Καλησπέρα σε όλες τις καταπληκτικές γυναίκες και αγωνίστριες.
Παρακολουθώ εδώ και μήνες το φόρουμ, αφού ήμουν κι εγώ στον αγώνα με δωρεά ωαρίων.
Ο λόγος που γράφω είναι να δώσω, αν φυσικά μπορώ, κουράγιο και δύναμη σε όλες τις γυναίκες που βιώνουν τον αγώνα των ivf μέσω της δωρεάς. Είμαι 45 ετών, και κατάφεραμε μετά από 9 εξωσωματικές, οι 7 τελευταίες με δωρεά, το θετικό αποτέλεσμα, με δωρεά τελικά και από την πλευρά του συζύγου. Δεν διστάσαμε ποτέ, δεν είχαμε ποτέ ενδοιασμούς για το πως θα είναι το παιδί, αφού όλα επίκτητα είναι, και η αγάπη είναι πάνω από όλα. Για το σύντροφο μας, για τη ζωή, για την οικογένεια που θελουμε να φτιάξουμε.
Αυτή τη στιγμή τα ποδαράκια του μου κλοτσάνε τα πλευρά μου, διανύοντας την 36η εβδομάδα και περιμένοντας πως και πως να έρθει στη ζωή μας.
Ναι, είναι δύσκολες διαδικασίες όλες όσες αφορούν τις ivf, είναι πολλές φορές υπεράνθρωπες, αλλά μόνο αν σταματήσεις - όχι αδικαιολόγητα το καταλαβαίνω- δεν θα πετύχεις.
Πολλές φορές, είναι δύσκολος ο δρόμος, αλλά έχει φως στην άκρη του τούνελ.
Εύχομαι σε όλες, σε όλα τα ζευγάρια να πετύχουν και να βιώσουν αυτό για το οποίο αγωνίζονται και παλεύουν.
Αν έχω να δώσω μία συμβουλή, όχι φυσικά με νουθετίστικη διάθεση, είναι να γνωρίζετε μόνο εσείς και ο σύντροφος σας. Ακόμη και την 'απλή' διαδικασία ivf. Πόσο μάλλον της δωρεάς. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δώσετε πληροφορίες που προσωπικά πιστεύω θα οδηγήσουν να μεγαλώσει το αγχος σας, που άθελα τους θα σας μεταφέρουν οι συγγενείς και φίλοι. Έχετε το δικό σας άγχος και αγωνία. Δεν χρειάζεστε παραπάνω.
Εύχομαι καλή δύναμη και να μην ξεχνάτε ποτέ τον σύντροφο σας σε όλο αυτό το ταξίδι.