Singer

Με το καλό το μωράκι σου! Το άγχος είναι πολύ μεγάλο θέμα και νομίζω είναι φυσιολογικό να υπάρχει ακόμα κι αν όλα πάνε καλά. Εγώ παρολο που ήθελα παρα πολυ αυτό το μωρό και έκανα γύρω στον 1 χρόνο προσπάθειες για να μείνω έγκυος, μόλις είδα το θετικό τεστ με κατέκλυσε το άγχος και όντως ήταν μια αρκετά δύσκολη εγκυμοσύνη με αιμορραγίες αποκόλληση και χαμηλό πλακούντα (έμεινα σχεδόν 4 μήνες ξάπλα στην αρχή της εγκυμοσύνης). Λόγω ηλικίας (είμαι 40) ήταν πολύ σημαντικό για εμένα να κρατήσω αυτή την εγκυμοσύνη και να έχω ένα υγιές μωράκι, για αυτό και έκανα κι εγώ το νιπτ (λόγω χαμηλού πλακούντα δεν ρισκαρα να κάνω και αμνιοπαρακεντηση). Έτσι φυσιολογικά το κυρίαρχο συναίσθημα που είχα, ειδικά τους πρώτους μήνες ήταν το άγχος, το οποίο βέβαια όσο περνουσε ο καιρός το διαχειριζομουν πιο εύκολα κάνοντας όσο μπορούσα πράγματα που με ευχαριστουσαν. Νομίζω συναισθηματικά άρχισα να δένομαι με αυτό το μωρό (όπως και με το πρώτο) όταν άρχισα να το αισθάνομαι να κουνιέται μέσα στην κοιλιά μου. Με το καλό εύχομαι όλα να πάνε καλά στην προσπάθεια σου! Είναι μεγάλη η αλλαγή ή αλήθεια είναι στη ζωή μας όταν γινόμαστε μητέρες. Βέβαια οι 9 μήνες της εγκυμοσύνης είναι μια καλή αρχή για να το επεξεργαστούμε ότι θα αλλάξει η ζωή μας, η σχέση μας με το σύντροφο μας, οι προτεραιότητες μας, ο ίδιος μας ο εαυτός. Και η αλήθεια είναι ότι συνήθως τον πρώτο καιρό για ένα διάστημα περνάμε αρκετά δύσκολα μέχρι να προσαρμοστουμε.. Όμως όντως καλό είναι να σκεφτόμαστε ένα βήμα τη φορά για να μπορούμε να διαχειριστουμε πιο εύκολα και το άγχος μας γιατί είναι πάρα πολλά αυτά για τα οποία πιθανώς θα αγχωθουμε στην πορεία.. Στο πρώτο μου παιδάκι θυμάμαι χαρακτηριστικά μέχρι και τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης όταν μιλούσα για αυτό το ανέφερα ως "έμβρυο" και όχι ως "μωρό", διότι δεν ήμουν σίγουρη ότι έπρεπε να δεθω μαζί του μέχρι να σιγουρευτώ ότι όλα θα πάνε καλά. Η αγάπη βέβαια υπάρχει όταν ξέρεις ότι έχεις ένα μικρό πλασματακι μέσα σου, όμως η αλήθεια είναι ότι όταν το γεννήσεις και το γνωρίσεις από κοντά και όσο το βλέπεις να μεγαλώνει και δένεσαι μαζί του, αυτή η αγάπη πολλαπλασιαζεται. Εγώ πριν γεννήσω το δεύτερο, αναρωτιόμουν αν θα το αγαπάω όσο και το πρώτο. Όταν την έπιασα στην αγκαλιά μου όμως όλες μου οι αμφιβολίες εξαφανίστηκαν. Πλέον (έχει αρχίσει και κάνει χαμόγελα και γελάκια ήδη) την κοιτάζω και λιώνω. Το άγχος βέβαια πάντα υπάρχει, ειδικά αν τα κάνω όλα καλά και αν είμαι καλη μαμά και παρόλο που είμαι μαμά 4 χρόνια ήδη πιστεύω αυτό το άγχος δε θα αλλάξει ιδιαίτερα (ίσως λίγο μορφή) ούτε στα 24 χρόνια.. Όμως θεωρώ ότι η πρωτογνωρη συτη αγαπη που βιωνεις σε αποζημιώνει για όλα..

Καλησπέρα, ονομάζομαι Αγγελική και πρόσφατα (πριν 2 μήνες περίπου) έγινα μαμά για δεύτερη φορά σε μια μπεμπουλα (έχω ήδη κ ένα αγοράκι 4 ετων). Σκεπτόμενη τις δυσκολίες που πέρασα και μέχρι να καταφέρω να μείνω έγκυος και στις εγκυμοσύνες μου και αφού γέννησα, θεωρώ ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες που βίωσαν επίσης δυσκολίες σε αυτή τη σημαντική φάση της ζωής τους. Σίγουρα πολλές γυναίκες έχουν νιωσει κάποιες φορές μόνες κ αβοηθητες μετά από ένα τοκετό ή ότι πολλές φορές ο σύντροφος η το περιβάλλον τους δε μπορεί να καταλάβει τα συναισθήματά κ τις σκέψεις τους. Προσωπικά το να γίνω μητέρα είναι ο πιο σημαντικός ρόλος της ζωής μου και το ήθελα όσο τίποτα άλλο, τα παιδια μου είναι η πρώτη μου προτεραιότητα, όμως πολύ συχνά νιώθω ότι χάνω το εαυτό μου μέσα από αυτό το ρόλο, ότι δεν είμαι πια αυτή που ήμουν κ κάποιες φορές μου λείπει το πως ήμουν (σωματικα ψυχικα και πνευματικά) και αυτά που έκανα πριν τα παιδιά. Αναλογίζομενη όλα αυτά, όπως επίσης και τα ορμονικα σκαμπανεβασματα στη διάθεσή που βιωνει μια γυναίκα λόγω της εγκυμοσύνης και της λοχείας και τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς γενικά μιας νέας μαμάς, αλλά και λόγω των σπουδών μου στην ψυχολογία, μου ήρθε η ιδέα να καλέσω απο εδω όσες γυναίκες το βιώνουν όλο αυτό σε μια ομάδα όπου θα μπορούμε να συζητάμε και να εκφράζουμε αυτα τα συναισθήματά μας, τις ανησυχίες, τους φόβους, τις σκέψεις σε άλλες γυναίκες που βιώνουν κάτι παρόμοιο, να βοηθάμε η μία την άλλη όπως μπορούμε και να αλληλουποστηριζομαστε. Βιώνουμε μια περίοδο στη ζωή μας πολύ σημαντική και επειδή η μητρότητα παρουσιάζεται πολλές φορές εξιδανικευμενη θεωρείται πολύ συχνά ταμπού το να μιλάει μια γυναίκα για συναισθήματά πιο δύσκολα. Όσες νιώθετε κάτι παρόμοιο και θέλετε, θα χαρώ πολύ να τα πούμε!

Τις τελευταίες μέρες έχω κι εγώ αρκετά μεγάλο θέμα με καούρες κ επιπλέον με ενοχλεί το στομάχι σα να έχω ναυτία, εμένα με πιάνει κυρίως απογευματάκι κανένα δίωρο μετά το μεσημεριανό.. Αλλά και το βράδυ ξυπνάω μέσα στη νύχτα γιατί δε βολεύομαι καθόλου κ μετά δυσκολεύομαι να ξανακοιμηθω.. Κι εγώ θα πάω την Πέμπτη να μιλήσω με τη μαία και το γιατρό για τοκετό και μαιευτήριο, αν κ ξέρω ότι θα γεννήσω με καισαρική (όπως έκανα κ το πρώτο με καισαρική) κ λογικά στο Ιασώ, το οποίο δυστυχώς νομίζω ότι είναι κ το πιο ακριβό σε τιμές.. Από ότι θυμάμαι το λίκνο και το αυγό δεν πρέπει να έχουν αποσπώμενα υφάσματα που να μπορώ να τα πλύνω, θα τα δω βέβαια κ όταν καταφέρει ο άντρας μου να πάει να τα πάρει.. Λίκνο ίσως χρειαστεί να πάρω καινούριο γιατί είχε σπάσει σε ένα σημείο στο πόδι και δεν ξέρω αν φτιάχνεται..

Καλημέρα! Εγώ την άλλη βδομάδα μπαίνω στον 9ο.. Έχω βαρύνει αρκετά κ δυσκολεύομαι αρκετά ειδικά με τον ύπνο.. Εσείς πως είστε? Από ετοιμασίες έχω πλύνει κάποια ρουχαλάκια που μου δώσανε και περιμένω τον άντρα μου πότε θα καταφέρει να πάρει το λίκνο και το αυγό (τα εχει αποθηκεύσει στο σπίτι του παππού του) και λογικά θα θελουν βιολογικό καθαρισμό, όπως επίσης και το καρότσι.. Από Δευτέρα θα προσπαθήσω να κατεβάσω και τα υπόλοιπα πράγματα που έχω και να δω αν λείπει κάτι για να το αγοράσω.. Βαλίτσα δεν έχω φτιάξει ακόμα γιατί περιμένω να πάω στο γιατρό την άλλη εβδομάδα όπου θα συναντηθώ και με τη μαία κ θα μου πει τι χρειάζομαι να παρω όπως επίσης θα μου πει κ για το θηλασμό (εφόσον τα καταφέρω να θηλάσω). Εσείς τι έχετε κάνει από ετοιμασίες?

Καλημέρα! Ευχαριστώ πολύ! Την άλλη εβδομάδα με το καλό θα μπω στον 9ο,οπότε κοντεύω.. Οι βιταμίνες που έπαιρνα πριν μεινω έγκυος και μου τις είχε προτείνει ο γυναικολόγος ήταν οι Οvamax, έπαιρνα 1 χαπάκι την ημέρα (είναι αρκετά μεγάλες κ θέλουν αρκετό νερό). Επίσης έπαιρνα filicine και είχα αρχίσει κ Β12 plus επειδή είχα πρόβλημα με μαλλιά νύχια (έσπαγαν κλπ). Πάρε όμως κ μια γνώμη από γυναικολόγο ή/και ενδοκρινολόγο τι μπορείς να πάρεις γιατί ο κάθε οργανισμός έχει τις δικές του ανάγκες. Θέλει κ καλή διατροφή επίσης εγώ πριν μείνω έγκυος έτρωγα κάθε μέρα Brazilian nuts που έχουν πολύ σελήνιο κ Ω3 κ λένε ότι κάνουν καλό, αλλά κ πολλές τροφές με ασβέστιο (πχ γαλακτοκομικά) γιατί στην αρχή της εγκυμοσύνης δεν έπαιρνα πολύ κ μου έσπασαν 3 δόντια (τώρα χρειάζομαι 2 θηκες όταν γεννήσω με το καλό).. Θα τα καταφέρεις πιστεύω, να είσαι θετική, με υπομονή, όσο μπορείς να μην αγχώνεσαι κ αν σε στηρίζει αρκετά κ ο σύζυγος σύντομα θα έχεις αυτό που επιθυμείς!

Καλησπέρα! Η δική μου ιστορία ειναι αρκετά ενθαρρυντική αλλά κ αρκετά αγχωτικη συγχρόνως.. Εμείς έχοντας αποκτήσει το πρώτο παιδάκι στα 36 ξεκινήσαμε ελεύθερες επαφές λίγο αφότου μπήκα στα 39 (πριν 1,5 χρόνο δλδ). Ενδιάμεσα ενημέρωσα και το γυναικολόγο μου, ο οποίος μου είπε να προσπαθήσω κανένα εξάμηνο με τις επαφές κ μετά θα κάναμε εξετάσεις ορμονικές για αρχή. Λόγω διαφόρων θεμάτων υγείας που προέκυψαν στην πορεία σε εμένα κ το σύζυγο αφήσαμε να περάσουν 10 μήνες κ στο τέλος του Ιουλίου που πέρασε έκανα ορμονικές εξετάσεις όπου η ΑΜΗ βρέθηκε σχετικά χαμηλή (0,96) αλλά σύμφωνα με το γιατρό λογικό λόγω ηλικίας (όλα τα υπόλοιπα ήταν σχετικά φυσιολογικά). Ο γιατρός επίσης μου συνεστησε τις βιταμίνες Ovamax κ εγώ είχα ήδη αρχίσει κ τεστ ωορρηξιας. Τον επόμενο μήνα λοιπον, τον Αύγουστο (οπότε έγινα κ 40) μένω έγκυος στις διακοπές (υποθέτω ότι ήμασταν κ πιο χαλαροί), όμως η εγκυμοσυνη από την αρχή ήταν με κράμπες και καφέ υγρά. Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές είχα κ αιμορραγία με κόκκινο αίμα αλλά ευτυχώς η εγκυμοσυνη συνεχίστηκε.. Για να μην τα πολυλογώ σχεδόν μέχρι να κάνω την αυχενική ήμουν ξαπλωμένη κ είχα κάθε μέρα καφέ υγρά και κράμπες γιατι ειχα αποκόλληση κ χαμηλό πλακούντα. Αναγκαστικά πήρα κ γυναίκα καποιες ώρες για το μικρό κ το σπίτι γιατί δεν είχα άλλη βοήθεια. Εννοείται πολύ άγχος να πάνε όλα καλά, στην αυχενική ξεαγχωθηκα λίγο για σύνδρομα κλπ όταν είδα ότι ήταν όλα οκ κ ακόμα περισσότερο μετά την εξέταση νιπτ (την οποία έκανα λόγω ηλικίας). Μετά από αυτό άρχισα κι εγώ να είμαι λίγο πιο δραστήρια με πολλή προσοχή φυσικά. Αυτή τη στιγμή είμαι στον όγδοο μήνα κ ευτυχώς μέχρι τώρα βαίνουν όλα καλώς, αλλά για να φτάσω μέχρι εδώ πέρασα από πολύ αγχωτικές καταστάσεις κ έκανα αρκετές θυσίες.. Βέβαια ήμουν κ σχετικά τυχερή γιατί είχα σύλληψη με φυσιολογικό τρόπο. Νομίζω με βοήθησαν αρκετά οι βιταμίνες κ οι διακοπές (σημαντικό να είμαστε λίγο πιο χαλαροί) αλλά κ τα τεστ ωορρηξιας. Συζητησε το με το γιατρό σου αν μπορείς κι εσυ για ενα διάστημα να προσπαθήσεις με βιταμίνες κλπ για φυσιολογική σύλληψη αλλιώς αν είστε κι εσείς διατεθειμενοι, να το πάτε με διαδικασίες εξωσωματικής.. Θεωρώ όμως ότι κι από τη στιγμή που έχεις ήδη μια επιτυχημένη εγκυμοσύνη στο παρελθόν κ οι εξετάσεις σου είναι μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο οπότε μην απογοητευεσαι. Απλά όπως είναι φυσικό είναι μια διαδικασία που έχει αρκετό άγχος και πριν και αφού μείνεις έγκυος..

Καλησπέρα! Κι εμένα πλέον μου δίνει κάτι κλωτσιές στα πλευρά, ειδικά το βράδυ όταν (προσπαθώ να) κοιμηθώ.. Εμένα μου δώσανε δυστυχώς το υγρό που είναι χωρίς γεύση κ ήταν πολύ αηδιαστικό, θέλει πολύ γερό στομάχι για να μην ανακατευτείς, αν βρείτε αυτό με τις γεύσεις πιστεύω θα είναι λίγο πιο ανεκτό. Εγώ στην προηγούμενη εγκυμοσύνη είχα αυξημένες τιμές διαβήτη κύησης (κ της 1ης κ της 2ης ώρας) αλλά το παλέψαμε με διατροφή και μετρούσα το ζάχαρο μετά από κάθε γεύμα. Αν δεις με τις μετρήσεις τι στο ανεβάζει θα μπορείς να το ελέγξεις καλύτερα. Κάτι που μου είχε πει επίσης η ενδοκρινολόγος είναι να αποφεύγω στο ίδιο γεύμα 2 είδη πρωτεΐνης (πχ κρέας και τυρί) κ 2 είδη υδατάνθρακες (πχ πατάτες και ψωμί). Κ όσο μπορούσα περπατούσα γιατί κ αυτο έριχνε αρκετα τις τιμές. Εσένα τι σου είπε τελικά ο ενδοκρινολόγος?

Ναι καλό είναι να έχεις τουλάχιστον τα βασικά για παν ενδεχόμενο.. Έψαξες βρήκες τίποτα τελικά? Ειδες τελικά ευτυχώς όλα καλά με το σάκχαρο! Κανε εσύ όσο μπορείς τη διατροφη σου όπως έκανες ως τωρα κ μην αγχώνεσαι, όλα καλά θα πάνε.. Εγώ έκλεισα για doppler 7 Μαρτίου.. Εντωμεταξύ ήδη έχει μεγαλώσει αρκετά η κοιλια και κάποιες φορές έχω αρχίσει ήδη να δυσκολεύομαι με περπάτημα, ύπνο κλπ. Εσείς σε τι κατάσταση είστε? Τα νιώθετε τα μωράκια σας αρκετά?

Έχεις δίκιο είναι πολλά τα έξοδα για 2, εδώ είναι πολλά για 1 μωρό.. Επένδυσε όσο μπορείς σε συμφέρουσες αγορές για κουνιες, καρότσια κλπ κ δες μήπως κάποιος δικός σου έχει κ να σου δώσει κάτι σε καλή κατάσταση πχ εμάς μας είχαν δώσει καρότσι και αβγό. Για τα ρουχαλάκια μην αγχωθείς τόσο, σίγουρα θέλεις διπλάσια ποσότητα από εμάς αλλά σίγουρα θα σου δώσουν και θα σου φέρουν.. Κάνε μία έρευνα αγοράς κ μετά τη Β επιπέδου άρχισε σιγά σιγά να ψωνίζεις.. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, πιστεύω ότι πιθανότατα δε θα έχεις πρόβλημα στην καμπύλη, εφόσον δεν είχες κ στο πρώτο.. Εγώ έκανα καμπύλη, αυτή τη φορά ήταν μέσα στα όρια, απλά στα ανώτερα και μου είπε η γιατρός που μου έκανε την εξέταση καλύτερα να μην πάρω άλλα κιλά, άντε 1-2 μέχρι να γεννήσω(έχω πάρει ήδη 8 κιλά κ ειμαι 27 εβδομάδων σήμερα).. Πραγματικά δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρω όμως, σε αυτή την εγκυμοσύνη παίρνω αρκετά γρήγορα, ειδικά από τον 4ο κ μετά κ δε μπορώ να πω ότι τρώω και μεγάλες ποσότητες ή πολύ ανθυγιεινά..

Καλήμερα και καλή εβδομάδα! Εγώ προς το παρόν δεν έχω κάνει καθόλου αγορές αλλά θεωρώ ότι είναι λίγο νωρίς ακόμα και επιπλέον έχω κάποια πράγματα και ρούχα από το γιο μου, τα οποία δεν έχω κοιτάξει ακόμα όμως σε τι κατάσταση είναι.. Βέβαια το μωράκι που έχω τώρα είναι κορίτσι αλλά ούτως ή άλλως τα περισσότερα πράγματα και ρούχα είναι ουδέτερα από άποψη χρωμάτων κλπ κ δε μας πειράζει κι όλας.. Γενικά από την εμπειρία μου με το γιο μου θα έλεγα να μην αγχωθείς για τα ρουχα, εμάς μας δώσανε πολλά κ δώρο κ second hand, από τα οποία πολλά δεν πρόλαβε να τα βάλει καν, μεγαλώνουν πολύ γρήγορα όταν είναι μωρά και τα φοράνε πολύ λίγο τα μωρουδιακα.. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, εμάς για το πρώτο διάστημα μας είχε βολέψει το λικνο δίπλα στο κρεβάτι, το "αβγό" για μεταφορά κ για το αυτοκίνητο, ένα καλό καρότσι και μάρσιπος (αρκεί να τα βολεύεσαι κι εσύ αυτά). Εμάς μας είχε βολέψει κάπως κ το ριλάξ, ηρεμούσε λίγο (είχε μουσική και δόνηση). Όσον αφορά το θέμα της σίτισης, εγώ δυστυχώς προσπάθησα αρκετά να θηλάσω αλλά είχα πολύ λίγο γάλα κ αναγκαστικά του έδινα φόρμουλα οπότε είχα κ αρκετά μπιμπερό (γυάλινα με θηλές σιλικόνης) κ έναν αποστειρωτή. Κ εννοείται μπόλικες πάνες, κρέμες κ αμυγδαλέλαιο, πετσέτες, πανάκια κλπ. Δε μου έρχεται κάτι άλλο σημαντικό προς το παρόν, αλλά θα τα λέμε κ εν καιρώ αυτά όσο πλησιάζουμε..

Καλησπέρα! Κι εγώ κοντά στην αλλαγή έχω πιο πολλά πονακια κ υγρα κάπως προς το καφέ.. Τώρα όσον αφορά το σάκχαρο, εγώ στο πρώτο μου, στο γιο μου, είχα αυξημένη καμπυλη (δλδ στα 60' κ 120') κ είχα πάει σε ενδοκρινολόγο κ με έβαζε να το μετράω το πρωι νηστική κ μετά από κάθε γεύμα μετά από 1 η 2 ώρες εναλλάξ. Κάθε βράδυ μετά τη μέτρηση (ακόμα κ 12 τα μεσάνυχτα να ήταν) μου έλεγε να την παίρνω τηλέφωνο να της τα λέω για να βλέπει πως πάμε. Όλα αυτά για να γλυτώσουμε την ινσουλίνη. Τελικά είχα καταφέρει να το ελέγξω με διατροφή κ τη γλυτώσαμε.. Δεν ξέρω αν μένεις Αθήνα, αυτή είχε ιατρείο Ν.Ιωνία, αν θέλεις βρίσκω το τηλέφωνό της κ σου το στέλνω, γιατί όντως είναι άσχημο να ψάχνεις το γιατρό για κάτι τόσο σοβαρό και να μην έχεις ανταπόκριση..

Καλά αποτελέσματα εύχομαι για τη β επιπέδου! Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη εγώ είχα νιώσει το γιο μου μετά την 20η εβδομάδα από ότι θυμάμαι. Σε καταλαβαίνω, κι εγώ έχω σπαστική κολιτιδα από την αρχή της εγκυμοσύνης (εκτός των άλλων) και μπερδεύομαι πολλές φορές.. Μια φίλη μου θυμάμαι επειδή αγχωνοταν πολύ, είχε παραγγείλει μια συσκευή από το ίντερνετ που την έβαζε και άκουγε το μωρό!

Καλημέρα! Εγώ σε όλο τον πέμπτο μήνα είχα πανάκια και κράμπες χαμηλά, τώρα που μπήκα στον έκτο είμαι λίγο καλύτερα αν κ τα έχω ακόμα πιο αραιά όμως. Λυπάμαι πολύ για αυτές τις άσχημες εμπειρίες, ειδικά ο ενδομητριος θάνατος στις 35 εβδομάδες πρέπει να ήταν κάτι πολύ δύσκολο.. Αυτή τη φορά όμως θα πάνε όλα καλά, προσπάθησε να ξεχνιέσαι όσο μπορείς όταν έχεις άγχος! Κι εγώ το νιώθω αρκετά κάποιες φορές, κάποιες άλλες είναι ήσυχο και αγχώνομαι λίγο μέχρι να το ξανανιώσω.. Κατά τα άλλα καλυτερα τώρα που μπήκα στον έκτο (κι εγώ 24+4 σήμερα), απλά έχω θέμα με τις δουλειές στο σπίτι, έχουν μείνει πίσω γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω βοήθεια και με το χαμηλό πλακούντα προσπαθώ να αποφύγω να σκύβω και να σηκώνω βάρη..

Καλή χρονιά με υγεία κ με το καλό τα μωράκια μας! Εγώ έκανα την Β επιπέδου παραμονή Χριστουγέννων όλα καλά, απλά την παραμονή Πρωτοχρονιάς μετά την αλλαγή είχα λίγο αιματάκι, ευτυχώς όμως δε συνεχίστηκε και μίλησα και με το γιατρό μου είπε ίσως ήταν λόγω αλλαγής του μήνα, ίσως κι επειδή ο πλακουντας είναι χαμηλά και προσπαθεί να ανέβει.. Χρόνια πολλά καλή χρονιά και με το καλό το μωράκι σου! Όλα καλά θα πάνε πιστεύω, αφού έφτασες μέχρι εδώ, λίγη υπομονή ακόμα θέλει.. Κι εγώ φοβόμουν ειδικά όλο το πρώτο τρίμηνο γιατί ήμουν ξαπλωμένη με αποκόλληση και αιμορραγίες.. Λυπάμαι πολύ για τις 3 προηγούμενες εγκυμοσύνες, αν επιτρέπεται γιατί δεν πήγαν καλά; Καλή χρονιά με υγεία και με το καλό τα μωράκια σου!

Ευχαριστώ πολύ! Έχω πολύ άγχος σε αυτή την εγκυμοσύνη και ακόμα περισσότερο πριν από κάθε εξέταση.. Με το καλό και σε εσένα και καλά αποτελέσματα!

Καλημέρα! Εγώ είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου με ΠΗΤ 7/5. Μετά από ένα πολύ δύσκολο πρώτο τρίμηνο (με αποκόλληση αιμορραγίες και χαμηλό πλακούντα) το οποίο πέρασα ξαπλωμένη, είμαι πλέον 18 εβδομάδων και περιμένω την Β επιπέδου στις 24 Δεκεμβρίου.. Έχω ήδη ενα αγοράκι 3,5 χρονων και το μωράκι που περιμένω είναι κοριτσάκι.

Εννοείται αν βρεις το άρθρο θα με ενδιέφερε πολύ! Και προσωπικά αλλά και λόγω σπουδών.. Και γενικά αν πέσει στην αντίληψη μας κάποιο κείμενο βοηθητικό είτε για τη σχέση με το σύζυγο, είτε για τη μητρότητα και την ψυχολογία της μητέρας- συζύγου νομίζω, θα μπορούσε να βοηθήσει όλες μας.. Αυτό που είδα τις τελευταίες μέρες, είναι ότι τελικά η ψυχολογική μας κατάσταση είναι τεράστιας σημασία όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τα παιδάκια μας.. Την περασμένη εβδομάδα κόλλησα covid και φυσικά μαζί με εμένα κόλλησε και ο μικρός μου, ο οποίος το πέρασε πιο βαριά από εμένα με πυρετό που κάποιες στιγμές ξεπέρασε το 39. Επειδή ήταν η πρώτη φορά ουσιαστικά που μου αρρώστησε, αγχώθηκα πάρα πολύ! Σε κάποια φάση έτσι όπως τον έβλεπα αδύναμο με πυρετό, το άγχος, η στεναχώρια, οι ενοχές επειδή τον κόλλησα και φυσικά η δική μου εξάντληση από την αρρώστια με έκαναν κάποια στιγμή να βάλω τα κλάματα. Το λάθος μου ήταν ότι το έκανα μπροστά του και με είδε. Οπότε με το που με βλέπει μπήγει κι αυτός κάτι κλάματα.. είδα κι έπαθα να τον συνεφέρω! Οπότε παρόλο που είναι μικρά καταλαβαίνουν τα πάντα ειδικά όσον αφορά εμάς.. Και είναι πολύ σημαντικό να είμαστε όσο μπορούμε καλύτερα γιατί πλέον δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και το παιδί μας.. Όσον αφορά το σύζυγο, τις μέρες αυτές που ήμουν άρρωστη μαζί με το μικρό μας στάθηκε με πολλή φροντίδα και έκανε σχεδόν τα πάντα στο σπίτι (μέχρι και άδεια από τη δουλειά πήρε!). Μέχρι βέβαια τη μερα που αρρώστησε κι αυτός, οπότε μετά τα έκανα πάλι όλα εγώ εφόσον μου έπεσε και ο πυρετός, αφού εκείνος και απλά δεκατάκια να κάνει πέφτει στο κρεβάτι του θανατά! Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις έτσι. Κανείς ότι καλύτερο μπορείς και είσαι αξιέπαινη και αξιοθαύμαστη! Όπως έγραψα και πιο πάνω τα μικρά μας καταλαβαίνουν πως νιώθουμε οπότε είναι πολύ σημαντικό να προσπαθούμε να είμαστε όσο μπορούμε καλύτερα, όπως επίσης καταλαβαίνουν πόσο τα αγαπάμε, τα φροντίζουμε και ασχολούμαστε μαζί τους. Κάποια στιγμή λοιπόν θα καταλάβεις ότι ο μικρούλης σου είναι περήφανος για τη μαμά του και αυτό θα είναι αρκετό για να σβήσει την όποια κούραση και στεναχώρια!

Καλησπέρα σε όλες! Είναι συγχρόνως λυπηρό αλλά και παρήγορο ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες που βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες με τις δικές μας.. Εγώ έχω έναν μικρούλη 1,5 έτους και από την αρχή της εγκυμοσύνης χρειάστηκε να σταματήσω να εργάζομαι λόγω δυσκολιών της κύησης (αποκολλήσεις κλπ κλπ). Ευτυχώς σε εκείνη την περίοδο είχα βοήθεια, είχε έρθει το πρώτο διάστημα η πεθερά μου από επαρχία (όπου και ζει μόνιμα- εμείς μένουμε Αθήνα) και ερχόταν συχνά και η αδερφή του άντρα μου να βοηθήσει, μιας και δε δούλευε εκείνη την περίοδο λόγω καραντίνας. Όταν γέννησα, επειδή ήμουν κι εγώ με καισαρική, ήρθε επίσης για ένα διάστημα η πεθερά να βοηθήσει. Όταν έμεινα μόνη με το μικρό στην αρχή τα κατάφερνα αρκετά καλά μπορώ να πω. Ο σύζυγος σε όλο αυτό το διάστημα ήταν αρκετά υποστηρικτικός αλλά έπρεπε και να δουλέψει, οπότε το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας του μικρού και του σπιτιού έπεφτε σε εμένα.. Η κυριότερη κούραση, που άρχισε να μου βγαίνει λίγο καιρό αφού γέννησα ήταν ψυχολογική.. Οι ορμόνες αλλά και τα ψυχικά τραύματα που είχα αποκτήσει από τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης και του τοκετού (έκανα επείγουσα καισαρική λόγω επιπλοκών και το μωρό έμεινε 2 εβδομάδες στη ΜΕΝΝ), σε συνδυασμό με το ότι άφησα πίσω μου όλη την προηγούμενη ζωή μου (τη δουλειά μου, τα χρόνια που σπούδαζα ψυχολογία- μουσική- θέατρο, τους φίλους μου με τους οποίους έχουμε χαθεί τελείως τα τελευταία χρόνια λόγω απόστασης και υποχρεώσεων κλπ κλπ) και οτι έπρεπε μόνη μου χωρις ουσιαστική βοήθεια να ανταπεξέλθω στον καινούργιο μου ρόλο, με έκαναν απόμακρη και πολλές φορές απότομη και οξύθυμη κυρίως προς τον άντρα μου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βλάψει τη σχέση μας συν ότι και η ερωτική μας ζωή δεν ήταν στα καλύτερά της, αφού δεν είχα ιδιαίτερη ερωτική διάθεση, κάτι που επίσης δημιουργούσε προστριβές μεταξύ μας.. Συν το οικονομικό.. Στην εργασία μου δε μπορούσα να επανέλθω διότι δεν με συνέφερε οικονομικά (έπαιρνα 650 ευρώ ως υπάλληλος γραφείου και έλειπα μέχρι αργά το απόγευμα από το σπίτι οπότε δε συνέφερε ούτε να πάρω νταντά ούτε να τον πάω σε βρεφικό σταθμό) και οι εργασίες του συζύγου (εκτός από την πρωινή δουλειά εργάζεται κάποιες ώρες κ το απόγευμα) με δυσκολία μας συντηρούν και τους τρεις. Πρακτικά, βοήθεια δεν έχω από πουθενά, αφού η πεθερά μένει επαρχία όπως είπα πιο πάνω και οι γονείς μου είναι πολύ μεγάλης ηλικίας με προβλήματα υγείας και μένουν στην άλλη άκρη της Αττικής. Σε μια από τις τελευταίες συγκρούσεις που είχαμε με τον άντρα μου, αποφάσισα να του πω ακριβώς πως νιώθω προσπαθώντας να μην του κάνω κάποια επίκριση (μιας κ αυτό τον εξοργίζει κ αρχίζει το "πινγκ- πονγκ" μετά μεταξύ μας). Του είπα λοιπόν ότι τον τελευταίο καιρό δεν έχω κάνει τπτ για εμένα. Και δε μιλάμε για να βγω για καφέ ή να πάω στο κομμωτήριο (που κι αυτό είναι απαραίτητο όπως για κάθε φυσιολογική γυναίκα). Αλλά έπρεπε να οργανώσουμε ολόκληρο σχέδιο ακόμα και για να πάω σε ένα γιατρό να κάνω μία εξέταση. Ότι δεν έχω ασχοληθεί εδώ και καιρό με κάποια ασχολία που μου αρέσει (εννοείται ότι μου αρέσει να ασχολούμαι με τον μικρό μου και τον λατρεύω και είναι η χαρά τον τελευταίο 1,5 χρόνο- αλλά δεν υπάρχει κάτι άλλο). Ότι σπάνια πλέον έχουμε το χρόνο μας σα ζευγάρι πχ να πάμε για ένα φαγητό, ένα ποτό, μία βόλτα. Ότι είναι λογικό να μην αισθάνομαι ερωτική όταν είμαι συνέχεια σπίτι με τις φόρμες κ τις παντόφλες άπεριποίητη και με τη ρίζα να έχει φτάσει στο αυτί- συν την εξάντληση. Και φυσικά πόσο κακό μου έχει κάνει και οικονομικά αλλά κυρίως ψυχολογικά ότι δε δουλεύω, δεν είμαι ανεξάρτητη και είμαι συνέχεια κλεισμένη στο σπίτι. Έπειτα από αυτή τη συζήτηση είδα ότι έκανε περισσότερες προσπάθειες κι αυτός να με στηρίξει όσο μπορούσε και να με καταλάβει, αλλά κι εγώ απέκτησα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να ξαναρχίσω να ασχολούμαι σιγά σιγά με εμένα και με τα θέλω μου.. Επίσης σε κάποια φάση απευθύνθηκα σε ψυχολόγο διαδικτυακά για όλα αυτά τα θέματα, κάτι που επίσης βοήθησε αρκετά και άρχισα και να αφιερώνω λίγα λεπτά την ημέρα- οπότε κ όσο μπορούσα- για mindfulness για να χαλαρώσω λίγο.. Γνωρίζω ότι τίποτα δεν είναι ρόδινο, όπως επίσης ότι κι η δική μου προσωπικότητα αλλά και του άντρα μου δεν βοήθησαν ιδιαίτερα σε όλη αυτή την κατάσταση, αλλά θεωρώ για όλους και για όλες τις καταστάσεις υπάρχουν λύσεις ακόμα κι αν δεν είναι τα πάντα ιδανικά.. Υ.Γ. Συγνώμη για το τεράστιο κείμενο!

Επειδή κι εγώ έδινα το συγκεκριμένο γαλα στο μικρό μου και όντως είχε θέμα με τη διάλυση της σκόνης, αυτό που βοηθούσε ήταν ότι άφηνα το νερό να κρυώσει κάπως πρώτα και μετά διέλυα τη σκόνη μέσα..

Καλησπέρα! Είμαι 38 ετών και έχω ένα αγοράκι 16 μηνών. Τελευταία περίοδος ήταν στις 23 Ιουλίου. Ο κύκλος μου είναι στις 29- 30 ημέρες και κάποιες φορές μπορεί να καθυστερήσει μέχρι 2-3 μέρες. Γύρω στις 9 Αυγούστου, στις διακοπές, είχα κάποιες καφέ εκκρίσεις που κράτησαν για 3-4 ημέρες. Πιθανότατα ωορηξία αν και δεν μου έχει ξανατύχει. Με το σύζυγο δεν προσπαθούμε για άλλο παιδάκι προς το παρόν(αν και εγώ θα ήθελα), απλά στις επαφές μας "τραβιέται" την ώρα της εκσπερμάτισης.. Κανονικά έπρεπε να έχω αδιαθετήσει γύρω στις 22 Αυγούστου και έχουμε 31 και ακόμα δεν έχω τίποτα.. Στις 7 ημέρες καθυστέρηση έκανα ένα τεστ clear blue αλλά βγήκε αρνητικό. Το έκανα πρωί αν και είχα πιει 4 ποτήρια νερό λίγο πριν (δεν ξέρω αν έχει να κάνει). Από συμπτώματα έχω πονοκεφάλους εδώ και 10 ημέρες, φούσκωμα, εύκολη κόπωση, αοσμες- άχρωμες εκκρίσεις και κάποιες ενοχλήσεις στην κοιλιά και στη μέση.. Κατα την άποψή σας υπάρχει περίπτωση να είναι λάθος το τεστ? Κι αν δεν είναι κύηση τι πρόβλημα θα μπορούσα να έχω με τόσες μέρες καθυστερηση? Ευχαριστώ προκαταβολικά και συγνώμη για την μεγάλη ανάρτηση!