Quantcast
Jump to content
Προσοχή σε SCAM μηνύματα! Μας ενημέρωσαν ότι εστάλει μήνυμα στα Αγγλικά, για αλλαγή κωδικού πρόσβασης. Δεν έχουμε στείλει κάτι τέτοιο. Τα μηνύματά μας, πάντα είναι μεταφρασμένα στα Ελληνικά & περιέχουν το λογότυπό μας. ×
➔ Parents.org.gr
  • Από την διαχείριση / Admin news

    • 8 ώρες πρίν, Anastasia14 είπε:

      Αν εχω καταλάβει καλα το έκοψε-αφαίρεσε. Βεβαια δε θυμάμαι και στο βίντεο τι ειχα δει, οχι οτι ειχα καταλάβει δηλαδή 😅 Αν σκεφτείς οτι με κάθε εμβρυομεταφορα εχεις νομιζω 50% πιθανότητα να πετύχει αν ειναι όλα ελεγμένα και τέλεια, το 15% που μου λεει μου φαίνεται καλο εμένα αν συνυπολογίσεις χαμηλή amh, τσιμπημένη fsh, σοβαρή τερατολιγοασθενοσπερμια και μικρόβιο στο σπέρμα 😅 φαντάσου ότι δεν μπορεσαμε καν να κανουμε dfi λογω ποσότητας σπερματος νομίζω. Τωρα είμαστε με το συζυγο υπο συζήτηση για το πώς θα κινηθούμε απο το νεο έτος. Είχαμε και τον πατέρα του που έφυγε απο τη ζωή πολυ πρόσφατα, οποτε θαύμα ειναι το οτι δεν τα παρατησαμε ακομα γιατί αποσυντονιστηκαμε με τις εξελίξεις. 

      Είπαμε θα κάνουμε ένα κενο δύο μήνες αφού το κέντρο κλείνει κιολας για γιορτές, να πενθησουμε σαν άνθρωποι τον μπαμπά του και να ασχοληθούμε λιγο με τις ζωές μας εκτος εξωσωματικής και θα δούμε.

      Εσυ τωρα ποσο είσαι? 7 εβδομάδων περίπου?

      Κι εγώ ξερω πως μεγαλώνουν περίπου 1,5mm την ημέρα. Βεβαια εγω που κανω διεγέρσεις μου εχει πει οτι μας νοιάζει το μέγεθος των ωοθυλακιων την ημέρα της ovitrelle, και οχι την ημέρα της ωοληψίας. Στους φυσικούς όμως ισως ισχύει κάτι αλλο. Επιπλέον, απο τη στιγμή που θα κάνεις orgalutran κάνεις τροποποιημενο φυσικο. Εφόσον θα γίνει ovitrelle μην ανησυχείς για την ωορρηξια, σίγουρα θα κάνεις. Ρωτησε το γιατρό σου γιατι κι εγω με βάση τις λίγες γνώσεις που εχω θα σκεφτόμουν πως ισως ενας υπέρηχος τη Δευτέρα ειχε νόημα και να αποφάσιζε τοτε ο γιατρός ποτε θα κάνεις ovitrelle. Να χάσεις το σημερινό 14mm τη Δευτέρα που θα εχει παει λογικά 17mm μου φαίνεται απίθανο, εκτος αν εχει ανέβει η lh σου. Ε2 σου είπαν τελικα ποσο είχες?

      Εχετε πάει σε ανδρολόγο φαντάζομαι έτσι δεν είναι; Γιατί γενικά υπάρχουν τρόποι να βρεθεί σπερμα κ να καταψυχθεί. Νομίζω πάντως πως ο γιατρός σου είναι λίγο απαισιόδοξος γιατί εγώ είμαι στη διαδικασία από τα 32 μου ως τα 34 με ανύπαρκτη ΑΜΗ όπως λες , τσιμπημένη FSH και το σπερμα επίσης είχε μικρόβιο και πέρασε φάσεις που το dfi δεν ήταν καλό.. Βλαστοκύστες κάνουμε με το ζόρι αλλά και πάλι 10% δε μου έλεγε πως έχω να τα καταφέρω. 🤣 Εγώ είμαι πεπεισμένη πως θα τα καταφέρεις. Πάρε το χρόνο σου πριν την εμβρυομεταφορα όταν αποφασίσεις να την κάνεις και πάρε τις βιταμίνες σου και όσο μπορεί ξεκουράσου. 
      Εγώ σήμερα είμαι 8 εβδομάδων και 4 ημερών. 

      πρίν από 53 λεπτά , dec-e είπε:

      Κορίτσι μου πως πάει, είσαι καλά? Πλησιάζει η αυχενική σου?

      Καλά είμαι εγώ, αγχωμένη πάρα πολύ βέβαια. Συμπτώματα ήπια μέχρι τώρα.  Η αυχενική μου είναι αρχές του έτους , έχω ακόμα καιρό. Μετράω αντίστροφα βέβαια να μου πουν πως είναι όλα καλά μπας κ το πιστέψω κάποια στιγμή

      • Μου αρέσει 1

ο συγκινητικός και συγκλονιστικός λόγος μιας μητέρας, που ο γιός της είναι μαθητής σ


Recommended Posts

Είμαι η μητέρα του Δημήτρη, Είναι 14μιση χρόνων

και έχει αυτισμό.

Είναι ένας άνθρωπος που έτυχε να έχει αυτισμό, και

όχι ένας αυτιστικός που έτυχε να είναι άνθρωπος.

'Ισως αναρωτιέστε πως μια κατάσταση τόσο πολύπλοκη

και σοβαρή μπορεί να περιγράφεται έτσι σοκαριστικά απλά;

Θα σας απαντούσα Ναί!

Γιατί, έτσι απλά, συμβαίνει.

Συμβαίνει σ΄εμάς, σ΄όλους τους ανθρώπους απανταχού

στη γη, χωρίς να κάνει διάκριση σε φτωχούς, πλούσιους,

καλούς, κακούς, σε φυλές, σε γένη.

Ναί, έτυχε σ΄εμένα, όπως θα μπορούσε να τύχει στον καθένα....

Είναι το πρώτο ουσιαστικό μάθημα ζωής που πήρα. Να μην

προσπαθώ να ξορκίσω το "κακό" του διπλανού μου, βάζοντας

δικλείδα ασφαλείας για μένα και την οικογένειά μου.

Συνειδητοποίησα ότι είμαι τόσο τρωτή, φθαρτή, ευάλωτη,

ώστε αυτό που συμβαίνει στον διπλανό μου, ανα πάσα στιγμή

μπορεί να συμβεί και σ΄εμένα. Αν όχι σ΄εμένα, ίσως στα παιδιά,

τα εγγόνια μου.

'Ετσι ανοίγει η ψυχή στον ανθρώπινο πόνο, όταν τοποθετούμε

τον συνάνθρωπό μας, που πάσχει είτε ψυχικά είτε σωματικά,

κάπου δίπλα μας και όχι στην αντίπερα όχθη, κάνοντας

προσπάθεια να ταυτιστούμε συναισθηματικά μαζί του.

....................

Θα γυρίσω 12 χρόνια πίσω στο θάλαμο αναμονής ενός

νευρολογικού ιατρείου στο Παίδων.

'Ηταν το πρώτο μεγάλο σοκ που έπαθα, όταν στην προσπάθειά

μου να μάθω το γιό μου να περιμένει τη σειρά του - πράγμα

πολύ δύσκολο τότε - συνειδητοποίησα ότι δίπλα μας,

βασίλευε κυριολεκτικά ο πόνος.

Αυτός ο ψυχικός πόνος που παραλύει, που κουρελιάζει, που

εξοντώνει.

'Ηταν τα γλυκύτατα αυτά παιδιά, με τις σοβαρές νευρολογικές

παθήσεις, τα άδολα και αθώα πλάσματα, που αδίκησε η ζωή,

και οι γονείς μάρτυρες και ήρωες μαζί, μιας πραγματικότητας,

που έμοιαζε να βγαίνει απο τον χειρότερο εφιάλτη.

Περίμεναν και αυτοί τη σειρά τους. 'Οπως εμείς; Ανήκαμε κι

εμείς εκεί...;

'Οχι, ήταν αδύνατον! Το δικό μου το παιδί;

Μα δεν έδειχνε να έχει κάτι τόσο σοβαρό..!

Αποστασιοποίηση! Φόβος! Ρατσισμός!

Βλέπετε, δεν ήταν αυτός ο λόγος που βρεθήκαμε στο νοσοκομείο,

ήταν ένα μικρό ατύχημα του Δημήτρη.

Μέχρι τότε, για δύο τουλάχιστον χρόνια, εθελοτυφλούσα συστηματικά.

Ενώ υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι η πορεία της ανάπτυξής του, δεν

ήταν φυσιολογική, ήθελα να πιστεύω ότι "μεγαλώνοντας θα στρώσει",

όπως λέμε....

'Ηταν ένα παιδί με τυπικά αυτιστικά χαρακτηριστικά, δηλαδή κλεισμένος

στον κόσμο του, δεν είχε αναπτύξει παρά ελάχιστους κώδικες

επικοινωνίας, έμοιαζε δηλαδή σαν να μη θέλει να επικοινωνήσει, ενώ

στην πραγματικότητα δεν μπορούσε!

'Επαιζε στερεοτυπικά με τα παιχνίδια του και όχι φυσικά με άλλα

παιδιά, έμοιαζε σαν να μην αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του,

να μην ακούει, παρά μόνον όταν κάτι τον ενδιέφερε .. και να μιλάει

λίγο, μόνον όταν ήθελε να καλύψει τις ανάγκες του.

Να γυρίσω, όμως, πίσω στο νοσοκομείο, όταν ήρθε η ώρα να

ακούσω την διάγνωση της παιδονευρολόγου.

"Αυτισμός" είπε.. Η πρώτη ταμπέλα, κατηγοριοποίηση, σκληρή

πραγματικότητα.

Δεν πρέπει να ήμουν εγώ που άκουγε όλη αυτή τη φρίκη, έπρεπε

να ζούσα τη ζωή κάποιας άλλης...

'Ηταν τότε που ένοιωσα να παγώνει το αίμα μαζί και η ψυχή μου,

σ΄ένα σώμα κέρινο, ανήμπορο να αντιδράσει.

Και μετά; 'Εγιναν οι εξετάσεις να αποκλειστούν άλλα σύνδρομα.

Όλες φυσιολογικές. Και μετά; Το χάος.

Μέχρι εκεί σταματούσε η προσφορά των ειδικών του δημοσίου.

Η πολιτεία; Απούσα, όπως πάντα!

Και τότε, ήταν, σαν να έχανα έναν αγαπημένο....

Θυμός, Άρνηση, Θλίψη, Πένθος για το παιδί που θα ΄θελα να έχω

και δεν το είχα.

'Ηθελα να φύγω, να πάρω τα βουνά. Για την ακρίβεια, απάλυνε τον

πόνο μου η σκέψη να ζήσω με τον Δημήτρη σ΄ένα απομακρυσμένο

νησί, άγονης γραμμής, μακριά απο τα βλέμματα περιέργειας, απο

τα επικριτικά σχόλια για το διαφορετικό, το περίεργο στα μάτια τους

παιδί και για τη δύστυχη μάνα του παιδιού ενός κατώτερου θεού.

'Οσο ήθελα να κρυφτώ πίσω απο το πρόβλημα, τόσο πιο έντονα

ένοιωθα την περιέργεια και τα σχόλια γύρω μου.

Πέρασε ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως και δύο χρόνια,

μετά απο πάλη με τους Κύκλωπες και τους Λαιστρηγόνες της

καθημερινότητας, αλλά και της ψυχής μου, ήρθε επιτέλους η στιγμή

να σταματήσω το κρυφτούλι με τον εαυτό μου. Και ως δια μαγείας,

άλλαξε και η στάση του κόσμου! Ρωτούσαν να μάθουν, τι είναι ο

αυτισμός Και γω τους εξηγούσα με πάθος.

Είχα, πλέον, "αποδεχτεί" το παιδί μου, είχα λυτρωθεί! 'Ετσι, ήθελα να

το αποδεχτούν και οι άλλοι. Θέλει κότσια για να φτάσει κανείς εδώ...

Θέλει ενημέρωση, βοήθεια απο ειδικούς, ενδοσκόπηση, αυτογνωσία,

άνοιγμα του μυαλού.

Είναι η στιγμή που βάζουμε το πρόβλημα απέναντί μας, κοιτώντας το

στα μάτια, με θάρρος και σχεδιάζουμε την επόμενη κίνηση.

'Ετσι φτάνουμε στην "ωρίμανση", εκεί όπου αγαπάμε τα παιδιά μας

γι αυτό που είναι και όχι γι αυτό που θα επιθυμούσαμε να είναι..

και είμαστε περήφανοι για αυτά.

Δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης με τα

φυσιολογικά ή καλύτερα με τα "νευροτυπικά" παιδιά, όπως

αναπόφευκτα συμβαίνει τον πρώτο καιρό, παρά, να δίνουμε

έμφαση στο πόσο έχει προοδεύσει και εξελιχθεί το παιδί μας

σε σχέση με πριν.

......................................

......... τα στηρίζουμε βοηθώντας τα να ωριμάσουν

συναισθηματικά, νοητικά, αισθητηριακά, όσο αυτό είναι

δυνατό για κάθε παιδί. Δηλαδή προσπαθούμε να ανασύρουμε

στην επιφάνεια το κρυμμένο νοητικό και ψυχικό δυναμικό

του παιδιού. Το βοηθάμε να αναπτύξει την ικανότητά του

να μαθαίνει, να καλλιεργήσει τις δεξιότητές του. 'Ετσι, θα

γίνει πιο λειτουργικό, θα καταφέρνει πράγματα, ανεβάζοντας

την αυτοεκτίμησή του, κάτι που θα το ωθήσει να γίνει

δυναμικό και ανεξάρτητο, πάντα στο μέτρο του δυνατού.

Βασικό ρόλο σε όλα αυτά παίζει το σχολείο, και

συγκεκριμμένα το ειδικό σχολείο.

................................................

'Οχι άτομα με ειδικές ικανότητες, όπως συνηθίζεται τελευταία να

λέγεται, ιδιαίτερα απο επίσημους αντιπρόσωπους της πολιτείας.

Ο όρος αυτός υποβαθμίζει το πρόβλημα, το ωραιοποιεί, το ψευτίζει,

του αφαιρεί τις πραγματικές διαστάσεις.

Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν κάποια άτομα που έχουν ξεχωριστές

ικανότητες, αλλά οι ανάγκες τους είναι επίσης ξεχωριστές, μεγάλες

και σε πρώτη μοίρα.

Να μην ξεχνάμε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες χρειάζονται

τον σεβασμό μας, την υποστήριξή μας, την κατανόησή μας,

ώστε να γίνει η ζωή τους ευκολότερη και καλύτερη.

Και πάνω απ΄όλα είναι άνθρωποι που έτυχε να έχουν κάποια

ειδικά προβλήματα".

Το διάβασα και το ανέβασα να το διαβάσετε και εσείς .....Να είσαι πάντα καλά Γιώτα ...

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

  • 3 εβδομάδες μετά...

Να μην ξεχνάμε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες χρειάζονται

τον σεβασμό μας, την υποστήριξή μας, την κατανόησή μας,

ώστε να γίνει η ζωή τους ευκολότερη και καλύτερη.

Link to comment
Share on other sites

Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα
×
×
  • Δημιουργία νέου...