vtgian

Σε ευχαριστώ κορίτσι μου! Ελπίζω να πάνε όλα καλά μέχρι το τέλος και εσεις να αποκτήσετε το συντομότερο. Εμάς μας ήρθε όταν πια αποφασίσαμε ότι δεν θα κάνουμε παιδί Ασ' τους να λένε και μη δίνεις σημασία. Η αλήθεια είναι ότι αν τύχει και έχεις συγγενικά πρόσωπα σε εγκυμοσύνη, η ψυχολογία σου πέφτει στο ναδίρ. Αμα δε έχεις και καμιά ατυχία, έχεις που έχεις τον πόνο σου, σε παρεξηγούν και από πάνω που δε συμμετέχεις στη τρελή χαρά της άλλης εγκύου! Τίποτα. Αδιαφορία. Όσο τους αφήνουμε να μας αγχώνουν, τόσο πιο δύσκολο το κάνουν.Παλαιότερα (π.χ. δεκαετία 60-70-80) το θεωρούσαν αυτονόητο οι γυναίκες ότι θα πιάσουν παιδί και απλά απολάμβαναν τον έρωτα με τον άντρα τους. Δείτε μόνο πόσες γυναίκες έφτασαν να κάνουν εξωσωματική γιατί προσπαθούσαν χρόνια και δε μπορούσαν και το 2ο (που δεν είχαν πια το άγχος) το έπιασαν φυσιολογικά! Σκεφτείτε το εξής. Προσέχετε τη διατροφή σας, αλλάζετε τον τρόπο ζωή σας και πολλά άλλα με στόχο να αποκτήσετε ένα παιδάκι. Γιατί να αφήσετε τους τρίτους να σαμποτάρουν την προσπάθειά σας, γεμίζοντάς σας με άγχος; Στην επίθεση κορίτσια... Όποιος ρωτάει πως και γιατί η απάντηση είναι "όποτε θέλω και άμα θέλω" Στη τρελίτσα ρίχτε το! Όσο για τις πεθερές, χώστε τον άντρα σας να τους πει και 2 κουβέντες. Ή απλά επιμένετε στο "εμένα δεν μου βρίσκουν τίποτα οι γιατροί..." να πιάσουν τη μπηχτή να μαζευτούν. :D:D

Boulitsa πρώτα από όλα, συγχαρητήρια, να ζήσετε και με το καλό να βαφτίσετε και το καινούριο μπεμπέ! Αχ βρε κορίτσι μου όμως τι σου έλαχε και 'σενα! Κοίτα να ξεκουραστείς τώρα καλά καλά. Αν μπορείς πάρε μία γυναίκα να σε βοηθήσει. Ξεκούραση και χαλάρωση εσύ, τίποτα άλλο! LITTLE_STAR και εγώ τις ίδιες απορίες έχω. Με τα καρότσια δε, έχω μπερδευτεί τελείως

Εφάκι 3 χρόνια λες ε; Εγώ που είμαι 11 χρόνια και τώρα ήρθε το μπεμπε, να δεις τι άκουσα τόσο καιρό! Βαρέθηκα και άλλαξα τακτική και σταματήσανε οι ερωτήσεις. Μέχρι και η μάνα μου με ρώταγε κάθε μήνα "Κάνατε αυτό το μήνα;" και όταν της έλεγα ότι αδιαθέτησα, έφτασε στο σημείο να μου πει "Πάει και αυτό το μωράκι..." !!! Τα πήρα τόσο άσχημα που της είπα ότι αν με ξαναρωτήσει, εγγόνι δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ των ποτών, έτσι από πείσμα. Η πεθερά μου ευτυχώς ήταν διακριτική με το θέμα και δε ρώταγε.

Καλησπέρα Αλεξία! Μετά την βιοχημική κύηση που είχα, πέρα από το να αντιμετωπίσω τον πόνο μου, είχα να αντιμετωπίσω και ερωτήματα τύπου "Εσείς πότε με το καλό;" "Γιατί δεν κάνετε ένα παιδάκι;" "Μην αφήνετε τον χρόνο να περνάει..." Καταλαβαίνεις πόσο σκληρό ακούγεται αυτό είμαι σίγουρη. Στην αρχή απαντούσα τα τυπικά "Θα δούμε..." "Προσπαθούμε..." και φυσικά αυτό το μόνο αποτέλεσμα που είχε ήταν περισσότερες ερωτήσεις. Αν κοιταχτήκαμε, σε ποιον γιατρό πήγαμε, γιατί δεν κάνουμε εξωσωματική. Φαύλος κύκλος. Την τελευταία φορά άλλαξα τακτική και απάντησα επιθετικά λέγοντας το εξής στη γυναίκα που με ρώτησε. Της είπα: "Καταλαβαίνω γιατί ρωτάς αλλά θα σου δώσω την εξής συμβουλή. Μη ρωτήσεις ξανά εμένα ή άλλη γυναίκα πότε θα κάνουμε παιδί. Δεν ξέρεις τι έχω περάσει, δεν ξέρεις τι πόνο έχω βιώσει, πόσο πολύ το θέλω. Μπορεί σε εσένα να ήρθαν όλα εύκολα. Δεν είναι για όλες μας έτσι όμως και με το να μας ρωτάς, απλά μας θυμίζεις ότι δεν έχουμε καταφέρει αυτό που για σένα είναι αυτονόητο και μας πληγώνεις. Πέρα από αυτό, θα έπρεπε να ξέρεις ότι δεν θέλουν όλες οι γυναίκες να γίνουν μητέρες. Με το να υποθέτεις ότι μία γυναίκα επιβάλλεται να θέλει να αποκτήσει παιδί, της επιβάλεις ένα ρόλο που η ίδια έχει απορρίψει" Το αποτέλεσμα ήταν ότι μου ζήτησε συγνώμη και μετά από καιρό που ξανα-συναντηθήκαμε μου είπε ότι σκέφτηκε πολύ αυτά που της είπα τότε (είναι απλά γνωστή μου, όχι φίλη). Για να μιλήσω καθαρά προσωπικά, δε με ενδιέφερε ποτέ να "γεννήσω" παιδί. Ήθελα όμως πάντα να έχω παιδί. Αν η υιοθεσία ήταν εύκολη στην Ελλάδα, θα το είχα κάνει ήδη. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν δοκίμασα εξωσωματική αν και τα χρόνια "περνούσαν" είμαι 36 και ο σύζυγος 49. Σου το ξαναέγραψα και αλλού, κλισέ αλλά έτσι είναι. Μην αγχώνεσαι. Αγάπα τον γάμο σου όπως είναι τώρα και τα υπόλοιπα θα έρθουν. Μην αφήνεις τους άλλους να σε επηρεάζουν. Καλή συνέχεια!

Να ευχηθείς ναι, δεν αντέχω άλλη ζέστη!!!

Γεια σας και από εμάς! Επιστρέψαμε αφού κάναμε τα μπανάκια μας, καλοφάγαμε (αλλά δεν πήραμε κιλα yes!), κοιμηθήκαμε με το παραπάνω και γυρίσαμε με σχεδόν καθόλου συμπτώματα αφού αισίως μπήκαμε είμαστε πια 14w1d. Η κοιλίτσα άρχισε σιγά σιγά να κάνει την παρουσία της αισθητή και πολύ χαίρομαι! Βγήκαν και τα αποτελέσματα της κυστικής ίνωσης, όλα καλά. Θα πάω την άλλη εβδομάδα στο γυναικολόγο για περαιτέρω οδηγίες και τον Οκτώβρη ξανά στον εμβρυολόγο για τη Β΄επιπέδου. Ανυπομονώ να το ξαναδώ το μπεμπάκι! Greta μου πολύ στεναχωρέθηκα που δεν ευχαριστηθήκατε τις διακοπούλες σας Να τον χαίρεσαι το αγόρι σου, να γίνει μεγάλος υπεύθυνος αδελφός! Boulitsa, συγχαρητήρια για τον γάμο και τη βάφτιση, περιμένουμε με αγωνία όλες τις λεπτομέρειες! Kashman πολύ χαίρομαι που είσαι καλύτερα με τα συμπτώματα αλλά μη το βάζεις κάτω με την κατάθλιψη. Και να θυμάσαι, εδώ είμαστε όταν θέλεις να μιλήσεις κάπου, να σε ακούσουμε και να σε βοηθήσουμε. Να μιλάς και να μην κλείνεσαι. Η Quinsey μάλλον θα κάνει τις βουτιές της Papagalia και εγώ πλέον μόνο πονάκια και τραβήγματα έχω, είναι όντως επειδή μεγαλώνει η κοιλίτσα! Με γεια το στρώμα!

Alexia, αν και είμαι διακοπές και μπαίνω από το κινητό, επειδή θυμάμαι και τα μηνύματά σου στο parents (και συνήθως συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις σου) μπήκα από το σταθερό υπολογιστή μόνο για να σου πω το εξής: Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένη από το 2003. Από το 2008 είχαμε ελεύθερες επαφές αλλά εγκυμοσύνη προέκυψε πρώτη φορά το 2011 και αυτό σε φάση που το να αποκτήσω παιδί ήταν η τελευταία μου σκέψη. Μόλις είχα αρχίσει ένα hobby που μου άρεσε τρελά και το σκεφτόμουν όλη μέρα! Τελικά ήταν βιοχημική η κύηση, ωστόσο ήταν η πρώτη φορά που συνέλαβα. Εγώ 33 και ο σύζυγος 46. Εξετάσεις; Όλες άψογες. Άγχος μετά; Στο φουλ! Προσπάθειες συνέχεια και τζίφος. Όλοι μας έλεγαν ότι στενεύουν τα περιθώρια και αφού τόσα χρόνια τίποτα, μάλλον πρέπει να σκεφτούμε την εξωσωματική. Τελικά φέτος το Μάη (36 πια εγώ και 49 ο άντρας μου) είπα τέρμα πια! Η ψυχολογία μου ήταν στο ναδίρ και δε θα επέτρεπα να χαλάσω το γάμο μου με το άγχος απόκτησης παιδιού. Κάθισα και τα μέτρησα και είδα ότι η αγωνία μου, μου στερούσε την ευχαρίστηση σε όλες μας τις ευτυχισμένες στιγμές. Συγγενείς μου έμεναν έγκυες και δεν τολμούσα ούτε να τις δω γιατί με έπιανε το "γιατί όχι εγώ". Είμαι τυχερή γιατί τελικά κατάφερα και με έπεισα να μη το σκέφτομαι. Γέμισα τη ζωή μου με άλλα πράγματα και τελικά η εγκυμοσύνη προέκυψε ενώ την είχαμε διαγράψει από πιθανότητα. Να σκεφτείς, είχα καθυστέρηση και τεστ δεν έκανα γιατί πίστευα ότι είναι αδύνατο. Το ξέρω, είναι τρομερό κλισέ να σου λένε, σταμάτα να αγχώνεσαι. Εγώ θα σου πω το εξής. Βάλε κάτω τα θέλω σου. Τι θα έκανες για ένα παιδί; Είσαι διατεθιμένη να αλλάξεις όλη σου τη ζωή γι'αυτό; Αν ναι, ξεκίνα για εξωσωματική αύριο κιόλας. Αν όχι, άστο στην άκρη και ξεκίνα να ζεις τη ζωή σου με τον άνθρωπό σου σα να ξεκινήσατε τη ζωή σας μόλις χθες. Ευχαριστήσου τη κάθε στιγμή. Και να θυμάσαι ότι και παιδί να αποκτήσεις, αυτό κάποτε θα μεγαλώσει, θα φτιάξει τη ζωή του και θα φύγει. Ο άντρας σου όμως θα είναι εκείνος που θα είναι δίπλα σου. Φιλικά πάντα, Βάσω

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα... ♒ Τα υδροχοάκια Marianna P.: 05/02/2015 Papagalia: 06/02/2015 ♀ greta: 08/02/2015 ♀ boulitsa: 12/02/2015 ♂ Little_Star: 17/02/2015 ♓ Τα ψαράκια vtgian: 19/02/2015 ♀ Quinsey: 20/02/2015 aik: 22/02/2015 kashmam: 25/02/2015

Καλημέρα στη παρέα από τη Χαλκιδική! Τι να πρωτοπω, Λίνα μου περαστικά σου, τυχερή μέσα στην ατυχία σου, το προλάβατε τουλάχιστον έγκαιρα. Δεν πειράζει κορίτσι μου, να είσαι καλά και την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλά. Και το κυριότερο, μην αγχώνεσαι. Φανούλα μεγαλώνετε ε; Το καλοκαίρι αυτό είναι της δηλητηρίασης μου φαίνεται. Εμείς πήραμε προφιτερόλ από γνωστό ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης, τρώω μια κουταλιά, ξυνισμένο! Τους το πήγα πίσω, τους λέω είμαι και έγκυος έτσι και πάθω τίποτα το κρίμα στο λαιμό σας! Καταβάσανε τα αυτά και δεν είπαν τίποτα! Μπισγουλάκι χαίρομαι που σε ακούω αισιόδοξη, έτσι, άσε τα όλα πίσω! Κορίτσια με τα κιλά το έχω μεγάλο άγχος (ξεκίνησα 69,5/1,65). Ο γιατρός μου είπε εντάξει δεν είσαι λεπτή, μη φοβάσαι κιόλας, κόψε τις σαχλαμάρες όμως. Σήμερα στη 12η εβδομάδα έχω πάρει μισό κιλό αλλά τρέμω το μετά! mkcm μπράβο! Τι χαρά! Συγχαρητήρια κορίτσι, με μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη. Πω πω τα καλύτερα νέα των διακοπών είχατε! Εμείς όλα καλά! Τα συμπτώματα έχουν κάπως υποχωρήσει θα έλεγα (δεν ήταν και τρομερά ποτέ βέβαια). Κάναμε και την αυχενική, όλα καλά 70% κοριτσάκι. Το είδαμε, χεράκια, ποδαράκια, πωπουδάκι τι να πω ρε κορίτσια, εξωπραγματικό μου φαίνεται να μεγαλώνει μέσα μας τέτοιο πλασματάκι! Και τώρα, μπάνια και ξεκούραση!

Στα γρήγορα από το δρόμο για Χαλκιδική, κάναμε αυχενική όλα καλά, τα τελικά αποτελέσματα θα τα έχουμε Παρασκευή. 70/30.......κοριτσάκι!

Καλημέρα κοριτσάρες! 2 μέρες έμειναν μέχρι την αυχενική και τις διακοπές και πρώτη φορά που οι διακοπές δεν είναι η πρώτη προτεραιότητα Greta, εμείς είμαστε σταθεροί χρόνια στη Χαλκιδική, οπότε του χρόνου σας περιμένουμε, με τα μπλέντερ μας, τις φουσκωτές πισινούλες μας και άπειρες πάνες, να διακοπεύσουμε παρέα! Greta & Boulitsa απ'ότι διαβάζω είναι συχνό το φαινόμενο στη 2η εγκυμοσύνη να νιώθεις το μωράκι νωρίτερα, οπότε εντύπωση δε μου κάνει. Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα νιώσω και το δικό μου! Kashman είναι πολύ πιθανό η κατάθλιψη που νιώθεις να είναι καθαρά και μόνο λόγω των ορμονών. Επίσης αν εξαντλείσαι από τους εμετούς είναι πολύ λογικό η διάθεσή σου να είναι κάθε άλλο παρά ανεβασμένη. Ακόμα και εγώ που γενικά έχω ελαφρά συμπτώματα, όταν είναι έντονα με πιάνει απελπισία και κάνω σκέψεις που δεν οδηγούν πουθενά. Κάνε το εξής κόλπο. Αν κάποια στιγμή αισθανθείς καλά, απομονώσου σε κάποιο χώρο του σπιτιού, κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να ανακαλέσεις την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου. Προσπάθησε να στήσεις στο μυαλό σου τα πάντα εκείνης της στιγμής. Τα χρώματα, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους, τα όμορφα συναισθήματα. Όταν φτάσει αυτή η εικόνα να είναι τελείως καθαρή στο μυαλό σου, τσίμπα με δύναμη το μικρό σου δάχτυλο (σχεδόν να πονέσεις). Την επόμενη φορά που θα αισθανθείς άσχημα, τσίμπησε πάλι το ίδιο δάχτυλο. Η όμορφη εικόνα και οι σκεψεις θα κατακλύσουν το μυαλό σου και πάλι και θα σε αποσπάσουν από το άγχος. Είναι κάτι που έμαθα σε κάποιο σεμινάριο και σε εμένα τουλάχιστον δουλεύει! Μίλησε όμως και με το γυναικολόγο σου και πες τους πως αισθάνεσαι, είμαι σίγουρη ότι θα σου δώσει κάποιες συμβουλές.

Έτσι ακριβώς νιώθω και εγώ! Η μόνη λύση που έχω βρει είναι να τρώω συχνά αλλά λίγο. Έτσι το στομάχι μου δε βαραίνει και νιώθω ότι χωνεύω καλύτερα. Διαφορετικά με το ρέψιμο δεν την παλεύω. Ο άντρας μου με δουλεύει ότι το παιδί ξεκίνησε από τώρα να μιλάει :oops:

Καλημέρα! Εμείς κρατιόμαστε ακόμα για μπάνιο. Άμα έχεις μάθει στις παραλίες της Χαλκιδικής δύσκολα μπαίνεις στις κοντινές της Αττικής. Όταν μετακόμισα Αθήνα το 2003 μου λένε οι φίλοι μας, πάμε για μπάνιο. Ενθουσιάστηκα και εγώ. Με πάνε Βάρκιζα. Πέρα από το ότι μου φάνηκε εξωφρενικό να πληρώσω είσοδο για την παραλία, δε καταδέχτηκα ούτε στην άμμο να πατήσω! Η κοντινότερη αξιοπρεπής παραλία είναι 60 χλμ μακριά, που να τρέχω μες τη ζέστη... Άλλωστε σε μερικές μέρες θα είμαι στην αγαπημένη μου Χαλκιδική και θα ευχαριστηθώ μπανάκια με το παραπάνω. Για εμάς του Θεσσαλονικείς καλώς ή κακώς "σαν τη Χαλκιδική δεν έχει!" ;) Συγκρίνονται μόνο με Μεσσηνία και Κρήτη. Το Ιόνιο είναι άλλο πράγμα! Οι Κυκλάδες προσωπικά δε μου αρέσουν γιατί είναι κατάξερα όλα! Από συμπτώματα, πάνω κάτω τα ίδια. Πρησμένο έντερο και πολλά ρεψίματα. Τις τελευταίες 2 μέρες πλησιάζουν προς εμετό αλλά ευτυχώς μέχρι στιγμής την έχω γλυτώσει. Επίσης κοιμάμαι συνέχεια. Εξάντληση ρε παιδί μου. Σηκώθηκα με το ζόρι να πλύνω κάτι ρούχα (αν και προθυμοποιήθηκε ο καλός μου) αλλά δεν άντεχα άλλο στο κρεβάτι! Η φίλη μου που σας έλεγα πήγε χθες για την αυχενική, όλα καλά, μάλλον κορίτσι. Θα κάνει ωστόσο και harmony τεστ για να αποφύγει την αμνιοπαρακέντηση και να είναι πιο ήσυχη για σύνδρομα.

Κοριτσάκι μου καλό, ότι και να σου πει ένας γιατρός τηλεφωνικά, αν δε σε δει, εμπεριστατωμένη άποψη δεν μπορεί να σχηματίσει. Βλέπεις ότι ακόμα και 2 γιατροί που σε είδαν, διαφορετικές απόψεις είχαν. Και να ρωτήσουμε τους γιατρούς μας, ούτε το ιστορικό σου ξέρουμε, ούτε να απαντήσουμε σε τυχόν ερωτήματά τους μπορούμε. Διαγνώσεις τηλεφωνικά δεν γίνονται. Γνώμη μου πήγαινε σε κάποια δημόσια γυναικολογική κλινική, ή νοσοκομείο να σε δουν. Έχουν δει τόσα τα μάτια τους που ίσως σε κατευθύνουν καλύτερα. Εμείς εδώ γιατροί δεν είμαστε, διατυπώνουμε απόψεις που μπορεί να είναι και λανθασμένες.

Μπράβο κορίτσι μου, κάνε βουτιές και για εμάς! Φιλάκια πολλά!

Πήγες μήπως σε καμια θάλασσα και κρύωσες; Εμένα χθες με πέθανε η πλάτη μου, ψηλά πίσω από τη καρδιά, κάτι σφάχτες λέω να το το έμφραγμα. Τελικά το aircondition του TGIF έφταιγε που με χτύπαγε! Λινάκι αφού δεν είδατε ποτέ σάκο, ίσως απλά να είχες βιοχημική και όχι παλλίνδρομή. Σε αυτή τη περίπτωση ο οργανισμός θα αποβάλει μόνος του το παχύ ενδομήτριο και από τον επόμενο μήνα κιόλας θα μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις. Αν μειώνεται η χοριακή σου, είναι καλό σημάδι, σημαίνει ότι ο οργανισμός θα το αποβάλει μόνος του.

Τρελή δε σε θεωρώ καθόλου, η μάνα μου έκανε ελευθερο κάμπινγκ όταν ήμουν 6 μηνών να καταλάβεις! Η Κωνσταντινούπολη όμως να ξέρεις θέλει περπάτημα για να την δεις και η ατμόσφαιρα μπορεί να γίνει αποπνικτική αν έχει ζέστη (λόγω υγρασίας). Για 4 μέρες δε θα σου το πρότεινα. Είστε κοντά για να πάτε με αυτοκίνητο (π.χ. Αλεξανδρούπολη Αν ναι, τότε ίσως είναι οκ.

Η δικιά μου κουβαλήθηκε από Θεσσαλονίκη για να μου κάνει γενική! Της είπα, εντάξει συμφέρεις, 36ευρώ πηγαίνε-έλα με Ryanair, πιο φτηνή από γυναίκα. Η πεθερά μου δε (που μένει από κάτω) έχει αρχίσει τις δηλώσεις "Αυτό το παιδί, θα το έχουμε από αγκαλιά σε αγκαλιά, πριγκηπάκι θα το έχουμε". Την έχει πιάσει στο μεταξύ ο τρόμος μη πάω για μπάνιο στη θάλασσα. Επειδή της ίδιας δεν της αρέσει καθόλου, θέλει ντε και καλά να με πείσει ότι καλύτερα να μην κάνω μπάνιο (ασχέτως που ο γιατρός μου είπε ελεύθερα)! Έχω όμως και τα καλά μου, ό,τι φαγητό κάνει, με παίρνει τηλέφωνο "Μήπως σου μύρισε; να έρθεις να πάρεις". Βέβαια ο νόμος του Μέρφυ λέει ότι τη φορά που πραγματικά θα χρειάζεται να αφήσω κάπου το παιδί, άνθρωπος δε θα υπάρχει ούτε για κατούρημα να πάω. Τους αφήνω να τα λένε όμως, να έχω να τους το χτυπάω μετά :evil:

Καλημέρα κορίτσια! Η Greta σήμερα θα κάνει τις βουτιές της! Αιγόκερως είναι η αδελφή μου. Την υπεραγαπώ αλλά σα μωρό ήταν ανεκδιήγητη! Δε νομίζω ότι υπάρχει άλλο που να έκλαιγε τόσο πολύ. Αφόρητη γκρίνια αυτό το παιδί. Αλλά με τον παππού που ήταν Ιχθύς, μια χαρά τα πήγαινε. Δεν έχω κάνει ακόμα αλλά η αυχενική νομίζω ότι γίνεται σχεδόν πάντα από τη κοιλιά.

Λίνα μου πολύ στεναχωρέθηκα! Ξέρω ότι έχεις περάσει ήδη πολλά και πόσο πολύ το ήθελες. Ο,τι έγινε καλύτερα που έγινε νωρίς και κράτα στο νου σου ότι τουλάχιστον ξέρεις ότι μπορείς να συλλάβεις φυσιολογικά. Σου εύχομαι από τη καρδιά μου να τα αφήσεις όλα αυτά πίσω γρήγορα και να αποκτήσεις το όνειρό σου το συντομότερο.

Εμένα η ΠΗΤ είναι επάνω στην αλλαγή. Άμα βγει Υδροχόος θα είναι σαν τον πατέρα μου, αν βγει Ιχθύς σαν τον παππού μου (που μεγάλωσα και μαζί του). Και οι δύο αρκετά εσωστρεφείς αλλά πολύ συναισθηματικοί. Εμείς πάλι Τοξότης και Λέων, θα το τρελάνουμε το παιδί!

Ξαναέφτιαξα τον πίνακα με χρονολογική σειρά και έβαλα ζώδια και συμβολάκια με χρώμα για όσες ξέρουν φύλο, έτσι για να εντείνουμε την αγωνία σε εμάς τις υπόλοιπες! ♒ Τα υδροχοάκια Marianna P.: 05/02/2015 Papagalia: 06/02/2015 ♀ greta: 08/02/2015 ♀ boulitsa: 12/02/2015 ♂ ♓ Τα ψαράκια vtgian: 19/02/2015 Quinsey: 20/02/2015 Little_Star: 21/02/2015 aik: 22/02/2015 kashmam: 25/02/2015

Boulitsa, συγχαρητήρια! Καταπληκτικά νέα για ακόμα μια φορά! Έτσι έτσι άγόρι... να 'χουμε και γαμπρούς και νύφες στη παρέα

Όλα καλά θα πάνε! Και εγώ έχω διαβάσει τα άπειρα, αλλά όχι από γιατρούς. Πλέον την εμπειρία της καθεμιάς που γράφει στο διαδίκτυο την περνάω από πολλά κόσκινα. Λέει η άλλη απέβαλα γιατί είχα ουρεόπλασμα αλλά δε γράφει ότι είχε και άλλα προβλήματα. Ενώ τα κείμενα που είναι γραμμένα από γιατρούς έχουν προέλθει από έρευνα, στατιστικές αναλύσεις και είναι εμπεριστατωμένα με πηγές. Μου έλεγαν και εμένα φίλες ότι λόγω ουρεοπλάσματος δεν έμενα έγκυος και τελικά καμία σχέση. Το υπερβολικό μου άγχος έφταιγε. Ο γιατρός μου πάντως έχει την άποψη ότι πλέον το ουρεόπλασμα χρησιμοποιείται για να δώσει στη γυναίκα μία δικαιολογία τόσο για τη δυσκολία σύλληψης (ώστε να την απαλλάξει από το άγχος - τύπου βρε κουτό το ουρεόπλασμα έφταιγε) αλλά και για περιπτώσεις ανεξήγητης αποβολής. Τα δεδομένα λένε ότι το 30% των κοριτσιών γεννιούνται με ουρεόπλασμα και αν δεν είναι συμπτωματικό δεν χρειάζεται αγωγή. Μας έδωσε και εμάς αγωγή όπως σου είπα αλλά και τίποτα δεν έκανε και έγκυος έμεινα Για όσες ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα, ένα εξαιρετικά καλογραμμένο άρθρο για το ουρεόπλασμα είναι αυτό εδώ

Έλα, αυτά δεν είναι τίποτα! Πέρυσι, γυρνάμε από διακοπές. Με το που μπαίνουμε σπίτι: 1ο κρούσμα --> έχει πέσει το ρεύμα, έχει ξαναέρθει σε όλο το σπίτι, εκτός του ψυγείου! Έκανα 1 εβδομάδα να το ξεμυρίσω. 2ο κρούσμα --> ο άντρας μου πάει να φτιάξει κάτι να τσιμπήσουμε, κόβει το δάχτυλό του (ευτυχώς όχι για ράμματα, αλλά να τρέχει ποτάμι το αίμα) Αφού τακτοποιούμε όπως όπως το ψυγείο, πάμε να καθίσουμε στο σαλόνι να τσιμπήσουμε εξαντλημένοι από το ταξίδι και την ανακατωσούρα 3ο κρούσμα --> σπάει το πόδι του καναπε, πέφτουμε φαρδυά πλατυά κάτω και οι 2 μας με το φαγητό ολούθε! Εντάξει, μετά από αυτό, φτυνόμασταν μη μας βρει άλλο κακό!