Αντικαταθλιπτικά και εγκυμοσύνη

[Angelaagg]

Καλημέρα κορίτσια. Ειμαι 33 ετών και Βρίσκομαι στην 6η Εβδομάδα εγκυμοσύνης και ευτυχώς χωρίς ιδιαίτερα συμπτώματα. Το θέμα μου είναι το εξής: πάσχω χρόνια από κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχή και για αυτό το λόγο έπαιρνα αντικαταθλιπτικά χρόνια. Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος τα σταμάτησα αλλά δυστυχώς οι σκέψεις και το υπέρμετρο άγχος επέστρεψαν πολύ δυναμικά. Το συζητησα και με τον γυναικολόγο μου και με τον ψυχίατρο μου και οι δύο ήταν κατηγορηματικοι να ξεκινήσω αγωγή με ένα άλλο αντικαταθλιπτικο το zoloft το οποίο μου είπαν ότι είναι πιο φιλικό για την εγκυμοσύνη. Πραγματικά φοβάμαι ότι δεν θα την παλέψω χωρίς αγωγή και φοβάμαι και για το έμβρυο μιας και είμαι στους πρώτους μήνες ακόμα αλλά φοβάμαι και για το πώς θα συνεχιστούν και οι επόμενοι. Έχει κάποια κυρία ανάλογη εμπειρία? Έχει πάρει κάποια αντικαταθλιπτικά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης? Θα εκτιμούσα κάθε απάντηση. Ευχαριστώ!!

[Κουναβάκι]

Έκανα λογαριασμό μόνο και μόνο για να σ απαντήσω. Έίμαι μαμά με ένα μωράκι 3.5 μηνών. Εχω χρόνιο στρες κ ιδεοψυχαναγκασμο. Δεν έπαιρνα φάρμακα στην αρχή της εγκυμοσύνης κ κρατιόμουν να μην τα ξεκινήσω ώσπου έφτασα στο απροχώρητο. Δεν ήμουν καλά ψυχολογικά καθόλου κ μετάνιωσα π το άφησα να φτάσω σε αυτό το σημείο. Για μένα παρτα όποτε νιώσεις ανάγκη. Παίρνω λαντοζ κ αποφασίσαμε αυτά να Ξεκινησω ως έγκυος γιατί τα έχουμε δοκιμάσει πανω μου ενώ ξέρω πως υπάρχουν κ πιο ήπια. 

τα ξεκίνησα 1-2 μήνες πριν γεννήσω κ επιτέλους ένιωσα καλά. 

Οκ καταλαβαίνω φοβάσαι όπως εγώ για την επίδραση στο μωρό όμως και το χρόνιο στρες δεν πρέπει κ αυτό να κάνει καλό στο μωρό. 

 

Επειδή το πέρασα θα χαρώ πολύ ο,τι χρειαστείς νασε βοηθήσω. 
Υπέφερα στην εγκυμοσύνη μου ψυχολογικα πραγματικά δεν άντεχα άλλο. 

[Stavrkat]

Καλησπερα! Ειδα τωρα το θεμα για το οποιο μιλατε και εκανα λογαριασμο γιατι εχω κι εγω ενα ζητημα με το αγχος και τον πανικο στην εγκυμοσυνη. Πριν εξι χρονια επαθα πρωτη φορα κριση πανικου, δε πηρα κατι περα απο ενα δυο αγχολυτικα και ξεκινησα αμεσως ψυχοθεραπεια. Πηγε πολυ καλα. Επειτα σταματησα τη θεραπεια και ημουν ενταξει. 
Πλεον ειμαι στην εκτη εβδομαδα εγκυμοσυνης κι εγω, στην αρχη ημουν τελεια, ονειρα, σχεδια για το καινουριο συμβαν. Ομως, επειτα απο καποια ασχημα γεγονοτα στο οικογενειακό περιβάλλον, ξαναξεκινησε το αγχος, ο τρομος με αποτελεσμα να μη μπορω να χαρω οπως πριν, ισα ισα να σκεφτομαι μηπως δε τα καταφερω, μηπως δε θα κανω κατι καλα και ολες αυτες οι τρομακτικες σκεψεις οι οποιες ερχονται κυριως το βραδυ στον υπνο και ξυπναω με ταχυκαρδια και τρόμο. Ξεκινησα ψυχοθεραπεια αμεσως αλλα ειμαι στην αρχή ακομα και υποφερω απο αγχος. Μου ειπε κι ο γιατρος οτι δεν ειμαι μονη μου σ αυτο και οτι υπαρχουν θεραπειες ασφαλεις αν χρειαστει, αλλα εγω φοβαμαι ακομα κι αυτο, λογω του εμβρυου.
Χαιρομαι που διαβαζω τα μηνύματα σας, μου δινουν κουραγιο. θα χαρω να μιλησουμε! 

[Margaretgr]

Καλησπέρα και από εμένα 

Υπεφερα παλιά από κρίσεις πανικού, έπαιρνα αντικαταθλιπτικά, έπαιρνα ζαναξ όταν χρειαζόμουν… επειδή είμαι πολύ αγχώδης φοβάμαι πως όταν μείνω έγκυος δε θα τη παλέψω κ τρομάζω στην ιδέα να μη μπορώ να πάρω κάποιο χαπι 

Αν ο γυναικολόγος σου λέει ότι είναι οκ, εμπιστεύσου τον. Αλλωστε το στρες δεν κάνει καλό στο μωρό 

[Κουναβάκι]

Παιδιά τι να λέμε τώρα πήγα από το «δεν αντέχω άλλο έτσι  , τι θα κάνω, τρελό άγχος, κατάθλιψη, να μην τρώω» μέσα σε 15 μέρες π πήρα  τα χάπια στο «μωρέ ωραία είναι τελικά η εγκυμοσύνη»! 
 

η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο. Και οι γύρω σας δεν το καταλαβαίνουν μην τους λέτε αν σκέφτεστε να πάρετε φάρμακα, θα σας αποτρέψουν λες κ ξέρουν τι περνάτε με αποτέλεσμα να σας δημιουργήσουν τύψεις π παίρνετε αγωγή. Εγω θυμάμαι όταν αποφάσισα να πάρω τα χάπια πήρα το γυναικολόγο να ενημερώσω και έκλαιγα στο τηλέφωνο επειδή αισθάνθηκα πως έχασα τη μάχη , δεν άντεξα άλλο να κρατηθώ. 

 

μακαρι το μωρό μου να μην έχει πάρει τα μυαλά μου! 
 

Γι αυτό είναι οι γιατροί κ τα φάρμακα για να μας κάνουν καλά! 

On 26/3/2026 at 3:37 ΜΜ, Stavrkat είπε:

Καλησπερα! Ειδα τωρα το θεμα για το οποιο μιλατε και εκανα λογαριασμο γιατι εχω κι εγω ενα ζητημα με το αγχος και τον πανικο στην εγκυμοσυνη. Πριν εξι χρονια επαθα πρωτη φορα κριση πανικου, δε πηρα κατι περα απο ενα δυο αγχολυτικα και ξεκινησα αμεσως ψυχοθεραπεια. Πηγε πολυ καλα. Επειτα σταματησα τη θεραπεια και ημουν ενταξει. 
Πλεον ειμαι στην εκτη εβδομαδα εγκυμοσυνης κι εγω, στην αρχη ημουν τελεια, ονειρα, σχεδια για το καινουριο συμβαν. Ομως, επειτα απο καποια ασχημα γεγονοτα στο οικογενειακό περιβάλλον, ξαναξεκινησε το αγχος, ο τρομος με αποτελεσμα να μη μπορω να χαρω οπως πριν, ισα ισα να σκεφτομαι μηπως δε τα καταφερω, μηπως δε θα κανω κατι καλα και ολες αυτες οι τρομακτικες σκεψεις οι οποιες ερχονται κυριως το βραδυ στον υπνο και ξυπναω με ταχυκαρδια και τρόμο. Ξεκινησα ψυχοθεραπεια αμεσως αλλα ειμαι στην αρχή ακομα και υποφερω απο αγχος. Μου ειπε κι ο γιατρος οτι δεν ειμαι μονη μου σ αυτο και οτι υπαρχουν θεραπειες ασφαλεις αν χρειαστει, αλλα εγω φοβαμαι ακομα κι αυτο, λογω του εμβρυου.
Χαιρομαι που διαβαζω τα μηνύματα σας, μου δινουν κουραγιο. θα χαρω να μιλησουμε! 

Σκέψου το θετικό πως την πρώτη φορά τα κατάφερες! Εχεις πιθανότητες κ τώρα! Ζήλεψα π το διάβασα! Εχω να νιώσω ξέγνοιαστη χρόνια. Εγώ θεωρώ τη μάχη με το μυαλό μου χαμένη! ❤️‍🩹