boukitsa123

Το θέμα δεν είναι αν αντέχω το θέμα είναι ότι αν λείψει καιρό το παιδί κάνει επαναφοίτηση

όχι καλέ τουναντίον Αν είναι μικρό σε κιλά το στήθος το δυσκολεύει στην αρχή. Μέχρι να δυναμώσει δηλαδή. Μπορείς να πάρεις τα natural τα μπιμπερό που η θηλή ομοιάζει με του βυζιού. Στο νήπιο της κόρης μου με ενημέρωσε τώρα μια μαμά ότι είχαν κρούσμα της H1N1 φοβάμαι πολύ να την στείλω ρε γμτ. Της έχω κάνει το εμβόλιο αλλά μπορεί να το κολλήσει στο μωρό ή στον αδερφό της.

Κορίτσι μέχρι να ανακτήσουν βάρος γέννησης +200γρ νομίζω τα ξυπνάμε εμείς ρώτησε την παιδίατρο σου. Το μωρό πρέπει να βρέχει 7 πάνες μέσα στην μέρα με τσίσα και κακά. Συγχαρητήρια για τον θηλασμό. Και 1 ώρα θηλασμού είναι ανεκτίμητη.

Πάνες αλλάζεις οπότε γεμίζουν είτε με τσισα είτε με κακά δεν υπάρχει κανόνας σε αυτό

Γέννησα εδώ και 16 μέρες. Γίνεται ένας χαμός ευτυχίας όμως στο σπίτι μου με 3 παιδάκια πλέον.

Με τρελαίνει κορίτσια που της έρχονται κακά την ώρα που τρώει. Και μετά ξερνιέται από τον κόπο που έκανε. @Giota1983 εύχομαι να πήγαν όλα καλά αναμένω νέα σου μόλις μπορέσεις

Θα το ψάξω το ογκρατέν

Κορίτσι γλυκό πόσο χαίρομαι που είσαι πάλι έγκυος δεν ξέρεις τι χαρά πήρα. Ήσουν στις μανούλες Ιανουαρίου του '20 από όσο θυμάμαι με το καλό σου εύχομαι αυτή τη φορά το νινί θα στεριώσει και θα συναντηθείτε το φθινόπωρο. Με το καλό σε όλα τα κορίτσια.

Πες μου πως το φτιάχνεις και το τρώνε εμένα κουνουπίδι και μπρόκολο τους καίει την γλώσσα λένε Νερό γτ δεν σου έδιναν; Εγώ έπινα κανονικά θυμάμαι. Κουκλάρα θα σε δει και ο σύζυξ ευκαιρία να γίνει και τίποτα (σ'#ξουέξ) που βοηθάει και στην έναρξη του τοκετού.

Στο έλενας είσαι; Γενικά στα δημόσια γίνεται πάντα χαμούλης δυστυχώς.

Καλημέρες τσούπρες οι δουλειές τρέχουν (πλυντήρια,κουζίνα,ξεσκόνισμα έχουν πάρει φωτιά) έχω ξεχάσει πόσα πλυντήρια την ημέρα βάζω πόσες φορές σιδερώνω πόσες ταΐζω πόσες μαγειρεύω. Σήμερα έφτιαξα καγιανά και για τα μικρά κοτομπουκιές με πατάτες. Και φούρνισα και ένα κέικ πορτοκαλιού το πρωί. Με σοκολάτα όμως. (Σε μένα δεν αρέσουν τα εναλλακτικά κέικ αλλά τα μικρά ξετρελάθηκαν.) Και έχω και μια ημικρανία σε λίγο θα τσακώνομαι και με τον εαυτό μου Συν τις άλλοις έχω ακόμα λόχεια. Η μικρή πότε ξερνιέται στον ύπνο πότε όχι. Καλέ όσες έχετε γεννήσει που είστε; Σας πήραν το μυαλό τα μωρά ε; Και πάτε για 2ο-3ο ε; Ποια είπε ότι κάνει μποτέ; Θέλω κι εγώ κυρ Στέφανε!!! Ρεκτιφιέ καμεμπέρ ροκφόρ σεζλόνγκ βάλε απ'όλα κυρ Στέφανε!!! Αλλά ρε κορίτσια ακόμα μου λείπουν οι κλωτσιές της. Τα βλέπω και τα 3 μαζί και λέω ρε φίλε αυτά είναι τα δικά σου θαυματάκια. Αξίζουν όλα όσα κάνεις.

Με το καλό γιώτα να υποδεχθείς την κορούλα σου όλα πρωτόγνωρα για σένα και είναι αναμενόμενο Θα περιμένουμε να μας πεις πως πήγε.

Καλά να τους συγχωρήσω δεν παίζει απλά εκπαιδεύομαι πλέον στο να είμαι γονέας του εαυτού μου (self-parenting για όποια θέλει να το γκουγκλάρει). Λυπάμαι για τον αδερφό σου. Σου εύχομαι το 2020 να σε κάνει μανούλα με ένα γερό παιδάκι.

Εγώ της δίνω σκόνη και ξυπνάει να φάει και στην 1,5 ώρα ανάλογα οπότε μην αγχώνεσαι κι εμένα τώρα τα έπιασε τα 3 κιλά. Στον μήνα πάνω φτιάχνουν πρόγραμμα ή κάπως τέλοσπαντων.

Αχ βρε νησάκι πόσο αλήθεια όσα λες προχθές πήρα κι εγώ στην φαιναρετη για υποστήριξη γιατί οι μέρες μου είναι δύσκολες. Καταλαβαίνω πως το είπε ο άντρας σου. Σου εύχομαι να τον έχεις πάντα στήριγμα δίπλα σου. Η ζωή εμένα κατάφερε να με βγάλει στο φως. Και νιώθω τυχερή για αυτό. Σαν μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσω όσα δεν έζησα εγώ σαν παιδί. Όποιο κορίτσι θέλει να συζητήσουμε μαζί θα χαρώ να μου στείλει πμ Εύχομαι σε όλες γερά παιδάκια το 2020 και το 2021

Ακριβώς νησάκι μου οι γονείς μου έκαναν αίτηση στα 44 και 45 για να μην μείνουν άκληροι και τα φάει η εκκλησία και τελικά η "μητέρα" μου δεν με είδε ποτέ σαν παιδί της. Περισσότερο "παιχνιδάκι" με είχε. Θα μου πεις το αίμα κάνει την διαφορά; Θεωρώ πως ναι στην συγκεκριμένη γυναίκα τουλάχιστον μιας και με έχει διώξει πολλές φορές από το "σπίτι" μου λέγοντας μου να πάω "εκεί που ανήκω". Και σε κάθε ατόπημα μου ήταν εκεί να μου θυμίζει ότι τα γονίδια μου είναι ελαττωματικά και για αυτό ήμουν ανυπάκουη και είχα αυτοκτονικές τάσεις. Δώσε παπά την ευχή σου η γυναίκα Άσε που αυτές τις γονιδιακές θεωρίες τις βρίσκω καραμέλα. Λευκοί καμβάδες γεννιόμαστε και ανάλογα που θα βρεθούμε γινόμαστε αυτό που γινόμαστε. Άσε δε που σχολίαζε το ντύσιμο μου τα πόδια μου που ήταν ίσια τα μαλλιά μου και πάντα έκανε σύγκριση του στυλ "η Μπουκιτσα έχει ίσια πόδια όχι στραβά σαν τα δικά μου η Μπουκιτσα έχει ωραίο μαλλί όχι 2 τρίχες σαν τις δικές μου" και μπορώ να γράφω μήνες και χρόνια παραδείγματα. Το καλοκαίρι φορούσα ένα φόρεμα σε καμία περίπτωση κοντό(που και να ήταν δηλαδή γούστο μου και καπέλο μου) και μου λέει"θα σε χουφτώσει κανένας έτσι που πας έξω" Και το χειρότερο όλων δεν μου έχει πει μισή φορά σ'αγαπώ ή χαίρομαι που σε έχω στην ζωή μου ξέρω γω. Ούτε μισή φορά.

@Thia1985 Γλυκό μου κορίτσι καλημέρα θέλω να μοιραστώ κάποια πράγματα μαζί σου. Εγώ είμαι υιοθετημένη. Η ''μητέρα'' μου δεν γέννησε ποτέ δικό της παιδί. Δεν ξέρει ούτε για υπερήχους ούτε για εξετάσεις ούτε για διαβήτη κύησης ούτε για θηλασμό ούτε για νεογνικό ίκτερο. Γενικά δεν ξέρει τίποτα από παιδιά πριν τα 4 χρόνια(τότε με υιοθέτησαν). Οι σχέσεις μας ακόμα και σήμερα 24 χρόνια μετά την έλευση μου στην οικογένεια της είναι τραγικές. Είναι τραγικές γιατί θεωρώ ότι δεν με αγάπησε ποτέ και πάντα με έβλεπε σαν ''ξένο σώμα''. Πάντα με αντιμετώπιζε σαν να με έχει άχτι. 'Ήθελε πάντα να με πατρονάρει και να έχει τον πλήρη έλεγχο στην ζωή μου. Εγώ ήμουν ένα παιδί που το προετοίμαζαν από το κέντρο βρεφών ότι θα έρθουν οι ''γονείς'' σου να σε πάρουν στο σπίτι σας. Όπως καταλαβαίνεις τους είχα ''Θεούς''. Φυσικά όσο τα χρόνια κυλούσαν από ένα κοινωνικό παιδί κλείστηκα στον εαυτό μου έγινα μισάνθρωπος και έφτασα πολλές φορές στην σκέψη του να δώσω τέλος στην ζωή μου. Μισούσα τον εαυτό μου γιατί δεν ήξερα που μοιάζω. Στην πραγματικότητα ήθελα να νιώθω αποδεκτή και να μεγαλώνω σε ένα συμπονετικό περιβάλλον και όχι μέσα στον αυταρχισμό που εγώ έζησα. Έπρεπε να είμαι πάντα καθώς πρέπει δεν επιτρεπόταν να κάνω λάθος. Και αν έκανα φυσικά με υποτιμούσαν και με απέρριπταν. Το 2010 αποφασίζω να αναζητήσω τους βιολογικούς μου γονείς. Ήθελα να ξέρω σε ποιον μοιάζω. Ήθελα να μάθω για το πως συνελήφθη. Με λύπη μου έμαθα ότι η σύλληψη μου δεν ήταν από έρωτα αλλά καθαρά τυχαίο γεγονός εκσπερμάτωσης. Για 1 χρόνο ήμουν ένας ζωντανός νεκρός. Πέρασα όλο το 2011 κλεισμένη στο υπνοδωμάτιο μου. Δεν έβγαινα και δεν κοιμόμουν καλά. Έβαλα κιλά. Να σημειώσω ότι παραλίγο να πεθάνω σαν βρέφος γιατί ήμουν παρατημένη σε έναν στάβλο μέσα στα κακά και ατάιστη για πολλές ώρες. Άκουσαν κάποιοι ένα βρέφος να ουρλιάζει και η κοινωνική υπηρεσία ήρθε και με ''έσωσε''. Στην έκθεση έγραφαν ''υποσιτισμένη και σε συνθήκες κακής υγιεινής''. Έμεινα 4 χρόνια στο κέντρο βρεφών. Τα θεμελιώδη χρόνια ενός παιδιού τα πέρασα μαζί με άλλα παιδιά και με εναλλασσόμενους φροντιστές. Η θετή μου μητέρα δεν ήταν ποτέ υποστηρικτική μαζί μου. Δεν μου είχε πει ξεκάθαρα ότι θα μου έρθει περίοδος. Στα 14 και κάτι βλέπω αίμα στο εσώρουχο και μου ήρθε εγκεφαλικό. Ρώτησα τις συμμαθήτριες μου και μου είπαν ότι ήταν περίοδος. Και μου έδωσαν τις πρώτες μου σερβιέτες. Η μητέρα μου στα ''λούκια'' μου και στις απόπειρες να δώσω τέλος στην ζωή μου έριχνε την μπάλα στο βιολογικό μου υλικό και ότι αυτό ευθυνόταν για τις αυτοκαταστροφικές μου τάσεις. Η αλήθεια είναι ότι και έτσι να ήταν εκείνη ήταν απούσα. Δεν με στήριξε ποτέ. Με είχε μόνο για βιτρίνα και να κορδώνεται για τους βαθμούς μου.(όταν είχα καλούς) Και έρχομαι στο 2014 μένω έγκυος για 1η φορά. Δεν είχα ιδέα από εγκυμοσύνες. Δεν είχα δει ποτέ μου έγκυο από κοντά. Μόνο στην τηλεόραση και σε περιοδικά. Η ''μητέρα'' μου όχι μόνο δεν χάρηκε αλλά κανόνιζε να κάνω έκτρωση με τον τότε γιατρό μου. Φυσικά κράτησα την κόρη μου. Πέρασα μια εγκυμοσύνη σαν ορφανή. Μισή φορά δεν με ρώτησε αν κλωτσάει η μπέμπα ή αν είμαι καλά. Μια φορά τόλμησα να της πω ότι πονάω και η απάντηση της ήταν ''έτσι είναι οι εγκυμοσύνες''. Έκτοτε δεν της ξαναμίλησα. Ο μπαμπάς μου απαθής εξίσου. Όταν γέννησα την ένοιαζε μόνο να μεγαλώσει αυτή το μωρό. Ένιωθα το πειραματόζωο της. Με τα χρόνια οι σχέσεις μας έγιναν τυπικές. Φτάνω στο σήμερα 5,5 χρόνια μετά και πλέον έχω άλλα 2 παιδάκια. Φυσικά και έχω επισκεφθεί ψυχολόγους κατά καιρούς. Το συμπέρασμα μου είναι ότι πρέπει να γίνω εγώ γονέας του εαυτού μου. Πίστεψε με η ζωή με τα παιδιά είναι γεμάτη προκλήσεις. Κουβαλάμε όλοι μας τα τραύματα μας και καλούμαστε να μην τα μεταφέρουμε στις νέες ψυχές. Όχι ξύλο όχι τιμωρίες. Έχουμε γαλουχηθεί μέσα στα ''σκατά'' και τώρα πρέπει να βγούμε από αυτά. Όλο αυτό είναι εξουθενωτικό από μόνο του. Αν η ''μητέρα'' μου είχε καταφέρει να με αγαπήσει η ζωή μου ίσως ήταν εντελώς διαφορετική σήμερα. Δεν θα είναι εύκολη η διαδρομή. Η πρόκληση θα είναι πάντα εκεί. Θέλει ''αρχίδια'' όχι για να τα αγαπήσεις. Ενώ δεν θα έχετε ίδιο DNA. Θέλει κότσια για να δεις πέρα από το προφανές. Είναι άλλοι άνθρωποι. Δεν είναι εμείς. Φυσικά ο πρώτος δεσμός του ανθρώπου είναι μέσα από την κοιλιά της μητέρας του. Όμως αυτό από μόνο του δεν είναι εισιτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας. Πυξίδα είναι τα ίδια τα παιδιά. Πυξίδα είναι η καρδιά. Και φυσικά η συμπόνια. Συγγνώμη για το ογκώδες κείμενο. Προσπαθώ να πω ότι κανένα γενετικό υλικό δεν είναι οδηγός του τι θα συμβεί στην σχέση με το παιδί μας. Σημασία δεν έχει αν τα γεννάμε και πως αν τα θηλάζουμε ή όχι. Σημασία έχει αν μπορούμε να δούμε πίσω από το προφανές. Αν μπορούμε να δούμε με τα μάτια της καρδιάς. Αν δεν είχα γίνει μητέρα θα μισούσα ακόμα τον εαυτό μου. Ίσως να μην ζούσα κιόλας. Η γονεικότητα για μένα θεωρώ ότι με έβγαλε στο φως. Δειλά δειλά αγαπώ τους ανθρώπους. Και προσπαθώ να τους καταλαβαίνω. Και πλέον δεν δείχνω ανοχή στην κακοποίηση ή τον εξευτελισμό. Και πες πως έχει τα μάτια σου ή τα μαλλιά σου. Και; Αν δεν μπορείς να δεις με τα μάτια της καρδιάς δεν θα μάθει να αγαπάει ποτέ τον εαυτό του. (Α και σε όλους τους γιατρούς που με πήγαινε μικρή και ρωτούσαν για ιστορικό απαντούσε πάντα ψέμματα όχι σε όλα. Όταν μεγάλωσα και έλεγα είμαι υιοθετημένη δεν ξέρω ιστορικό δαγκωνότανε και σταμάτησε να έρχεται μετά.)

Μωρέ μετά τους 2 μήνες δεν φοβάμαι αλλά τώρα μου είναι 14 ημερών δεν το ρισκάρω εσύ οδηγείς φαντάζομαι ε;

Σήμερα έπιασε η κορούλα μου το βάρος γέννησης +20γρ που έγινε 14 ημερών (μέχρι 2 εβδομάδες περιμένουμε να βάλουν το βάρος γέννησης) η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν πίνει κάθε φορά 90μλ στο τσακίρ θα πιει 90μλ αλλιώς πίνει 60 όμως έχει αυξήσει τα κακά που το θεωρώ καλό δεν με πειράζει να είναι μικρούλα απλά θέλω να μεγαλώνει καλά. Θα μιλήσω με την παιδίατρο να δω τι θα μου πει κι αυτή. Νομίζω την εβδομάδα πρέπει να βάζουν 100γρ. Επίσης έχω απορία τις θηλές που είναι 0+ πότε τις αλλάζω; τελικά τα nuk first choice δεν τις έκατσαν καλά ενώ με τις θηλές τις natural πίνει καλύτερα. Που είναι σαν του βυζιού σε σχήμα.

Αχ ρε κορίτσια να περάσουν οι μέρες να μπορώ να βγάζω την μικρούλα έξω έχω κουδουνίσει όλο μέσα το δε 5χρονο τα έχει παίξει δεν ξέρει πως να εκτονώσει την ενέργεια της @Farmakotriftena την κράτησες την μεγάλη σου από το σχολείο ή την έστελνες κανονικά;

Κορίτσια όσες μένετε προς βόρεια προάστια μεριά βρήκα ένα φαρμακείο μέσω σκρουτζ επί της μεσογείων που έχει πολύ καλές τιμές τα γάλατα αν τα παραλάβεις από εκεί. Κοντά στο σταθμό του μετρό εθνικής άμυνας. Αν σας ενδιαφέρει σε πμ σας γράφω το όνομα του φαρμακείου.

Τι ύψος έχεις; @MariaGS πως πάτε κορίτσι; γυρίσατε σπιτάκι σας;

@Giota1983 κι εγώ έχασα 10 κιλά ήδη φεύγουν μωρέ τα πρώτα της κοιλιάς είναι τα υγρά καθαρίζει η μήτρα και φεύγει το βάρος εγώ τώρα θέλω να χάσω άλλα 20 για να φτάσω τα 68 έχω πάνω από 10ετια να δω το νούμερο 6 μπροστά στην ζυγαριά

@katerina04 ακόμα ιδιαίτερα κάνεις; Χαρά στο κουράγιο σου το καλό είναι ότι αν έχεις διορθώσεις για το σπίτι φεύγει το μυαλό λίγο από το γένναω δεν γένναω ή τώρα θα γεννήσω @Ele@n είδες; Σε βλέπω κορίτσι σε κάνα χρόνο μαξ πάλι εγκυούλα (επίσης σωστά είχες βρει τον συγγραφέα προχθές) Εγώ θυμάμαι πως ήταν η ζωή πριν τα παιδιά και ήταν η δική μου τουλάχιστον πολύ "μουντή" οι περισσότερες φίλες μου είναι ανύπαντρες ή ακόμα σπουδάζουν ή συνεχίζουν μετεκπαιδεύσεις κτλπ και σχεδόν καμία δεν ζει μόνη της όλες στο πατρικό τους ακόμα και όλο για γκόμενους λένε ρε παιδιά λες και είμαστε ακόμα γυμνάσιο Καλέ καλημέρα δεν είπα

Καλησπέρα κορίτσια τι γνώμη έχετε για το Sanilac της Γιώτης; Δεν μου γεμίζει το μάτι για κάποιο λόγο... Πως είστε; Εγώ με το που βραδιάζει με πιάνουν κρυάδες. Έκλεισα ραντεβού στην Φαιναρέτη για δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη. Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ βοηθητικοί στο τηλέφωνο. Όλα θέλουν το χρόνο τους όμως. Η μπέμπα μας βγήκε αγκαλίτσας και την έκατσα την βάρκα μου φαίνεται. Την κοιτάζω ρε κορίτσια κι ακόμα θυμάμαι τα θετικά τεστ. Πως μεγαλώνουν έτσι μωρέ τα παιδιά. Ο γιος μου μιλάει σαν ενήλικας και είναι μόλις 3 ετών. Σήμερα μου λέει να πάει η αδερφή του σχολείο να είναι όπως πριν μαζί μου. Με έλιωσε... Μπείτε να πείτε κανένα νέο ρε κορίτσια.