Κατάθλιψη εγκυμοσύνη είμαι απελπισμένη

[valentina23]

Αυτό πια το ότι εγκυμοσύνη ίσον χαρά και ευτυχία πρέπει κάποια στιγμή να καταρριφθεί..Συμβαίνουν τόσα πολλά στο σώμα  και στη ψυχολογία της γυναίκας αυτή τη περίοδο..οι ορμόνες στα ύψη, προβλήματα εγκυμοσύνης , και όλοι θέλουν μια έγγυο χαμογελαστή και ξέγνοιαστη...επειδή και γω στη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν ήμουν και πολύ καλά όλοι έλεγαν ότι δεν ήμουν ευτυχισμένη,ότι δεν ήθελα το παιδί!!!κι έφτασα να αισθάνομαι και τύψεις για αυτό που αισθανόμουν..!!!έκρυβα τη δυσφορία μου,τα ψυχολογικά μου,τις ζαλάδες μου,τις κομαρες μου για να μην φαίνομαι και αχάριστη!!!όσο για τα κιλά και γω δεν είχα βάλει πολλά και κει να δεις τι άκουσα ότι δεν αναπτύσσεται σωστά το παιδί γιατί είχα μικρή κοιλιά...γι'αυτό κλειστε τ αυτιά σας σε κακεντρεχης ανθρώπους ,μιλήστε με τους δικούς σας ανθρώπους για τα συναισθήματα σας....θα υπάρξουν κάποιοι που θα σας καταλάβουν και λέω κάποιοι γιατί δυστυχώς πολλοί ζουν με στερεότυπα 

[Annitamik]

Μια στις δέκα έγκυες έχει κατάθλιψη. Ίσως και παραπάνω , απλώς είναι κάτι που είναι ακόμα ταμπού. Και εγώ με κρίσεις πανικού, αγχωδη διαταραχή και πολύ μαύρες σκέψεις. Έκανα ψυχοθεραπεία, δεν πήρα φάρμακα, αλλά αν δεν την παλευα ακόμη λίγο, θα τα έπαιρνα γιατί είναι πολύ ψυχοφθόρο όλο αυτό. Πάντως και άτομα που δεν πήραν κιλά μια χαρά μωρά έκαναν. Με το καλό τα μωράκια σου!!!

[Emilly800]

17 ώρες πρίν, Gigi 31 είπε:

Κορίτσια καλησπέρα. Είμαι απελπισμένη. Μετά από εξωσωματική κατάφερα να φτάσω μέχρι τηβ 17εβδομαδα όπου και με έπιασε η κατάθλιψη. Πέρασα άσχημα με εμμετους σε όλη τη διαδικασία και διάφορα άλλα πράγματα κλείστηκα στο σπίτι και μετά από την παρότρυνση γυναικολόγου και ψυχιάτρου εικαι με αγωγή zoloft. Για την ακρίβεια μόλις τηβ ξεκίνησα. Αυτό π με αγχώνει είναι τι γίνεται με τα μωρά μου. Δυστυχώς η κατάθλιψη με χτυπάει στο στομάχι με αποτέλεσμα να μ κόβει την όρεξη και να τρέφομαι ελάχιστα. Πόσο καιρό θέλουν να πιαοσθν τα φάρμακα και εχοθν πιάσει σε όλες όσες τα εχουν χρησιμοποιήσει; ανησυχώ μην περάσει ο καιρός και έχω ακόμα αυτήν την ανορεξία π θα μ φέρει και μείωση κιλών. Παίρνω κανονικά της βιταμίνες και από συζητήσεις π έχω με άτομα μ λένε ότι τα μωρά παίρνουν έτσι και αλλιώς αυτά π πρέπει από το αίμα και πολλές γυναίκες μ υπερεμεση που είχαν προβλήματα σίτισης τα κατάφεραν και ας έχασαν κιλά. Σας παρακαλώ αν έχει κάποια παρόμοια έμπειρα κοντεύω να τρελαθώ μέχρι να μ περάσει. Στενάχωρω συνεχώς τον άντρα μ με τις σκέψεις μου και τις εμμονές μ και το μόνο π μπορώ να πω είναι ότι δν χαιρομαι καθόλου. Μακάρι να ήμουν ετοιμογγενη να τελείωνε η όλη κατάσταση. 

Συγχαρητήρια για τα μωράκια σου τα οποία θα τα γεννήσεις υγιέστατα σε λίγους μήνες...γέννησα πριν τρεις μήνες..πέρασα μια εγκυμοσύνη μες στην τρέλα τις κρίσεις πανικού όπου εννοείται κ μου κοβόταν η όρεξη ίσως κ μια μέρα ολόκληρη να τρώω μπουκιτσες κ νερό όσο μπορούσα ,,,να έχω συσπάσεις εμετούς φοβίες κλάματα να τρέχω βραδιάτικα σε νοσοκομείο να βλέπω πως είναι το μωρό....έπειτα αφού γέννησα με χτύπησε κ η επιλοχειος κ το τερματισα...χωρίς φάρμακα κ έχοντας την επίγνωση ότι όλα αυτά είναι πρώτον ορμονικά κ δεύτερον απότοκα μιας τριετούς περιπέτειας αποτυχημένων εγκυμοσύνων τρεις στον αριθμό( συνολικά τέσσερις εγκυμοσύνες σε τρία χρόνια) δίνω στον εαυτό μου ένα δίκιο κ περιμένω απλά να περάσει..θα ήταν να σου πω κ περίεργο να μην με χτυπούσε κάπου όλη αυτή η ψυχοσωματική ταλαιπωρία.ετσι θα το δεις κ εσύ...κ σε εσένα συμβαίνει το ίδιο...ζεις υπερφόρτωση ορμονική κ σίγουρα η κούραση της προσπάθειας κ της διαδικασίας της εξωσωματικής...πάντως για το αν τρέφονται τα μωρα  πραγματικά μην ανησυχείς...γνωστη μου με υπερεμεση κύηση γέννησε 40 κιλά κόντεψε να πεθάνει κ η μπέμπα βγήκε τουλουμπα..πιο τρανό παράδειγμα δεν έχω...άσε εγώ με ελάχιστο πραγματικά φαγητό για εγκυμονούσα λόγω άγχους βγήκε ο μπέμπης στις 37,5 εβδομάδες 3730...γουρουνάκι ολόκληρο...μην φοβάσαι τίποτα..

[Pagotoula]

1 hour ago, Emilly800 είπε:

Συγχαρητήρια για τα μωράκια σου τα οποία θα τα γεννήσεις υγιέστατα σε λίγους μήνες...γέννησα πριν τρεις μήνες..πέρασα μια εγκυμοσύνη μες στην τρέλα τις κρίσεις πανικού όπου εννοείται κ μου κοβόταν η όρεξη ίσως κ μια μέρα ολόκληρη να τρώω μπουκιτσες κ νερό όσο μπορούσα ,,,να έχω συσπάσεις εμετούς φοβίες κλάματα να τρέχω βραδιάτικα σε νοσοκομείο να βλέπω πως είναι το μωρό....έπειτα αφού γέννησα με χτύπησε κ η επιλοχειος κ το τερματισα...χωρίς φάρμακα κ έχοντας την επίγνωση ότι όλα αυτά είναι πρώτον ορμονικά κ δεύτερον απότοκα μιας τριετούς περιπέτειας αποτυχημένων εγκυμοσύνων τρεις στον αριθμό( συνολικά τέσσερις εγκυμοσύνες σε τρία χρόνια) δίνω στον εαυτό μου ένα δίκιο κ περιμένω απλά να περάσει..θα ήταν να σου πω κ περίεργο να μην με χτυπούσε κάπου όλη αυτή η ψυχοσωματική ταλαιπωρία.ετσι θα το δεις κ εσύ...κ σε εσένα συμβαίνει το ίδιο...ζεις υπερφόρτωση ορμονική κ σίγουρα η κούραση της προσπάθειας κ της διαδικασίας της εξωσωματικής...πάντως για το αν τρέφονται τα μωρα  πραγματικά μην ανησυχείς...γνωστη μου με υπερεμεση κύηση γέννησε 40 κιλά κόντεψε να πεθάνει κ η μπέμπα βγήκε τουλουμπα..πιο τρανό παράδειγμα δεν έχω...άσε εγώ με ελάχιστο πραγματικά φαγητό για εγκυμονούσα λόγω άγχους βγήκε ο μπέμπης στις 37,5 εβδομάδες 3730...γουρουνάκι ολόκληρο...μην φοβάσαι τίποτα..

πως ξεπερασες την επιλοχειο; πηρες φαρμακα; εχω πολυ φιλη που αισθανομαι οτι το βιωνει τωρα... θα ξεκινησει ψυχοθεραπεια αλλα φοβαται πολυ οτι θα πρεπει ννπαρει φαρμακα κι αναγκαστικα να κοψει το θηλασμο και εχει πελαγωσει ακομα περισσοτερο..

νομιζω η στηριξη απο το συζυγο ειναι πολυ σημαντικος παραγοντας σε ολο αυτο...

προς τη θεματοθετρια,θα προτεινα να μιλησεις με το συζυγο και να πεις την αληθεια...γιατι αν δεν την γνωριζει,αν δυσκολεψει η κατασταση με τον ερχομο των παιδιων,δεν θα μπορει κ να σε στηριξει σωστα...δεν πρεπει να κρυβεις τετοια σημαντικα θεματα.ειναι ο ανθρωπος σου.οφειλει να καταλαβει τις αναγκες σου σε ενα τοσο κρισιμο ζητημα και να σε αγκαλιασει με αυτες...μηπως να ερθει μαζι σου καποια στιγμη στην ψυχοθεραπεια; σκεφτομαι οτι ισως τον βοηθησει να δει αλλιως την κατασταση.

[Emilly800]

πρίν από 30 λεπτά , Pagotoula είπε:

πως ξεπερασες την επιλοχειο; πηρες φαρμακα; εχω πολυ φιλη που αισθανομαι οτι το βιωνει τωρα... θα ξεκινησει ψυχοθεραπεια αλλα φοβαται πολυ οτι θα πρεπει ννπαρει φαρμακα κι αναγκαστικα να κοψει το θηλασμο και εχει πελαγωσει ακομα περισσοτερο..

νομιζω η στηριξη απο το συζυγο ειναι πολυ σημαντικος παραγοντας σε ολο αυτο...

προς τη θεματοθετρια,θα προτεινα να μιλησεις με το συζυγο και να πεις την αληθεια...γιατι αν δεν την γνωριζει,αν δυσκολεψει η κατασταση με τον ερχομο των παιδιων,δεν θα μπορει κ να σε στηριξει σωστα...δεν πρεπει να κρυβεις τετοια σημαντικα θεματα.ειναι ο ανθρωπος σου.οφειλει να καταλαβει τις αναγκες σου σε ενα τοσο κρισιμο ζητημα και να σε αγκαλιασει με αυτες...μηπως να ερθει μαζι σου καποια στιγμη στην ψυχοθεραπεια; σκεφτομαι οτι ισως τον βοηθησει να δει αλλιως την κατασταση.

Δεν την ξεπέρασα ακόμη ...έχω μέρες που είναι καλά κ άλλες που είμαι εντελώς εκτροχιασμενη..ούτε ψυχοθεραπεία ούτε φάρμακα ,,,δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα για τον εαυτό μου υπήρχε μέρα που το μωρό ούρλιαζε όλη μέρα από κολικούς κ εγώ ήμουν με μια κάλτσα γιατί δεν υπήρχε χρόνος για μένα ούτε την κάλτσα μέσα στα παπλώματα να ψάξω..έχω κ τον μεγάλο δέκα χρόνων με εκατό ανάγκες κ δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις εκεί όποτε τα παιδιά όλος μου ο χρόνος..τώρα είμαι πολύ καλύτερα σιγά σιγά χαλαρώνω κ υπάρχουν όλο κ περισσότερες μέρες που είμαι καλά..αντιλήφθηκα κιόλας ότι κ ο θηλασμός μου φέρνει ορμόνες τρέλας αλλά δεν τον σταματάω ακόμη για τα αντισώματα ..τα χρειάζεται το μπεμπακι λόγω του μεγάλου που πάει σχολείο...αν η φίλη σου έχει τον χρόνο είναι πολυυυ καλή η ψυχοθεραπεία ..θα την βοηθήσει να δει καθαρά γιατί σε θολώνει η επιλοχειος..εγώ.....τραγικό....έβλεπα κ πράματα στο μωράκι..το έβλεπα κ μου έδινε την εντύπωση ότι έχει σπάνιο σύνδρομο..κ έψαχνα όλη την ώρα να βρω κάτι πολυυυ μικρό πάνω του για να αγχωθω..σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ένα Άγιο κορίτσι που γέννησαμε μαζί κ όποτε μου φαινόταν το παιδί μου εξωγήινος μου έστελνε φωτογραφία το δικό της αγγελούδι κ έβλεπα ότι είναι φυσιολογικά κάποια πράγματα..πραγματική παράνοια.να βασανίζεται η ψυχή σου για το τίποτα..εννοείται στην φουλ φάση που ήμουν χρειάζονταν φάρμακα..αλλά αφού έσφιξα το στομάχι μου για άλλη μια φορά κ το κατάπια βλέπω σιγά σιγά φως ..κ λέω θα το ξεπεράσω κ αυτό.

[Pagotoula]

πρίν από 14 λεπτά , Emilly800 είπε:

Δεν την ξεπέρασα ακόμη ...έχω μέρες που είναι καλά κ άλλες που είμαι εντελώς εκτροχιασμενη..ούτε ψυχοθεραπεία ούτε φάρμακα ,,,δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα για τον εαυτό μου υπήρχε μέρα που το μωρό ούρλιαζε όλη μέρα από κολικούς κ εγώ ήμουν με μια κάλτσα γιατί δεν υπήρχε χρόνος για μένα ούτε την κάλτσα μέσα στα παπλώματα να ψάξω..έχω κ τον μεγάλο δέκα χρόνων με εκατό ανάγκες κ δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις εκεί όποτε τα παιδιά όλος μου ο χρόνος..τώρα είμαι πολύ καλύτερα σιγά σιγά χαλαρώνω κ υπάρχουν όλο κ περισσότερες μέρες που είμαι καλά..αντιλήφθηκα κιόλας ότι κ ο θηλασμός μου φέρνει ορμόνες τρέλας αλλά δεν τον σταματάω ακόμη για τα αντισώματα ..τα χρειάζεται το μπεμπακι λόγω του μεγάλου που πάει σχολείο...αν η φίλη σου έχει τον χρόνο είναι πολυυυ καλή η ψυχοθεραπεία ..θα την βοηθήσει να δει καθαρά γιατί σε θολώνει η επιλοχειος..εγώ.....τραγικό....έβλεπα κ πράματα στο μωράκι..το έβλεπα κ μου έδινε την εντύπωση ότι έχει σπάνιο σύνδρομο..κ έψαχνα όλη την ώρα να βρω κάτι πολυυυ μικρό πάνω του για να αγχωθω..σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ένα Άγιο κορίτσι που γέννησαμε μαζί κ όποτε μου φαινόταν το παιδί μου εξωγήινος μου έστελνε φωτογραφία το δικό της αγγελούδι κ έβλεπα ότι είναι φυσιολογικά κάποια πράγματα..πραγματική παράνοια.να βασανίζεται η ψυχή σου για το τίποτα..εννοείται στην φουλ φάση που ήμουν χρειάζονταν φάρμακα..αλλά αφού έσφιξα το στομάχι μου για άλλη μια φορά κ το κατάπια βλέπω σιγά σιγά φως ..κ λέω θα το ξεπεράσω κ αυτό.

αχ κοριτσι μου δεν μπορω να φανταστω να περνας ολο αυτο μονη σου....καταλαβαινω την ελλειψη χρονου..τα ζησα κ εγω..οπως λες ουτε τουαλετα να χω παει απο το πρωι κ να φτανει βραδυ...αλλα εστω κατι να κανεις κι εσυ για σενα κ την καρδουλα σου; αν δεν σε φροντισεις εσυ..ποιος θα το κανει;;; ολα οσα περιγραφεις οτι σκεφτοσουν ειναι αποκυηματα της καταθλιψης και του αγχους...λογικα μεσα στον παραλογισμο που βρισκεται το μυαλο σου εκεινες τις ωρες..αλλα αληθεια θα σου προτεινα να προσπαθησεις να βρεις μια ωρα τη βδομ να βλεπεις εναν ειδικο...σκεψου οτι θα το κανεις για να σαι καλυτερα κ να μπορεις να μεγαλωνεις τα παιδια σου πιο ηρεμα κ υγιη..ο αντρας σου η καποιος γονιος φιλος δεν μπορει να σε βοηθησει για μια φορα τη βδομ;

[Emilly800]

πρίν από 21 λεπτά , Pagotoula είπε:

αχ κοριτσι μου δεν μπορω να φανταστω να περνας ολο αυτο μονη σου....καταλαβαινω την ελλειψη χρονου..τα ζησα κ εγω..οπως λες ουτε τουαλετα να χω παει απο το πρωι κ να φτανει βραδυ...αλλα εστω κατι να κανεις κι εσυ για σενα κ την καρδουλα σου; αν δεν σε φροντισεις εσυ..ποιος θα το κανει;;; ολα οσα περιγραφεις οτι σκεφτοσουν ειναι αποκυηματα της καταθλιψης και του αγχους...λογικα μεσα στον παραλογισμο που βρισκεται το μυαλο σου εκεινες τις ωρες..αλλα αληθεια θα σου προτεινα να προσπαθησεις να βρεις μια ωρα τη βδομ να βλεπεις εναν ειδικο...σκεψου οτι θα το κανεις για να σαι καλυτερα κ να μπορεις να μεγαλωνεις τα παιδια σου πιο ηρεμα κ υγιη..ο αντρας σου η καποιος γονιος φιλος δεν μπορει να σε βοηθησει για μια φορα τη βδομ;

Ο άντρας μου τραβάει το κουπί με τις δραστηριότητες του παιδιού δουλειά κ εξωτερικές δουλειές του σπιτιού όλα αυτός κ εγώ σπίτι παιδιά διαβάσματα κλπ..βοήθεια από δικούς μου κ πεθερικά δεν έχουμε κ να σου πω αυτό από μόνο του θα ήταν σωτήριο...γιατί κ αυτό θα πρότεινα κ στην φίλη σου,,,δυστυχώς όταν το περνάς αυτό ,,,όσο κ να αγαπάς το μωράκι σου,,,το να χαλαρώσεις για μια ωριτσα μόνη σου βοηθάει τρέλα..δεν πειράζει..αυτό έχει συγκεκριμένη διάρκεια..κ περιμένω πως κ πως να αποθηλασω γύρω στον πέμπτο που μπαίνει η τροφή..κ να με εγκαταλείψουν οι τρελοορμονες..δεν περίμενα ούτε αυτό να πω...στον μεγαλο ελεγα ότι μετά την μητρότητα το αγαπημένο μου βίωμα ήταν ο θηλασμός...μου έβγαζε τόσο αγάπη θετική ενέργεια κ με ενωνε με το μωρό..δέκα μήνες θήλασα κ τώρα απίστευτο δεν το αντέχω..οι ορμόνες με χαζεψαν.

 

[Klaral]

Σας διαβάζω κορίτσια και είναι σαν να γράφω εγώ.. ακριβώς τα ίδια, ειδικά στην λοχεία. Κρίσεις πανικού, όλο νόμιζα ότι κάτι έχει το μωρό και το έτρεχα. Από το αυξημένο στρες έπαθα οφθαλμική ημικρανία και παραλίγο να νοσηλευτώ. Και κανένας γύρω μου να μην καταλαβαίνει ότι χρειάζομαι μια ώρα μόνη μου..ακόμα και όταν έδινα το μωρό για δύο λεπτά, με κυνηγούσαν από πίσω..

[valentina23]

@Emilly800 πραγματικά ταυτίστηκα!!Εμένα ο γιος μου είναι σχεδόν 13 χρόνων και η μπέμπα 9 μηνών...αυτό με τη κάλτσα που λες ακριβώς το ίδιο...ούτε να ντυθώ δεν προλαβαίνω κι όλη μέρα είμαι σαν το λετσο Μ ένα κοτσιδι ψηλά..αξύριστη..που χρόνος και τα μεσάνυχτα κάνω ένα μπάνιο..εμένα είναι και στην εφηβεία..θέλει και βοήθεια και στο σχολείο ,θηλαζω κιόλας και δεν ξέρω κατά που να κάνω...και μένα ο άντρας μου λείπει συνέχεια..έρχεται αργά το απόγευμα πτώμα κι αυτός...πεθερικά δεν έχω ..μόνο τον μπαμπά μου έρχεται λίγο το πρωί να κρατήσει το μωρό να βάλω φαγητό και καμιά σκούπα...όλα σε πρόγραμμα δεν γίνονται όλες οι δουλειές τη μια μέρα..έχει αλλάξει τελείως η καθημερινότητα μου κι αυτό με ξενίζει..νιώθω εγκλωβισμένη...έχω κόψει και τσιγάρο και καφέ που ίσως παίζουν κι αυτά το ρόλο τους...

[Emilly800]

1 hour ago, valentina23 είπε:

@Emilly800 πραγματικά ταυτίστηκα!!Εμένα ο γιος μου είναι σχεδόν 13 χρόνων και η μπέμπα 9 μηνών...αυτό με τη κάλτσα που λες ακριβώς το ίδιο...ούτε να ντυθώ δεν προλαβαίνω κι όλη μέρα είμαι σαν το λετσο Μ ένα κοτσιδι ψηλά..αξύριστη..που χρόνος και τα μεσάνυχτα κάνω ένα μπάνιο..εμένα είναι και στην εφηβεία..θέλει και βοήθεια και στο σχολείο ,θηλαζω κιόλας και δεν ξέρω κατά που να κάνω...και μένα ο άντρας μου λείπει συνέχεια..έρχεται αργά το απόγευμα πτώμα κι αυτός...πεθερικά δεν έχω ..μόνο τον μπαμπά μου έρχεται λίγο το πρωί να κρατήσει το μωρό να βάλω φαγητό και καμιά σκούπα...όλα σε πρόγραμμα δεν γίνονται όλες οι δουλειές τη μια μέρα..έχει αλλάξει τελείως η καθημερινότητα μου κι αυτό με ξενίζει..νιώθω εγκλωβισμένη...έχω κόψει και τσιγάρο και καφέ που ίσως παίζουν κι αυτά το ρόλο τους...

Εμ να είναι δέκα ο μεγάλος μου..πραγματικά άλλος βαθμός δυσκολίας αν είχαμε κοντά ηλικίες αλλά κ αυτό να είναι τα μεγάλα εφηβεία προεφηβεία με διάβασμα του σκασμου κ να κυνηγάς από πίσω κ να αρχίζουν κ τα αντιδραστικά της ηλικίας κ να έχεις κ το μωράκι να κρέμεται από το β,,Ζι σου είναι όνειρο..έχει συνηθίσει το μπεμπακι ενώ το θηλάζω να προχωράω να πηγαίνω σε κάτι που θέλει ο μεγάλος ηηη να τον τσεκαρω στα μαθήματα ηηη ότι θες...δεν μου περισσεύουν χέρια στο τέλος θα μάθω να τα κάνω όλα κ με τα πόδια..αλλά ενώ ζοριστηκα πολύ να κάνω δεύτερο κ το ήθελα κ παρρρα πολυυ κάπου μέσα μου θέλω να ζήσω κ τις στιγμές μου να πίνω το ποτάκι μου βράδυ με τον αντρουλη μου για να καπνίσω δεν κάπνισα ποτέ αλλά το ποτάκι μου λείπει κ να σου πω θα βοηθούσε κ πολύ να χαλαρώσει που κ που το μυαλό μου...έχω πιει κάποιες φορές κρασί κ μετά έκανα οχτώ ώρες να θηλάσω κ στο ενδιάμεσο αντλούσα κ το πετούσα..αλλά ήμουν στο αμήν..θα περάσει η φάση κορίτσι μου,,μας ευλογησε ο Θεός δεύτερη φορά και αργότερα θα απολαμβάνουμε αυτή την ευλογία.λιγο να ξεπεταχτουν.

1 ώρα πρίν, Klaral είπε:

Σας διαβάζω κορίτσια και είναι σαν να γράφω εγώ.. ακριβώς τα ίδια, ειδικά στην λοχεία. Κρίσεις πανικού, όλο νόμιζα ότι κάτι έχει το μωρό και το έτρεχα. Από το αυξημένο στρες έπαθα οφθαλμική ημικρανία και παραλίγο να νοσηλευτώ. Και κανένας γύρω μου να μην καταλαβαίνει ότι χρειάζομαι μια ώρα μόνη μου..ακόμα και όταν έδινα το μωρό για δύο λεπτά, με κυνηγούσαν από πίσω..

Θελει στήριξη η γυναίκα σε αυτή την φάση..είναι τόσο λεπτές οι ισορροπίες..έχω περασει πολλλααα κ χειρότερα στην ζωή μου κ σε σχέση με αποβολές κ σε σχέση με το μεγάλο μου παιδί που όταν ήταν μικρό νόσησε σοβαρά,,ευτυχώς είναι καλά πλέον,κ δεν το πιστεύω αυτό που πέρασα γεννωντας το δεύτερο μου....έτσι ξαφνικά την δεύτερη μέρα που το γέννησα το κοίταξα κ μου ήρθε στο μυαλό ότι κάτι έπαθε,παθαίνω μια κρίση πανικού μέσα στο νοσοκομειο κ αλλη μια την επόμενη μέρα..κ ξεκίνησε η λοχεία μου..δύναμη εύχομαι στις γυναίκες σμπαραλιαζονται για να δημιουργήσουν τα θαυματακια τους.

[Klaral]

Τελικά εκεί που καταλήγω είναι ότι οι εμπειρίες μας πριν την μητρότητα, μας καθορίζουν και μετά. Ειδικά η δυσκολία του να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο- προσωπικά είχα μια εξωμήτριο κύηση με ρήξη σάλπιγγας και 4 αποβολές- δημιουργούν τραύματα τα οποία είναι καλό να αντιμετωπίζονται πριν γίνουμε μητέρες. Εμένα πάντως με δυσκόλεψαν αρκετά στην εγκυμοσύνη αλλά και πολύ στην λοχεία. Συν και ότι δεν υπήρχε ουσιαστική στήριξη, συν την κλεισούρα του lockdown....

Emilly800 εύχομαι ποτέ ξανά ούτε ίωση που λένε και για τα δυο σου παιδάκια!! Γερά και ευτυχισμένα να είναι!!

[Emilly800]

πρίν από 15 λεπτά , Klaral είπε:

Τελικά εκεί που καταλήγω είναι ότι οι εμπειρίες μας πριν την μητρότητα, μας καθορίζουν και μετά. Ειδικά η δυσκολία του να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο- προσωπικά είχα μια εξωμήτριο κύηση με ρήξη σάλπιγγας και 4 αποβολές- δημιουργούν τραύματα τα οποία είναι καλό να αντιμετωπίζονται πριν γίνουμε μητέρες. Εμένα πάντως με δυσκόλεψαν αρκετά στην εγκυμοσύνη αλλά και πολύ στην λοχεία. Συν και ότι δεν υπήρχε ουσιαστική στήριξη, συν την κλεισούρα του lockdown....

Αχχ είμαστε πολλές τελικά ..πολύ λυπάμαι πραγματικά...ας τα αφήσουμε σιγασιγα πίσω κ να χαρούμε τις ζωουλες μας με τα παιδάκια μας.

 

[Emilly800]

3 ώρες πρίν, Klaral είπε:

Τελικά εκεί που καταλήγω είναι ότι οι εμπειρίες μας πριν την μητρότητα, μας καθορίζουν και μετά. Ειδικά η δυσκολία του να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο- προσωπικά είχα μια εξωμήτριο κύηση με ρήξη σάλπιγγας και 4 αποβολές- δημιουργούν τραύματα τα οποία είναι καλό να αντιμετωπίζονται πριν γίνουμε μητέρες. Εμένα πάντως με δυσκόλεψαν αρκετά στην εγκυμοσύνη αλλά και πολύ στην λοχεία. Συν και ότι δεν υπήρχε ουσιαστική στήριξη, συν την κλεισούρα του lockdown....

Emilly800 εύχομαι ποτέ ξανά ούτε ίωση που λένε και για τα δυο σου παιδάκια!! Γερά και ευτυχισμένα να είναι!!

Ευχαριστώ πολύ κορίτσι μου.κ εσύ να χαίρεσαι το παιδάκι τα παιδάκια σου .το πρώτο γεννήσεις;;;..να σου πω όλα για μας τους ανθρώπους είναι ..μόνο αυτό έχω να πω...κ το μπεμπακι είχε ενδομήτρια μια υδρονεφρωση κ τελικά μόλις γεννήθηκε ξεπατωθηκαμε στις εξετάσεις( πράγμα που συνέβαλε σίγουρα κ στην ψυχολογική μου διάλυση) κ έχουμε στένωση πυελιουρητικης συμβολης..είμασταν σιγουρακι για επεμβαση όμως η μία εξέταση βγήκε καλή κ για την ώρα ίσως το ξεπεράσει μόνος του...τι να σου πω...ανάσα δεν έχω πάρει χρόνια τώρα αλλά έχω πίστη μέσα μου ότι θα καταφέρω να μεγαλώσω τα παιδιά μου κ να δω μέσα από τις δικές τους επιτυχίες δικαίωση..ακόμα κ σε αυτό που έτυχε στο μπεμπακι είμαι τόσο εκπαιδευμένη στα δύσκολα που λέω οκ αφού λύνεται είτε μόνο του είτε με επέμβαση που πλέον θεωρείται ρουτίνας δεν θα μιζεριαζω..όλα θα τα ξεπεράσουμε..κ εγώ να ξεπεράσω την φάση αυτή..δύναμη κορίτσια η ζωή έχει δυσκολίες για μερικούς..

[IrenP]

7 ώρες πρίν, Emilly800 είπε:

Δεν την ξεπέρασα ακόμη ...έχω μέρες που είναι καλά κ άλλες που είμαι εντελώς εκτροχιασμενη..ούτε ψυχοθεραπεία ούτε φάρμακα ,,,δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα για τον εαυτό μου υπήρχε μέρα που το μωρό ούρλιαζε όλη μέρα από κολικούς κ εγώ ήμουν με μια κάλτσα γιατί δεν υπήρχε χρόνος για μένα ούτε την κάλτσα μέσα στα παπλώματα να ψάξω..έχω κ τον μεγάλο δέκα χρόνων με εκατό ανάγκες κ δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις εκεί όποτε τα παιδιά όλος μου ο χρόνος..τώρα είμαι πολύ καλύτερα σιγά σιγά χαλαρώνω κ υπάρχουν όλο κ περισσότερες μέρες που είμαι καλά..αντιλήφθηκα κιόλας ότι κ ο θηλασμός μου φέρνει ορμόνες τρέλας αλλά δεν τον σταματάω ακόμη για τα αντισώματα ..τα χρειάζεται το μπεμπακι λόγω του μεγάλου που πάει σχολείο...αν η φίλη σου έχει τον χρόνο είναι πολυυυ καλή η ψυχοθεραπεία ..θα την βοηθήσει να δει καθαρά γιατί σε θολώνει η επιλοχειος..εγώ.....τραγικό....έβλεπα κ πράματα στο μωράκι..το έβλεπα κ μου έδινε την εντύπωση ότι έχει σπάνιο σύνδρομο..κ έψαχνα όλη την ώρα να βρω κάτι πολυυυ μικρό πάνω του για να αγχωθω..σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ένα Άγιο κορίτσι που γέννησαμε μαζί κ όποτε μου φαινόταν το παιδί μου εξωγήινος μου έστελνε φωτογραφία το δικό της αγγελούδι κ έβλεπα ότι είναι φυσιολογικά κάποια πράγματα..πραγματική παράνοια.να βασανίζεται η ψυχή σου για το τίποτα..εννοείται στην φουλ φάση που ήμουν χρειάζονταν φάρμακα..αλλά αφού έσφιξα το στομάχι μου για άλλη μια φορά κ το κατάπια βλέπω σιγά σιγά φως ..κ λέω θα το ξεπεράσω κ αυτό.

Αχ ποσο σε καταλαβαινω.. η μικρη ειναι 20 μηνων. Καθε μερα φοβαμαι.. φοβαμαι οτι κατι κακο θα συμβει με την υγεια της.. ξεκινησα ψυχοθεραπεια πριν 2 εβδομαδες... ελπιζω να με βοηθησει... αλλα ειναι κι αυτο το οικονομικο ρε γαμωτο.. 50 ευρω/εβδομαδα δλδ 200 το μηνα... πφφφ δε ξερω..

[Klaral]

Emilly800 ευχαριστώ πολύ, το πρώτο μου είναι, είμαι ήδη έγκυος 8 εβδομάδων στο δεύτερο.. εύχομαι το μπεμπακι σου να το ξεπεράσει γρήγορα!! Πάντως αυτό που σίγουρα χρειαζόμαστε οι νέες μανουλες είναι στήριξη. Ούτε κριτική, ούτε υποδείξεις. Εμένα πιο πολύ αυτό με πείραξε ψυχολογικά, σε συνδυασμό πάντα με την προϋπάρχουσα κατάσταση. IrenP, κάνεις το καλύτερο δώρο στον εαυτό σου και το παιδάκι σου, χαλάλι τα 50€..είναι δύσκολα το ξέρω, αλλά  αξίζεις να νιώσεις καλύτερα και να μπορείς να χαρείς το παιδί σου.