Quantcast
Jump to content
➔ Parents.org.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
Reset Password: Στο παρελθόν τα κριτήρια password ήταν χαμηλής ασφάλειας, με αποτέλεμα κάποιοι λογαριασμοί μελών να χακάρονται. Εάν συμβεί αυτό, στέλνουμε μήνυμα στο E-Mail σας για αναγκαστική ανανέωση του password.
  • Από την διαχείριση / Admin news

    • Καλησπέρα σε όλες! ❤️

      Είμαι καινούρια στο forum και, επειδή δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη ακόμα, ελπίζω να γράφω στο σωστό θέμα.

      Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία. Όχι γιατί έχει ακόμα το πολυπόθητο happy end, αλλά γιατί θέλω να δώσω λίγο κουράγιο σε κάθε κοπέλα που προσπαθεί να αποκτήσει το μωράκι της και νιώθει πως ο δρόμος είναι δύσκολος.

      Σήμερα είμαι 39 χρονών. Με τον άντρα μου ξεκινήσαμε τις προσπάθειες τον Οκτώβριο του 2024. Το πρώτο θετικό τεστ ήρθε σχεδόν αμέσως, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη! Δυστυχώς, όμως, η εγκυμοσύνη παλινδρόμησε στις 5 εβδομάδες.

      Έναν μήνα αργότερα έμεινα ξανά έγκυος. Αυτή τη φορά η χαρά συνοδευόταν από πολύ άγχος, καθώς η πρώτη απώλεια ήταν ακόμα νωπή. Παρ’ όλα αυτά, η ευτυχία που νιώθαμε και οι δύο ήταν μεγαλύτερη από τον φόβο.

      Στην 6η εβδομάδα είδα αίμα. Θυμάμαι να σκέφτομαι πως δεν αντέχω να ζήσω ξανά το ίδιο. Τελικά, η διάγνωση ήταν εξωμήτρια κύηση στην αριστερή σάλπιγγα. Χρειάστηκε χειρουργείο και αφαίρεση της σάλπιγγας, μαζί με το μωράκι μας.

      Η ανάρρωση ήταν δύσκολη, κυρίως ψυχολογικά. Ένιωθα πως χρειαζόμουν χρόνο. Χρόνο για μένα, για τον άντρα μου, για τη σχέση μας, για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Και αυτό ακριβώς έκανα!

      Ταξίδια, βόλτες, έξοδοι, ποτά, γέλια και καλοπέραση! Αποφάσισα να χαρώ τη ζωή μου, γιατί, όσο κι αν πονούσα, η ζωή συνέχιζε να έχει όμορφες στιγμές που δεν ήθελα να χάσω.

      Ο καιρός πέρασε και τον Νοέμβριο του 2025 αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε ξανά.

      Και πάλι θετικό τεστ! Και πάλι χαρά! Αυτή τη φορά σκεφτόμουν: «Τι μπορεί πια να πάει στραβά; Δεν γίνεται να είμαι τόσο άτυχη!».

      Κι όμως…

      Στην 6η εβδομάδα, ξανά αίμα. Ξανά αγωνία. Ξανά φόβος. Ξανά θυμός. Όλα τα συναισθήματα που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου επέστρεψαν μέσα σε μια στιγμή.

      Και τότε, κορίτσια μου, τράβηξα το λαχείο. Το ένα στις 30.000.

      Ετερότοπη κύηση.

      Δίδυμη εγκυμοσύνη. Ένα μωράκι μέσα στη μήτρα και ένα δεύτερο στη δεξιά σάλπιγγα.

      Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε υποψιαστεί τίποτα, αφού στον υπέρηχο είχε ήδη φανεί ο ενδομήτριος σάκος.

      Έφτασα στο νοσοκομείο με φριχτούς πόνους και αιμορραγία. Η δεξιά σάλπιγγα είχε υποστεί ρήξη και είχα εσωτερική αιμορραγία.

      Φοβήθηκα πολύ. Έκλαψα πολύ. Δεν ήξερα τι θα μου ξημέρωνε.

      Δυστυχώς, ούτε το μωράκι που βρισκόταν μέσα στη μήτρα τα κατάφερε.

      Ξύπνησα από το χειρουργείο χωρίς τα μωράκια μου και χωρίς καμία από τις δύο σάλπιγγες.

      Σωματικά, ευτυχώς, ανάρρωσα γρήγορα. Ψυχολογικά, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εμφανίστηκαν κρίσεις πανικού και κατάλαβα πως χρειαζόμουν βοήθεια. Απευθύνθηκα σε ειδικό, ακολούθησα θεραπεία και πήρα φαρμακευτική αγωγή, την οποία διέκοψα πριν από λίγες εβδομάδες.

      Δεν ήταν εύκολο. Καθόλου εύκολο. Αλλά σιγά σιγά άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.

      Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

      Χωρίς σάλπιγγες, η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πλέον ο μοναδικός μας δρόμος.

      «Μην καθυστερείς», μου είπε ο γιατρός. «Με ΑΜΗ 0,46 δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε πολύ».

      Και δεν θα περιμένω!

      Αύριο ξεκινάω τα φάρμακα της διέγερσης.

      Στα 39 μου, με χαμηλή ωοθηκική εφεδρεία, τρεις εγκυμοσύνες που δεν προχώρησαν, δύο χειρουργεία και πολλές δύσκολες στιγμές στην πλάτη μου, είμαι εδώ. Όρθια. Αισιόδοξη. Και έτοιμη να προσπαθήσω ξανά.

      Δεν ξέρω πόσα ωάρια θα καταφέρουμε να πάρουμε. Δεν ξέρω πόσα εμπόδια μπορεί να συναντήσουμε ακόμα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε με την πρώτη.

      Ξέρω όμως πως δεν έχω χάσει την πίστη μου.

      Πιστεύω στο σώμα μου. Πιστεύω στην επιστήμη. Πιστεύω στον γιατρό μου. Και πάνω απ’ όλα πιστεύω πως αξίζει να προσπαθήσω.

      Ελπίζω να τα καταφέρω. Και βαθιά μέσα μου πιστεύω πως θα τα καταφέρω.

      Ίσως ο δρόμος να είναι δύσκολος. Ίσως χρειαστεί να περπατήσω λίγο παραπάνω από άλλες γυναίκες για να φτάσω εκεί που ονειρεύομαι. Αλλά θα τον περπατήσω!

      Κορίτσια μου, αν κάτι θέλω να κρατήσετε από την ιστορία μου, είναι πως καμία μας δεν είναι μόνη της σε όλο αυτό.

      Επιτρέψτε στον εαυτό σας να λυγίσει, να κλάψει, να θυμώσει, να κουραστεί. Δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατές κάθε μέρα. Αλλά μην ξεχνάτε να ζείτε, να γελάτε, να αγαπάτε και να χαίρεστε όλα τα υπόλοιπα όμορφα πράγματα που υπάρχουν στη ζωή σας.

      Η ζωή μας δεν αρχίζει τη μέρα που θα κρατήσουμε ένα μωρό στην αγκαλιά μας. Η ζωή μας συμβαίνει και τώρα. Και αξίζει να τη ζούμε!

      Εύχομαι ολόψυχα σε καθεμία από εσάς να αποκτήσει το μωράκι που τόσο λαχταρά. Να γεμίσουν οι αγκαλιές σας και τα σπίτια σας με παιδικά γελάκια.

      Κι εγώ ελπίζω κάποια μέρα να επιστρέψω εδώ και να σας γράψω πως, τελικά, ήρθε και το δικό μας θαύμα. 

      Μέχρι τότε, συνεχίζουμε με πίστη, ελπίδα και αγάπη!

      Συγγνώμη για το τεράστιο σεντόνι! Ήθελα απλώς να τα πω κάπου που ξέρω πως θα με καταλάβουν. 

Δυσκολη κατασταση με πεθερα κ οχι στηριξη απο τον αντρα μου


Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Καλησπερα κ απο μενα ειμαι φρεσκια μανουλα 6 μηνων ο μικρος μου..3 χρονια σχεση κ 1 χρονο παντρεμενη.Πριν ερθει ο μικρος στην ζωη μας που εννοειται οτι ειναι οτι πιο ομορφο εχει συμβει στην ζωη μου δεν ειχα σχεδον κανενα προβλημα με τον ανθρωπο μου περα απο τις παρεμβασεις τις μαμας του που τις θεωρουσα κλασσικες συμπεριφορες μαμας,προσπαθησα να ρθω κοντα τις την στηριξα σε κατασταση υγειας περισσοτερο απο τα παιδια τις εψαξα βρικα γτ ειχε κενα μνημης την στηριξα κ το ευχαριστω ηταν μια μερα που γυρισα απο τον γιατρο για να δω τι μπορουμε να κανουμε την ακουσα να με θαβει να λεει οτι δεν αξιζω για τον γιο τις οτι ειμαι ασχημη δεν εχω τροπους..φυσικο ηταν κατι να σπασει μεσα μου,δεν την ειπα τπτ απλος παγωσα απεναντι τις,,μενω εγκυος κ αρχιζει ο πολεμος γινεται αλλος ανθρωπος..καλα τι εγκυος εδω δεν υπαρχουν χρηματα κ προσεχε μην βαλεις κοιλα εχεις ηδη...μια μερα πριν την πρωτη επιπεδου αν δεν ειναι καλα το μωρο θα το ριξεις ε????ερχεται ο γαμος εξω απο το δημαρχειο αντε μια ψυχη που ειναι να βγει ας βγει..στον 6 μηνα κανουμε μετακομιση φυγαμε απο διπλα τις ευτυχως ουτε να πει αν θελω μια βοηθεια τπτ ..8 μηνα παθαινω κατακρατηση υγρων πριζομαι μπροστα στον αντρα μου καλα ποσ εισαι ετσι χαλια εγινες..καμια απαντηση ο αντρας μου να με στηριξει τπτ απολυτως.γενναω παρα πολυ δυσκολη γεννα ο μικρος θερμοκιτιδα 2 βδομαδες τις λεω πονεσα παρα πολυ ετσι που με πατουσαν απο πανω ε σιγα μορε εχεις λιπος εσυ δεν παθαινεις τπτ,,,οκ λεω την κοιταω μονο κ κουναω το κεφαλι μου,,τι να πεις??βγαινει ο μικρος ερχεται σπιτι να τον δει να φωναζει απο πανω του πιο σιγα λεω σιγα μαμοθρεφτο θα το κανουμε???τις λεω πλυντε τα χερια σας πριν τον παρετε κανει 4 πακετα την μερα..μπα μου κανει μια φορα το κανε δεν το ξανακανε..λεω στον αντρα μου σε παρακαλω πες την μαμα σου να μην καπνιζει κοντα στο παιδι κ να μην βαζει το στομα τις μεσα στο χερακι του παιδιου θα κολισει κανενα μικροβιο σιγα ρε μυρτω απο την μαμα μου θα κολισει 2 φορες την βδομαδα τον βλεπει την εχεις απομακρυνει κ δεν βλεπει το παιδι οσο θα πρεπε εγινα κ η κακια νυφη στα καλα καθουμενα,,του λεω πρεπει να βαλουμε καποια ορια οσο αφορα τον μικρο κ μου λεει ειρωνικα εδω δεν το κανες 3 χρονια τωρα θα το \κανεις???αλλα μια φορα που ειχε πιει γυρνα κ μου κανει ξερω οτι δεν θα μαλωσεις ποτε με την μαμα μου οτι θα κανεις υπομονη με λιγα λογια ειμαι η χαζη τις παρεας που τα ανεχομαι ολλα κ ακουω κ λογια....κ καλα μεσα στο χιουμορ τα λεει οσα λεει η μαμα του κ με ολους ετσι ειναι δεν εχει κατι με σενα...κ φυσικα μπροστα σε τριτα ατομα με μειωνει λεει πολυ φοβαμαι οτι το παιδι σου μοιαζει κ μετα καλοπροαιερετα το λεω..δεν ξερω εχω απογοητευτει νιωθω το στομαχι μου κομπο κ μια θλιψη οταν ξερω οτι ερχεται να μας δει...κ περισσοτερο με πληγωνει που δεν με στηριζει ο αντρας μου 2 φορες που πηγα να τις απαντησω κ καλα στο χαβαλε κ γω απαντησε ο αντρας μου σιγα μωρε τι σου πε η μαμα μου???μπροστα τις ενω εμενα με αφηνει ετσι...συγνωμη αν σασ κουρασα


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

γεια σου μυρτω! να χαιρεσαι τον μικρο σου!

καταρχας να σου πω οτι εγω πιστευω οτι με τους γονεις του δικου σου ανθρωπου καλο ειναι να μην τσακωνοσε απο σεβασμο αλλα κ οο αντρας σου να σε υποστηριζει! ο δικος σου ο αντρας αντιθετως προστατευει κ υποστηριζει την μαμα του, ομως εσενα εχει παντρευτει εσενα πρεπει να υποστηριζει κ να προστατευει κ στην τελικη σκουπιδι δεν εισαι !εισαι ανθρωπος κ δεν σου αξιζει να σε μειωνει κανενας! πρεπει να το συζητησεις πιο πολυ με τον αντρα σου να του δωσεις να καταλαβει οτι δεν σου αξιζει να σε μειωνει γτ ειμαι σιγουρη οτι ουτε κ εκεινου θα του αρεσε να τον μειωνει ενας δικος σου συγγενης! κ μην προσπαθησεις να της την πεις ή να τσακωθειτε γτ απλα θα πεσεις εσυ στο επιπεδο της!


28797vui1gia3ib.gif

Δημοσιεύτηκαν

ναι αυτησ τις αποψης ειμαι για αυτο κ εχω ανεχτει τοσα πραγματα αλλα μαλλον θεωρουν αδυναμια το οτι δεν μιλαω.κανονικα δεν πρεπει να μαλωνεις αλλα οταν δεν σε σεβονται τι κανεις?

  • 3 εβδομάδες μετά...
Δημοσιεύτηκαν

Εγώ θα σταθώ στο απαράδεκτο που καπνίζει κοντά στο παιδί. Έξω στην καλύτερη, μη σου πω να κρατηθέι και να μην κάνει τίποτα όσο είναι σπίτι σας. Εννοείται ότι πρέπει να πλένει χέρια πριν έρθει σε επαφή με το μωρό. Έχεις κάθε δίκιο, εννοείται ότι θα της απαντάς κι ας γίνεσαι κακιά. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άνθρωπος που σε έχει περισσότερο ανάγκη. Μόνο εσύ μπορείς να τον προστατέψεις, κανένας άλλος. Δεν έχει σημασία αν είναι 1 ή 2 φορές την εβδομάδα, πρέπει να μάθει να φέρεται σωστά απέναντι στο μωρό και να σέβεται τις επιλογές της μαμάς του. Και δε μιλάω εκ του ασφαλούς, καπνίστρια πεθερά έχω κι εγώ που από τότε που συγκατοίκησα με τον άντρα μου της επέβαλλα να καπνίζει εκτός σπιτιού γιατί απλά με ενοχλούσε. Όταν δε έκανα παιδιά απαίτησα να κάνει το ίδιο σπίτι της, όταν πάμε, γιατί πολύ απλά δε θα πηγαίναμε. Το τελευταίο δεν το είπαμε βέβαια αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Καλό κουράγιο σου εύχομαι και μην αισθάνεσαι παράλογη. Δεν είσαι καθόλου, αντιθέτως θα έλεγα ότι είσαι πολύ ανεκτική μαζί της.

Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα
×
×
  • Δημιουργία νέου...