Αγαπητή μου Ανδομάχη, η κατάθλιψη δεν είναι μια κατάσταση στην οποία επιλέγεις να είσαι ή να μην είσαι... Δεν είναι μια απλή μελαγχολία ούτε στεναχώρια της στιγμής... γι αυτό ποτέ μην λες ποτέ! Μη λες ότι εσύ δεν θα πέσεις σε αυτήν την παγίδα.... σχεδόν μου προκαλούν γέλιο τα λόγια σου! Η κατάθλιψη δεν έχει να κάνει με το πόσο δυνατός η αδύναμος χαρακτήρας είσαι...η κατάθλιψη είναι νόσος και δεν σε ρωτάει αν θες να νοσήσεις ή όχι...αν σου χτυπήσει την πόρτα απλά ανοίγεις και θέλει πολύ προσπάθεια για να συνέλθεις... Οι ψυχολόγοι δεν συνταγογραφούν φάρμακα...προφανώς ο πατέρας σου πήγε σε ψυχίατρο... Δεν μπορώ να ξέρω τι αντιμετώπισε ο άνθρωπος, όμως για να λες ότι κατέληξε στον αλκοολισμό μάλλον δεν έκανε σωστή θεραπεία... Η κατάθλιψη δεν θεραπεύεται με πνευματικό κορίτσι μου, μπορεί η πίστη και ο ιερέας να βοηθήσουν αλλά δεν είναι η πανάκεια ειδικά σε βαριές περιπτώσεις! Για όνομα του Θεού να μην ακυρώνουμε ειδικότητες και γιατρούς έτσι ελαφρά τη καρδία!
Και να κλείσω το μήνυμά μου αναφέροντας πως εγώ πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια χωρίς πατέρα αλκοολικό, κάνω μια δουλειά που λατρεύω, είμαι ένας δυναμικός χαρακτήρας, πετυχαίνω πάντα τους στόχους μου κι όμως η κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα δίχως να το καταλάβω με την γέννηση της κορούλας μου... Κι επειδή είμαι φουλ ενημερωμένη για ιατρικά θέματα, κατάλαβα από την πρώτη στιγμή τι είχα...κι όμως μου ήταν αδύνατο να το διαχειριστώ! Υπήρξαν μέρες που ξυπνούσα και τα σεντόνια στο κρεβάτι ήταν ήδη μούσκεμα από τα δάκρυα που έτρεχαν ακατάπαυστα... έτσι , δίχως λόγο δίχως αιτία... Κατάφερα και αντιμετώπισα την κατάσταση και συνήλθα με πολύ κόπο... δεν αναζήτησα βοήθεια σε ειδικό αλλά είχα θέσει χρονικά όρια στον εαυτό μου...αν δεν συνερχόμουν σύντομα , θα το έκανα κι αυτό, θα ζήταγα την υποστήριξη ψυχολόγου...