Quantcast
Jump to content
➔ Parents.org.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
Reset Password: Στο παρελθόν τα κριτήρια password ήταν χαμηλής ασφάλειας, με αποτέλεμα κάποιοι λογαριασμοί μελών να χακάρονται. Εάν συμβεί αυτό, στέλνουμε μήνυμα στο E-Mail σας για αναγκαστική ανανέωση του password.
  • Από την διαχείριση / Admin news

    • 9 ώρες πρίν, cris88 είπε:

      Καλησπέρα! Χρειάζομαι τη βοήθεια σας. Είμαι σε πρόωρη εμμηνόπαυση και έκανα την τέταρτη αποτυχημένη έμβρυο μεταφορά με δανεικά. Πιστεύω ότι το θέμα της προγεστερόνης πέρασε στα ψιλά γράμματα από τον γιατρό και μαζί με κάποια άλλα που με απασχολούν, το σκέφτομαι σοβαρά να πάρω και μια δεύτερη γνώμη από άλλον γιατρό. Έχετε κάποιον να μου πρότεινετε για Θεσσαλονίκη; Λογικά σε πμ. Ευχαριστώ πολύ όσες μπουν στη διαδικασία να ασχοληθούν.

      Ιατρικέςυπηρεσίες

       

      ειστε ήδη θεσσαλονικη ? σε ποιον γιατρο?

      4 ώρες πρίν, Kroketa είπε:

      Καλησπέρα σε όλες! ❤️

      Είμαι καινούρια στο forum και, επειδή δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη ακόμα, ελπίζω να γράφω στο σωστό θέμα.

      Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία. Όχι γιατί έχει ακόμα το πολυπόθητο happy end, αλλά γιατί θέλω να δώσω λίγο κουράγιο σε κάθε κοπέλα που προσπαθεί να αποκτήσει το μωράκι της και νιώθει πως ο δρόμος είναι δύσκολος.

      Σήμερα είμαι 39 χρονών. Με τον άντρα μου ξεκινήσαμε τις προσπάθειες τον Οκτώβριο του 2024. Το πρώτο θετικό τεστ ήρθε σχεδόν αμέσως, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη! Δυστυχώς, όμως, η εγκυμοσύνη παλινδρόμησε στις 5 εβδομάδες.

      Έναν μήνα αργότερα έμεινα ξανά έγκυος. Αυτή τη φορά η χαρά συνοδευόταν από πολύ άγχος, καθώς η πρώτη απώλεια ήταν ακόμα νωπή. Παρ’ όλα αυτά, η ευτυχία που νιώθαμε και οι δύο ήταν μεγαλύτερη από τον φόβο.

      Στην 6η εβδομάδα είδα αίμα. Θυμάμαι να σκέφτομαι πως δεν αντέχω να ζήσω ξανά το ίδιο. Τελικά, η διάγνωση ήταν εξωμήτρια κύηση στην αριστερή σάλπιγγα. Χρειάστηκε χειρουργείο και αφαίρεση της σάλπιγγας, μαζί με το μωράκι μας.

      Η ανάρρωση ήταν δύσκολη, κυρίως ψυχολογικά. Ένιωθα πως χρειαζόμουν χρόνο. Χρόνο για μένα, για τον άντρα μου, για τη σχέση μας, για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Και αυτό ακριβώς έκανα!

      Ταξίδια, βόλτες, έξοδοι, ποτά, γέλια και καλοπέραση! Αποφάσισα να χαρώ τη ζωή μου, γιατί, όσο κι αν πονούσα, η ζωή συνέχιζε να έχει όμορφες στιγμές που δεν ήθελα να χάσω.

      Ο καιρός πέρασε και τον Νοέμβριο του 2025 αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε ξανά.

      Και πάλι θετικό τεστ! Και πάλι χαρά! Αυτή τη φορά σκεφτόμουν: «Τι μπορεί πια να πάει στραβά; Δεν γίνεται να είμαι τόσο άτυχη!».

      Κι όμως…

      Στην 6η εβδομάδα, ξανά αίμα. Ξανά αγωνία. Ξανά φόβος. Ξανά θυμός. Όλα τα συναισθήματα που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου επέστρεψαν μέσα σε μια στιγμή.

      Και τότε, κορίτσια μου, τράβηξα το λαχείο. Το ένα στις 30.000.

      Ετερότοπη κύηση.

      Δίδυμη εγκυμοσύνη. Ένα μωράκι μέσα στη μήτρα και ένα δεύτερο στη δεξιά σάλπιγγα.

      Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε υποψιαστεί τίποτα, αφού στον υπέρηχο είχε ήδη φανεί ο ενδομήτριος σάκος.

      Έφτασα στο νοσοκομείο με φριχτούς πόνους και αιμορραγία. Η δεξιά σάλπιγγα είχε υποστεί ρήξη και είχα εσωτερική αιμορραγία.

      Φοβήθηκα πολύ. Έκλαψα πολύ. Δεν ήξερα τι θα μου ξημέρωνε.

      Δυστυχώς, ούτε το μωράκι που βρισκόταν μέσα στη μήτρα τα κατάφερε.

      Ξύπνησα από το χειρουργείο χωρίς τα μωράκια μου και χωρίς καμία από τις δύο σάλπιγγες.

      Σωματικά, ευτυχώς, ανάρρωσα γρήγορα. Ψυχολογικά, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εμφανίστηκαν κρίσεις πανικού και κατάλαβα πως χρειαζόμουν βοήθεια. Απευθύνθηκα σε ειδικό, ακολούθησα θεραπεία και πήρα φαρμακευτική αγωγή, την οποία διέκοψα πριν από λίγες εβδομάδες.

      Δεν ήταν εύκολο. Καθόλου εύκολο. Αλλά σιγά σιγά άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.

      Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

      Χωρίς σάλπιγγες, η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πλέον ο μοναδικός μας δρόμος.

      «Μην καθυστερείς», μου είπε ο γιατρός. «Με ΑΜΗ 0,46 δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε πολύ».

      Και δεν θα περιμένω!

      Αύριο ξεκινάω τα φάρμακα της διέγερσης.

      Στα 39 μου, με χαμηλή ωοθηκική εφεδρεία, τρεις εγκυμοσύνες που δεν προχώρησαν, δύο χειρουργεία και πολλές δύσκολες στιγμές στην πλάτη μου, είμαι εδώ. Όρθια. Αισιόδοξη. Και έτοιμη να προσπαθήσω ξανά.

      Δεν ξέρω πόσα ωάρια θα καταφέρουμε να πάρουμε. Δεν ξέρω πόσα εμπόδια μπορεί να συναντήσουμε ακόμα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε με την πρώτη.

      Ξέρω όμως πως δεν έχω χάσει την πίστη μου.

      Πιστεύω στο σώμα μου. Πιστεύω στην επιστήμη. Πιστεύω στον γιατρό μου. Και πάνω απ’ όλα πιστεύω πως αξίζει να προσπαθήσω.

      Ελπίζω να τα καταφέρω. Και βαθιά μέσα μου πιστεύω πως θα τα καταφέρω.

      Ίσως ο δρόμος να είναι δύσκολος. Ίσως χρειαστεί να περπατήσω λίγο παραπάνω από άλλες γυναίκες για να φτάσω εκεί που ονειρεύομαι. Αλλά θα τον περπατήσω!

      Κορίτσια μου, αν κάτι θέλω να κρατήσετε από την ιστορία μου, είναι πως καμία μας δεν είναι μόνη της σε όλο αυτό.

      Επιτρέψτε στον εαυτό σας να λυγίσει, να κλάψει, να θυμώσει, να κουραστεί. Δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατές κάθε μέρα. Αλλά μην ξεχνάτε να ζείτε, να γελάτε, να αγαπάτε και να χαίρεστε όλα τα υπόλοιπα όμορφα πράγματα που υπάρχουν στη ζωή σας.

      Η ζωή μας δεν αρχίζει τη μέρα που θα κρατήσουμε ένα μωρό στην αγκαλιά μας. Η ζωή μας συμβαίνει και τώρα. Και αξίζει να τη ζούμε!

      Εύχομαι ολόψυχα σε καθεμία από εσάς να αποκτήσει το μωράκι που τόσο λαχταρά. Να γεμίσουν οι αγκαλιές σας και τα σπίτια σας με παιδικά γελάκια.

      Κι εγώ ελπίζω κάποια μέρα να επιστρέψω εδώ και να σας γράψω πως, τελικά, ήρθε και το δικό μας θαύμα. 

      Μέχρι τότε, συνεχίζουμε με πίστη, ελπίδα και αγάπη!

      Συγγνώμη για το τεράστιο σεντόνι! Ήθελα απλώς να τα πω κάπου που ξέρω πως θα με καταλάβουν. 

      Σου εύχομαι να πανε όλα καλα .Μέσα απο την ψυχη μου. 

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Μαρακι μου κοριτσακι μου.............................

μακαρι να μπορουσαμε να παρουμε ολες μας ενα κομματι απο τον πονο σου να ελαφρυνει λιγο. η θυμηση του τωρα ποναει πολυ αργοτερα θα τον θυμασαι με νοσταλγια κ θα διηγεισαι στα αγορακια σου ποσο δυνατο κ υπεροχο μπαμπα ειχαν. κ ειναι τοσο τυχερα που εχουν κ μια υπεροχη κ δυνατη μανουλα διπλα τους.

κουραγιο κοριτσακι μου.

καλο του ταξιδι


Διαφημίσεις

  • Απαντήσεις 1,7k
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν

+ΤΗΣ+ΠΑΝΑΓΙΑΣ+ΘΕΟΤΟΚΟΥ+Α+ΣΤΑΣΙΣ+ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ+ΡΩΜΑΙΙΚΟ+ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ.jpg

ο Θεός,που τον πήρε κοντά του,ας τον αναπαύσει...

κρατήσου καλή μου.....

Η Παναγίτσα να σου δώσει τη δύναμη να το αντέξεις....


''εσείς κι εγώ...

όταν έχω εσένα μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά

μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά

να πιάσω με τα χέρια μου τους δράκους να σκοτώσω..''

Δημοσιεύτηκαν

Γύρισα σπίτι και μπήκα να διαβάσω τα νέα σας. Αρχικά είδα το μήνυμά σου και σου απάντησα χωρίς να γνωρίζω τι έχει συμβεί. Δεν ξέρω τι να σου πω για να σε παρηγορήσω, αν ήξερα θα τα έλεγα και στον εαυτό μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να είσαι περήφανη που γνώρισες , αγάπησες, παντρεύτηκες και έκανες δυο υπέροχα παιδιά με αυτό τον άνθρωπο, που έδειξε τόση δύναμη και πάλεψε για να νικήσει τα ανίκητα.

Mariaeva οι άντρες μας ήταν παληκάρια και παρακαλώ αυτή τη δύναμη και την παληκαριά να την πάρουν και τα παιδιά μας.

Τώρα ξεκουράζονται , γαλήνιοι και μας προσέχουν από εκεί ψηλά....

΄Εχω στεναχωρηθεί αφάνταστα που άλλος ένας αγωνιστής έφυγε από τον κ@λ@καρκίνο... Είμαι εδώ για οτιδήποτε θελήσεις, ο πόνος όταν μοιράζετε είναι καλύτερα νομίζω....


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

Κι επειδή αυτή τη στιγμή θέλω να ξεφωνίσω από τον τεράστιο θυμό που νοιώθω, θέλω να πω το εξής.

Σ΄αυτή την ιστορία συμπορευόμουν με 6 κοπέλες που γνωριστήκαμε μέσα από αντικαρκινικά φορουμ και που τελικά όλες έχασαν τους τελευταίους 6 μήνες μέχρι σήμερα τους συντρόφους τους. Τελικά ο καρκίνος είναι ανίκητος? Τελικά ότι και να κάνουμε αυτός θα νικήσει? Μήπως αγωνιζόμαστε χωρίς όπλα και από την αρχή όλα είναι προδιαγεγραμμένα?

Συγγνώμη αν σας φορτίζω αρνητικά , αλλά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ πικραμένη και πολύ πολύ θυμωμένη.....

Δημοσιεύτηκαν
Κι επειδή αυτή τη στιγμή θέλω να ξεφωνίσω από τον τεράστιο θυμό που νοιώθω, θέλω να πω το εξής.

Σ΄αυτή την ιστορία συμπορευόμουν με 6 κοπέλες που γνωριστήκαμε μέσα από αντικαρκινικά φορουμ και που τελικά όλες έχασαν τους τελευταίους 6 μήνες μέχρι σήμερα τους συντρόφους τους. Τελικά ο καρκίνος είναι ανίκητος? Τελικά ότι και να κάνουμε αυτός θα νικήσει? Μήπως αγωνιζόμαστε χωρίς όπλα και από την αρχή όλα είναι προδιαγεγραμμένα?

Συγγνώμη αν σας φορτίζω αρνητικά , αλλά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ πικραμένη και πολύ πολύ θυμωμένη.....

έχεις κάθε δίκιο καλή μου να είσαι πονεμένη και θυμωμένη...

μακάρι να μην είναι έτσι...

δε μπορεί να είναι έτσι...

σας θαυμάζουμε,έχετε τόση δύναμη ψυχής...

κρατηθείτε όπως θα ήθελαν οι σύντροφοί σας και προστατέψτε τα παιδιά σας όπως μπορείτε...

μακάρι να μπορέσετε να έχετε καθαρό μυαλό,να κοιτάτε πάντα μπροστά,να έχετε όλοι υγεία και να βλέπετε τα παιδάκια σας να ανθίζουν και να αντιμετωπίζουν τη ζωή με τη δύναμη και την παλικαριά που θα τα έχετε εσείς οι μανούλες και οι πατεράδες τους διδάξει....

ο Θεός μαζί σας....


''εσείς κι εγώ...

όταν έχω εσένα μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά

μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά

να πιάσω με τα χέρια μου τους δράκους να σκοτώσω..''

Δημοσιεύτηκαν

Μου ήρθε ταμπλάς μόλις το διάβασα!!!!:confused:

Κοριτσάκι μου κουράγιο και άντλεισε δύναμη από τα παιδάκια σου σε αυτήν την τόσο δύσκολη στιγμή....

Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου για το χατήρι τους.

:cry::cry::cry::cry::cry::cry::cry:


1040078pjtfxwjzwi.gif

uVnHp3.png

ticker.php?img=9,104,124,0,CD,MjAxMC8wNy8xNw==,Q2hyaXN0b3Mg


Διαφημίσεις


Δημοσιεύτηκαν

Θερμα συλληπητηρια και μια μεγαλη αγκαλια.Τα λογια ειναι φτωχα,τι κι αν ο θανατος ειναι η μονη βεβαιοτητα της ζωης μας ,ποτε δεν θα ειμαστε ετοιμοι να τον αντιμετωπισουμε.Ποσο μαλλον οταν προκειται για τον συντροφο μας,και σ αυτη την ηλικια.....ευχομαι η σκεψη πως δεν χαθηκε,οτι σας βλεπει και σας προστατευει απο μια αλλη διασταση να σου δινει καθημερινα δυναμη και κουραγιο για σενα και τα παιδακια σας.

Δημοσιεύτηκαν

κοριτσακι μου δεν σε ξεχναμε,ξερω οτι ο πονος σου ειναι τρομερα αβασταχτος.......

ειμαστε εδω για οσες αγκαλιες κ οση συμπαρασταση χρειαστεις. σας σκεφτομαι πολυ.......

images?q=tbn:ANd9GcQPD2L7WAw7Yx6jB_BQLrhoN45IHHHM93PdMIgN2LBySPMipqjx-w

Δημοσιεύτηκαν

δεν μπορω να το πιστεψω.....παρακολουθω την πορεια σας, απο την πρωτη μερα που εγραψες....εχω σχολιασει...εχω βουρκωσει , αλλα εχω χαμογελασει μαζι σου.....δεν μπορω να καταλαβω καποια πραγματα στην ζωη....και ας ειμαι 33 ετων....αγκαλιασε τα παιδια σου και προστατευσετα κατω απο τις δικες σου πλεον φτερουγες....λυπαμαι....


wg46ge0puogpbep1.png

ktir94dfi646aolw.png[/url


Διαφημίσεις


Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα
×
×
  • Δημιουργία νέου...