Την πρώτη φορά που είδα στα 38 μου ότι είχα αμη 2 και άκουσα το γυναικολόγο να λέει να μην πάρω καθόλου φάρμακα, τζάμπα ο κόπος, να πάω για φυσικό μήπως και τα καταφέρω, δεν ήθελα να το πιστέψω. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Υγιής ήμουν, μικρότερη έμοιαζα, αθλητισμό περιστασιακά έκανα και μάλιστα εξτρίμ σπορ, καταχρήσεις δεν είχα στο ιστορικό μου, λιγότερο από πακέτο που κάπνιζα το έκοψα.
Δεν έφταιγα γι αυτό, ούτε έφταιγα που αποφάσισα να κάνω παιδί με αυτόν που γνώρισα στα 38 μου, τότε έγινε. Ούτε έφταιγα που έχασα κανα δυο χρόνια για να παίρνω αντιβιώσεις να διώξω το ουρεόπλασμα, αυτό μας έλεγε ο γιατρός τότε να κάνουμε. Ξεπέρασα και τον εαυτό μου μόνο που είπα ναι στην εξωσωματική. Εγώ απέφευγα τους γιατρούς, απέφευγα να πάρω και παυσίπονο, λιποθυμούσα στην ιδέα του αίματος-βελόνας. Και ούτε φυσικά φταίω γι αυτό, ούτε είμαι δειλή που μου συμβαίνει, είναι μια φοβία που κληρονομείται ιδιαίτερα ισχυρή. Δεν την εξαφάνισα, την ελέγχω σε μεγάλο βαθμό. Την αποδέχτηκα και ενημερώνω τους άλλους ότι χρειάζομαι λίγα λεπτά παραπάνω, όπου γίνεται προτιμώ να ξαπλώνω για να δώσω αίμα, με ηρεμεί αυτό. Ξέρω ότι και τώρα αν μετά ή πριν που δώσω αίμα σταθώ για ώρα όρθια, θα πέσω κάτω.
Δεν κυκλοφορεί ευρέως ότι οι γυναίκες γύρω και μετά τα σαράντα που πετυχαίνουν οι εξωσωματικές τους συχνά χρησιμοποιούν δανεικά ωάρια. Είναι ως ένα βαθμό ακόμη ταμπού. Εγώ θυμάμαι χρόνια να μου λένε μια με την εκκλησία μια με την τύχη ότι και 45 χρονες γυναίκες μπορούν να κάνουν παιδί. Ό,τι αυτό συνήθως συμβαίνει με δανεικά δεν μου το είπε ποτέ κανένας, εκτός από όταν έφτασα κάπου 42, 43 και βλέπει ο γιατρός ορμόνες και ωοθήκες και μου λέει κοπέλα μου, ταιριάζουν οι δύο εικόνες, δεν έχεις παρά ελάχιστη παραγωγή ωαρίων και οι ορμόνες σου δείχνουν το ίδιο. Αν δεν πας με δανεικά, οι πιθανότητες σου θα είναι λιγότερες από 1/100. Διάβασα και τα στατιστικά των κέντρων εξωσωματικής, ένα μεγάλο ποσοστό συνήθως μεγάλης ηλικίας γυναικών δεν πετυχαίνει. Δεν χάρηκα εκείνη τη μέρα, θυμάμαι δεν το είπα πουθενά και έκανα κάτι χιλιόμετρα ποδαρόδρομο να ηρεμήσω. Ούτε το αποφάσισα την ίδια στιγμή και είπα γιούπι αυτό θα κάνω. Αργότερα σκέφτηκα ότι ήθελα ένα παιδί όχι κυρίως για να μου μοιάζει, αλλά για να του δώσω. Ούτε στα παιδιά με το δικό μας γενετικό υλικό υπάρχει καμιά σιγουριά πώς θα είναι, πώς θα εξελιχθούν, πόσο θα μας μοιάζουν. Σε εκείνη την περίπτωση θα ανησυχούσα περισσότερο μην πάρει τα δικά μου τα κουσούρια. Ρίσκο είναι έτσι κι αλλιώς η καινούρια ζωή. Και η κάθε μέρα.