Quantcast
Jump to content
➔ Parents.org.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
Reset Password: Στο παρελθόν τα κριτήρια password ήταν χαμηλής ασφάλειας, με αποτέλεμα κάποιοι λογαριασμοί μελών να χακάρονται. Εάν συμβεί αυτό, στέλνουμε μήνυμα στο E-Mail σας για αναγκαστική ανανέωση του password.
  • Από την διαχείριση / Admin news

    • On 3/11/2026 at 8:55 ΜΜ, Kroketa είπε:

      Καλησπέρα σε όλες! ❤️

      Είμαι καινούρια στο forum και, επειδή δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη ακόμα, ελπίζω να γράφω στο σωστό θέμα.

      Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία. Όχι γιατί έχει ακόμα το πολυπόθητο happy end, αλλά γιατί θέλω να δώσω λίγο κουράγιο σε κάθε κοπέλα που προσπαθεί να αποκτήσει το μωράκι της και νιώθει πως ο δρόμος είναι δύσκολος.

      Σήμερα είμαι 39 χρονών. Με τον άντρα μου ξεκινήσαμε τις προσπάθειες τον Οκτώβριο του 2024. Το πρώτο θετικό τεστ ήρθε σχεδόν αμέσως, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη! Δυστυχώς, όμως, η εγκυμοσύνη παλινδρόμησε στις 5 εβδομάδες.

      ΕίδηΕγκυμοσύνης

       

      Έναν μήνα αργότερα έμεινα ξανά έγκυος. Αυτή τη φορά η χαρά συνοδευόταν από πολύ άγχος, καθώς η πρώτη απώλεια ήταν ακόμα νωπή. Παρ’ όλα αυτά, η ευτυχία που νιώθαμε και οι δύο ήταν μεγαλύτερη από τον φόβο.

      Στην 6η εβδομάδα είδα αίμα. Θυμάμαι να σκέφτομαι πως δεν αντέχω να ζήσω ξανά το ίδιο. Τελικά, η διάγνωση ήταν εξωμήτρια κύηση στην αριστερή σάλπιγγα. Χρειάστηκε χειρουργείο και αφαίρεση της σάλπιγγας, μαζί με το μωράκι μας.

      ΒιβλίαΒιολογίας

       

      Η ανάρρωση ήταν δύσκολη, κυρίως ψυχολογικά. Ένιωθα πως χρειαζόμουν χρόνο. Χρόνο για μένα, για τον άντρα μου, για τη σχέση μας, για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Και αυτό ακριβώς έκανα!

      Ταξίδια, βόλτες, έξοδοι, ποτά, γέλια και καλοπέραση! Αποφάσισα να χαρώ τη ζωή μου, γιατί, όσο κι αν πονούσα, η ζωή συνέχιζε να έχει όμορφες στιγμές που δεν ήθελα να χάσω.

      Ο καιρός πέρασε και τον Νοέμβριο του 2025 αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε ξανά.

      Και πάλι θετικό τεστ! Και πάλι χαρά! Αυτή τη φορά σκεφτόμουν: «Τι μπορεί πια να πάει στραβά; Δεν γίνεται να είμαι τόσο άτυχη!».

      Κι όμως…

      Στην 6η εβδομάδα, ξανά αίμα. Ξανά αγωνία. Ξανά φόβος. Ξανά θυμός. Όλα τα συναισθήματα που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου επέστρεψαν μέσα σε μια στιγμή.

      ΒιβλίαΒιολογίας

       

      Και τότε, κορίτσια μου, τράβηξα το λαχείο. Το ένα στις 30.000.

      Ετερότοπη κύηση.

      Δίδυμη εγκυμοσύνη. Ένα μωράκι μέσα στη μήτρα και ένα δεύτερο στη δεξιά σάλπιγγα.

      Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε υποψιαστεί τίποτα, αφού στον υπέρηχο είχε ήδη φανεί ο ενδομήτριος σάκος.

      Έφτασα στο νοσοκομείο με φριχτούς πόνους και αιμορραγία. Η δεξιά σάλπιγγα είχε υποστεί ρήξη και είχα εσωτερική αιμορραγία.

      ΒιβλίαΑνατομίας

       

      Φοβήθηκα πολύ. Έκλαψα πολύ. Δεν ήξερα τι θα μου ξημέρωνε.

      Δυστυχώς, ούτε το μωράκι που βρισκόταν μέσα στη μήτρα τα κατάφερε.

      Ξύπνησα από το χειρουργείο χωρίς τα μωράκια μου και χωρίς καμία από τις δύο σάλπιγγες.

      Σωματικά, ευτυχώς, ανάρρωσα γρήγορα. Ψυχολογικά, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εμφανίστηκαν κρίσεις πανικού και κατάλαβα πως χρειαζόμουν βοήθεια. Απευθύνθηκα σε ειδικό, ακολούθησα θεραπεία και πήρα φαρμακευτική αγωγή, την οποία διέκοψα πριν από λίγες εβδομάδες.

      Δεν ήταν εύκολο. Καθόλου εύκολο. Αλλά σιγά σιγά άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.

      Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

      Χωρίς σάλπιγγες, η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πλέον ο μοναδικός μας δρόμος.

      ΤεστΓονιμότητας

       

      «Μην καθυστερείς», μου είπε ο γιατρός. «Με ΑΜΗ 0,46 δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε πολύ».

      Και δεν θα περιμένω!

      Αύριο ξεκινάω τα φάρμακα της διέγερσης.

      Στα 39 μου, με χαμηλή ωοθηκική εφεδρεία, τρεις εγκυμοσύνες που δεν προχώρησαν, δύο χειρουργεία και πολλές δύσκολες στιγμές στην πλάτη μου, είμαι εδώ. Όρθια. Αισιόδοξη. Και έτοιμη να προσπαθήσω ξανά.

      ΕίδηΕγκυμοσύνης

       

      Δεν ξέρω πόσα ωάρια θα καταφέρουμε να πάρουμε. Δεν ξέρω πόσα εμπόδια μπορεί να συναντήσουμε ακόμα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε με την πρώτη.

      Ξέρω όμως πως δεν έχω χάσει την πίστη μου.

      Πιστεύω στο σώμα μου. Πιστεύω στην επιστήμη. Πιστεύω στον γιατρό μου. Και πάνω απ’ όλα πιστεύω πως αξίζει να προσπαθήσω.

      Ιατρικέςυπηρεσίες

       

      Ελπίζω να τα καταφέρω. Και βαθιά μέσα μου πιστεύω πως θα τα καταφέρω.

      Ίσως ο δρόμος να είναι δύσκολος. Ίσως χρειαστεί να περπατήσω λίγο παραπάνω από άλλες γυναίκες για να φτάσω εκεί που ονειρεύομαι. Αλλά θα τον περπατήσω!

      Κορίτσια μου, αν κάτι θέλω να κρατήσετε από την ιστορία μου, είναι πως καμία μας δεν είναι μόνη της σε όλο αυτό.

      Επιτρέψτε στον εαυτό σας να λυγίσει, να κλάψει, να θυμώσει, να κουραστεί. Δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατές κάθε μέρα. Αλλά μην ξεχνάτε να ζείτε, να γελάτε, να αγαπάτε και να χαίρεστε όλα τα υπόλοιπα όμορφα πράγματα που υπάρχουν στη ζωή σας.

      Η ζωή μας δεν αρχίζει τη μέρα που θα κρατήσουμε ένα μωρό στην αγκαλιά μας. Η ζωή μας συμβαίνει και τώρα. Και αξίζει να τη ζούμε!

      Εύχομαι ολόψυχα σε καθεμία από εσάς να αποκτήσει το μωράκι που τόσο λαχταρά. Να γεμίσουν οι αγκαλιές σας και τα σπίτια σας με παιδικά γελάκια.

      Κι εγώ ελπίζω κάποια μέρα να επιστρέψω εδώ και να σας γράψω πως, τελικά, ήρθε και το δικό μας θαύμα. 

      Μέχρι τότε, συνεχίζουμε με πίστη, ελπίδα και αγάπη!

      Συγγνώμη για το τεράστιο σεντόνι! Ήθελα απλώς να τα πω κάπου που ξέρω πως θα με καταλάβουν. 

      Είσαι πάρα πολύ δυνατή και μπράβο σου! 👏 Εύχομαι τα καλύτερα από εδώ και πέρα! 

      • Μου αρέσει 1

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν
αααααα, δεν σας ειπα!!! πηραμε βαρος.. ειμαστε πλεον 3200!!! πηραμε 1 ολοκληρο κιλο απο την γεννηση μας, μονο με θηλασμο!! γιουπιιιιιιιιιιι!!!

Χεχε! Τέλεια!!!! Μπορεί το σποράκι σου να βγήκε μικρούλι, αλλά από φαί....πάει πολύ καλά βλέπω! :P Ευχομαι να συνεχίσετε έτσι!!!


jJUhp3.png

kqZXp3.png


Διαφημίσεις

  • Απαντήσεις 9,4k
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν
Είναι στην Αθηνα ο γιατρός μου. Αν ηταν εδω θα ηταν πιο εύκολα τα πράγματα. Φοβάμαι μη μου πει τίποτα ότι μπαίνω για καισαρική νωρίτερα κλπ Φαντάσου απο την ανησυχια μου, εχω κάνει απο το πρωί ένα κάρο δουλειές που δεν είχαν γίνει μέχρι τωρα.

Εχθες πάντως σιδέρωσα τα ρούχα της μπέμπας και μαζί με τον Ιωνα καθαρίσαμε τα σηρτάρια της και έβαλε ο Ιωνας τα πράγματα στη θέση τους και ήταν πολύ ενθουσιασμένος :P

Kαλε τι παιδι ειναι αυτο? Νυφη εχετε?Σου δινω την κορη μου... χιχιχι

Εμενα πάλι ο δικος μου τα αδειαζει τα συρταρια...:-(

Δημοσιεύτηκαν
Μαριαντι και ο αντρας μου 2 κιλα και κατι βγηκε και τον ειδες πως ειναι......

ελα βρε!! σοβαρα;;!! καλα, στην αρχη επαθα ενα σοκ με το βαρος του, μαλλον γιατι μου τον ειχαν βγαλει 9 μερες πριν την γεννα 2700. τωρα πια δεν με πειραζει κ αφου το παιδακι μου τρωει καλα κ τον καλυπτει ο θηλασμος κ παιρνει βαρος, δεν αγχωνομαι καθολου! απλα τωρα πιανω παιδακι, πριν ηταν ενα σαμιαμιδι!! τωρα ειναι....φρατζολακι κ οχι σουσαμακι!!! (αν κ για εμενα παντα θα ειναι το σουσαμακι μου!!χιχι)

αντε Στελλιτσα, κοντευεις κ εσυ!!! εισαι η τελευταια που εμεινε απο την εγκυοσυναντηση!!!


Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη κaι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία κaι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

n3I0p3.pngi5JOp3.png


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

να καναμε ενα resume με τις εγκυμοσυνες κ τις γεννες, μιας κ καποιες κοπελες δεν εχουν συμμετασχει απο την αρχη ξανα κ ισως κ το βαρος των μωρων, ετσι ωστε στην συνεχεια να βλεπουμε την εξελιξη;;


Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη κaι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία κaι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

n3I0p3.pngi5JOp3.png

Δημοσιεύτηκαν
Ναι βαρος και υψος. Συμφωνω.

θα αναλαβεις γιατι θελει κ λιγη ανασκαφη στις παλιοτερες δημοσιευσεις ή να το κανω εγω αργοτερα;; (ξυπναει ο μικρος τωρα οποτε εχουμε θηλασμο στα προσεχως!!)


Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη κaι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία κaι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

n3I0p3.pngi5JOp3.png

Δημοσιεύτηκαν

NIK16.................1/02/2011.............ΛΗΤΩ..................Κ. Τ.

July....................8/02/2011.............Αλεξανδρας........Φ.Τ.

mariadi.............11/02/2011.............Αλεξανδρας........Φ.Τ......2200γρ

kouklitsa. .........22/02/2011.............Ιασώ...................Κ.Τ.

Νταιζακι............24/02/2011.............ΡΕΑ....................Φ.Τ.

Aliki1983...........27/02/2011.............ΡΕΑ....................Κ. Τ.

Silviamammy....28/02/2011.............Αττικό................K. T.

Tinna.................1/03/2011...............ΕΛΕΝΑ...............Κ. Τ.

Maliv.................1/03/2011..............ΛΗΤΩ..................Φ. Τ.

Leo80................1/3/2011...............ΙΑΣΩ

festar................2/03/2011............Ιπποκράτειο..........Κ.Τ......3520γρ

chris83.............05/03/2011........κλ. Τσεπέτη(Χανιά)...Φ. Τ.

Venia_13..........08/03/2011..............ΡΕΑ....................Κ. Τ.....2980γρ

zaki..................08/03/2011.............Μητερα...............Φ.Τ.....3350γρ

Sophiep............02/03/2011..............Αλεξάνδρας

spiribarce..........07/03/2011..............Γαια

SoHappy...........07/03/2011.............ΛΗΤΩ/ΡΕΑ?

Evib..................08/03/2011............Αττικό

pontiagr............11/03/2011............Γενικο Νοσοκομειο Λαρισας

Mariapap82........13/03/2011............Ιασώ

elizabeth_th.......15/03/2011...........Γενικό Νοσοκομείο Σερρών

tiramisu.............16/03/2011...........Μητέρα

marw_arg...........18/3/2011..........Γεν. Νοσ. Άργους

maraki1610.........21/03/2011..........ΛΗΤΩ

EvaBar...............25/03/2011..........Αρεταίειο

stellitsa1978.......29/03/2011... .......Ιασώ

Katerin @...........31/03/2011 ..........ΛΗΤΩ

maraki 83...........05/04/2011............ΡΕΑ

Εβαλα αυτά που θυμόμουν. Θα κοιτάξω να βρω και των άλλων κοριτσιων.


jJUhp3.png

kqZXp3.png


Διαφημίσεις


Δημοσιεύτηκαν
Καλημέρα κορίτσια...Είμαι εδώ και για δεύτερη φορά μανούλα....Όλα πήγαν πολύ καλά, χάρη στον πολύ καλό μου γιατρό...Τον ευχαριστώ πολύ για όλα και δημόσια...Του αξίζουν...Ειδικά η ψυχολογική του στήριξη ήταν τεράστια καθόλη τη διαμονη μου στο νοσοκομείο...Ο μικρός μου μπόμπιρας γεννήθηκε την Τετάρτη 02-03, στις 17.20. Το βάρος του 3520 και 51 cm. Τώρα είμαστε πλέον σπίτι και προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στα ωράριά του... Η μικρή μου πριγκίππισα προς το παρόν τον υποδέχτηκε πολύ καλα...Θα δούμε την συνέχεια.

Να σας ζήσουν και τα δικά σας μωράκια και καλή λευτεριά σε όσες περιμένουν...

Να σου ζησει, παντα με ευτυχια και χαμογελα τα παιδακια σου!


YAU0p2.png
Δημοσιεύτηκαν

NIK16.................1/02/2011.............ΛΗΤΩ..................Κ. Τ.

July....................8/02/2011.............Αλεξανδρας........Φ.Τ.

mariadi.............11/02/2011.............Αλεξανδρας........Φ.Τ......2200γρ

kouklitsa. .........22/02/2011.............Ιασώ...................Κ.Τ.

Νταιζακι............24/02/2011.............ΡΕΑ....................Φ.Τ.

Aliki1983...........27/02/2011.............ΡΕΑ....................Κ. Τ.....2970 γρ - 51 εκ.

Silviamammy....28/02/2011.............Αττικό................K. T.

Tinna.................1/03/2011...............ΕΛΕΝΑ...............Κ. Τ.

Maliv.................1/03/2011..............ΛΗΤΩ..................Φ. Τ.

Leo80................1/3/2011...............ΙΑΣΩ

festar................2/03/2011............Ιπποκράτειο..........Κ.Τ......3520γρ

chris83.............05/03/2011........κλ. Τσεπέτη(Χανιά)...Φ. Τ.

Venia_13..........08/03/2011..............ΡΕΑ....................Κ. Τ.....2980γρ

zaki..................08/03/2011.............Μητερα...............Φ.Τ.....3350 γρ

Sophiep............02/03/2011..............Αλεξάνδρας

spiribarce..........07/03/2011..............Γαια

SoHappy...........07/03/2011.............ΛΗΤΩ/ΡΕΑ?

Evib..................08/03/2011............Αττικό

pontiagr............11/03/2011............Γενικο Νοσοκομειο Λαρισας

Mariapap82........13/03/2011............Ιασώ

elizabeth_th.......15/03/2011...........Γενικό Νοσοκομείο Σερρών

tiramisu.............16/03/2011...........Μητέρα

marw_arg...........18/3/2011..........Γεν. Νοσ. Άργους

maraki1610.........21/03/2011..........ΛΗΤΩ

EvaBar...............25/03/2011..........Αρεταίειο

stellitsa1978.......29/03/2011... .......Ιασώ

Katerin @...........31/03/2011 ..........ΛΗΤΩ

maraki 83...........05/04/2011............ΡΕΑ

Δημοσιεύτηκαν

Καλησπέρα!!!

Τι κάνετε? Το forum μας έχει ερημώσει ε??? Πώς τα πάνε οι κοιλίτσες που 'εχουν απομείνει??? Οι νέες μανούλες??

Καταρχάς να ευχηθώ στις: silviamammy, tinna, maliv, Leo80, festar, Chris83, Venia kai zaki να σας ζήσουν τα μωρά σας να έχουν πάντα υγεία και να είναι καλότυχα!!! Ότι καλύτερο εύχομαι σε όλες από τα βαθη της καρδιάς μου.

Λοιπόν να σας πω την δική μου εμπειρία.

Από το Σάββατο το πρωί 26/2/2011 είχα συσπάσεις ακανόνιστες. Είχαμε πάει με τον Κώστα βόλτα για να περπατήσουμε και οι συσπάσεις εκεί. Από τις 18:00 το απόγευμα είχα συσπάσεις όλες κάτω από 7 λεπτά. Μιλάγαμε με την μαία και τον γιατρό και μας είχαν πει ότι μόλις φτάσουμε στο κάθε 2λεπτο θα πάμε στο μαιευτήριο αν είναι.

3 το πρωί πέρνουμε την μαία τηλέφωνο και της λέμε ότι έχουν φτάσει τα πονάκια κάθε 2, 1 , 3 , 4 λεπτά. Μας λέει να πάμε στο μαιευτήριο να μας δουν εκεί και αν είναι θα κάνουμε εισαγωγή.

Πέρνουμε λοιπόν την βαλιτσούλα μας και στο αυτοκίνητο για το μαιευτήριο. Στο δρόμο ελεγα στον Κώστα : λες να μην γεννάω??? Πώπω ρόμπα θα γίνουμε έτσι και πάμε και δεν είναι τίποτα.

Φτανουμε στο μαιευτήριο και μπαίνω μέσα για εξέταση. Είχα διαστολή 1. Με βάζουν και στο καρδιοτοκογράφο και μετά απο λίγο έρχονται για το κλισμα και το ξύρισμα!! Λέω κάνουμε εισαγωγή??? Μου λένε ναι!!!!

Τέλεια σκέφτομαι. Αφού με ετοιμάζουν με πάνε στην αίθουσα ωδινών όπου και άκουγα την καρδούλα του μπέμπη μας! Ήρθε η μαία μας και μετά από λίγο και ο Κωστας. Ώρα 4:00 το πρωί. Όλα μια χαρά. Είχα συσπάσεις αλλά άντεχα τους πόνους μια χαρά. Μετά από κανα 2 ωρό , μου βάλανε πόνους και μου έκαναν τυπικά μία επισκληρίδιο για παν ενδεχόμενο με πολύ λίγη αναισθησία, ίσα ίσα για τον καθετήρα. Έτσι πήγαμε μέχρι τις 10:00 το πρώι που ήρθε και ο γιατρός μας. Με εξετάζει και είχα 4 διαστολή. Μου λέει μια χαρά τα πας! Και μου σπάει τα νερά. Και εκεί που το παιδί είχε 140-150 παλμους πέφτουν στους 20-30 ή και καθόλου.

Μετά από λίγο επανέρχονται οι παλμοί του. Μου λέει η Μαία μου ότι συμβαίνει αυτό κάποιες φορές, μην ανησυχείς. Στην απόμενη σύσπαση συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Από 140-150, 20-30. Στην επόμενη ξανά. Αμέσως έρχεται η προισταμένη του χειρουργείου και μου βάζουν οξυγόνο. Μου λένε βαθείες ανάσες συνέχεια. Με γυρνάνε στο πλάι. Αυτό συνεχίζεται καμια ώρα. Εν τω μεταξύ ο γιατρός μου δίπλα μου συνέχεια και με κοίταζε από κάτω, όταν από ένα σημείο και μετά, έβαζε και άλλους γιατρούς να με κοιτάνε. Κάθε στιγμή που με εξεταζαν και πόναγα πέρα από τις συσπάσεις οι παλμοί του παιδιού έπεφταν . Είχα από πάνω μου 7-8 άτομα συνέχεια. Και μου έλεγαν συνέχεια αναπνοες. Κάθε φορά που ένιωθα ότι έρχεται σύσπαση άρχιζα να πέρνω ανάσες από μόνη μου. Φοβόμουν να γυρίσω να δω τους παλμους του παιδιού και φοβόμουν να σκεφτω τι συμβαίνει και δεν πάει καλά. Έλεγα το Πάτερ Ημών από μέσα μου συνέχεια και κοίταζα συνέχεια στα μάτια όποιον μου έλεγε κάθε φορά που χάναμε τους παλμούς, ανέπνεε-ανέπνε. Πλέον είμαι χωρίς αναισθησία και πονάω για τα καλά. Μου λέει η μαία μου. Δεν μπορώ να σου βάλω άναισθησία τώρα μέχρι να δούμε ότι σταθεροποιείται το μωρό. Όσο αντέχεις.. Παρόλα αυτά έσφιγκα τα δόντια και πέρναγα τους πόνους. Η ώρα 11:20. Διαστολή 8. Ξανα ο γιατρός μου πάει να με εξετάσει και φέρνει και 3ο γιατρο αυτή τη φορά. Τον βάζει να με εξετάσει εκείνος πρώτα και του λέει: Πές μου είναι πρόπτωση ομφαλίδας?? Με εξετάζει και μετά πάλι και λέει : ναι.. είναι ομφαλίδα. Με ξανακοιτάζει ο γιατρός μου. Πλεον το μωρό δεν έχει κάθόλου παλμούς. Και αρχίζουν όλοι και φωνάζουν : γρήγορα πάμε χειρουργείο χάνουμε το παιδί, φωνάξτε το τάδε, τον νεογνολόγο γρήγορα. Έρχεται η αναισθησιολόγος μου βάζει αναισθησία η προισταμένη μου βάζει σωληνάκι από κάτω. Και ειλικρινά πώς βλέπουμε στις ταινίες όταν γίνεται ένα ατύχημα που τρέχουν 15 άτομα πάνω από ένα φορείο?? ειλικρινά έτσι ήμουν και εγώ. Έτρεχαν άτομα γύρω μου. Η προισταμένη πάνω στο φορείο μαζί μου,. Φτάνουμε χειρουργείο (όλα αυτά σε λιγότερο από λεπτό) ο γιατρός μου ήδη ντυμένος, με βάζουν πάνω στο κρεβάτι, το betadin το έριχναν πάνω μου, η αναισθησιολόγος με μία βελονα με τρυπάει στο στήθος και μου λέει το νιώθεις και της λέω ναι και τα τελευταία που ακούω είναι: γρηγορα χάνουμε το παιδι, νυστέρι και κάποια να φωνάζει την νάρκωσα την νάρκωσα και νιώθω ότι κάποιος με ανοιγει και τίποτα άλλο. Από ότι μου είπαν μετά ο μικρός βγήκε σε ένα λεπτό. Ο γιατρός μου μου είπε ότι σε μισή ώρα θα γεννούσα φυσιολογικά αλλά το παιδί θα πάθαινε ασφυξία και θα πέθαινε.

Η πρόπτωση ομφαλίδας συμβαίνει όταν στον γενετικό σωλήνα μπαίνει πρώτα ο ομφάλιος και όχι το κεφάλι του παιδιού με αποτέλεσμα κάθε φορά που είχε σύσπαση ο ομφάλιος λώρος εμπόδιζε το παιδί να βγει. Το αστεράκι μου γεννήθηκε 11:35 2970 και 51 εκ. Ο άντρας μου τον είδε 10 λεπτά μετά. Εγώ είδα τον άντρα μου στη 1:00 και με ανεβασαν στο δωμάτιο στις 2. Μετά από λίγο μου έφεραν το αστεράκι μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι μπορεί να τον έχανα. Ευχαριστώ τον Θεό και στη συνέχεια τον γιατρό μου και την μαία μου που έχω το παιδάκι μου στην αγκαλιά μου και κοιτάζω τα ματάκια του.

Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία τοκετού. Μακάρι ο Θεούλης να προστατεύει όλα τα παιδάκια.

Φιλάκια

Δημοσιεύτηκαν
Καλησπέρα!!!

Τι κάνετε? Το forum μας έχει ερημώσει ε??? Πώς τα πάνε οι κοιλίτσες που 'εχουν απομείνει??? Οι νέες μανούλες??

Καταρχάς να ευχηθώ στις: silviamammy, tinna, maliv, Leo80, festar, Chris83, Venia kai zaki να σας ζήσουν τα μωρά σας να έχουν πάντα υγεία και να είναι καλότυχα!!! Ότι καλύτερο εύχομαι σε όλες από τα βαθη της καρδιάς μου.

Λοιπόν να σας πω την δική μου εμπειρία.

Από το Σάββατο το πρωί 26/2/2011 είχα συσπάσεις ακανόνιστες. Είχαμε πάει με τον Κώστα βόλτα για να περπατήσουμε και οι συσπάσεις εκεί. Από τις 18:00 το απόγευμα είχα συσπάσεις όλες κάτω από 7 λεπτά. Μιλάγαμε με την μαία και τον γιατρό και μας είχαν πει ότι μόλις φτάσουμε στο κάθε 2λεπτο θα πάμε στο μαιευτήριο αν είναι.

3 το πρωί πέρνουμε την μαία τηλέφωνο και της λέμε ότι έχουν φτάσει τα πονάκια κάθε 2, 1 , 3 , 4 λεπτά. Μας λέει να πάμε στο μαιευτήριο να μας δουν εκεί και αν είναι θα κάνουμε εισαγωγή.

Πέρνουμε λοιπόν την βαλιτσούλα μας και στο αυτοκίνητο για το μαιευτήριο. Στο δρόμο ελεγα στον Κώστα : λες να μην γεννάω??? Πώπω ρόμπα θα γίνουμε έτσι και πάμε και δεν είναι τίποτα.

Φτανουμε στο μαιευτήριο και μπαίνω μέσα για εξέταση. Είχα διαστολή 1. Με βάζουν και στο καρδιοτοκογράφο και μετά απο λίγο έρχονται για το κλισμα και το ξύρισμα!! Λέω κάνουμε εισαγωγή??? Μου λένε ναι!!!!

Τέλεια σκέφτομαι. Αφού με ετοιμάζουν με πάνε στην αίθουσα ωδινών όπου και άκουγα την καρδούλα του μπέμπη μας! Ήρθε η μαία μας και μετά από λίγο και ο Κωστας. Ώρα 4:00 το πρωί. Όλα μια χαρά. Είχα συσπάσεις αλλά άντεχα τους πόνους μια χαρά. Μετά από κανα 2 ωρό , μου βάλανε πόνους και μου έκαναν τυπικά μία επισκληρίδιο για παν ενδεχόμενο με πολύ λίγη αναισθησία, ίσα ίσα για τον καθετήρα. Έτσι πήγαμε μέχρι τις 10:00 το πρώι που ήρθε και ο γιατρός μας. Με εξετάζει και είχα 4 διαστολή. Μου λέει μια χαρά τα πας! Και μου σπάει τα νερά. Και εκεί που το παιδί είχε 140-150 παλμους πέφτουν στους 20-30 ή και καθόλου.

Μετά από λίγο επανέρχονται οι παλμοί του. Μου λέει η Μαία μου ότι συμβαίνει αυτό κάποιες φορές, μην ανησυχείς. Στην απόμενη σύσπαση συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Από 140-150, 20-30. Στην επόμενη ξανά. Αμέσως έρχεται η προισταμένη του χειρουργείου και μου βάζουν οξυγόνο. Μου λένε βαθείες ανάσες συνέχεια. Με γυρνάνε στο πλάι. Αυτό συνεχίζεται καμια ώρα. Εν τω μεταξύ ο γιατρός μου δίπλα μου συνέχεια και με κοίταζε από κάτω, όταν από ένα σημείο και μετά, έβαζε και άλλους γιατρούς να με κοιτάνε. Κάθε στιγμή που με εξεταζαν και πόναγα πέρα από τις συσπάσεις οι παλμοί του παιδιού έπεφταν . Είχα από πάνω μου 7-8 άτομα συνέχεια. Και μου έλεγαν συνέχεια αναπνοες. Κάθε φορά που ένιωθα ότι έρχεται σύσπαση άρχιζα να πέρνω ανάσες από μόνη μου. Φοβόμουν να γυρίσω να δω τους παλμους του παιδιού και φοβόμουν να σκεφτω τι συμβαίνει και δεν πάει καλά. Έλεγα το Πάτερ Ημών από μέσα μου συνέχεια και κοίταζα συνέχεια στα μάτια όποιον μου έλεγε κάθε φορά που χάναμε τους παλμούς, ανέπνεε-ανέπνε. Πλέον είμαι χωρίς αναισθησία και πονάω για τα καλά. Μου λέει η μαία μου. Δεν μπορώ να σου βάλω άναισθησία τώρα μέχρι να δούμε ότι σταθεροποιείται το μωρό. Όσο αντέχεις.. Παρόλα αυτά έσφιγκα τα δόντια και πέρναγα τους πόνους. Η ώρα 11:20. Διαστολή 8. Ξανα ο γιατρός μου πάει να με εξετάσει και φέρνει και 3ο γιατρο αυτή τη φορά. Τον βάζει να με εξετάσει εκείνος πρώτα και του λέει: Πές μου είναι πρόπτωση ομφαλίδας?? Με εξετάζει και μετά πάλι και λέει : ναι.. είναι ομφαλίδα. Με ξανακοιτάζει ο γιατρός μου. Πλεον το μωρό δεν έχει κάθόλου παλμούς. Και αρχίζουν όλοι και φωνάζουν : γρήγορα πάμε χειρουργείο χάνουμε το παιδί, φωνάξτε το τάδε, τον νεογνολόγο γρήγορα. Έρχεται η αναισθησιολόγος μου βάζει αναισθησία η προισταμένη μου βάζει σωληνάκι από κάτω. Και ειλικρινά πώς βλέπουμε στις ταινίες όταν γίνεται ένα ατύχημα που τρέχουν 15 άτομα πάνω από ένα φορείο?? ειλικρινά έτσι ήμουν και εγώ. Έτρεχαν άτομα γύρω μου. Η προισταμένη πάνω στο φορείο μαζί μου,. Φτάνουμε χειρουργείο (όλα αυτά σε λιγότερο από λεπτό) ο γιατρός μου ήδη ντυμένος, με βάζουν πάνω στο κρεβάτι, το betadin το έριχναν πάνω μου, η αναισθησιολόγος με μία βελονα με τρυπάει στο στήθος και μου λέει το νιώθεις και της λέω ναι και τα τελευταία που ακούω είναι: γρηγορα χάνουμε το παιδι, νυστέρι και κάποια να φωνάζει την νάρκωσα την νάρκωσα και νιώθω ότι κάποιος με ανοιγει και τίποτα άλλο. Από ότι μου είπαν μετά ο μικρός βγήκε σε ένα λεπτό. Ο γιατρός μου μου είπε ότι σε μισή ώρα θα γεννούσα φυσιολογικά αλλά το παιδί θα πάθαινε ασφυξία και θα πέθαινε.

Η πρόπτωση ομφαλίδας συμβαίνει όταν στον γενετικό σωλήνα μπαίνει πρώτα ο ομφάλιος και όχι το κεφάλι του παιδιού με αποτέλεσμα κάθε φορά που είχε σύσπαση ο ομφάλιος λώρος εμπόδιζε το παιδί να βγει. Το αστεράκι μου γεννήθηκε 11:35 2970 και 51 εκ. Ο άντρας μου τον είδε 10 λεπτά μετά. Εγώ είδα τον άντρα μου στη 1:00 και με ανεβασαν στο δωμάτιο στις 2. Μετά από λίγο μου έφεραν το αστεράκι μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι μπορεί να τον έχανα. Ευχαριστώ τον Θεό και στη συνέχεια τον γιατρό μου και την μαία μου που έχω το παιδάκι μου στην αγκαλιά μου και κοιτάζω τα ματάκια του.

Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία τοκετού. Μακάρι ο Θεούλης να προστατεύει όλα τα παιδάκια.

Φιλάκια

Αλίκη μου πραγματικά συγκλονιστική η ιστορία σου! Εγω γέννησα με καισαρική τον Ιωνα ακριβώς επειδη λόγω του υδραμνίου που είχα (υπερβολική ποσότητα αμνιακού) Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα για πρόσπτωση ομφαλίδας. Οπως καταλαβαίνεις μόλις μου ειπε τόσο ο γιατρός μου όσο και ένας ακόμα γυναικολόγος στον οποιο απευθύνθηκα ποιος ειναι ο κίνδυνος, αν και στεναχωρέθηκα, δεν δύσταα να συναινέσω στην καισαρική.

Σημασία έχει πως ο μικρούλης σου είναι καλά και πάντα καλά να είναι και αυτός και εσεις!


jJUhp3.png

kqZXp3.png


Διαφημίσεις


Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα
×
×
  • Δημιουργία νέου...