GorgonaAigaiou

Hope καλησπέρα! Μπορώ απόλυτα να καταλάβω πως νιώθεις. Εγώ είχα περίπου μία εβδομάδα για να συνειδητοποιήσω ότι θα χάσω το κοριτσάκι μου. Με τον σύντροφό μου αποφασίσαμε να "χαρούμε" όσο γινόταν τον χρόνο που θα είχαμε μαζί της. Να ζήσουμε σαν οικογένεια. Και την ένιωθα μέσα μου ότι ήταν ήρεμη..Την πρώτη μέρα όμως που μας είπε ο γιατρός ότι το μωράκι μας δεν έχει ελπίδες και ότι θα πρέπει να κάνω διακοπή κύησης,από το σόκ και την ταραχή μου, τάραξα και το μωρό μου..κουνιόταν σαν τρελή εκείνη την ημέρα. Αποφασίσαμε λοιπόν να μην της το κάνουμε αυτό καιι να είμαστε όσο πιο ήρεμοι γινόταν. Έτσι και κάναμε. Την γέννα μου την χαρακτηρίζω σαν "λύτρωση" για το κοριτσάκι μου ,αλλά και για μένα. Από την πρώτη κιόλας μέρα μετά την γέννα ένιωθα περιέργως ήρεμη, ψύχραιμη και κάπως ανακουφισμένη. Έτσι συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Καμιά φορά όμως απορώ και νευριάζω με τον εαυτό μου για το γεγονός ότι είμαι τόσο ψύχραιμη. Νιώθω ένοχη. Δεν έχω όμως σταματήσει να την σκέφτομαι, να μου λείπει και να την αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο! Κάτι όμως (δεν ξέρω τι) μου δίνει μεγάλη δύναμη για να συνεχίσω και να μην τα παρατήσω. Για αυτό Ηope μου σε καταλαβαίνω!

Hope, εγώ σήμερα κλείνω 2 εβδομάδες και 1 ημέρα ( επίσης δεν χρειάστηκα απόξεση). Έχω μερικές μέρες τώρα και μειωνόταν το αίμα και σήμερα ειδικά είναι η πρώτη μέρα που δεν έχω καθόλου! Πιστεύω είναι ανάλογα με τον οργανισμό. Κάθε γυναίκα διαφορετική.

Hope, με ρώτησαν εάν θέλω να τη δώ, όμως μέσα στην θολούρα μου από τα φάρμακα και τα παυσίπονα, αρνήθηκα. Αν και με αποθάρρυναν και όλες οι μαίες εκεί. Όχι, το κοριτσάκι μου δεν το είδα ποτέ, δεν θα το άντεχα. Όμως ένιωσα την ζέστη της, γιατί αφού την τύλιξαν με το σεντονάκι της,την ακούμπησαν χαμηλά στην κοιλιά μου. Μόνο να την φανταστώ μπορώ..

Hope, σε σκεφτόμουν να ξέρεις! Θα τις ανοίξεις όταν νιώσεις έτοιμη κορίτσι μου! Τώρα προσπάθησε να ξεκουραστείς λίγο ( ξέρω ότι μόνο να ξεκουραστείς δεν μπορείς). Μην χάνεις την πίστη σου! Εγώ σου εύχομαι τα καλύτερα ολόψυχα!❤️

Από ότι κατάλαβα μένεις στη Γερμανία έτσι; Μήπως εκεί έχουν άλλο πρωτόκολλο όσο αναφορά να βλέπουν οι μανούλες τα μωρά τους. Εμένα όλοι με απέτρεψαν από το να το δώ, αν και φυσικά με ρώτησαν κιόλας, όμως όπως και εσύ νόμιζα ότι δεν άντεχα να τη δώ. Όμως όπως προανέφερα έχουν περάσει και δύο εβδομάδες από τον δικό μου τοκετό, ίσως αν μου το έλεγαν τώρα,να ήμουν έτοιμη να το δώ. Θα κάνεις ό,τι λέι η ψυχούλα σου! Κανείς δεν θα σε κρίνει! Όσο για την επισκληρίδιο, αυτό είναι καθαρά ιατρικό. Και επίσης είπες ότι έχεις και τα θεματάκια σου. Συμβουλέψου εκεί τους γιατρούς και εφόσον σου έχουν δώσει το ελεύθερο να επιλέξεις κάνε πάλι ό,τι λέι η καρδούλα σου κορίτσι μου! Οι πόνοι πάντως για μένα δεν ήταν ανυπόφοροι. Βέβαια ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον πόνο.

Κουράγιο κορίτσι μου! Όλες θα είμαστε εδώ για ότι χρειαστείς. Πήρες την καλύτερη απόφαση,να μην το ξεχνάς αυτό.

Κορίτσι μου, λυπάμαι πάρα πολύπου έπρεπε να πάρετε μια τέτοια απόφαση, όμως είναι για το καλύτερο και για σένα αλλά και για το αγγελούδι σου! Μην τους φοβάσαι τους πόνους της γέννας. Γέννησα την κορούλα μου πριν 2 εβδομάδες, καθώς χρειάστηκε να κάνω και εγώ διακοπή κύησης στις 24 εβδομάδες, λόγω σοβαρού προβλήματος του μωρού μου. Θα σου πω πως έχουν για μένα τα πράγματα 2 εβδομάδες μετά: Μου λείπει το κορίτσι μου αφάνταστα κάθε ώρα και στιγμή. Μου λείπουν ακόμα και οι πόνοι της γέννας που ένιωσα, διότι έγινα μαμά όπως και να έχει. Μαμά ενός αγγέλου. Είναι δύσκολο, το ξέρω κορίτσιμου. Όμως θα λυτρωθείς και εσύ και το αγγελουδάκι σου.. Οι σκέψεις μου είναι σε εσένα και σε όλες εκείνες τις μανούλες πο περνάνε το ίδιο.. Κουράγιο!

Σε ευχαριστω με ολη μου την καρδια...

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας! Έυχομαι και εγώ ο Θεός να μου δώσει δύναμη να ξαναβρώ το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσω...

Καλημερα και πάλι! Το μυαλό μου βασανίζεται συνεχώς με σκέψεις του τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Μέσα στην ταραχή και τον πόνο μου, υπέγραψα ένα έντυπο ομαδικής ταφής για το κοριτσάκι μου. Όμως μέσα στον πόνο μου δεν ρώτησα τι άλλες επιλογές είχα. Μπορούσα να το πάρω και να κάνουμε εμείς την ταφή του; Άραγε νιώθει μόνο του τώρα; Έπειτα όπως προανέφερα δεν άντεχα να το δω το μωρό μου και συνεπώς ούτε το αγκάλιασα..δεν θα το άντεχα. Λέτε να ένιωσε απόρριψη το κοριτσάκι μου; Αχ και μόνο να ήξερε πόσο αγαπήθηκε και αγαπιέται ακόμα και πόσο μας λείπει.. Νιώθω τύψεις και ενοχές. Είμαι γεμάτη από τέτοια συναισθήματα. Προβληματισμοί του τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Πονάει. Πονάει πολύ. Σας ευχαριστώ όλους για τον χρόνο σας! Καλημερα και πάλι! Το μυαλό μου βασανίζεται συνεχώς με σκέψεις του τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Μέσα στην ταραχή και τον πόνο μου, υπέγραψα ένα έντυπο ομαδικής ταφής για το κοριτσάκι μου. Όμως μέσα στον πόνο μου δεν ρώτησα τι άλλες επιλογές είχα. Μπορούσα να το πάρω και να κάνουμε εμείς την ταφή του; Άραγε νιώθει μόνο του τώρα; Έπειτα όπως προανέφερα δεν άντεχα να το δω το μωρό μου και συνεπώς ούτε το αγκάλιασα..δεν θα το άντεχα. Λέτε να ένιωσε απόρριψη το κοριτσάκι μου; Αχ και μόνο να ήξερε πόσο αγαπήθηκε και αγαπιέται ακόμα και πόσο μας λείπει.. Νιώθω τύψεις και ενοχές. Είμαι γεμάτη από τέτοια συναισθήματα. Προβληματισμοί του τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Πονάει. Πονάει πολύ. Σας ευχαριστώ όλους για τον χρόνο σας!

Καλημέρα σας. Είμαι νέο μέλος εδώ και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την περιπέτειά μου. Πριν από μία εβδομάδα περίπου πήγα για να κάνω β επιπέδου εξέταση. Τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά καλά ήταν. Η κορούλα μας μάθαμε ότι πάσχει από μία σπάνια πάθηση στον πνεύμονα. Το ένα του πνευμονάκι είχε μεγαλώσει τόσο πολύ, που η καρδούλα της είχε εκτοπιστεί τελείως προς τα δεξιά. Εν ολίγης οι γιατροί ( πήραμε την ίδια μέρα και δεύτερη γνώμη) μας είπαν ότι το μωράκι μας δεν έχει ελπίδες. Θα πέθαινε μέσα μου κάποια στιγμή. Μας παρέπεμψαν σε διακοπή κύησης, όπως και έκανα πριν μερικές μέρες. Είμαι καταρακωμένη. Έχω συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, ξέρω ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Μου λείπει το πλασματάκι που είχα μέσα μου. Γέννησα κανονικά με φυσιολογικό τοκετό και χωρίς επισκληριδιο. Μου λείπει ακόμα και ο πόνος του τοκετού που ένιωθα για αρκετές ώρες. Το κοριτσάκι μου, δεν μπορούσα να το αντικρίσω. Δεν θα το άντεχα. Δεν την είδα ποτέ. Άραγε..το ξέρει ότι αγαπήθηκε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο; Άραγε...το ξέρει ότι μας λείπει αφάνταστα..;