Δεν γράφω συχνά, αλλά διαβάζοντας όσα έχουν γραφτεί από χτες ήθελα και γω να πω δυο πράγματα. Μπαίνοντας στον δρόμο της εξωσωματικής πολλές θεωρούσαμε ότι θα ήταν εύκολα τα πράγματα, αλλά στην πορεία διαπιστώσαμε ότι είχαμε μπει σ’εναν λαβύρινθο γεμάτο πόνο, ενέσεις, αποτυχίες και απογοήτευση. Αυτό που για άλλες γυναίκες ήταν εύκολο η και τυχαίο περιστατικό για μας αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο. Σ’ αυτόν τον δύσκολο αγώνα οφείλουμε να παραμείνουμε όρθιες, δυνατές και ενωμένες με τους άνδρες μας. Σίγουρα θα υπάρξουν συγκρούσεις αλλά πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε. Να θυμόμαστε ότι πάνω απ’ όλα είναι η σωματική και ψυχική υγεία του ζευγαριού. Ευτυχισμενες δεν μας κάνει η μήτρα μας. Ας δείξουμε κατανόηση ο ένας στον άλλο και ας ομορφύνουμε την καθημερινότητα μας. Ας φροντίσουμε όταν θα έρθουν τα παιδάκια μας να έρθουν σ’ ένα υγιές περιβάλλον που θα πλημμυρίζει από αγάπη. Μην ξεχνάμε ότι και οι άντρες μας υποφέρουν και μπορεί να έχουν κλάψει πολύ, αλλά όχι μπροστά μας. Η αρνητική στάση που έχουν κάποιες φορές ίσως να είναι η άμυνα τους. Πονάνε και αυτοί όταν μας βλέπουν να τρυπιωμαστε και να χαπακωνομαστε για την εξωσωματική. Ας δώσουμε αγάπη και ας πάρουμε αγάπη. Ας φροντίσουμε να περνάμε κάθε μέρα όμορφα και να φροντίζουμε τον εαυτό μας, γιατί ο εαυτος μας είναι το γαϊδουράκι που μας κουβαλάει. Αυτά από μένα. Καλή επιτυχία σε κάθε μια ξεχωριστά. Μακάρι να γεμίσουν όλες οι αγκαλιές με παιδιά και όλα τα σπίτια με ευτυχία.