Eva137

Μόλις βρήκα στο youtube βιντεάκια της Πατσούρου για το θηλασμό και θα κάτσω να τα δω κι εγώ... ό,τι μαθαίνουμε καλό είναι. Βέβαια βίντεο με γέννες δεν έχω δει, κυρίως γιατί δε θέλω να με στοιχειώνουν οι εικόνες και να πάω πανικόβλητη για τον τοκετό, αλλά και γιατί κάθε περίπτωση είναι μοναδική, οπότε δε ξέρω κατά πόσο θα με βοηθούσε να δω άλλες γυναίκες να γεννάνε. Ίσως να το ψάξω λίγο παραπάνω αργότερα, αλλά νομίζω απλά εκείνη την ώρα θα ακολουθήσω τις οδηγίες του γιατρού. Εσείς οι ήδη μανούλες, υπάρχει κάτι που θα μας προτείνατε να ψάξουμε λίγο παραπάνω για να μας βοηθήσει, ή κάτι που ευχόσασταν να ξέρατε κι εσείς πριν τον τοκετό? Μμμ... εγώ έβλεπα πριν στο ιντερνετ μια συνταγή για παραδοσιακή χωριάτικη σπανακο-πρασο-τυρόπιτα και μου έτρεχαν τα σάλια, αλλά πολύ μπελαλίδικη βρε παιδί μου. Εγώ μια και είμαι λίγο τεμπέλα, και μόλις γύρισα από ψώνια, θα φτιάξω μια απλή μακαρονάδα με σπαγγέτι bucatini (αυτά τα τρύπια-σωλήνες) και μια σάλτσα τυριών-μαύρης τρούφας που πήρα να δοκιμάσω από το σουπερμαρκετ... ελπίζω να είναι καλή! Κορίτσαρος ολόκληρος!!! Για τον γιατρό μην ανησυχείς. Σίγουρα δε θα σας στείλει όπου να ναι... θα σας συστήσει κάποιον καλό συνεργάτη του και θα τα πάτε μια χαρά! Πολύ πιθανό να ήταν ή ο μπέμπης που πιέζει/βαράει (ο δικός μου να δεις γλέντια που κάνει εκεί μέσα) ή απλά το έντερο που υπολειτουργεί στην εγκυμοσύνη... όλα αυτά τα συστήματα είναι τόσο κοντά που άντε να καταλάβεις τί φταίει. Έχε το νου σου πάντως, και αν μιλήσεις με τον γιατρό πες μας κι εμάς τί σου είπε.

Καλημέρα κοριτσάκια μου (για εσάς δηλαδή, εγώ τώρα πάω για ύπνο). Απλά ήθελα να σχολιάσω το μαξιλάρι εγκυμοσύνης που λέτε... δε ξέρω αν κάτι πάει στραβά με εμένα, γιατί μάλλον είμαι η μόνη, αλλά δε με βολεύει καθόλου. Μου έδωσε η κουμπάρα μου το δικό της, το δοκίμασα ένα βράδυ και δε μπορούσα να βολευτώ με τίποτα. Όχι ότι χωρίς αυτό είμαι άνετη, λέμε τώρα, αλλά γυρνάω απλά στο πλάι και βολεύομαι κάπως. Εν τω μεταξύ ο δικός μου ο σπόρος με έχει ταράξει αυτές τις μέρες! Δε με κλωτσάει δυνατά συνήθως, αλλά αλλάζει συνέχεια θέσεις και μετατοπίζεται μία αριστερά και μία δεξιά στην κοιλιά μου, τεντώνεται, στριφογυρίζει, γενικά κουνιέται τόσο πολύ και έντονα που δάκρυσα πριν και μου φέρνει και αναγούλα... μου έρχεται να βγάλω το μεσημεριανό μου και τα δυο κομμάτια πεπόνι που κατάφερα να φάω για βράδυ! Ουφ, και τί μας περιμένει ακόμα...

Αχ, αυτό που λέτε κι εγώ αναρωτιέμαι πραγματικά... πότε θα ξαναμπούμε στα ρούχα μας! Ελπίζω μόνο με το θηλασμό μετά να καταφέρω να χάσω κάποια κιλά και να μη βάλω και άλλα έξτρα όπως παθαίνουν μερικές. Γενικά, από ότι κατάλαβα θέλει προσοχή στη διατροφή. Γενικά, σαν κανόνας οι ατόφιες τροφές, που παίρνουμε δηλαδή έτοιμες από τη φύση χωρίς να τις επεξεργαστούμε/μεταποιήσουμε, είναι οι καλύτερες επιλογές, και για εμάς και για τα μωρά μας. Εγώ θα σου έλεγα μόνο να ξεκινήσεις τις τροφές με λαχανικά και ζωμό, όπως είπε ήδη η Αναστασία, και λίγο αργότερα να εισάγεις τα φρούτα, γιατί τα περισσότερα μωρά που ξεκινάνε με φρούτα (καλά για ρυζάλευρο και μπισκοτόκρεμες δε σχολιάζω καν) μαθαίνουν στη γλυκιά γεύση που είναι πιο εθιστική και μετά αρνούνται να φάνε τα αλμυρά. Δυστυχώς η δική μας γενιά ήταν πολύ αδικημένη και πολύ πίσω σε θέματα ενημέρωσης... φουλ φόρμουλα, αγελαδινό γάλα μέχρι σκασμού και ρυζάλευρα/μπισκοτόκρεμες για να φάμε να χορτάσουμε (να γίνουμε παχουλά- όμορφα, όπως έλεγε πάντα η γιαγιά μου). Νομίζω αν οι γονείς μας ήταν πιο σωστά ενημερωμένοι και ακολουθούσανε τις σημερινές συμβουλές του ΠΟΥ, σήμερα θα είχαμε λιγότερη παχυσαρκία, γαστρεντερικά προβλήματα και οδοντικές παθήσεις. Μπράβο, μεγαλώνει και σένα η μπουμπού σου... άντε και σε λίγους μήνες θα την ντύνεις σαν κουκλίτσα και θα της κάνεις κοτσιδάκια! Σχετικά με το φαγητό, σίγουρα ο καθένας το προσαρμόζει ανάλογα με τις προτιμήσεις ή τον χειρισμό του μωρού, τυχόν δυσανεξίες/αλλεργίες, ποιά λαχανικά/φρούτα είναι στην εποχή κτλ. Απλά καλό είναι να είμαστε ενημερωμένοι από πριν για να ξέρουμε τουλάχιστον από πού να ξεκινήσουμε και να μην ακούμε τις οποιεσδήποτε τυχαίες συμβουλές από γνωστούς/συγγενείς κτλ., που πολύ πιθανό θα είναι λάθος.

Και μένα με προβληματίζουν όλα αυτά που λες, αλλά έχω ρίξει πολύ διάβασμα για να μάθω τί να κάνεις για να τα αποφύγεις ή/και για να αντιμετωπίσεις τα συμπτώματα αν σου τύχουν. Έχω διαβάσει σχετικά κεφάλαια σε βιβλία, έχω δει ένα σωρό βιντεάκια και έχω κατεβάσει όλα τα αρχεία θηλασμού από την ομάδα στο facebook. Μου έχει πει και η αδερφή μου κάποια πράγματα, που παιδεύτηκε πολύ, για να μην πάθω κι εγώ τα ίδια... οπότε ελπίζω να τα καταφέρω με όσο το δυνατό λιγότερα προβλήματα. Γενικά ενημερώσου όσο μπορείς, η γνώση είναι δύναμη, και για τον πόνο να ξέρεις ότι ακόμα και στην αρχή αν ξέρεις πώς είναι ο σωστός τρόπος και βοηθήσεις κι εσύ το μωρό να πιάσει το στήθος σωστά τότε δεν πρέπει να έχεις ούτε πληγές ούτε δυνατό πόνο (μόνο ενόχληση στην αρχή).

Κι εγώ το ίδιο έχω πάθει... λαχταράω λαχανικά και φρούτα (ειδικά για τα φρούτα δεν το πιστεύω γιατί ποτέ δε μου άρεσαν, αλλά τουλάχιστον μπορώ να τα φάω τώρα)! Οι σαλάτες όμως μου έχουν λείψει τόσο πολύ, ειδικά μαρούλι-ρόκα-κοτόπουλο-μήλο-καρύδια-ροκφόρ και η αγαπημένη μου ρόκα-σπανάκι-ντομάτα-παρμεζάνα-κουκουνάρι-μπαλσάμικο-μέλι! Ααααχ, πού καταντήσαμε!

Το πιστεύω, κι εγώ το χαίρομαι όταν τους βλέπω να τα παίρνουν παντού μαζί τους! Έχει βέβαια κι εδώ παιδάκια που είναι δύστροπα, αλλά συνήθως φταίει που τα συγκεκριμένα μεγαλώνουν χωρίς έλεγχο και καμία πειθαρχία. Και πραγματικά το καταλαβαίνεις όταν τα παιδιά έχουν μάθει μόνο να είναι κλεισμένα σε ένα σπίτι (βέβαια μεγάλο σπίτι, με κήπο, πισίνα, ίσως υπόγειο-παιδότοπο με ένα σωρό παιχνίδια, ηλεκτρονικά κτλ.) γιατί όταν βγαίνουν έξω για φαγητό ή επίσκεψη σε άλλο σπίτι με τους γονείς τους δε μπορουν να σταματήσουν να σκαλίζουν/πειράζουν τα πάντα γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι ο χώρος δεν τους ανήκει και πρέπει να σέβονται και να προσέχουν. Μου έχει τύχει με τον γιο φίλων μας που είχαν έρθει επίσκεψη σπίτι μας και πραγματικά τον κυνηγούσαμε κι εγώ και η μαμά του όλη την ώρα από πίσω για να μη διαλύσει το σπίτι (και δε μιλάμε ότι είχα πράγματα αξίας ή εύθραυστα αλλά απλά πράγματα... άνοιγε τα ντουλάπια να πάρει πιάτα/κατσαρόλες, άνοιξε όλα τα επιτραπέζια και τα έσκιζε κτλ... ακούραστος), αλλά το συγκεκριμένο παιδί έχει μάθει μόνο μέσα στο σπίτι και στον κήπο τους... ακόμα και όταν πάνε διακοπές στην Κύπρο στους παππούδες το μόνο που ζητάει είναι πότε θα γυρίσει σπίτι του! Ελπίζω ο δικός μας γιος να μη γίνει έτσι, γιατί ούτε κι εμείς είμασταν ποτέ έτσι! Ναι, οπωσδήποτε! Μάρσιπο μου έχει ήδη στείλει η αδερφή μου και ελπίζω να με βολέψει. Αν όχι, σίγουρα θα πάρω ακόμα έναν από εδώ!

Συμφωνώ απόλυτα κι εγώ! Τα παιδιά μαζί μας, γι'αυτό κάνουμε οικογένεια για να ζούμε και να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και να αποκτούμε εμπειρίες μαζί, όχι για να τα "φορτώνουμε" στους άλλους. Εντάξει μετά από 2-3 χρόνια να αφήσεις το παιδί στους παππούδες του για να πας ένα 3ήμερο κάπου που δεν επιτρέπονται ή δε βολεύει να έχεις παιδιά μαζί (για επαγγελματικό ταξίδι ή extreme sports ας πούμε), αλλά όχι να γίνει συνήθεια και σίγουρα όχι όταν το μωρό είναι μικρό και θηλάζει και γενικά έχει ανάγκη την μαμά του. Όσο για το ξεβόλεμα, έτσι είναι τα πράγματα, τί να κάνουμε... ούτε το πρόγραμμα στα ταξίδια θα είναι ίδιο, ούτε οι ρυθμοί. Εδώ εμείς σκεφτόμαστε να πάμε τα Χριστούγεννα στο Κολοράντο στο σπίτι μιας φίλης μας. Απλά αντί να κάνουμε σκι όλη μέρα και να βγαίνουμε για ποτά το βράδυ, θα κάνει κυρίως σκι ο άντρας μου μια μέρα τουλάχιστον (κι εγώ ίσως του δώσω τον μπέμπη για να κάνω κάνα 2ωρο), θα κάνουμε καμιά βόλτα με έλκηθρο, θα βγαίνουμε κυρίως για φαγητό/καφεδάκι... στην πορεία θα το βρούμε το πρόγραμμα, αναλόγως και τις διαθέσεις του μικρού. Πάντως δεν είναι και απαγορευτικά τα πράγματα, στην Ελλάδα πράγματι τα τραγικοποιούνε όλα!

Χαχα!!! Πλάκα πλάκα είναι πράγματι ψυχοθεραπεία... κι εγώ στα προηγούμενα σπίτια που ανακαινίσαμε όταν γκρεμίζαμε πράγματα ήταν η καλύτερή μου, του έδινα και καταλάβαινε και μετά φυσικά ήμουν πιασμένη μια εβδομάδα! Τώρα βέβαια που δε μπορώ αναγκαστικά κάθομαι στη γωνίτσα μου, κλείνω τα αυτιά και κοιτάω να πετάγονται ντουλάπια και πλακάκια δεξιά και αριστερά! Οπότε κάτσε κι εσύ εκεί που κάθεσαι τώρα... τα γκρεμίσματα και οι βαριοπούλες δεν πάνε μαζί με την εγκυμοσύνη! Χαχα, επίβλεψη και μαστίγιο!!

Χαχα, αυτό κάνω αναγκαστικά... είμαι η συντονίστρια-designer! Χθες ο άντρας μου με 2 φίλους του διαλύσανε όλη την κουζίνα κι εγώ κοιτούσα και τους έλεγα πού ακριβώς θέλω να ανοίξουν ένα παραθυράκι για να σχεδιάσω πού θα μπουν ντουλάπια, συσκευές κτλ.

Χαχα, όλα θα τα ετοιμάσουμε, πού θα πάει! Πάλι καλά να λέω εγώ δηλαδή... σήμερα μου ήρθαν το λίκνο και ένα κουτί πάνες που μου πήραν δώρο κάτι φίλοι για το baby shower! Πόσο μου αρέσει που αρχίζουν σιγά σιγά να μαζεύονται τα πράγματα του μωρού! Άντε να τα τακτοποιήσουμε κιόλας επιτέλους. Εσένα δε σε φοβάμαι, ήδη τα έχεις τα περισσότερα από πριν, είσαι και έμπειρη μανούλα, σίγουρα θα τα προλάβεις όλα!

Έχεις δίκιο που σε πείραξε η στάση της... οι φίλοι δεν είναι μόνο για να τους λες τα θέματά σου και να ζητάς συμβουλές, αλλά και για να τους ακούς και να τους συμπαραστέκεσαι κι εσύ, στις χαρές και στις λύπες. Καταλαβαίνω λίγο και την μεριά της βέβαια, και προφανώς την πείραξε που δεν της το είπες από την αρχή. Κι εγώ (πόσο μάλλον που προσπαθούσα για 3μιση χρόνια και έπιασα με εξωσωματική) αν εξαιρέσεις την οικογένειά μου, στους υπόλοιπους το είπα μετά την αυχενική, σε κάποιους που δε βλέπω γιατί μένουμε μακριά το είπα μετά την β επιπέδου κιόλας, για να έχουμε αποκλείσει τα περισσότερα προβλήματα υγείας που θα μπορούσε να έχει το μωρό. Κάποιοι ψιλοπειράχτηκαν, αλλά ακόμα κι εκείνοι αν σε αγαπάνε θα χαρούν με τη χαρά σου και θα είναι εκεί για σένα! Εγώ βέβαια είμαι της άποψης πάντα να το συζητάς αν έχεις παρεξηγηθεί με κάποιον φίλο σου, όπως σου πρότειναν και τα κορίτσια ήδη, περισσότερο για να είσαι εσύ εντάξει με τον εαυτό σου και να μη σκεφτείς αργότερα "αχ, δεν της το είπα και θα έπρεπε να της είχα μιλήσει" και τέτοια... Από εκεί και πέρα, επειδή από ότι κατάλαβα έχεις απογοητευτεί και ξενερώσει ήδη, μπορείς να κρατάς τις αποστάσεις σου στο μέλλον... όπως νιώθεις εσύ. Εγώ ας πούμε, ακόμα δεν έχω έτοιμο το σπίτι μου, για να μετακομίσω μέσα, για να αρχίσω να πλένω/οργανώνω τα πράγματα του μωρού. Κάναμε μια πρόοδο όμως... χθες βράδυ βάψαμε το δωμάτιό του. Πάτωμα δεν έχει ακόμα, αλλά τουλάχιστον οι τοίχοι είναι έτοιμοι!

Χαχα, νομίζω όλες θα είμαστε λίγο κτητικές, ειδικά στην αρχή που θα είμαστε και υπερπροστατευτικές (να μην πιάσει το μωρό κάποιος λάθος, μη του πέσει/χτυπήσει κτλ.) αλλά πιστεύω σιγά σιγά θα θέλουμε και να το προσέχει κάποιος για λίγο (κάποιος έμπιστος βέβαια) για να φάμε κάτι, κάνουμε ένα μπάνιο, καμιά δουλειά κτλ. Στην πράξη θα τα δούμε όλα βέβαια! Τώρα με την μάνα και την πεθερά νομίζω μπορείς να χαλαρώσεις λίγο...

@EugenJen, @Anastasia05, @Jasmine@, @christina, @Renez, @marianna1986, σας ευχαριστώ πολύ πολύ! Πραγματικά τον χάρηκα επιτέλους και τώρα περιμένω πώς και πώς να κάνουμε μαζί αγκαλίτσες (η αλήθεια είναι ότι κι εγώ και ο άντρας μου είμασταν τρυφερά μωρά και όλο θέλαμε αγκαλιές και χάδια, οπότε είχε να μοιάσει το παιδί)... έχει να φάει πολύ ζούπηγμα! Από εδώ και πέρα θα πηγαίνω στον γιατρό κάθε δυο εβδομάδες και νομίζω τον τελευταίο μήνα θα αρχίσει να κοιτάει την θέση του μωρού και θα μου κάνει περαιτέρω εξετάσεις (κολπική καλλιέργεια και κάτι άλλα που θα μου τα πει αργότερα). Αυτό το χρησιμοποιεί και η αδερφή μου. Εγώ δε το έχω δοκιμάσει, αλλά λέει ότι είναι αποτελεσματικό, άοσμο και χωρίς χημικά, οπότε μου ακούγεται καλή ιδέα! Όσο για τα τραγούδια μην ανησυχείς, θα τα μάθεις θες δε θες! Εγώ λίγες μέρες πέρασα με τον ανιψιό μου τα Χριστούγεννα και έμαθα όλα τα τραγούδια των Ζουζουνιών απ'έξω... χρειαζόμουν αποτοξίνωση μετά, δεν άντεχα άλλο!

Κοριτσάκια μου, έκανα κι εγώ επιτέλους τον 3D υπέρηχο σήμερα! Το αγόρι μας είναι αρκετά μεγάλο (δεν τον μέτρησαν, αλλά μας είπανε με μια πρόχειρη εκτίμηση τουλάχιστον 1800γρ), έχει μαλλάκια (άρα δεν πάνε τζάμπα οι καούρες) και έχει όμορφα χείλη με έντονο λακάκι από πάνω (όπως και οι δυο γονείς του... άρα συμπέρασμα σε ποιόν μοιάζει δε βγάλαμε)! Κρυβότανε αρκετά ο ατιμούλης, μασούσε το χέρι του που και που, και συνέχεια έτριβε το προσωπάκι του πάνω μου (στον πλακούντα δηλαδή... μας είπανε ότι μάλλον θα βγει πολύ αγκαλίτσας-αγαπούλης)! Επίσης τον είχε πιάσει λόξιγχας ένα διάστημα και είχε πολύ πλάκα να το βλέπω στην οθόνη και να το νιώθω ταυτόχρονα... λένε ότι αυτό δείχνει ότι μάλλον θα είναι καλός στο θηλασμό! Πήραμε cd/dvd με βίντεο και φωτογραφίες και μου εκτυπώσανε και μερικές που τώρα φυσικά τις κοιτάω συνέχεια! Επίσης χάρηκα γιατί μου είπανε ότι είναι με το κεφάλι κάτω και ήδη πολύ χαμηλά στην λεκάνη... μάλλον γι'αυτό τον νιώθω να πιέζει τόσο πολύ την κύστη μου! Ελπίζω να μην αλλάξει θέση μέχρι να μπω στον μήνα μου και να εμπεδωθεί καλά όταν έρθει η ώρα για τον τοκετό, αλλά έχουμε χρόνο μέχρι τότε. Πριν λίγο πήγα να πάρω και την μπογιά που θα βάψουμε το δωμάτιό του (ανοιχτό γκρι) και σιγά σιγά το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι πλησιάζει η ώρα που θα έχουμε μωράκι στο σπίτι μας! @LadyP, @Jasmine@, τί ωραία που είδατε κι εσείς τα κορίτσια σας! Έτσι να τα βλέπουμε να μεγαλώνουν γερά και δυνατά και να χαιρόμαστε! Λένε ακόμα και το αποσμητικό να μην έχει άρωμα αν γίνεται... περισσότερο επειδή μπορεί να ενοχλεί το μωρό όταν θα θηλάζει. Μπράβο, έτσι τώρα μπορείτε να ξεχάσετε το άγχος (όσο γίνεται πάντα βέβαια, γιατί ένα άγχος όλοι το έχουμε) και να οργανώσετε με χαρά όλα τα μωρουδιακά πράγματα! Ααααχ, πες τα... αλοίμονο σε εμάς που έχουμε βαρύνει και έχουμε γίνει σαν βαρελάκια!

Χαχα, θα είμαι η Carrie Bradshaw του Τέξας, σε βερσιον στρουμπουλή και ταλαίπωρη, με κοιλούμπα, αιμορροΐδες, καούρες και όλα τα άλλα ευχάριστα! Ναι, θα πάω να τα ξαναψάξω στο σουπερμάρκετ... αν όχι τα ίδια, κάτι παρόμοιο θα βρω, δε μπορεί! Κι εγώ τεντώνομαι και δε νομίζω να πειράζει, ακόμα και ο γιατρός μου χθες μου έδειξε να κάνω την ελαφριά κίνηση του τεντώματος (περίπου όπως κάνουν οι γάτες αλλά όχι με τόσο καμπύλη) για να ανακουφίζεται η μέση. Απλά όχι με πολύ δύναμη και όχι απότομες κινήσεις, ειδικά αν έχεις κράμπες. Τί ωραία, baby shower έκπληξη!!! Σημασία έχει ότι περάσατε τέλεια με τους φίλους σας και φυσικά πήρατε και τα δώρα που θα χρειαστείτε για το μωράκι σας! Σας ευχαριστώ πολύ βρε κορίτσια όλες! Ναι, εγώ προσέχω και δε θα κάνω καθόλου μερεμέτια στο καινούργιο σπίτι αυτή τη φορά... απλά θα καθαρίζω παράλληλα το διαμερισματάκι που μένουμε προσωρινά (μια και ο άντρας μου λείπει όλη μέρα και δουλεύει στο καινούργιο σπίτι), θα ασχολούμαι με την οργάνωση, τον σχεδιασμό, τις παραγγελίες, θα ψωνίζω και θα του πηγαίνω να φάει/πιει... τέτοια πράγματα. Ήθελα να τον βοηθήσω λίγο και στο βάψιμο, αλλά δεν κάνει να εισπνέω τις μπογιές τώρα, οπότε ούτε αυτό δε μπορώ να κάνω. Κι εσύ πάντως πρόσεχε με τις δουλειές και να μη σκύβεις πολύ. Εγώ πλέον όταν θέλω να πιάσω κάτι από κάτω ή θα χαμηλώσω με τα πόδια ανοιχτά σαν βατράχι ή θα το πιάσω με το πόδι... πολύ γέλιο! Κι εγώ ζορίζομαι η γιαγιάκα όταν βγαίνω από το αμάξι, ειδικά αν κρατάω και πράγματα στα χέρια μου, και αφού μπω πρέπει να πατήσω πάλι έξω με το ένα πόδι για να φτάσω να πιάσω την πόρτα και να την κλείσω. Άσε που έχω γίνει ατσούμπαλη και στην οδήγηση, εγώ που ήμουν πάντα πολύ προσεκτική... τώρα πρέπει να δίνω χαστουκάκια στον εαυτό μου όταν οδηγάω για να μένω συγκεντρωμένη και να μην ξεχνιέμαι/αφαιρούμαι. Α, και η δική μου η γραμμή είναι ελαφρώς στραβή/κυματιστή πάνω από τον αφαλό... ευτυχώς δεν πολυφαίνεται! Τέλεια! Πόσο μεγάλωσε η μακρομαλλούσα σας!! Καλά τα μάτια μη τα ψάχνετε ακόμα... σε λίγους μήνες με το καλό θα καταλάβετε σε ποιόν μοιάζει περισσότερο! Κι εγώ ανυπομονώ για αύριο που έχουμε τον πρώτο μας 3D υπέρηχο.. ελπίζω να μας κάνει την χάρη ο δικός μας και να μπορέσουμε να τον δούμε λιγάκι καλύτερα επιτέλους!

Ευχαριστώ κορίτσια μου! Όσο για τις τιμές των σπιτιών και των ενοικίων που λέτε εξαρτάται από την περιοχή προφανώς. Φαντάζομαι στην Αθήνα είναι πάντα ακριβά. Στην Θεσσαλονίκη από όσο ξέρω έχουν πέσει πολύ οι τιμές μετά την κρίση, αλλά πάλι εξαρτάται την γειτονιά. Στην Χίο ας πούμε που μένει η αδερφή μου είναι πιο ακριβά τα ενοίκια (παρόμοια με της Αθήνας) και για να αγοράσεις σπίτι οι τιμές είναι απαγορευτικές. Κι εμείς εδώ είμαστε άτυχοι σε αυτό το θέμα γιατί οι τιμές των σπιτιών τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει κατακόρυφα... για να αγοράσεις ένα σπίτι φέτος πρέπει να δώσεις 50 χιλιάρικα παραπάνω από ότι θα έδινες για το ίδιο σπίτι πρόπερσι και να παρακαλάς να το προλάβεις και να μην έχει πολλαπλές προσφορές και σου το πάρει άλλος! Έτσι κοριτσάκι μου, θα οργανωθείτε και όλα θα πάνε μια χαρά. Θετικές σκέψεις όσο μπορείς και έχεις και την θετική ενέργεια από όλες εμάς! Ναι, το baby shower το έχουμε κανονίσει για 15 Αυγούστου, έχουμε στείλει τα προσκλητήρια και μας έχουν ήδη στείλει μερικά δωράκια! Μια φίλη μου ανέλαβε την οργάνωση/διακόσμηση και η κουμπάρα μας (που έχει το εστιατόριο) ανέλαβε τα φαγητά! Βέβαια δε θα μαζευτούμε πολλά άτομα... έχουμε καλέσει κάποιους καλούς φίλους μας που μένουν μακριά οπότε δε θα έρθουν και από κοντινούς δεν έχουμε και τόσο πολλούς (μαζί με εμάς θα είμαστε όλοι κι όλοι περίπου 15 άτομα σύνολο), αλλά καλύτερα έτσι γιατί με τον κορονοϊό πρέπει να προσέχουμε έτσι κι αλλιώς.

Κορίτσια μου, χάθηκα λίγο σήμερα γιατί επιτέλους πήραμε τα κλειδιά για το σπίτι!!! Οπότε βγήκαμε στην αναζήτηση για πάγκους (γρανίτη) για τα μπάνια και μετά πήρα δείγματα μπογιάς κ τα δοκίμασα στους τοίχους για να αποφασίσω. Γενικά, ξεκινάνε οι δουλειές τώρα! Επίσης, μια και συζητάτε για ντουλάπες, ένας από τους λόγους που διαλέξαμε αυτό το σπίτι είναι οι ντουλάπες του... έχει 3 στους διαδρόμους, μια σε κάθε μπάνιο, μια μεγάλη σε κάθε δωμάτιο και η ντουλάπα του master bedroom είναι ολόκληρο δωμάτιο-βεστιάριο με ψηλά ταβάνια και ένα σωρό ράφια και κρεμάστρες... δεν έχω δει μεγαλύτερη ντουλάπα από κοντά και μόλις την είδα την ερωτεύτηκα! Επίσης, είχα ραντεβού στον γιατρό σήμερα. Μου είπε ότι όλα φαίνονται να πηγαίνουν μια χαρά, έχω βάλει μόνο μισό κιλό από την τελευταία επίσκεψη (είμαι δηλαδή σύνολο +10.5 κιλά τώρα) και η κοιλιά μου μεγαλώνει με φυσιολογικούς ρυθμούς. Από εδώ και πέρα θα με βλέπει κάθε 2 εβδομάδες. Επίσης μου είπε ότι είχα περισσότερο αμνιακό υγρό στην δεξιά πλευρά της κοιλιάς μου, μάλλον επειδή ξαπλώνω συνήθως από εκείνη τη μεριά! Το μόνο κακό είναι ότι έβγαλα ξαφνικά αιμορροίδες (ναι, ολοκαίνουργιο σύμπτωμα) ... το παρατήρησα χθες το βράδυ που πήγα τουαλέτα και κατάφερα να κάνω νούμερο 2 μετά από αρκετό ζόρι. Τρόμαξα λίγο μόλις το κατάλαβα, γιατί μιλάμε για μεγάλα εξογκώματα όχι αστεία, αλλά σήμερα έχουν ήδη μικρύνει και ο γιατρός μου είπε ότι κλασικά είναι της εγκυμοσύνης. Απλά για να μη χειροτερέψουν να τρώω πολλές φυτικές ίνες, φυσικά πολύ νερό (πόσο ακόμα πια?), λίγο παραπάνω άσκηση-περπάτημα (αυτό είναι το πιο δύσκολο για μένα) και να μη ζορίζομαι πολύ στην τουαλέτα. Η πρόκληση γίνεται για να επισπεύσει τον φυσικό τοκετό, σε περιπτώσεις που έχουν περάσει αρκετές μέρες από την πητ σου ή το μωρό είναι μεγάλο ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα. Απλά το κακό με την πρόκληση είναι ότι σου φέρνει πολύ δυνατές συσπάσεις (χειρότερες από ότι θα είχες κανονικά) που είναι πολύ επώδυνες, συνήθως δε σου κάνουν και επισκληρίδιο αν δεν έχεις φτάσει τουλάχιστον 4 διαστολή, οπότε υποφέρεις περισσότερο. Και αν το μωρό δεν έχει εμπεδωθεί καλά μέσα στη λεκάνη μπορεί να περιμένεις πολλές ώρες μήπως και κατέβει και έχεις αρκετή διαστολή για να προχωρήσεις, όπως είπε πριν και η Αναστασία. Το ίδιο έπαθε και η αδερφή μου, μόνο που εκείνη η καημένη ποτέ δε μπόρεσε να φτάσει διαστολή πάνω από 4 και επειδή η μήτρα της είχε ήδη ταλαιπωρηθεί πολύ τόσες ώρες τελικά της έκαναν καισαρική. Γι'αυτό τώρα μου λέει να μη τους αφήσω να μου κάνουν πρόκληση εμένα αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, γιατί θα πιέσουμε πολύ τον οργανισμό μου και αν δεν είναι έτοιμος θα περάσω κι εγώ τα ίδια. Αχ κορίτσι, εμείς εδώ και δυο μήνες τουλάχιστον φοράμε μάσκες υποχρεωτικά παντού... μαγαζιά, σουπερμάρκετ, εστιατόρια-καφέ (την βγάζουμε μόνο όταν είμαστε καθιστοί στο τραπέζι μας και τρώμε). Έχω ξεχάσει πώς είναι να κυκλοφορείς ελεύθερα χωρίς το πρόσωπό σου συνεχώς καλυμένο! Είναι πίκρα, αλλά δε σε αφήνουν να μπεις πουθενά χωρίς αυτήν, άσε που άκουσα κάτι για 2 χιλιάδες πρόστιμο! Βέβαια, όλοι φοράνε συνέχεια την ίδια μάσκα, αφήνουνε τη μύτη τους από έξω, την πιάνουνε άγαρμπα με τα χέρια τους κ την ακουμπάνε παντού, την κανουνε κολιέ-φουλάρι... όπως λες κι εσύ, κανείς δε προσέχει.

@EugenJen @Renez @LadyP @Anastasia05, μα εγώ τον αφήνω να λέει και απλά του απαντώ ότι θα δούμε όταν έρθει η ώρα και δε μπορούμε να κάνουμε τέτοια σχέδια από τώρα. Εκείνος είναι που ξεκινάει πάντα τη συζήτηση και με τσιγκλάει, και είναι και απόλυτος (αυτό είναι που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα)… δε του έχει πει κανείς να μη τα βάζει με έγκυο γυναίκα? Δίκιο έχεις ό,τι και να πεις... αυτό ακριβώς σκεφτόμουν χθες κι εγώ, ότι πλέον ζορίζομαι πολύ με το έξτρα βάρος, τη δυσκινησία και το τέντωμα στη κοιλιά, και σκέφτομαι άντε καλά τώρα αλλά πώς θα αντέξω τους τελευταίους δυο μήνες που θα είναι ακόμα πιο ζόρικοι? Και ζηλεύω όταν βλέπω άλλες κοπέλες που έχουν μικρές κοιλίτσες και το πολύ πολύ φτάνουν το μέγεθος της δικιάς μου λίγο πριν γεννήσουν, και σκέφτομαι τί αδικία! Αααχ, και γι'αυτό έχει απάντηση... "μακάρι να μπορούσα να τα κυοφορήσω εγώ" και "αν δε θες εσύ να βάλουμε παρένθετη μητέρα"! Στα έμβρυα που έχουμε στην κατάψυξη θα μπορούσαμε θεωρητικά να κάνουμε ειδικό έλεγχο για να δούμε το φύλο, αλλά απαγορεύεται από τη νομοθεσία, εκτός αν συντρέχει λόγος υγείας (για παράδειγμα αν υπάρχει κάποια ασθένεια που μπορεί να περάσει από τους γονείς μόνο σε αγόρι ή σε κορίτσι). Εμείς δεν έχουμε κάτι τέτοιο, οπότε απαγορεύεται. Μμμ και το μπριάμ δεν είναι καθόλου κακή ιδέα!! Πάντως κάπου διάβασα προχθές ότι από την 36η εβδομάδα που το μωρό σιγά σιγά κατεβαίνει πιο χαμηλά στη λεκάνη για να εμπεδωθεί και να πάρει θέση για τη γέννα, το στομάχι και το διάφραγμα ανακουφίζονται λίγο, οπότε ίσως να περάσουνε λίγο οι καούρες και η δύσπνοια τότε. Παρηγοριά στον άρρωστο... Όπως και να χει, ας κάνουμε υπομονή λίγες εβδομάδες ακόμα!

Άσε, και εμένα ο άντρας μου μου λέει χθες, μεταξύ σοβαρού και αστείου "δε ξέρω τί θα κάνεις, αλλά θα γεννάμε μέχρι να κάνουμε την κόρη" (εν τω μεταξύ κι εγώ κόρη θέλω, αλλά έλα που δε μπορούμε να το διαλέξουμε). Και σήμερα είχαμε πάλι το γνωστό καυγαδάκι το πρωί, αυτός θέλει οπωσδήποτε να μεταφέρουμε όλα τα έμβρυα που έχουμε στην κατάψυξη, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνουμε 5 παιδιά, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση λέει να διαπράξει φόνο και κάτι τετοια. Εγώ του λέω βέβαια ότι δε μπορούμε να κάνουμε τόσο μακρινά σχέδια γιατί δε ξέρουμε πώς θα μας τα φέρει η ζωή, αλλά αυτός είναι ανένδοτος... αχ κορίτσια, ευχηθείτε μου να έχω υπομονή! Οι περισσότεροι μετράνε τον 8ο μήνα από την 32η εβδομάδα και μετά, οπότε μην αγχώνεσαι! Συμφωνώ απόλυτα, κι εγώ πιστεύω και κάνω την προσευχή μου μόνη μου, και κεράκι ανάβω, αλλά εκκλησία δεν πηγαίνω καθόλου συχνά. Εκτός του ότι στις λειτουργίες βαριέμαι γιατί τα περισσότερα που λένε/ψέλνουνε δεν τα καταλαβαίνω, δε μου αρέσει και η αντιμετώπιση από τους περισσότερους παπάδες. Ειδικά το πώς αντιμετωπίζουν τα παιδάκια... εδώ δε ξέρουν καλά καλά να μιλάνε ή να περπατάνε/χρησιμοποιούν τα χεράκια τους, και εκείνοι έχουν ένα σωρό απαιτήσεις, του τύπου "δεν είναι ψωμάκι αυτό, είναι αντίδωρο", "το κερί με το δεξί χέρι, όχι το αριστερό", "μη πιάνεις την ποδιά όταν κοινωνείς, δεν κάνει", "να τον φέρνεις κάθε βδομάδα να κοινωνεί, να μαθαίνει να μη διαμαρτύρεται" και άλλα τέτοια. Κι εγώ τρελαίνομαι για δεντρολίβανο και το βάζω σε όλα τα ψητά λαχανικά, ειδικά στις πατάτες και όταν ψήνω root vegetables στο φούρνο (πατάτες, κρεμμύδια, καρότα και πατζάρια)! Κοριτσάκι μου, έχεις όλα τα δίκια να ανησυχείς, δε γίνεται κι αλλιώς. Απλά προσπάθησε να μη στεναχωριέσαι. Όπως σου είπαν και τα κορίτσια, τα πάντα πλέον μπορεί να τα αντιμετωπίσει η ιατρική. Θα κάνετε όλες τις εξετάσεις που προτείνει ο γιατρός σου και ό,τι περαιτέρω χρειαστεί και θα το παρακολουθείτε και με τον παιδίατρο αργότερα... τα μωράκια μας είναι πιο δυνατά από όσο νομίζουμε και με τη δική μας βοήθεια θα τα αντιμετωπίσουν όλα.

Αρετή μου, ξεκουράσου... ρίξε έναν υπνάκο εκεί στη δροσούλα και φάε και κάτι ελαφρύ να συνέλθεις! Τα ανθρωπάκια μέσα μας μεγαλώνουν πια με ραγδαίους ρυθμούς, οι κοιλιές βαραίνουν, η αναπνοή δυσκολεύει, είναι και η ζέστη που δε βοηθάει... χρειαζόμαστε ξεκούραση! Πραγματικά κι εγώ δεν έχω επίγνωση της κοιλιάς μου... ξεχνάω πόσο πολύ προεξέχει πλέον και βρίσκω παντού: σε πόρτες, ανάμεσα από αυτοκίνητα... όπου να ναι!

Χαχα, όχι, ούτε καν βλέπει ο ίδιος ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον να παίξει ή να γράψει τον γιο του! Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό στάθηκα πολύυυυ τυχερή! Η μουσική πράγματι είναι πολύ καλή ενασχόληση, και με τόσα διαφορετικά όργανα και ήδη μουσικής μπορούν τα παιδιά να διαλέξουν σίγουρα κάτι που να τους αρέσει. Για φυσική δραστηριότητα αναρωτιέμαι τί θα ταίριαζε καλύτερα σε αγοράκι, που να μην είναι και πολύ ανταγωνιστικό/επιθετικό, και τώρα που το λες το κολυμβητήριο είναι πολύ καλή επιλογή και καλή άσκηση! Αυτό πάντως που ακόμα δεν έχουν βγει από την κοιλιά και συζητάμε σε τί δραστηριότητες θα τα γράψουμε με ξεπερνάει! Ναι, αφού σου αρέσει ο χορός να τον ξεκινήσεις πάλι όταν θα έχεις την ευκαιρία! Κι εγώ είχα τέτοιο άχτι να πάω χορό (πόσο μάλλον που δεν με πήγαιναν οι δικοί μου όταν ήμουν μικρή) που ξεκίνησα να φανταστείς μετά που ήρθα Αμερική! Aπλά σαν ενήλικας πια (27 χρονών κιόλας) ήμουν μεγάλη για μπαλέτο οπότε γράφτηκα σε contemporary-lyrical-jazz… στην αρχή ένιωθα λίγο χαμένη αλλά μετά τον πρώτο μήνα περίπου έφτασα τις άλλες κοπέλες στο επίπεδο (μόνο στην ευλυγισία υστερούσα) και χορεύαμε και σε ρεσιτάλ στο τέλος της χρονιάς... πολύ πλάκα! Στην Φλόριντα που ήμουν τα τελευταία δυο χρόνια έκανα λάτιν (σάλσα και τσα-τσα κυρίως) και μου άρεσε πολύ και αυτό, αλλά μόλις έμεινα έγκυος που έπεσε και η πανδημία σταμάτησα. Τώρα μόλις ξεπεταχτεί λίγο ο μπέμπης, και ελπίζω να λήξει και η καραντίνα, δε ξέρω τί θα βρω να γραφτώ, αλλά στη χειρότερη θα πάω να κάνω Zumba που μου αρέσει και είναι και πολύ καλή αεροβική άσκηση.

Εγώ κορίτσια, κιρσούς δεν έχω (προς το παρόν τουλάχιστον, γιατί έχουμε ακόμα 2 μήνες μπροστά μας... μέχρι τότε ποιος ξέρει). Επίσης, απορώ πώς την παλεύετε χωρίς σερβιετάκια. Εγώ με τον ιδρώτα και τα υγρά της εγκυμοσύνης θα έπρεπε να αλλάζω βρακί 5 φορές τη μέρα και πάλι θα ένιωθα λερωμένη. Τουλάχιστον όμως φοράω αυτά τα λεπτά βαμβακερά σερβιετάκια, χωρίς χλωρίνη, αρώματα, χημικά κτλ. και τα αλλάζω πολλές φορές την ημέρα. Όσο για το μαιευτήριο, κι εγώ μόνο τον άντρα μου θα έχω μαζί... θα ήθελα και την μαμά και την αδερφή μου βέβαια αλλά δεν υπήρχε ποτέ αυτή η δυνατότητα έτσι κι αλλιώς. Άλλους συγγενείς δε θα ήθελα στην αρχή ούτε στο μαιευτήριο ούτε στο σπίτι. Γι'αυτό και δε ζητήσαμε από τα πεθερικά μου να έρθουν εδώ τον πρώτο μήνα/δίμηνο μετά τη γέννα να μας βοηθήσουν γιατί εννοείται ότι θα έμεναν μαζί μας και δε θέλω να ανησυχώ συνέχεια ότι θα είμαι πρησμένη, ταλαιπωρημένη, αχτένιστη και να προσέχω να καλύπτω και το στήθος μου όλη την ώρα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Μπορεί να πελαγώσω βέβαια και να χρειαστώ πράγματι βοήθεια, αλλά προτιμώ να τα βρούμε οι δυο μας με τον άντρα μου. Και μένα οι γονείς μου με είχαν γράψει μπαλέτο μαζί με την αδερφή μου και μας άρεσε πολύ και θυμάμαι που το σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να το συνεχίσω και να μεγαλώσω και να γίνω μπαλαρίνα! Μετά όμως, στην τρίτη δημοτικού, μας έγραψαν αγγλικά και ωδείο (αρμόνιο) και μας σταμάτησαν από το μπαλέτο. Αααχ, τώρα θα ήμουν και καλή χορεύτρια και με κορμάρα και ευλυγισία... τί να κάνεις... όνειρα! Χαχα, κι εγώ έκανα σχέδια ότι αν είχα κόρη θα την έγραφα από μικρή μπαλέτο να πηγαίνουμε παρέα στο mommy and me, και μετά εννοείται να διαλέξει εκείνη αν θέλει να το συνεχίσει ή να κάνει κάτι άλλο. Τώρα με τον γιο δεν έχω ιδέα! Και ο μπαμπάς του γενικά δεν έχει χόμπι (αθλήματα, καλλιτεχνικά ή κάτι άλλο), μόνο με την δουλειά του ασχολείται και τα μαστορέματα στο σπίτι, οπότε είμαι πολύ περίεργη τί θα θελήσει να κάνει εκείνος και από πού να τον ξεκινήσουμε.

Κι εγώ πελαγώνω λίγο όταν τα σκέφτομαι, γιατί τώρα δεν είναι όπως τις προηγούμενες φορές... περιμένουμε μωρό σύντομα και δε μπορώ να κάνω και δουλειές εγώ (τις προηγούμενες φορές έβαφα τοίχους και ντουλάπια, έστρωνα πλακάκια κτλ., τώρα δε μπορώ να κάνω τίποτα). Βέβαια τί να πει και ο άντρας μου που θα τα κάνει όλα μόνος του! Τουλάχιστον αυτή τη φορά ελπίζω να τα χαρούμε μετά για περισσότερο από ένα χρόνο! Το είπαμε ότι για όσο θα είμαστε Αμερική δεν ξαναμετακομίζουμε! Καλά θα κάνεις, να μην πας αν δε νιώθεις άνετα, ειδικά τώρα με την πανδημία και τη ζέστη μέσα σε όλα! Κι εγώ που έχω το baby shower στις 15 Αυγούστου το σκεφτόμουν πώς θα νιώθω με την κοιλούμπα, αλλά θα το κάνουμε στο μαγαζί της κουμπάρας μου (στη δροσούλα του αιρκοντίσιον), δε θα κρατήσει πάνω από ένα 2ωρο και θα είμαστε μόνο 12-14 άτομα συνολικά, οπότε πιστεύω θα είμαστε καλά! Για τον πόνο στη πλάτη δε ξέρω, αλλά το καρπούζι με πειράζει και εμένα... μόνο 1-2 κομματάκια μπορώ να φάω και αυτά χωρίς άλλο φαγητό/νερό μαζί. Αυτή η καούρα και η παλινδρόμηση είναι βασανιστήριο βρε παιδί μου. Ελπίζω τώρα που πέρασαν λίγες ώρες να νιώθεις καλύτερα. Εμένα με βοηθάει να περπατάω λίγο (σαν την άδικη κατάρα μόνη μου πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, αλλά τί να κάνουμε) και μετά να ξαπλώνω, με ανασηκωμένη την πλάτη βέβαια, και γυρισμένη στο πλάι στην αριστερή μεριά.

Εγώ στη λίστα έχω βάλει και αυτά τα μονοκόμματα φορμάκια που είναι σαν νυχτικούλες-υπνόσακοι και ανοίγουν εύκολα από κάτω (και έχουν και ενσωματωμένα γαντάκια στα μανίκια). Για το πρώτο εξάμηνο που τη βγάζουν μέσα στο σπίτι και θέλουν άλλαγμα συνέχεια νομίζω θα βολέψουν.

Ε, αρκετά... πρώτα θα βάψουμε τοίχους-ταβάνια και θα αλλάξουμε πάτωμα (εδώ όλα τα σπίτια έχουν αυτή την καρφιτσωμένη μοκέτα-αηδία, οπότε θα την βγάλουμε και θα στρώσουμε laminate) και ταυτόχρονα θα διαλύσουμε την κουζίνα όσο εγώ θα ετοιμάζω το design και την παραγγελία για την καινούργια κουζίνα. Μετά θα στήσουμε την καινούργια κουζίνα και θα σουλουπώσουμε το μπάνιο μας (καινούργια πλακάκια, ντουζιέρα, μπανιέρα και πάγκους). Ελπίζω μέχρι τον Σεπτέμβρη να προλάβουμε να τελειώσουμε!