιοι άλλοι πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλο για το σε ποιού τη βάρδια έγινε αυτό το τραγικό λάθος που τους εξέθεσε όλους ανεπανόρθωτα και που με έβαλε σε μια άσχημη και άκρως τραυματική δοκιμασία την οποία δεν έχω ξεπεράσει ακόμα και σήμερα. Το χειρότερο, μου στέρησαν πολύτιμη γνώση για το πρόβλημα του εμβρύου που ίσως θα έπρεπε να λάβω υπόψη σε μελλοντικές εγκυμοσύνες. Τελευταίο «αναμνηστικό» πριν φύγω από κει μέσα: στην προσπάθεια της να μου βάλει φλεβοκαθετηρα στο χέρι για τη χορήγηση αντιβίωσης, η νοσοκόμα (ή μαία;) μου έκανε σοβαρή ζημιά στο νεύρο: ένιωσα να με διαπερνάνε βολτ ρεύματος και τα δάχτυλά μου δίπλωσαν και δεν άνοιγαν. Ο πόνος που βίωνα ήταν φρικτός, έκλαιγα και ούρλιαζα, αλλά η νοσοκόμα άρχισε να μου φωνάζει αποκαλώντας με «κλαψιάρα». Μου πήρε εννέα μήνες να χρησιμοποιήσω το δεξί μου χέρι (τι ειρωνεία!). Έφυγα από κει μέσα τρεις(!!) μέρες μετά, άδεια, πονεμένη, ψυχικά και σωματικά τσακισμένη, χωρίς να ακούσω ούτε ένα συγγνώμη για τα απαράδεκτα λάθη τους. Α, μου είπαν να μη στενοχωριέμαι, θα κάνω άλλο. Δεν έκανα (ακόμα) γιατί η πρώτη αυτή εμπειρία πονάει ακόμα σαν γυμνό νεύρο.

Χαίρετε! Επιθυμώ να μάθω αν ο κύριος Τσιριγώτης αναλαμβάνει την κύηση μέχρι το τέλος, αν δηλαδή είναι και μαιευτήρας εκτός από ειδικός γονιμότητας και ivf. Δεν θα ήθελα να αλλάξω γιατρό εφόσον επιτύχει η σύλληψη υπό την καθοδήγησή του.