kinkajoujou

Ε όχι δα Γεωργιανός! Έλληνας αναντάμ παπαντάμ!

Υπάρχει και Έλληνας που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Γερμανίας και μάλιστα δήλωσε ότι νιώθει περισσότερο Γερμανός, γιατί εκεί μεγάλωσε, εκεί αθλήθηκε και ποτέ κανένας δεν τον πλησίασε από την Ελλάδα για να τον τραβήξει στην ελληνική αποστολή... στην πυρά!!!

Αχ μου θυμίσατε την περίπτωση ενός φίλου μου που είχε στο σπίτι χασίς και ήθελε να βγει το βράδυ, οπότε το έκρυψε στο γραμματοκιβώτιο... έλα όμως που έφυγε ΣΚ για το σπίτι της κοπέλας του και το ξέχασε, και Δευτέρα πρωί-πρωί πάει η μάνα του με μια φίλη της για καφέ στο σπίτι, ανοίγει το γραμματοκιβώτιο και το βλέπει μέσα και λέει η φίλη της "αυτά τάδε μου είναι μάγια, να τα πας σε παπά να τα διαβάσει!"... τι να κάνει κι αυτή, από το να παραδεχτεί ότι ο γιός της πίνει μαύρο προτίμησε να τα πάει στον παπά να τα διαβάσει, μαζί με τη φίλη της...

Επειδή είδα που ρωτούσατε δίπλα, Presidents' Day είναι τη Δευτέρα και από ό,τι είδα και στο σάιτ λέει now thru Monday, οπότε είναι και η Δευτέρα μέσα. Μια φιλική συμμετοχή από την υπερπόντια του φόρουμ

ου ου σιξ σιξ σιξ βρε εδώ δεν έχουμε ένα πινάκιο φακές να πουλήσουμε τον αδερφό μας κι εσύ βγήκες να μας παινευτείς για το τζιπ.... :tongue:

ας υπάρχει και μία με τσιπ ανάμεσα σε όλες τις ξετσίπωτες..

πω πω, είχα κάτι αιώνες να μπω, αλλά είδα άντρα και μπήκα χαχαχαχαχαχαχα

καλησπερίζω τσ' όμορφες και περαστικά στα αρρωστούλια! ευπειθώς αναφέρω ότι το Σάββατο είχαμε τα πρώτα μας γενέθλια, αλλά ένεκα οι συγκυρίες ήταν πολύ λούμπεν αφέαρ η όλη υπόθεση. Σβήσαμε όμως το κεράκι μας και η μικρή μου κοιλιόδουλη έτρωγε με τα χεράκια

εμένα με θυμάστε; μπορεί να μην έχω το αστραφτερό χαμόγελο και την πλούσια κόμη του Ζαχαράτου, αλλά ζω κι εγώ ένα δράμα... μελόδραμα για την ακρίβεια, με έρωτες, πάθη, άρρωστους, λεφτά, ίντριγκα και δολοπλοκία... πάω να ξεθάψω τις βάτες μου, να ξάσω το μαλλί και να αλλάξω το νικ σε Alexis Colby-Carrington-Treis kai to louri tis manas... ελπίζω να είστε όλες καλά

καλή μου μπουνίτσα εννοείται ότι μας πουλάνε και μας αγοράζουν από μηνών ακόμη! αυτή τη συζήτηση είχαμε και με μια φίλη στην Αμερική, που μου έλεγε ότι η δικιά της όταν τρώει με τη μπέιμπι σίτερ το σκουπίζει το πιάτο της, όταν τρώει με τη μαμά κάνει κόνξες, ζητάει φρούτο, ζητάει γιαούρτι κλπ και τελικά ούτε τα μισά δεν τρώει. Το ίδιο και στον ύπνο, με τη σίτερ κοιμάται αμέσως χωρίς κιχ, από τη μαμά θέλει να κάθεται δίπλα της, ενίοτε να έχει και το χέρι της κάτω από την κοιλιά της. ο δικός μου ο εωσπόρος, όταν της λέω σε κάτι "όχι!", το αφήνει και ψευτοκλαίει. όταν της λέει ο πατέρας της όχι, γέρνει το κεφαλάκι στον ώμο και του χαμογελάει όλο νάζι μισοκλείνοντας τα μάτια! και είναι μόνο 11 μηνών! σε κάποια πράγματα πρέπει να είμαστε πιο σταθερές πιστεύω, χωρίς φωνές και υστερίες, αλλά να τους δίνουμε να καταλάβουν τι θέλουμε από αυτά. Βέβαια αυτό στα λόγια καλό ακούγεται, στην πράξη όμως...

το κακό είναι ότι η καημένη η πεθερά μου έχει ένα πρόβλημα με τη μέση της και δεν μπορεί να την κρατήσει καθόλου τη μικρή, γιατί ούτε να τη σηκώσει μπορεί, ούτε να σκύψει ούτε τίποτε. Οπότε η πλήρης ευθύνη είναι πάλι δική μου, το μόνο που κάνει είναι να την παρακολουθεί ενώ αυτή παίζει κι εγώ κάνω γυμναστική για καμιά ώρα δλδ. Είναι και μεγάλοι άνθρωποι και δεν έχουν και καλά αντανακλαστικά αλλά και δεν έχουν πλέον στο μυαλό τους τι είναι ασφαλές για ένα μωρό κι έτσι δεν την πολυαφήνω από τα μάτια μου. Όμως το καλό είναι ότι όντως η γυναίκα ένα φαγητό το κάνει, κάνει ψώνια κλπ, όσο μπορεί βοηθάει και με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ. Κικίτσα έχε πίστη και για τη δεύτερη θέση και πού ξέρεις;

Νίτσα μου από τη μία χαίρομαι που ήρθαμε, ελληνικό καλοκαίρι άλλωστε και η μικρή την έχει καταβρεί, είμαστε στο εξοχικό των πεθερικών κι έχει ξετρελαθεί με το σκυλί και τα γατιά, την αμολάω και στην αυλή με την περπατούρα και ξεδίνει, βλέπει καινούρια πράγματα και πρόσωπα κλπ. Από την άλλη, σκέφτομαι τον καλό μου που είναι μόνος του και δίνει κι αυτός τον αγώνα του, σκέφτομαι κι εμένα που είμαι πάλι μόνη με το μωρό, χωρίς τον άνθρωπά μου να είμαστε σαν νορμάλ οικογένεια επιτέλους, άσε που η παρέα με τα πεθερικά μόνο κάποια στιγμή σε ζαβλακώνει (είναι χρυσοί άνθρωποι βέβαια και σκίζονται για όλα, παράπονο δεν έχω), οπότε καταλαβαίνεις πάνω-κάτω πώς έχει η κατάσταση η μικρή κοιμήθηκε στο αεροπλάνο σε δύο φάσεις, αλλά μέχρι να καταφέρει να αποκοιμηθεί - να πέσει ξερή δλδ γιατί στην αγκαλιά μου δυσκολευόταν να κοιμηθεί - είχαμε δράματα. Μαζί της ψευτοκοιμήθηκα κι εγώ, αλλά με την έννοια μην μου πέσει κι από τα χέρια :rolleyes: άσε που όταν φτάναμε δεν ξυπνούσε, γιατί για εκείνη ήταν μαύρα χαράματα και ήταν στο βαθύ της ύπνο χιχιχιχιχ

Μωρέ στην Κολομβία το καταλαβαίνω, μόνο εκεί θα βρεις το καλό το πράμα για να αντέξεις τα δύο μωρά! :D καλά μην νομίζετε ότι είμαι καμιά κομάντο άγρια χήνα (ούτε καν κότα χιχιχιχ), κάποια στιγμή με πήραν τα κλάματα από την απελπισία (κάπου εκεί πάνω από τα νησιά Φερόες θα ήταν) αλλά και τι να κάνεις, άμα μπεις στο χορό θα τη χορέψεις τη ρούμπα! εγώ το λέω, είμαι μια παντρεμένη single mom χεχεχε αχ στην Αμερική δεν σε ακουμπάνε από το φόβο μην πάθεις τίποτα άσχετο και τους τρέχεις μετά με μυνήσεις... τι να πεις, αυτοί αντί για καλημέρα ανταλλάσσουν εξώδικα

νομίζω τον πρώτο πρώτο καιρό κι εγώ κάθε 15 πήγαινα; δεν θυμάμαι και καλά...

μαλεκονάκι δίνουν φαγητό και ωραίο φαινότανε μάλιστα! αλλά με το θείο βρέφος στην αγκαλιά δεν υπήρχε περίπτωση να ανοίξω τραπεζάκι μπροστά μου, να βάλω δίσκο και να φάω, θα κατέληγαν όλα στο πάτωμα, πάνω μου, πάνω της κλπ. οπότε δεν το διακινδύνευσα. ήλπιζα ότι θα κοιμόταν νωρίς και θα τους ζητούσα να μου το φέρουν μετά, αλλά μάντεψε! το σκατούλι δεν ήθελε να κοιμηθεί στην ειδική κούνια (δεν χωρούσε και πολύ καλά βέβαια, οριακά ήταν) αλλά ήθελε μόνο στην αγκαλιά της μαμάς ύπνο! παιδιά αυτό το ταξίδι είναι απλά εφιαλτικό όταν είσαι ένα άτομο! έπρεπε να με δείτε, να σπρώχνω καρότσι με μικρή, και στην πλάτη να έχω χιαστί το λάπτοπ, πίσω ένα σακίδιο με τζιτζιμπλίκια της μικρής για την πτήση, και στον ώμο την τσάντα μου με χαρτιά και λοιπά τζιτζιμπλίκια μικρής που δεν χωρούσαν στην άλλη... και η μικρή όλο και να πετάει κάτι στο πάτωμα και να πρέπει να σκύβω να το μαζεύω! και οι Αμερικάνοι δεν σε βοηθάνε ΚΑΘΟΛΟΥ και καλά δεν επιτρέπεται... μέχρι να περάσω τους ελέγχους έκανα 500 ώρες! και μετά όπως σας είπα όοολη η πτήση αγκαλιάααα... και μέχρι να κοιμηθεί μας άκουσαν οι αιθέρες όλοι! ευτυχώς τουλάχιστον δείχνει να στρώνει λίγο από τζετ λαγκ, μέχρι τώρα μου άλλαξε τα φώτα, βραδινός ύπνος πριν τις 4.30 τα ξημερώματα δεν έπαιζε... αφού είπα του αντρός, άμα θέλει να μας ξαναδεί να έρθει να μας πάρει να φύγουμε όλοι μαζί, εγώ μόνη μου ΔΕΝ ξαναταξιδεύω!

κορίτσααααααααα! ήρθε η θεία από το Σικάγο! είμαστε very, very....πώς το λέτε εσείς εδώ; χολοσκασμένες! έχω να πω εν συντονυμία τα εξής: 1. το JFK είναι μακράν το χειρότερο αεροδρόμιο όλων των ηπείρων και πασών των Ρωσιών, και η Delta προσλαμβάνει κόσμο μόνο από το Νταού Πίτσμπουργκ. 2. Μετά από 10 ώρες με ένα χρονιάρικο βρέφος στο αεροπλάνο και στην αγκαλιά σου, η Λεγεώνα των Ξένων φαντάζει παιχνιδάκι (ενδεικτικά, 10 ώρες χωρίς φαγητό, χωρίς καν τουαλέτα, και από τις 10 οι 5 περνάνε με το βρέφος να χοροπηδάει αγκαλιά ενώ πας πάνω-κάτω τους διαδρόμους για να αλλάζει παραστάσεις) 3. Μετά από 4 μέρες με ένα βρέφος σε ώρες Αμερικής, η Μοσάντ σου στέλνει επίσημη πρόσκληση να αναλάβεις τα ηνία. Όσο για την κατάσταση εδώ, βλέπω τα πράγματα πολύ σκούρα για όλους (αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε culte και άντρες Νίτσας και Harlow) κι όσο βλέπω ειδήσεις (η πεθερά βλέπει δλδ κι εγώ αναγκαστικά ακούω) και ακούω τους διάφορους πολιτικάντηδες να το παίζουν εθνομάρτυρες και ήρωες της εθνεγερσίας, μου γυρνάνε τ' άντερα που έλεγε κι ο αείμνηστος Καζαντζίδης... Από όλα αυτά που γράψατε, θα σταθώ μόνο στης Σέβης για τους εκπαιδευτικούς. Το να πληρώνονται κανονικά και τους μήνες που δεν δουλεύουν είναι κάτι που γίνεται σε όλο τον κόσμο, και δεν μπορεί να σταματήσει, διότι δεν μπορείς να πεις στον άλλον που έχει κάνει τα κουμάντα του με τον όποιο μισθό του "από σήμερα δεν θα πληρωνεσαι για 4 μήνες το χρόνο". Στην τελική, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας, ας ξεκινήσουν να κόβουν από αλλού. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εποχιακοί για να τους πληρώνεις με τους μήνες που δουλεύουν πιστεύω, είναι άλλο το είδος της δουλειάς τους.

καλέ το Μαράκι είναι μια θεά! και κούκλα και φιλομαθής, τι θα γίνει πια με σας; θα αφήσετε και κανένα γαμπρό για τις υπόλοιπες της παρέας; Να τα πω κι από εδώ: Μαλεκάκι συγχαρητήριαααααααα! Με το καλό μια εύκολη εγκυμοσύνη κι ένα ζουμπουρλούδικο μωρούλι! Καιιιιιιιιιιιι χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες τη σήμερον, να περάσετε τέλεια στης Κωτίτας!!! Εμείς μαζεύουμε πράγματα με λύσσα! δεν αντέχω άλλα πακεταρίσματα μωρέεεεεεε

πλάκα-πλάκα, δεν έπρεπε τα μπόινγκ εκτός από σουίτες και βλακείες να έχουν και κανένα χώρο για πιτσιρίκια, να τα αναλαμβάνει η γουαδαλούπε κάστρο να μπορεί η δόλια μάνα να πίνει το κοσμοπόλιτάν της με την ησυχία της; δλδ ούτε στο αεροπλάνο δεν μπορεί κανείς να βρει την ηρεμία του;

χαχαχαχαχα έλα σκέψου ένα καλό δικό μας να ανοίξουμε να ταράξουμε τα νερά! να γράψω ότι επειδή δεν αντέχω τα κλάματα στο ταξίδι θα τους πω να βάλουν το παιδί σε κλουβί με σκυλιά κάτω; και να ρωτάω αν θα επηρεάσει τον ψυχισμό του ή μήπως είναι καλύτερα να το ναρκώσω;

καλέ πού χάθηκε η πανήγυρις; δεν έχει και κανένα πιασάρικο θεματάκι δίπλα να γελάσωμεν λίγο!

με πανοπλία θα πηγαίνω, με οραματίζομαι από τώρα γκλαν γκλαν στους διαδρόμους του νοσοκομείου κι αυτή τη γρίλια μπροστά στο πρόσωπο χιχιχχι

κι εγώ προς τα εκεί τείνω, να είναι η βάση μας τα πεθερικά αρχικά, να εγκατασταθούμε εκεί, κι από εκεί εγώ να πηγαινοέρχομαι για όσο χρειάζεται. Κι ανάλογα πώς θα αντιδράει και η μικρή θα πορεύομαι κι εγώ. Τα μικρόβια με φοβίζουν, λέω να πάρω τη γιατρό να ρωτήσω τι παίζει...

λοιπόν εγώ τώρα έχω το εξής θέμα, τα παραθέτω εδώ και πείτε μου γνώμες πλιζζ: επιστρέφω λοιπόν στις 28. Θα πάω για καμιά βδομάδα στα πεθερικά, που μένουν καμιά ώρα περίπου έξω από Αθήνα. Όλα ΟΚ (αν εξαιρέσουμε το ότι τη μικρή θα την έχει βαρέσει το τζετ λαγκ κατακούτελα και θα κάνει τη νύχτα μέρα πάλι ). Κάποια στιγμή πρέπει να πάω να δω πατέρα, ο οποίος από σήμερα βγήκε από εντατική και είναι σε θάλαμο. Από τη μία φοβάμαι μην τυχόν μεταφέρω κανένα μικρόβιο που θα μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία και αρρωστήσει η μικρή, αλλά αφού δεν γίνεται αλλιώς θα το υποστώ. Από την άλλη, σκέφτομαι τι να κάνω τη μικρή, η οποία είναι ένα μωρό που έχει μάθει να είναι μαζί μου σχεδόν αποκλειστικά και όταν βλέπει ξένους στην αρχή είναι λίγο φοβισμένη (θυμάστε ίσως στη γιατρό που σήκωσε όλο το τετράγωνο στο πόδι με τις τσιρίδες). Να την ξεσηκώσω και να την πάρω μαζί στο πατρικό (6 ώρες περίπου από τα πεθερικά); Εκεί όμως εκτός από την αλλαγή πάλι στο μέρος και στα πρόσωπα, μένουν και αρκετά άτομα στο σπίτι, οπότε δύσκολα χώνεις κι ένα μωρό εκεί, και επίσης δεν ξέρω αν θα της κάνει καλό να την αφήνω με κάποιον καινούριο πάλι και να φεύγω για το νοσοκομείο. Σκέφτομαι να την αφήνω στα πεθερικά, που λογικά θα έχει συνηθίσει μετά από κάποιες μέρες, κι εγώ να πηγαινοέρχομαι είτε αυθημερόν είτε το πολύ να επιστρέφω την επόμενη. Κι όταν με το καλό βγει ο πατέρας και πάει σπίτι, να πάω λίγες μέρες και πάνω να τον δούμε και να είμαι μαζί της τουλάχιστον (αν και πάλι φοβάμαι τα μικρόβια, διότι οι γιατροί είπαν θα είναι επιρρεπής σε λοιμώξεις του αναπνευστικού). Δεν ξέρω αν βγάζετε νόημα από όλα αυτά που γράφω, αλλά πώς το βλέπετε;

έρχομαι στην πατρίδα μαρούσκιον και ζούπυ! εεεε κανονίστε! θέλω υποδοχή θείας από το Σικάγο, θα ντύσετε τρία κοριτσάκια της παρέας σαν ταμένα να μου κάνουν υπόκλιση και να μου δώσουν λουλούδια κι εγώ θα λέω "είμαστε very very...πώς το λέτε εσείς εδώ...χολοσκασμένες!" χαχαχαχαχαχαχα πάνω που επιτέλους ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι, εγώ πρέπει να τα μαζεύω και να φεύγω αγκρρρρ

έκλεισε τελικώς.... 28 του μηνού αναχώρησις.... αούυυυυυυυυυυυυυυ ε σέλωωωωωωωω!