alexiapatroklou

Καλησπέρα κορίτσια. Θα προσπαθήσω να μπω κατευθείαν στο θέμα... όσο γίνεται περιληπτικά. Θυμάστε τις προάλλες που έκανα μία "αντισυμβατική" σαλπιγγογραφία και έδειχνε δεξιά ελαφρώς διαβατή και η αριστερή καθαρή διαβατότατη; Τότε, με το γυναικολόγο, κάναμε ελεγχόμενη ωοθυλακιορρηξία .... και την είχα την απορία τότε: πώς μου κάνει ενέσεις προγεστερόνης ενώ μπορεί αυτό το μήνα να έχει ωάριο η δεξιά ωοθήκη; Αν είναι έτσι, αυξάνονται πολύ οι πιθανότητες εξωμήτριου κύησης... εφόσον υπάρχει εμπόδιο στη δεξιά σάλπιγγα... Αλλά αμέσως τον δικαιολόγησα... "κάτι παραπάνω θα ξέρει εκείνος..." Μου έκανε σαλπιγγογραφία στο ιατρείο.. μου πήρε 200 ευρώ χωρίς απόδειξη, με πόνεσε πάρα πολύ, την έκανα χωρίς καμία προετοιμασία (μιας που δεν ξέρω πώς ακριβώς γίνεται η διαδικασία...) και μάλιστα δε μου έδωσε κανένα χαρτί που να δείχνει το αποτέλεσμα της σαλπιγγογραφίας...! Σήμερα, τελευταία στιγμή αποφάσισα να πάω σε έναν άλλο γιατρό να πάρω μια δεύτερη γνώμη... Ο γιατρός (που πήγα σήμερα) έπαθε σοκ. Το ίδιο κι εγώ και μου είπε κατευθείαν: "Μόνο ένας γιατρός στο νησί μπορεί να το κάνει αυτο... ο Τάδε" Και, αλήθεια, ήταν ο Τάδε! Μου είπε πάρα πολλά πράγματα για εκείνον και μου είπε συν τοις άλλοις: πήγαινε σε όποιον γυναικολόγο θέλεις, όχι σε εμένα, αλλά σε όποιον μα όποιον θέλεις, εκτός από τον Τάδε! Και όντως... τώρα που φτιάχνω το παζλ, κολλάνε όλα: σαλπιγγογραφία χωρίς αποτέλεσμα, ενέσεις προγεστερόνης και κλομιφαίνη χωρίς να προηγηθεί εξέταση προλακτίνης και προγεστερόνης την ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΜΕΡΑ (το τονίζω..) και χωρίς να σκεφτεί ότι στη δεξιά σάλπιγγα υπάρχει εμπόδιο, άρα και μεγάλη πιθανότητα να μη μπορεί να πάει το ωάριο στη μήτρα...! Δεν ξέρω τι να σκεφτώ... δεν είναι καταγγελία αυτό, απλά σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι μέσα στην ατυχία μου... και όλα αυτά από την αλόγιστη επιθυμία για μωρό...!! Εμείς να είμαστε καλά...!!!!!!

Καλησπέρα κορίτσια. Γράφω εδώ γιατί ψάχνω επειγόντως για διάδρομο γυμναστικής, ηλεκτρικό με βαρος χρήστη πάνω από 90 κιλά Με προγράμματα και κλίσεις! Μένω στην Κέρκυρα! Αν πουλάει κάποιος από Κέρκυρα ή από άλλη περιοχή και μπορεί να μου στείλει με κάποια μεταφορική με δικά μου έξοδα, φυσικά (αλλά λογικά έξοδα, ε?) Ευχαριστώ πολύ!

Κορίτσια καλησπέρα. Άργησα καιρό να μπω, αλλά υπάρχει λόγος και θα σας τον περιγράψω όσο πιο σύντομα μπορώ. Καταρχήν, συγνώμη αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω όλα τα προηγούμενα μηνύματα προτού γράψω, αλλά υπόσχομαι να το κάνω αργά το βράδυ που θα έχω πολύ χρόνο και ησυχία... Λοιπόν, μετά τις διακοπές με τον αντρούλη μου, είχα πυρετό κάθε μέρα.. 38.5.. κάθε μα κάθε μέρα. Πήγα στο κέντρο Υγείας εδώ, πήρα αντιβίωση, τίποτα. Στα ύψη ο πυρετός. Ξαναπήγα στο κέντρο Υγείας και με στείλανε στο νοσοκομείο για εξετάσεις! Το λοιπόν, ήμουν έξι μέρες στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Κάθε μέρα άκουγα το "αύριο θα βγεις" αλλά αυτο το αύριο δεν ερχόταν γιατί δε βρίσκανε τι έχω... Με τα πολλά, και συνοψίζοντας τα διάφορα συμπτώματα που είχα (εκτός του πυρετού) κατέληξαν μόλις χτες στο συμπέρασμα ότι πέρασα μια λοιμώδη μονοπυρήνωση αλλά ελαφρά....! Σήμερα είμαι επιτέλους στο σπίτι και μπορώ να σας διαβάσω και να σας γράψω! Και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό!!!!!!

Tελικά, είναι μεγάλο κεφάλαιο τα "πεθερικά" και χρήζει μεγάλης ανάλυσης...! Το βιβλίο αυτό, απ' όπου και να το πιάσεις, δε βρίσκεις άκρη.. Κοριτσάρα, το μόνο που μπορώ να σου προτείνω, είναι να πας σε κάποιον ειδικό που μπορεί να σε βοηθήσει να το χειριστείς τώρα που είναι νωρίς, προτού σε τρελάνουν! Κι εγώ έχω κάποιο παρόμοιο, ας πούμε, πρόβλημα (από την άλλη πλευρά, εισβάλλουν ωσάν τους Τούρκους...) και η μόνη περίοδος που μπορώ να πω ότι κάτι κατάφερα, είναι εδώ και τρεις βδομάδες, που πηγαίνω σε ψυχολόγο! Κάνε κάτι τώρα που είναι ακόμα σχετικά νωρίς.. στο λέω γιατί αν καείς απ' το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι! Ελπίζω όλα να πάνε καλά!

Συγνώμη κιόλας, δεν ξέρω αν το παρατήρησες, αλλά πιο πολύ χρόνο σπαταλάς για να περιγράψεις εδώ μέσα τι γίνεται στο σπίτι σου, παρά για να λύσεις το πρόβλημα.. Εμένα προσωπικά, δε μου μοιάζει να θες να το λύσεις... Και, συγνώμη και πάλι, κάνεις παράπονα που δε σε ρωτάνε εσένα ενώ αντιθέτως, ρωτάνε τις άλλες κοπέλες για τις διακοπές....; Σοβαρά, τώρα; Πόσο χρονών είσαι; Πέντε; :shock: Και, στο κάτω-κάτω, τι θες να σου πούνε; Τι να σε ρωτήσουνε; Αν δεν κάνεις εσύ κάτι, ποιος θα κάνει; Εμείς απο δω; Μαλλον πιο πολύ σ' ενοχλεί που δε σου απαντάνε, παρά το πρόβλημα με τη γυναίκα σου! Αν υπάρχει, δηλαδή... ας πούμε...

Tragic!! :shock:

Πω πω! Συζητησάρα όσο έλειπα!! Vtgian, πράγματι είσαι παράδειγμα για όλες μας! Να έχεις μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη! Θα την έχεις, στο χρωστά η ζωή! Ειρηνάκι, Εφάκι κι εμείς με το καλό.... Σήμερα πάλι η έγινε η ερώτηση.. και ακολούθησα το παράδειγμα της Marigulas! "Τι θα έλεγες να έρθεις το βράδυ μαζί μας στο κρεβάτι να δεις αν θα κάνουμε ή όχι...;"... Δε νομίζω να μου ξαναμιλήσει ποτέ.... :tongue:

Καλησπέρα κορίτσια. Έχω γράψει κι έχω ξαναγράψει εδώ.. για να βρω παρηγοριά, κουράγιο, δύναμη, συμπαράσταση... Τη βρήκα. Έγραψα ότι δεν αγχώνομαι πια και πως, ότι είναι να γίνει, ας γίνει... Αλλά τελικά δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι πιο χαλαρά, μεν, τα πράγματα, χωρίς ενέσεις, χωρίς επισκέψεις στο γιατρό μ' ανοιχτά πόδια και τα λοιπά. Όμως, είναι ένα περίεργο μαύρο σύννεφο που μας κυνηγά εδώ στο χωριό: ο περίγυρος. Κάθε βήμα και γνωστός, κάθε γνωστός και η "γνωστή" ερώτηση: Πότε ο απόγονος; Ακόμα; Τι περιμένετε; ..και εδώ έρχεται η δική μου ερώτηση: Τι είναι η μητρότητα και η πατρότητα; τι είναι η εγκυμοσύνη; Κάποιο κουμπί που τα πατάς και έρχεται ο πελαργός; Δηλαδή, απ' όλους αυτούς που ρωτάνε "τι" "πως" "πότε" "γιατί" κανένας δεν αντιμετώπισε πρόβλημα στη σύλληψη; Όλες γκαστρώθηκαν με την πρώτη; Το μόνο που κάνω για την ώρα, είναι να λέω οτι δεν προλαβαίνουμε ακόμη λόγω τρεξίματος .. και ότι έχουμε καιρό μπροστά μας... Αλλά νομίζω ότι κατά βάθος ξέρουν οτι λέω "ψέματα"... αφού ναι, μεν, εγώ είμαι 25, αλλά ο σύζυγος 43.... Πώς το αντιμετωπίζετε;

Άλλωστε, η δουλειά (πόσο μάλλον η υποχρεωτική εργασία!) δεν είναι απαραίτητα δημιουργική...

Αν, δηλαδή, δε δουλεύει ο άντρας λόγω καλής οικονομικής -ας πούμε- κατάστασης, αλλά είναι όλη η μέρα του γεμάτη είτε με το να κάνει κάποιο χόμπι είτε με κάτι άλλο...?

Πηγαίνω σε διατροφολόγο εδώ και 3 μήνες. Γυμνάζομαι καθημερινά και τα σαπούνια μας είναι 100% φυτικά, αφού τα φτιάχνω εγώ στο σπίτι!! Αν θέλετε μπορώ να σας στείλω κιόλας να τα δοκιμάσετε!!

Όχι, κορίτσια! Δεν υπάρχει πια απογοήτευση! Δε με πειράζει πια! Αν κάνουμε παιδάκι, καλώς να 'ρθει. Αν όχι, όλα καλά! Απογοητεύτηκα στην αρχή. Τώρα, είναι όλα καλά. Το πήρα αλλιώς. ΑΝ όντως δεν έχουμε πρόβλημα, θα έρθει!

Μπισγουλάκι και Voula, ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράσταση! Η αλήθεια είναι ότι δεν προσπαθούμε πολύ καιρό.. στον ένατο μήνα είμαστε μόνο. Ο λόγος που ανησυχώ είναι γιατί εγώ έχω κι άλλο ιστορικό με άλλο "γκόμενο":rolleyes: παλιά... Απλά εγώ κουράζομαι πολύ με τη διαδικασία μέτρησης των ημερών, της κλομιφαίνες, τις ενέσεις και μετά ξανά μέτρημα, τεστ αρνητικό και φτου κι απ' την αρχή... Γι' αυτό πήραμε αυτή την απόφαση! Δεν αποκλείουμε, βέβαια, να έρθει και δικό μας μωράκι μετά την υιοθεσία.. δεν ξέρει κανείς! Ίδωμεν, κορίτσια! Προσπαθώ να κρατώ χαμηλά τους τόνους και να μη στεναχωριέμαι με τον κάθε "ηλίθιο" που συναντώ εδώ! Οι συνεδρίες στον ψυχολόγο δίνουν και παίρνουν! :tongue: Ελπίζω να είστε όλες καλά... και όταν γυρίσετε από διακοπές και οι υπόλοιπες, να ενημερώσετε το λαό εδώ πέρα που η παρέα του είναι αυτό το μαγικό φόρουμ!!!:D

Εμείς γυρίσαμε! Οι διακοπές δεν πήγαν καθόλου καλά... Θα φταίει που ανυπομονούσα τόσο πολύ... "Χάσαμε" το σκυλάκι μας... Ποιός ξέρει ποιό κακό πήρε μαζί του.. ποιος ξέρει από τι μας γλίτωσε.. ίσως να έφυγε εκείνο για να μη φύγει κάποιος από εμάς... Έζησε μαζί μας έξι ολόκληρα χρόνια!! Αφού, λοιπόν, έγινε αυτό το θλιβερό συμβάν, και αφού δε μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, είπαμε να δούμε τα θετικά (όσο είναι εφικτό..) και είπαμε με τον άντρα μου να ξεκινήσουμε διαδικασίες υιοθεσίας... Είναι χρονοβόρες, αλλά αξίζει. Έχουμε τόση πολλή αγάπη να δώσουμε και οι δύο.. Συνειδητοποίησα πως τα παιδιά είναι ευλογία! Όλα τα παιδιά, όλες οι ψυχές! Όχι μόνο αυτές που βγαίνουν από το δικό μας σώμα.. μα όλες οι ψυχές του κόσμου.. Λοιπόν, αποφάσισα οτι δεν είναι λόγος να στεναχωριέται κανείς για το αν θα κάνει παιδί ή όχι... σαφώς και η εγκυμοσύνη είναι ένα γνήσιο δώρο της φύσης προς τη γυναίκα... αλλά δε θα πεθάνω κιόλας! Είδα ότι έχω τόσο απόθεμα αγάπης που είναι κρίμα να μετατρέπεται σε άγχος και στεναχώρια! Προτιμώ να είμαι μια χαρούμενη γυναίκα χωρίς παιδιά, παρά μια αγχωμένη μάνα! Το καλύτερο, βέβαια, είναι να είμαι μια χαρούμενη γυναίκα και μάνα.. :rolleyes: Αλλά οκ! Αυτά σκέφτηκα εγώ στις "διακοπές" μου! Σας ευχαριστώ όλες για τις συμβουλές και τις απαντήσεις! Και μόνο το γεγονός ότι κάποιος διαβάζει αυτά που γράφω και μπαίνει στη διαδικασία να απαντήσει, με χαροποιεί ιδιαίτερα... Audette17, vtgian και mama-vasoula ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ! Τα λόγια σας είναι πολύτιμα για 'μένα...

Audette, πριν ξεκινήσουμε τις προσπάθειες, πήγα στο γυναικολόγο, έκανα ένα τσεκ απ, καλλιέργεια και υπέρηχο καθώς και ορμονολογικό έλεγχο και είναι όλα εντάξει!! Άγχος έχω! Κι εγώ δε λέω σε ποιο χωριό, ακριβώς γιατί μετά φωτογραφίζομαι!! ;) τα κάνω όλα αυτά και ζορίζομαι για να τα κάνω... αλλά πρέπει! Όταν αλλάζεις τόπο και τρόπο ζωής, μου φαίνεται, δεν τα γλιτώνεις τα χαστουκάκια... από παντού!! Τι να πω; Σήμερα είναι μια μέρα δύσκολη και ακόμα και το πιο άσπρο χρώμα μου μοιάζει μαύρο... Ας ελπίσουμε ότι αύριο θα είναι μια καινούργια μέρα!! Σας ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ!!!!!!!!!!!!! :oops:

Θα γράψω κάτι που δεν το έχω πει στον άντρα μου, γιατί θεωρώ ότι δεν υπήρξε λόγος να του το πω. Το ξέρει μόνο ο γυναικολόγος μου, για ευνόητους λόγους..: Το διάστημα που προσπαθούμε, θεωρείται μικρό, οκ. Αλλά κάπου εδώ έρχονται και κολλάνε κάποια πράγματα. Πρώτον, ότι ο άντρας μου είναι 43 χρόνων και δεν έχουμε άπειρο χρόνο μπροστά μας ώστε να μπούμε και σε διαδικασίες υποβοηθούμενης.. και λοιπά.. και, δεύτερον, στο παρελθόν είχα κάνει την εξής μ@λ@κί@: ένας "καλός" γυναικολόγος, μου είπε ότι δεν πρόκειται να κάνω παιδιά, αν ποτέ θελήσω... ωστόσο, δε με ένιαξε να τον ρωτήσω "γιατί" εφόσον μου καλοάρεσε η ιδέα ότι δεν κινδυνεύω από ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη... και είπα στον τότε γκόμενό μου: Βάρα μέσα, μην ανησυχείς... κι εκείνος βαρούσε για 2 ολόκληρα χρόνια... και, όντως, ποτέ δεν είχα καμία εγκυμοσύνη!!! Αυτό όλο, τότε δε με πείραξε καθόλου. Τώρα, όμως, που γυρνάω πίσω και κοιτώ, συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν και πολύ φυσιολογικό... Τέλος πάντων.. εγώ εδώ φτιάχνω διάφορα πράγματα, φυσικά καλλυντικά, σαπούνια, κεριά, πηγαίνω βόλτες με το ποδήλατο, με τα πόδια... ψιλο-κοροϊδεύω τον εαυτό μου με μικροπράγματα, δηλαδή! Δεν έχω συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αλλαγής που επέλεξα και είμαι "αναγκασμένη" να υποστώ... πηγαίνω σε ψυχολόγο... Ίσως να ακούγεται παράλογο, αλλά από μια μεγάλη πόλη, ήρθα στην Κέρκυρα για σπουδές, και από την πόλη της Κέρκυρας, στο πιο απομακρυσμένο χωριό...!!! Ίσως γι' αυτό να μην έρχεται η εγκυμοσύνη..! Ακόμα δε συνήλθα από μία τεράστια αλλαγή, κι εγώ πάω να κανω κι άλλη!!:shock:

Audette17, δεν ξέρεις τι ανακούφιση μου δίνουν τα λόγια σου... Το είχα πολυ μεγάλη ανάγκη! Ο άντρας μου αποκλείστηκε λόγω μποφόρ σε ένα γειτονικό νησάκι και είμαι ολομόναχη δυο μέρες τώρα... Σήμερα μου βγήκε μαζεμένο ολο το πρόβλημα...! Όσο για τη "φίλη", δικό μου το φταίξιμο.. δε φταίει εκείνη που δεν κατάλαβα οτι με πλησίασε μόνο και μόνο για να με κάνει να νιώσω αποδεκτή στη μικρή χωριάτικη κοινωνία που μετακόμισα εδώ και κάποιους μήνες... Έτσι είναι... προσπάθησε η κοπέλα, δε μπορώ να πω. Αλλά δεν της βγήκε, βρε αδερφέ...! Τι να κάνουμε; Εννοείται πως ούτε κι εγώ τη θεωρώ φίλη μου πια... Καλύτερα μοναχή μου!! Είναι κάτι ώρες, όμως, που σκέφτομαι ότι εκείνη τα βράδια θα χαϊδεύει την κοιλίτσα της.. θα έχει ακούσει καρδούλα να χτυπά μέσα της ... και ζηλεύω παράφορα... Καλά να είναι κι εκείνη και το μωράκι της! Πού θα μου πάει... θα περάσει κι από εμάς ο πελαργός... Audette, θυμίζω κάθε μέρα στον εαυτό μου ότι ο άντρας μου αξίζει όλη τη γαλήνη και την αγάπη του κόσμου.. ξέρω πόσο ευγνώμων πρέπει να είμαι που ήρθε στο δρόμο μου ένας άγγελος σαν εκείνον... αλλά να! Είναι κάποιες στιγμές που το μυαλό βάζει τετάρτη και κάνει αντικανονική προσπέραση την καρδιά.. κι εκείνη με τη σειρά της, γκαζώνει και τρακάρει... και πονάει, αχ πώς πονάει.....

πφφφ...! Mama-vasoula πηγαίνω και σε ψυχολόγο μα δεν ξέρω τι άλλο πια να κάνω.. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα τα κάνω όλα αυτά.. πάντα ήμουν χαλαρή με το θέμα "παιδί" ... ή μάλλον ήξερα ότι δε θα θελήσω ποτέ να κάνω.. Έλα όμως που βρήκα τον αντρούλη μου και θέλουμε να κάνουμε μαζί ένα μωρό... Το ήξερα από την αρχή ότι δε θα πάει καλά αυτό το κομμάτι.. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν πηγαίνει καλά... το ότι το ήξερα, το προδίκασα.. Νιώθω σαν να ξέρω μέσα μου οτι ποτέ δε θα αποκτήσω παιδί... Παλιότερα δε με ενοχλούσε η ιδέα αυτή.. τώρα, όμως, με σκίζει στα δύο... Νομίζω ότι ποτέ δε θα χαλαρώσω τόσο όσο χρειάζεται για να φύγει τελείως από το μυαλό μου.. ότι μπαίνει στο μυαλό, δε βγαίνει.. εσείς θα το ξέρετε καλά αυτό... Θα κάνω πράγματα ώστε να πείσω τον εαυτό μου ότι ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.. Όπως, ας πούμε, δε θα πηγαίνω να κάνω ενέσεις ωορρηξίας στο γιατρό, δε θα μετράω τις μέρες... αλλά και πάλι.. τις μέρες που θα περιμένω περίοδο, θα γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα του "μήπως.." του "..μωρέ λες.." μέχρι που θα έρχεται περίοδος και θα απογοητεύομαι ακόμα περισσότερο και θα θυμάμαι και τις προηγούμενες φορές που απογοητεύτηκα.. και θα γυρνάνε όλες οι κακές σκέψεις στο μυαλό μου.. Πριν λίγο καιρό, αυτή η "φίλη" μου έστειλε μήνυμα στο φμπ μόνο και μόνο για να διαπιστώσει αν η καθυστέρηση που είχα ήταν λόγω "εγκυμοσύνης".. της είπα πως δεν ήταν εγκυμοσύνη, αλλά κάτι άλλο... δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ ξανά για το αν είμαι καλά... το μόνο που την ένοιαζε ήταν αν είμαι έγκυος! Κατά τα άλλα, δεν είχαμε τίποτα άλλο να πούμε κατά τη γνώμη της... Και τώρα, εκείνη πιάστηκε έγκυος μετά από 2 μήνες προσπαθειών... και όταν την είδα και τη ρώτησα "πώς πάει?" μου είπε "τα ίδια, όπως τα ξέρεις.." Ενώ ήξερε ότι ήταν έγκυος.. και εγώ το έμαθα την επόμενη από έναν άσχετο... Βλέπεις, τώρα μπήκε στο κλαμπ των εγκύων... δεν έχουμε τίποτα να πούμε.. Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ... νόμιζα ότι ήμασταν φίλες... κάθε μέρα το σκέφτομαι και τρέχουν δάκρυα χωρίς να το καταλάβω...!! Δεν ήθελα να σας μαυρίσω τις γιορτινές Αυγουστιάτικες μέρες, αλλά ήθελα πολύ κάπου να μιλήσω και δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος γι' αυτό... Συγνώμη για το κατεβατό...!

Το βρήκα επιτέλους το θέμα! Mama-vasoula σε ευχαριστώ τόσο πολύ... Είχα τόση ανάγκη να γράψω σήμερα.. Πριν ένα μήνα περίπου, έκανα για δεύτερη φορά τις ενέσεις ωορρηξίας.. Το ωάριο στην αριστερή σάλπιγγα, την καλή! Είχα πολύ μεγάλη χαρά και πολλές πολλές ελπίδες... (Η σαλπιγγογραφία είχε βγει πολύ καλή...) Στις αρχές Αυγούστου η ωορρηξία, και χτες, περίοδος... Εντωμεταξύ, έγινε ένα σκηνικό με μία "φίλη" ας πούμε... κι έμαθα ότι είναι έγκυος! Μια που το σκέφτηκε, μια που έγινε! Δεν πρόλαβε καν να το σκεφτεί δηλαδή.. Και κάπου εκεί με έπιασε ένα μεγάλο παράπονο, ένα "γιατί".. Πρώτη φορά βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει τόσο χαμηλά.. Ποτέ δε μπήκα στη διαδικασία να συγκρίνω τη ζωή μου με κάποιου άλλου.. Τώρα νιώθω πραγματικά όλα αυτά που διάβαζα εδώ και δεν πίστευα... Νομίζω ότι κάπου έχασα το δρόμο.. Αλλά, ειλικρινά ρε κορίτσια, δε μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και το θυμό μου... δεν ξέρω πια τι να κάνω... Έφτασα σε σημείο να πω "τέρμα" η προσπάθεια, τέρμα οι ενέσεις, τέρμα το άγχος, τέρμα το σεξ... Δεν πήρα χαμπάρι πώς έφτασα μέσα σε μόλις οχτώ μήνες προσπαθειών, να έχω τόσο άγχος γι' αυτό.. Ξέρω, θα μου πεις "χαλάρωσε" αλλά δε χαλαρώνει το ρημάδι το μυαλό.. και το δάκρυ δε σταματά.. ευτυχώς που δεν είναι εδώ ο άντρας μου.. Πείτε μου κάτι...

Νιώθω κι εγώ την ανάγκη να γράψω εδώ, κι ας μην το διαβάσει κανένας.. Μετά από πολλές φουρτούνες, καταφέραμε να παντρευτούμε... Όλοι ευτυχισμένοι... εγώ περισσότερο από τον καθένα. Μα ζούμε σε ένα σπίτι όπου μόνο το δωμάτιο, η κουζίνα και το μπάνιο είναι έτοιμα και μάλιστα όχι εξ ολοκλήρου... Δεν υπάρχει κάτι που να συμμαζεύεται εδώ μέσα... σαν το γιοφύρι της Άρτας: ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν... Και, μάλλον λόγω της "εμφάνισης" του σπιτιού μας (καθότι γιαπί.. αλλά δεν παύει να είναι σπίτι) έχουμε επισκέψεις όλες τις ώρες της ημέρας... από τους δικούς του: γονείς, αδέρφια, ανίψια και λοιπά... Κι εγώ καμιά φορά ΄σκέφτομαι πόσο ανούσια είναι όλα αυτά τα μαλώματα όταν έχεις το βασικό: αγάπη με τον άνθρωπο που διάλεξες! Έλα όμως που έρχεται η άτιμη καθημερινότητα να σε συνεφέρει!! Η ζωή δεν είναι, Λία μου, ένα τραγούδι που σε συγκινεί ή μια φωτογραφία.... αυτά είναι στιγμές! Η ουσία είναι πως πρέπει να βάλεις την καθημερινότητα σε πρόγραμμα... αυτή είναι καθοριστική και όχι τα υπόλοιπα!

Η αδερφούλα μου είναι 15 χρονών με μωράκι.. ένα αγοράκι 6,5 μηνών! και για εκείνη πηγαίνουν όλα πάρα πολύ καλά... Ο Θεός, ή ό,τι άλλο υπάρχει εκεί πάνω, ξέρει καλά τη δουλειά του! Φιλάκια..

Επιτέλους! Ξανασυντονίστηκε το θέμα!!! Κι εγώ από Κέρκυρα! Δεν ξέρω αν κάνω σωστά που το ρωτάω αυτό εδώ... Αλλά θέλετε να μιλήσουμε λίγο για γυναικολόγους εδώ, στο νησί μας;

Άλλος για τη βάρκα μας?? Κέρκυρα??

Είναι προφανές ότι εξαρχής το πρόβλημα δεν ήταν ο οικονομικός συμβιβασμός... Αυτό ήταν μια απλή συνέπεια κάποιου μεγαλύτερου-σοβαρότερου προβλήματος συνεννόησης... Απόρησα πάρα πολύ γιατί στα πρώτα ποστ έβλεπα ότι της κοπέλας της φαινόταν φυσιολογικό αυτό... αλλά χαίρομαι (όχι που παίρνει διαζύγιο) που κατάλαβε, επιτέλους, ότι μέσα σε μια ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ δεν είναι λογικό να υπάρχουν τέτοιου είδους προβληματισμοί!! Χαίρομαι πολύ!